Σαν σήμερα...
«Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και κάτω. Το φουστάνι της ήταν γυρισμένο προς τα πάνω και σκέπαζε το σχισμένο και κομματιασμένο στήθος της, το πρόσωπό της ήταν παραμορφωμένο, όλο το σώμα της κατακομματιασμένο. Μα το χειρότερο και φρικαλεότερο θέαμα ήταν, όταν από τη στάση του σώματός της κατάλαβα ότι οι Γερμανοί είχαν βιάσει το άψυχο κορμί της. Δίπλα της βρισκόταν το τεσσάρων μηνών κοριτσάκι της λογχισμένο, με σπασμένο το κεφαλάκι του, και στο στόμα του είχε τη ρώγα του στήθους της μάνας του που είχαν κόψει εκείνοι οι κανίβαλοι. Το άλλο κοριτσάκι της, η 6χρονη Ελένη, βρισκόταν στο κατώφλι του σπιτιού μέσα σε μια λίμνη αίματος με βγαλμένα τα σπλάχνα του. Το είχαν ξεκοιλιάσει με μαχαίρι. Το αγόρι της, ο 3χρονος Γιάννης, το βρήκα νεκρό στην αυλή με λιωμένο κεφάλι».
«Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και κάτω. Το φουστάνι της ήταν γυρισμένο προς τα πάνω και σκέπαζε το σχισμένο και κομματιασμένο στήθος της, το πρόσωπό της ήταν παραμορφωμένο, όλο το σώμα της κατακομματιασμένο. Μα το χειρότερο και φρικαλεότερο θέαμα ήταν, όταν από τη στάση του σώματός της κατάλαβα ότι οι Γερμανοί είχαν βιάσει το άψυχο κορμί της. Δίπλα της βρισκόταν το τεσσάρων μηνών κοριτσάκι της λογχισμένο, με σπασμένο το κεφαλάκι του, και στο στόμα του είχε τη ρώγα του στήθους της μάνας του που είχαν κόψει εκείνοι οι κανίβαλοι. Το άλλο κοριτσάκι της, η 6χρονη Ελένη, βρισκόταν στο κατώφλι του σπιτιού μέσα σε μια λίμνη αίματος με βγαλμένα τα σπλάχνα του. Το είχαν ξεκοιλιάσει με μαχαίρι. Το αγόρι της, ο 3χρονος Γιάννης, το βρήκα νεκρό στην αυλή με λιωμένο κεφάλι».
🕯️🪔🇬🇷🌿🕯️🪔🇬🇷🌿🕯️🪔🇬🇷
 |
| Χαρακτικό που απεικονίζει τα γυναικόπαιδα που φεύγουν από το Δίστομο που καίγεται |
Οδός 10ης Ιουνίου 1944.
Ένας δρόμος διασχίζει το Δίστομο .
Μια ημερομηνία το στοιχειώνει.
Η 10η του Ιούνη του 1944.
Η μέρα που «Η λόγχη και το βόλι, ανάλγητα, τους κόβουν τη φωνή και γιομίζουν τα σπίτια καταματωμένα κορμιά. Το αίμα απ’ τα θύματα γίνεται αυλάκι και κυλάει προς τα σοκάκια. Γέροι και γριές πέφτουν απ’ τα βόλια. Άνδρες κυλιώνται χάμω νεκροί μ’ απανωτές θανατηφόρες πιστολιές, κι άλλους τους βάζουν στη σειρά και τους εκτελούνε. Γυναικόπαιδα σφάζονται κι αβάφτιστα βυζανιάρικα στραγγαλίζονται και λογχίζονται κι ύστερα ξεκοιλιάζονται…» (από το βιβλίο του Τάκη Λάππα
«Η σφαγή του Διστόμου – Χρονικό»).
 |
| Οι σφαγιασθέντες του Διστόμου σε κοινή θέα |
Με αφορμή τη θλιβερή αυτή επέτειο το Αρχείο της ΕΡΤ παρουσιάζει την εκπομπή του 1984: Δίστομο η μεγάλη σφαγή.
Συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους και ξεχωρίζουν 104 άνδρες και 114 γυναίκες (μεταξύ αυτών 45 παιδιά και 20 βρέφη).
Τους εκτελούν και στη συνέχεια πυρπολούν το χωριό, αφήνοντας πίσω τους κρανίου τόπο.
«Εδώ ‘ναι το πικρό το χώμα του Διστόμου
ω, εσύ διαβάτη, όπου πατήσεις να προσέχεις.
