« Η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε » - Kώστας Καρυωτάκης - Γεννήθηκε σαν σήμερα 30 Οκτωβρίου το 1896

Την αδυναμία μας στον ποιητή της νεορομαντικής και νεοσυμβολιστικής σχολής Κώστα Καρυωτάκη δεν την κρύβουμε γι΄αυτό και του αφιερώνουμε άλλη μία ανάρτηση . προηγούμενη ανάρτηση εδώ :

Αυτοπροσωπογραφία του Κώστα Καρυωτάκη

30 Οκτωβρίου 1896: Γέννηση Κ.Γ.Κ στην Τρίπολη· δευτερότοκο παιδί του νομομηχανικού Γεωργίου Κ. Καρυωτάκη (από τη Συκιά της Κορινθίας) και της Τριπολιτσιώτισσας Κατήγκως Αθ. Σκάγιαννη. Έχει μια αδελφή ένα χρόνο μεγαλύτερή του, τη Νίτσα, και το 1899 θα αποκτήσει έναν αδελφό, το Θάνο. Λόγω των μεταθέσεων του πατέρα, περνά τα παιδικά χρόνια σε διάφορες πόλεις: Λευκάδα, Αργοστόλι, Λάρισα, Καλαμάτα , Χανιά ..περισσότερα εδώ :

Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει πει για τον ποιητή που σημάδεψε την εφηβεία του :

... ζωντανούς και νεκρούς τους ποιητές,

τους φιλοσόφους, τους ήρωες, είναι εκείνος που σημάδεψε 

περισσότερο την εφηβεία μου. Ο Καρυωτάκης εκεί είναι

επικίνδυνος, την ώρα της εφηβείας. Και αν δεν περνούσα

την εφηβεία μου μες στα χρόνια της κατοχής που τότε

μπήκαν μπροστά άλλες προτεραιότητες από τις μεταφυσικές

και ποιητικές ανησυχίες πιστεύω ότι θ' ακολουθούσα κι εγώ

το δρόμο του Καρυωτάκη. Άλλωστε όταν είσαι 15-16 χρονών,

'40-'41 θυμάμαι ότι ακολουθούσα τα βήματα του Καρυωτάκη

σα να με τραβούσε μ' ένα μαγνήτη... σαν μαγνήτης. Τι ήταν

ο Καρυωτάκης; Σε μία χοάνη μέσα από το διάστημα, ένιωθα

να με τραβούσε συνέχεια. Δεν είναι η ποίησή του η οποία

αναστάτωνε, αλλά ήταν το παράδειγμά του, αυτή η μορφή του,

αυτή η ερωτική μορφή ενός ανθρώπου ο οποίος αφού γράψει

κάτι μετά παίρνει την πένα του τη βυθίζει μες στην καρδιά του

και υπογράφει και λέει αυτός είμαι.

Μίκης: Αυτοί νομίζω ότι η αρρώστια του Καρυωτάκη, δεν είναι

μόνο αρρώστια προσωπική, κρύβει μια ολόκληρη γενιά,

την εποχή του '30 μετά το θάνατό του. Και γι' αυτό όταν

ξαναγύρισα το τραγούδι στους ποιητές δεν μελοποίησα ποτέ

Καρυωτάκη, το φοβόμουνα. Εωσότου μια μέρα πριν από 5

χρόνια 6 χρόνια, ήρθε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο

αγαπημένος μου φίλος και θα 'λεγα και μαθητής αφού

μαζί ξεκινήσαμε, μαζί μου ξεκίνησε στις περιοδείες που κάναμε

το '74-'75 στο εξωτερικό κι ήρθε να μου αναγγείλει ότι

έχει πετύχει, ότι είναι πολύ ευτυχής, αλλά όμως του λείπει

κάτι, θα 'θελε πολύ να τραγουδήσει απ' τους νέους Καρυωτάκη.

Και αυτός μου 'φερε τα βιβλία του Καρυωτάκη, σημείωσε μάλιστα

και τους στίχους που αγαπούσε περισσότερο, γράψε μου

Καρυωτάκη να τραγουδήσω για τη νεολαία μας.

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ερμηνεύει Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Κ.Καρυωτάκη

Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι

σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,

μαραίνονται οι Βερλέν τους απομένει

πλούτος η ρίμα πλούσια κι αργυρή.

