Μήπως ήρθε τώρα ο καιρός ο κατάλληλος και τ΄άστρα συμφωνούν για να βγάλουμε το τσιρότο από το στόμα;
Μήπως " ήγγικεν η ώρα; " για να λυθεί η σιωπή των αμνών και ν' άκούσουμε επιτέλους τη φωνή τους; για τη φωνή των αμνών μιλάω κι όχι για τα γνωστά και συνήθη βελάσματα ε!
Αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος αυτού του blog.
'Ολοι εμείς τα πρόβατα να αποκτήσουμε φωνή!
Παρασκευή Κουτσαΐδη: H τυφλή μαθήτρια από την Κρήτη που αρίστευσε στις εξετάσεις
«Στη ζωή δεν υπάρχει λόγος να αποθαρρύνεται κανείς» είχε δηλώσει η Παρασκευή Κουτσαΐδη που η ιστορία της είναι μια απόδειξη δύναμης ψυχής.
Παρασκευή, 18, εκ γενετής τυφλή. Και κάποτε φοιτήτρια. Διάβασε όλα τα μαθήματα της Γ” Λυκείου σε γραφή Braille, αρίστευσε στις εξετάσεις και με μέσο όρο 19,9 κατοχύρωσε τη θέση της στο Πανεπιστήμιο.
«Μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες γιαυτό θα δηλώσω πρώτη τη Γαλλική Φιλολογία. Στο μέλλον θα μου άρεσε να διδάξω ή να ασχοληθώ με τη μετάφραση και τη διερμηνεία» λέει η Παρασκευή Κουτσαΐδη. Το φθινόπωρο που έρχεται, θα ανέβει τα σκαλιά της Φιλοσοφικής χρησιμοποιώντας το λευκό μπαστούνι της.
Γεννήθηκε με συγγενές γλαύκωμα και ανιριδία- μια πολύ σπάνια κατάσταση, κατά την οποία απουσιάζει η ίριδα, το χρωματιστό τμήμα του ματιού. Τα μάτια της είναι σαν δυο μικρές λίμνες.
«Βλέπω ελάχιστα. Κάποια σχήματα και κάποια χρώματα. Από το νόμο θεωρούμαι τυφλή».
Οταν ήταν μικρή την «έτρωγαν» τα «γιατί»: «δυσκολευόμουν να καταλάβω γιατί φαίνεται τόσο έντονη η διαφορά μου με τους υπόλοιπους. Τα μάτια μου είναι ολόκληρα γαλάζια και τα παιδιά, ήταν αδιάκριτα, ρωτούσαν για να μάθουν. Καθώς μεγάλωνα, αυτό που με ενδιέφερε δεν ήταν το να μη ρωτήσουν -κι εγώ θα ρώταγα αν έβλεπα ένα κορίτσι σαν εμένα- ήταν να μη γίνει το πρόβλημα της όρασής μου αιτία για να μου φέρονται διαφορετικά». Δυνατό στήριγμα στη ζωή της, είναι πάντα ο αδερφός της, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου της Πάτρας.
Η μητέρα της, καθηγήτρια Αγγλικών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και ο πατέρας της, ηλεκτρονικός στο Ιδρυμα Τεχνολογίας και Ερευνας στο Ηράκλειο, επέλεξαν παρά το πρόβλημα όρασης, να την γράψουν σε ένα σχολείο με αρτιμελείς μαθητές και όχι σε ειδικό. Πήρε απολυτήριο με άριστα από το Πειραματικό Λύκειο Ηρακλείου Κρήτης «ήμουν η μόνη τυφλή στην τάξη αλλά δεν είχα πρόβλημα, παρακολουθούσα κανονικά. Οι συμμαθητές μου έβλεπαν ενώ εγώ όχι και πιστεύω ότι δεν κέρδισα μόνο εγώ από αυτούς αλλά και εκείνοι που έζησαν από κοντά το πρόβλημα μου».
Τη χρονιά που πέρασε, ακολούθησε την ίδια σκληρή προετοιμασία με τους συμμαθητές της, στο τέλος όμως, έδωσε ενδοσχολικές εξετάσεις: «Κανονικές Πανελλήνιες είναι δύσκολο να δώσεις γιατί δεν επιτρέπει το Υπουργείο να μεταφραστούν τα θέματα σε γραφή Braille. Διαγωνίζεσαι ενδοσχολικά, σε θέματα ανάλογου επιπέδου δυσκολίας».