Εδώ πονά η σιωπή, πονάει κι η πέτρα κάθε δρόμου
κι απ’ τη θυσία κι απ’ τη σκληρότητα του ανθρώπου.
Εδώ μία στήλη απλή, μαρμάρινη όλη κι όλη
με ονόματα σεμνά, κι η Δόξα τα ανεβαίνει
λυγμό – λυγμό, σκαλί – σκαλί, μέγιστη σκάλα».
ω, εσύ διαβάτη, όπου πατήσεις να προσέχεις.
Εδώ πονά η σιωπή, πονάει κι η πέτρα κάθε δρόμου
κι απ’ τη θυσία κι απ’ τη σκληρότητα του ανθρώπου.
Εδώ μία στήλη απλή, μαρμάρινη όλη κι όλη
με ονόματα σεμνά, κι η Δόξα τα ανεβαίνει
λυγμό – λυγμό, σκαλί – σκαλί, μέγιστη σκάλα».
Γιάννης Ρίτσος
Η μαρτυρία της Ελένης Σφουντούρη συγκλονίζει.
Ήταν μια απο αυτές που επέζησαν της σφαγής στο Δίστομο…
«Πήδηξα απο το παράθυρο της κουζίνας του σπιτιού μου.Φοβήθηκα πάρα πολύ επειδή ήταν άγριος αυτός ο Γερμανός και επιτέθηκε στον πατέρα μου αμέσως μόλις μπήκε μέσα και δεν μπορούσα να το υποφέρω,να βλέπω τέτοια σκηνή, δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο».
Δείτε την Μαρτυρία - Ντοκουμέντο στο παρακάτω Βίντεο:
Δείτε το παρακάτω βίντεο όπου καταγράφεται το οδοιπορικό μνήμης του Livemedia.
Μιλούν με τον επιζώντα Αργύρη Σφουντούρη, το τότε 4τετράχρονο παιδί που έζησε τα συγκλονιστικά γεγονότα του ολοκαυτώματος.
Στο βίντεο είναι 76 χρονών, θυμάται τις μαρτυρικές εκείνες στιγμές, τα χρόνια του στο ορφανοτροφείο, τον αγώνα για δικαίωση.
Εξηγεί γιατί πενθεί για τη Γερμανία, τι θα έλεγε σε ένα νέο παιδί νοσταλγό του ναζισμού...
Μιλούν με τον επιζώντα Αργύρη Σφουντούρη, το τότε 4τετράχρονο παιδί που έζησε τα συγκλονιστικά γεγονότα του ολοκαυτώματος.
Στο βίντεο είναι 76 χρονών, θυμάται τις μαρτυρικές εκείνες στιγμές, τα χρόνια του στο ορφανοτροφείο, τον αγώνα για δικαίωση.
Εξηγεί γιατί πενθεί για τη Γερμανία, τι θα έλεγε σε ένα νέο παιδί νοσταλγό του ναζισμού...
Η ιστορία της φωτογραφίας - σύμβολο της Σφαγής του Διστόμου του αμερικανικού περιοδικού LIFE.
 | |
|
Τραβήχτηκε λίγους µήνες µετά τη Σφαγή, από τον Dmitri Κessel, ανταποκριτή του περιοδικού «Life», όταν επισκέφθηκε το Δίστοµο για ρεπορτάζ. Απαθανατίζει τη Μαρία Παντίσκα (πέθανε το 2009), που από αυτή την φωτογραφία έγινε η γυναίκα - σύμβολο της Σφαγής του Διστόμου.
Η Μαρία Παντίσκα, στέκεται όρθια µπροστά σε µια σκάφη και πλένει τα µαύρα ρούχα της στην αυλή.
Η φωτογραφία δηµοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό «Life» στις 29 Νοεµβρίου του 1944.
Διαβάστε παρακάτω προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις:
Δίστομο: "Βάφαμε τα ρούχα των κοριτσιών μαύρα για δεκαετίες" ...
Δείτε τη συγκλονιστική αφήγηση του Λουκά Δημάκα.
Ο Διστομίτης Δημοσιογράφος Λουκάς Δημάκας μιλά στο ΝΕΤ για τις Γερμανικές αποζημιώσεις και τη Σφαγή του Διστόμου.
Άδολους συμπατριώτες μας που έγιναν ΘΥΣΙΑ για να υπάρχουμε εμείς σήμερα 🪔
Αιώνια τους η Μνήμη 🪔
