🗓️Σαν σήμερα 5️⃣3️⃣χρόνια Μνήμης Πολυτεχνείου 🪔
Νεκροί του Πολυτεχνείου🪔
1️⃣7️⃣Νοέμβρη 1️⃣9️⃣7️⃣3️⃣
5️⃣3️⃣ χρόνια μετά 1️⃣9️⃣7️⃣3️⃣-2️⃣0️⃣2️⃣6️⃣🪔
✍️Νίκος Γκάτσος - "Ελλάδα Ελλάδα"
Πού πήγαν οι ώρες πού πήγαν οι μέρες πού πήγαν τα χρόνια
φωτιά στα Χαυτεία καπνιά στην Αιόλου βρωμιά στην Ομόνοια
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ Ρενώ και Τογιότα
σε λίγο νυχτώνει στους άχαρους δρόμους θ’ ανάψουν τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα
πώς τά ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα
Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι πού πήγες Ελένη
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας το φως δεν ξεπλένει
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια σα βδέλλες
για ένα τριάρι για λίγη βενζίνη για μια φασολάδα
πώς τά ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα
Πού πήγες αγάπη παράδεισε πρώτε πού πήγες ελπίδα
περάσαν οι μέρες περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άνδρες σοφούς κυβερνήτες μεγάλους αντάρτες
να σπάζουνε πύλες να ρίχνουνε τείχη ν’ αλλάζουν τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η μπόρα λιακάδα
πώς τά ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα
✍️Νίκος Γκάτσος - "Ελλάδα Ελλάδα"
'Εδώ Πολυτεχνείο - Γιώργης Σαράντης
Τρείς νύχτες καίγανε οι φωτιές
την τελευταία ακούστηκαν καμπάνες
Κάπου αλλού θα παίζεται η ζωή μας σκέφτηκα
και τότε τον είδα
λαμπαδιασμένο απ’ τις ζητωκρυαγές
να τρέχει προς το θάνατο
Αλέξανδρε του φώναξα
Αλέξανδρε
κι ύστερα πιο σπαραχτικά Αλέξανδρεεε,
πάλι και πάλι
Καθώς έσκυψα να τον σηκώσω από την άσφαλτο
δε βρήκα παρά στάχτη
Σ’ όλους τους δρόμους
οι στρατιώτες πυροβολούσαν το φόβο τους.
Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές
Κι εσύ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,
κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
Σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.
Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελός απ' τα σημάδια, σαν σκυλί
με συνθήματα σκισμένα, σ' έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί
Στ' αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους,
και ζητώ πληροφορίες και υλικό
Να φωτίσω τις αιτίες που μ' αφήνουνε μισό.
Η πλατεία είναι γεμάτη κι απ' το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί
στον αγώνα του συντρόφου, στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή
στα παιδιά και τους εργάτες, στους πολίτες, στους οπλίτες,
στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά
Η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά.
Στη συγκέντρωση (της ΕΦΕΕ)
Διονύσης Σαββόπουλος
Τα τραγούδια και οι φωτογραφίες παραμένουν Αδιάψευστοι🏛️ Ανόθευτοι🏛️ Μάρτυρες 🏛️εκείνης της Μετα - εφηβικής μας Επανάστασης ενός θερμού Λαού που εναντιώνεται στον ΠΑΓΟ κάθε ΓΥΨΟμένης και ΠΑΓΙΟμένης ΕΞΟΥΣΙΑΣ💪
Αποτελούν🏛️ ΣΥΜΒΟΛΑ ακατάλυτα 🌿που Πάντοτε θα ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΣΤΕ 🌿
Τραγ:Είμαστε 2🫂👥🫂γίναμε τρεις - Είμαστε χίλιοι δεκατρείς
Είμαστε δυο, είμαστε δυο
η ώρα σήμανε οκτώ
κλείσε το φως, χτυπά ο φρουρός
το βράδυ θα 'ρθουνε ξανά.
Ένας μπροστά, ένας μπροστά
κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν
μετά σιωπή κι ακολουθεί
το ίδιο τροπάρι το γνωστό.
Βαράνε δυο, βαράνε τρεις
βαράνε χίλιες δεκατρείς.
Πονάς εσύ, πονάω κι εγώ
μα ποιος πονάει πιο πολύ
θα 'ρθει ο καιρός να μας το πει.
Είμαστε δυο, είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς.
Καβάλα πάμε στον καιρό
με τον καιρό, με τη βροχή
το αίμα πήζει στην πληγή
ο πόνος γίνεται καρφί.
Ο εκδικητής, ο λυτρωτής
είμαστε δυο, είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς.
Οι στίχοι αυτοί ανήκουν στο ιστορικό τραγούδι «Είμαστε δυο» σε μουσική και στίχους του Μίκη Θεοδωράκη.
Στοιχεία του τραγουδιού
Δημιουργία και αφιέρωση. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε το τραγούδι το 1968 για τον αγωνιστή της αριστεράς Ανδρέα Λεντάκη, περιγράφοντας την απομόνωση και τα βασανιστήρια των πολιτικών κρατουμένων επί δικτατορίας.
Πρώτη εκτέλεση. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά στον δίσκο «Τα τραγούδια του Αντρέα» με τη φωνή του Αντώνη Καλογιάννη.
Διεθνής απήχηση. Διασκευάστηκε στα γαλλικά ως «Nous sommes deux» από τον Ζωρζ Μουστακί και ως «À chaque fois j'y crois» από την Νταλιντά.
🎹Χρήστος Λεοντής - 1975
✍️από το ποίημα Los Enemigos (Οι εχθροί) του Pablo Neruda
Μτφ. από την ισπανική γλώσσα: Δανάη Στρατηγοπούλου
🎤Νίκος Ξυλούρης
Τούτοι ‘δώ εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι
τούτοι ‘δώ διατάξανε τη στυγερή εξόντωση
τούτοι ‘δώ συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένο.
Και το λιγνό κορίτσι έπεσε με τη σημαία του
και το αγόρι κύλησε χαμογελώντας λαβωμένο
λαβωμένο στο πλευρό της. (x2)
Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα, ζήτω την τιμωρία
εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου, ζητώ την τιμωρία
εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα, ζητώ την τιμωρία. (x2)
Δε θέλω να μου δίνουνε το χέρι, το μουλιασμένο από το δικό μας αίμα. (x2)
Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα, ζήτω την τιμωρία.
Τούτοι ‘δώ εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι
τούτοι ‘δώ διατάξανε τη στυγερή εξόντωση
τούτοι ‘δώ συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένο.
Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα, ζήτω την τιμωρία
εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου, ζητώ την τιμωρία
εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα, ζητώ την τιμωρία. (x2)
Δε τους θέλω για πρεσβευτές, ούτε ήσυχους μέσα στα σπίτια τους.
Θέλω να τους δω να δικάζονται
σ’ ετούτη την πλατεία, σ’ ετούτο ‘δώ το μέρος. (x2)
Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα, ζήτω την τιμωρία. (x3)