Μιλάει άπταιστα Αγγλικά, πέρσι πήρε το τελευταίο πτυχίο Γαλλικών ενώ φέτος λόγω του εντατικού διαβάσματος, «έμεινα λίγο πίσω στο πιάνο». Οι καθηγητές της μιλούν για μια αγωνίστρια της ζωής.
«Αρίστευε συνεχώς σε όλα τα μαθητικά της χρόνια. Είναι καταπληκτικό παιδί» λένε θαυμάζοντας τα ταλέντα και το πείσμα της: «Συμμετείχε σε ένα σωρό εξωσχολικές δραστηριότητες, ακόμα και στις κινηματογραφικές προβολές ερχόταν και προσπαθούσε με το ζουμ μιάς φωτογραφικής μηχανής να φέρει πιο κοντά τις αμυδρές εικόνες της οθόνης». «Αυτό ήταν ένα δικό μου τρικ» σχολιάζει η ίδια.
Στο facebook, φίλοι και γνωστοί την συγχαίρουν για την βαθμολογία της και εκείνη απαντάει σε όλους άμεσα, χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα ανάγνωσης οθόνης και μια συσκευή που τα εμφανίζει σε Braille.
Ενα βήμα πριν τη νέα της ζωή στην Αθήνα, νιώθει αγχωμένη. «Θα επιδιώξω να είμαι όσο γίνεται πιο ανεξάρτητη. Ξέρω ότι η Αθήνα δεν είναι η πιο φιλική πόλη για άτομα με αναπηρίες αλλά και το Ηράκλειο έχει περίεργη ρυμοτομία, αν και τα τελευταία χρόνια έχουν βελτιωθεί κάπως οι συνθήκες- το ίδιο και στην εκπαίδευση. Με το Πανεπιστήμιο, έχω μια αγωνία, τί θα συναντήσω και πώς θα προσαρμοστώ». Στόχος της να τελειώσει στα τέσσερα χρόνια και να κάνει μεταπτυχιακό.
«Στη ζωή δεν υπάρχει λόγος να αποθαρρύνεται κανείς» είναι το μήνυμα που στέλνει η Παρασκευή.
«Αν έχουμε ανθρώπους δίπλα μας που μπορούν να μας υποστηρίξουν αξίζει να προσπαθούμε. Κι εγώ χρωστάω, στους γονείς και τους καθηγητές μου». Μόλις της είπα ότι τη συγχαίρω διπλά, μου απάντησε ότι η επιτυχία της δεν έχει καμία ιδιαιτερότητα. «Για μένα είναι απόλυτα φυσιολογικό» λέει αποδεικνύοντας ότι δε χρειάζεται να βλέπεις για να κοιτάζεις ψηλά.
Πηγή: queen.gr
Παιδί αστέρι: Επέστρεψε στα 22 στο σχολείο και πέρασε Ιατρική με 19875 μόρια
Νεαρός από τον Βόλο κατέπληξε τους πάντες με την επιμονή και τη θέλησή του στις Πνα περάσειανελλήνιες 4 χρόνια αφότου τελείωσε το σχολείο.
Η περίπτωση του Κώστα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς δεν είναι ο κλασικός μαθητής της τρίτης λυκείου που έδωσε Πανελλήνιες και κατάφερε να περάσει στη σχολή που στόχευε, την Ιατρική. Ο ίδιος είχε αποφοιτήσει πριν τέσσερα χρόνια από το Λύκειο και πριν δύο χρόνια αποφάσισε πολύ συνειδητά να κυνηγήσει το όνειρο του να γίνει γιατρός.
Συγκεντρώνοντας 19,875 μόρια κατάφερε να είναι από τους πρώτους των πρώτων.
Ας πιάσουμε την ιστορία του από την αρχή. Ο Κώστας τελειώνοντας πριν τέσσερα χρόνια το λύκειο έδωσε εξετάσεις για να μπει στα ΤΕΦΑΑ, όμως ποτέ δεν πήρε το διάβασμα στα σοβαρά ώστε να διεκδικήσει μια θέση στο πανεπιστήμιο.
Πήγε σε μια ιδιωτική σχολή, ταυτόχρονα εργαζόταν σε μαγαζί εστίασης, και λίγο καιρό αργότερα έκανε την στρατιωτική του θητεία. Επιστρέφοντας από τον στρατό πήρε την απόφαση να καθίσει κι πάλι στα θρανία διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο για τη ζωή του.
