«Ο λεπτός κι ευγενικός άνθρωπος φέρνεται σαν να 'χε μέσα του το νόμο. Έτσι κυριαρχεί στην παρέα, με τους καλούς του τρόπους και την ευγενική του συμπεριφορά.» είχε καταγράψει ο φιλόσοφος Αριστοτέλης
Ενώ ο Γερμανός διανοητής Γιόχαν Βόλφγκανγκ Φον Γκαίτε
έλεγε για την ευγένεια ότι :
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της αληθινής ευγένειας, από αυτή που στηρίζεται βαθιά σε ηθικές αρχές.»
όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά του ευγενή ανθρώπου
ήρθαν και επιβεβαιώθηκαν στο πρόσωπο του 20 φοιτητή που έφυγε τόσο άξαφνα μεσ΄ τον χειμωνιάτικο Φλεβάρη ( στις 6 Φεβρουαρίου , έβαλε τέλος στη ζωή του και 38 ημέρες μετά βρέθηκε η σορός του την Κυριακή 15 Μαρτίου ) σαν το κλαράκι κόπηκε απ ΄το δένδρο της ζωής του λίγο πριν να΄ρθει
η φετινή Άνοιξη του 2015 ...
η φετινή Άνοιξη του 2015 ...
βυθίζοντας σε θλίψη όλη την Ελλάδα που για άλλη μια φορά επιβεβαίωσε στην καθημερινότητά της την αλήθεια πως " τρώει τα παιδιά της " ...
Ευγένεια και Καλοσύνη κυριαρχούσαν στα άδολα αισθήματα και πράξεις του νεαρού φοιτητή από το Ρέθυμνο .
Ο Πλούταρχος έλεγε για την Καλοσύνη ότι :
«Αν και η καλοσύνη έχει μεγαλύτερη έκταση από τη δικαιοσύνη, εν τούτοις είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε τις προσταγές του νόμου και τους κανόνες της δικαιοσύνης εις τας συναλλαγάς μας μετά των ανθρώπων, ενώ τα αισθήματα της καλοσύνης και της αγαθοεργίας πηγάζουν από τα στήθη των καλών όπως από πλούσια πηγή.»
αλλά «Κοντά στο καλό φυτρώνει και το κακό.» είχε πει ο
Μένανδρος στην αρχαιότητα και επιβεβαιώθηκε στην περίπτωση του ευγενικού και γεμάτου καλοσύνη Βαγγέλη Γιακουμάκη , που γύρω του όπως αποδείχθηκε φύτρωσαν πολλά κακά παράσιτα που έφεραν το πρόωρο και άσχημο τέλος ...
Μένανδρος στην αρχαιότητα και επιβεβαιώθηκε στην περίπτωση του ευγενικού και γεμάτου καλοσύνη Βαγγέλη Γιακουμάκη , που γύρω του όπως αποδείχθηκε φύτρωσαν πολλά κακά παράσιτα που έφεραν το πρόωρο και άσχημο τέλος ...
όλο αυτό το κακό συγκεντρωμένο στο bullying που δέχθηκε από μια ομάδα συμφοιτητών του ( και όπως αποδείχθηκε και συντοπιτών του από την Κρήτη ) στην Γαλακτοκομική Σχολή των Ιωαννίνων όπου φοιτούσε τα δύο τελευταία χρόνια μακριά από την πολυαγαπημένη του οικογένεια που τον ανάθρεψε με ηθικές αρχές και τις αξίες που προαναφέραμε την ΕΥΓΕΝΕΙΑ και την ΚΑΛΟΣΥΝΗ .
«Οι καλύτερες καρδιές είναι καμιά φορά πολύ σκληρές.» είχε πει ο
Ονορέ Ντε Μπαλζάκ και πάλι στην περίπτωση του 20χρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη δυστυχώς επιβεβαιώθηκε στο έπακρον...
ο Βαγγέλης έγινε σκληρός και κακός με τον εαυτό του ...
έφτασε να κάνει πέτρα την καρδιά του και να βάλει τέλος στην ζωή του ...
Καλό ταξίδι Βαγγέλη ...
Να το ξέρεις έκλαψε όλη η Ελλάδα της κρίσης τον αδόκητο χαμό σου ...
Bαγγέλη έφυγες πικραμένος Αναχωρητής από αυτή τη ζωή αλλά να το ξέρεις έγινες αστέρι να φέγγεις στην μικρή - μεγάλη ιστορία των μικρών καθημερινών ανθρώπων , όλους εμάς δηλαδή , που ψάχνουν απεγνωσμένα για πρότυπα ...
΄Εγινες Βαγγέλη σύμβολο -σημαία του ΑΝΤΙ -Bullying...προτάσσοντας την ΚΑΛΟΣΥΝΗ και την ΕΥΓΕΝΕΙΑ στη μάχη της ζωής ...
Πικραμένος αναχωρητής σε ποίηση Νικηφόρου Βρεττάκου.
Βασίλης Σκουλάς
Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι
να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα
του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,
ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.
Μην πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις
άνεμε!
φεγγαράκι μου!
Καλέ μου!
Αυγερινέ μου!
Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!
Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!
Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!
Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!
Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου!
Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω!
Κοιτάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,
ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου. Κι αποφάσισα,
να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα
του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,
ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.
Μην πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις
άνεμε!
φεγγαράκι μου!
Καλέ μου!
Αυγερινέ μου!
Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!
Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!
Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!
Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!
Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου!
Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω!
Κοιτάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,
ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου. Κι αποφάσισα,
να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!
mariarosa