Οι Ουγκό με "Τιμωρίες" την τρομερή

των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.

Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι.

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι

και αν οι Μποντλέρ εζήσανε νεκροί,

η αθανασία τους είναι χαρισμένη.

Κανένας όμως δεν ανιστορεί

Και το έρεβος εσκέπασε βαρύ

τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.

Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τους βαραίνει

κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι και ωχροί,

στην τραγικήν απάτη τους δομένοι

πως κάπου πέρα η δόξα καρτερεί,

παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.

Μα ξέροντας πως όλοι τους ξεχνούνε,

νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι.

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:

"Ποιος άδοξος ποιητής" θέλω να πούνε

"την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;"

Και τα δύο ποιήματα που παραθέτουμε είναι από τη συλλογή του ΝΗΠΕΝΘΗ .

Η λέξη νηπενθή είναι ομηρική («νηπενθές φάρμακον», Οδύσσεια, δ 221) και σημαίνει: που διώχνουν το πένθος.

Εκδόθηκε το 1921

Κάνε τον πόνο σου άρπα.

Και γίνε σαν αηδόνι,

και γίνε σα λουλούδι.

Πικροί όταν έλθουν χρόνοι,

κάνε τον πόνο σου άρπα

και πέ τονε τραγούδι.

Μη δέσεις την πληγή σου

παρά με ροδοκλώνια.

Λάγνα σου δίνω μύρα

-- για μπάλσαμο -- και αφιόνια.

Μη δέσεις την πληγή σου,

και το αίμα σου, πορφύρα.

Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»

μα κράτα το ποτήρι.

Κλότσα τις ημέρες σου όντας

θα σου 'ναι πανηγύρι.

Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»

με λέγε το γελώντας.

Κάνε τον πόνο σου άρπα.

Και δρόσισε τα χείλη

στα χείλη της πληγής σου.

Ένα πρωί, ένα δείλι,

κάνε τον πόνο σου άρπα

και γέλασε και σβήσου.

Ήταν 21 Ιουλίου του 1928 όταν έφυγε από τη ζωή ο Κώστας Καρυωτάκης, ίσως η σημαντικότερη λογο- τεχνική φωνή που ανέδειξε η γενιά του '20 και από τους πρώτους που εισήγαγαν στοιχεία του μοντερνισμού στην ελληνική ποίηση.

Το Φεβρουαρίου του 1928 αποσπάστηκε στην Πάτρα και λίγο αργότερα στην Πρέβεζα. Η αλληλογραφία του με συγγενείς του την περίοδο αυτή αναδεικνύει την απόγνωση του Καρυωτάκη http://www.sansimera.gr/biographies/204για την επαρχιακή ζωή και τη μικρότητα της τοπικής κοινωνίας. 

Στις 20 Ιουλίου πήγε στο Μονολίθι και αποπειράθηκε επί δέκα ώρες να αυτοκτονήσει, προσπαθώντας μάταια να πνιγεί. 
Την επόμενη μέρα (21 Ιουλίου) αγόρασε ένα περίστροφο κι επισκέφτηκε ένα καφενείο της Πρέβεζας.
 Αφού πέρασε λίγες ώρες μόνος του καπνίζοντας, πήγε σε μια παρακείμενη παραλία, τον Άγιο Σπυρίδωνα και έθεσε τέλος στη ζωή του κάτω από έναν ευκάλυπτο. 
Στην τσέπη του η αστυνομία βρήκε ένα σημείωμα, που εξηγούσε τους λόγους της αυτοκτονίας του:

«Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία, όμως, πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.
[Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε, επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Τα συγκεκριμένα ποιήματα θέλω εγώ προσωπικά να τ ' αφιερώσω στον 19 χρονο φοιτητή περισσότερα εδώ http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4644102 που σήμερα 21 Ιουλίου 2011 βρέθηκε νεκρός στο φαράγγι της Σαμαριάς σφηνωμένος σε έναν από τους απόκρυμνους βράχους όπου εθελοντικά ως " άλλος ένας Δον Κιχώτης " πρόσφερε για 2η χρονιά την εθελοντική του εργασία !
Καλό Ταξίδι !