Πώς μπήκε η Ιατρική στη ζωή του
«Η ιατρική δεν με ενδιέφερε πάντα, αλλά προέκυψε στη πορεία κι αφού είχα ήδη αποφοιτήσει από το σχολείο. Όταν έδωσα πρώτη φορά Πανελλήνιες εξετάσεις για να περάσω στα ΤΕΦΑΑ δεν τα είχα καταφέρει και ο λόγος ήταν πως δεν το είχα πάρει σοβαρά.
Την επόμενη χρονιά πήγα σε ΙΕΚ για βοηθός φαρμακοποιού και ταυτόχρονα εργαζόμουν τα βράδια σε μια κρεπερί στο Βόλο για να έχω τα δικά μου χρήματα. Επιστρέφοντας από το στρατό, που είχα ωριμάσει, σκεφτόμουν περισσότερο τι θα κάνω από εδώ κι πέρα στη ζωή μου. Τα έβαλα κάτω και διαπίστωσα πως αυτό που ακολούθησα δεν με γέμιζε πραγματικά και μου είχε μείνει απωθημένο να δώσω σοβαρά πανελλήνιες.
Έτσι αποφάσισα να πάω στο ΕΠΑΛ με στόχο να περάσω Φαρμακευτική ή Ιατρική γιατί ο τομέας της υγείας με ενδιέφερε πάρα πολύ. Όσο διάβαζα για τα μαθήματα, πάνω στον τομέα της υγείας, μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και άρχισα να ψάχνομαι περαιτέρω από μόνος μου» απαντάει ο αριστούχος μαθητής από το Βόλο.
Το πρώτο καιρό δυσκολεύτηκε να επιστρέψει στα θρανία
Η απόφαση του να επιστρέψει πίσω στο σχολείο δεν ήταν εύκολη. «Ξεκίνησα να πηγαίνω στη δευτέρα λυκείου, έκανα δηλαδή ξανά τις δύο τελευταίες τάξεις, όχι τα μαθήματα γενικής παιδείας, προκειμένου να μπορέσω να δώσω Πανελλήνιες. Εκείνη την περίοδο σταμάτησα να εργάζομαι γιατί δεν ήταν εφικτό να τα συνδυάσω μεταξύ τους.
Όταν θέλεις να πετύχεις κάτι είναι δύσκολο, δεν λέω ακατόρθωτο, αλλά εγώ ήθελα να ήμουν σίγουρος για τη προσπάθεια μου και να μη πω πως κάτι μου στερούσε χρόνο από το διάβασμα. Δεν ήταν εύκολο να γυρίσω πάλι στο σχολείο, στην αρχή μου κακοφαινόταν που θα ήμουν με μικρότερα παιδιά, αλλά ήταν μια θυσία που έπρεπε να κάνω ώστε να πετύχω τον στόχο μου.
Στην πορεία τελικά μου άρεσε και η ειδικότητα, οι καθηγητές μου με βοήθησαν πάρα πολύ γιατί ήταν μεταδοτικοί, και εμβάθυνα σε πολλά πράγματα γιατί ήμουν βοηθός ιατρικών εργαστηρίων, μια απίστευτη εμπειρία. Τελικά πήρα πολλά από το σχολείο μου και κατάφερα να κάνω νέες παρέες χωρίς να με πειράζει που ήταν όλα μικρότερα παιδιά σε ηλικία».
Ο αριστούχος μαθητής είχε φτιάξει τη δική του ρουτίνα με πολύ διάβασμα, σωστό προγραμματισμό και τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνια για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του. «Ουσιαστικά ξεκίνησα το διάβασμα από πέρυσι που πήγα πάλι στη δευτέρα λυκείου. Ήμουν πιο αγχωμένος γιατί έλεγα δεν υπάρχει περιθώριο λάθους οπότε διάβαζα πάρα πολύ. Υπήρχαν μέρες που διάβαζα επί 8 ώρες καθημερινά.
Ξυπνούσα το πρωί, πήγαινα σχολείο, ερχόμουν στο σπίτι για φαγητό και κατευθείαν μετά άνοιγα τα βιβλία. Στη δευτέρα λυκείου δεν έκανα φροντιστήριο, το ξεκίνησα τη φετινή χρονιά που θα έδινα Πανελλήνιες. Στον ελεύθερο χρόνο μου δεν έβγαινα πάρα πολύ έξω, προτιμούσα να αποφορτίζομαι βλέποντας ταινίες και διαβάζοντας βιβλία», εξηγεί.
Η διαφορά από την πρώτη φορά που έδωσε Πανελλήνιες ήταν πως ο ίδιος τώρα πήρε μια συνειδητή απόφαση. «Ήταν απόλυτα συνειδητή η απόφαση μου να μπω στη συγκεκριμένη διαδικασία. Γιατί κακά τα ψέμματα, στην ηλικία των 18 ετών, δεν ξέρεις τι θέλεις να γίνεις, τουλάχιστον η πλειοψηφία των παιδιών, και πας λίγο με το σύστημα, δηλαδή είσαι στην τρίτη λυκείου και πρέπει να δώσεις πανελλήνιες.
Δεν είναι πάντα μια συνειδητή απόφαση, μπορεί να το κάνεις καθαρά και γιατί στο λένε οι γονείς σου. Εμένα ήταν συνειδητή επιλογή, διάβαζα από την αρχή μέχρι την τελευταία μέρα των εξετάσεων και μου άρεσε όλη η διαδικασία».
Από το Βόλο θα μετακομίσει πιθανότητα στη Θεσσαλονίκη
Οι δικοί του γονείς στήριξαν απόλυτα την απόφαση του και ήταν στο πλευρό του. «Μόλις τους ανακοίνωσα την απόφασή μου να δώσω ξανά Πανελλήνιες μου είπαν πως θα με στηρίξουν και πως με αγαπάνε πολύ. Ούτε οι ίδιοι περίμεναν πως θα γράψω τόσο καλά και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα χάρηκαν περισσότερο από εμένα. Για μένα ήταν σημαντικό που στάθηκαν στο πλευρό μου και δεν μου έκοψαν τα φτερά».
Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων ο ίδιος ήταν σίγουρος με μόνο άγχος το μάθημα της έκθεσης. «Δεν είχα πολύ άγχος όταν έδινα εξετάσεις, είχα περισσότερο επιφυλάξεις γιατί δεν ήμουν σίγουρος για την έκθεση. Ήταν το μόνο μάθημα που με προβλημάτιζε, για τα άλλα γνώριζα πως θα έγραφα πολύ καλά. Όταν βγήκα από την αίθουσα, την ημέρα που γράφαμε έκθεση, ήμουν πάρα πολύ ευχαριστημένος.
Μετά άκουγα τι έλεγαν άλλοι μαθητές και άρχισα να αμφισβητώ κάποια πράγματα με αποτέλεσμα να μην είμαι σίγουρος και να με επηρεάσει στα επόμενα μαθήματα. Για τα επόμενα τρία ήμουν πάρα πολύ σίγουρος. Με επηρέασε μήπως χάσω το στόχο μου γιατί η έκθεση είναι υποκειμενική, δεν είναι το ίδιο με τα μαθηματικά που εκεί η λύση είναι δεδομένη.
Τα αποτελέσματα τα έμαθα από τους καθηγητές του σχολείου του, όμως δεν μπόρεσε από την αρχή να καταλάβει την επιτυχία, καθώς είχε επιστρέψει από τη δουλειά νωρίς τα ξημερώματα της ίδιας ημέρας. «Η αλήθεια είναι πως δούλευα το προηγούμενο βράδυ, πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, μέχρι τα ξημερώματα.
Με πήραν τηλέφωνο οι καθηγητές μου από το σχολείο επειδή είχα γράψει πολύ υψηλή βαθμολόγια για να με ενημερώσουν και εγώ κοιμόμουν όρθιος. Εκείνη την στιγμή δεν κατάλαβα το πόσο καλά τα έχω πάει, μετά δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Δεν περίμενα ότι έχω γράψει τόσο καλά και μόλις είδα το 19,5 στην έκθεση δεν μπορούσα να το πιστέψω».
Ο Κώστας έχει ήδη ξεκινήσει να εργάζεται για να μην επιβαρύνει, όπως χαρακτηριστικά, μου αναφέρει τους γονείς του, ενώ σε λίγες ημέρες πρέπει να επιλέξει σε ποιο νομό θα ζήσει ως φοιτητής Ιατρικής. «Περνάω όπου θέλω, αλλά δεν έχω επιλέξει ακόμα τη πόλη.
Νομίζω είμαι πιο κοντά στη σχολή Ιατρικής της Θεσσαλονίκης, είναι και πιο κοντά στο Βόλο, όπου μεγάλωσα. Η Αθήνα με τρομάζει λίγο, είναι τεράστια. Επίσης, είναι ακόμα νωρίς να επιλέξω ειδικότητα πάντως με ενδιαφέρει το Μικροβιολογικό, το Νευρολογικό, το Ορθοπεδικό και το Ψυχιατρικό, αλλά έχω δρόμο μέχρι εκεί» αναφέρει ο ίδιος.
Λίγο πριν κλείσουμε την τηλεφωνική μας επικοινωνία τον ρωτώ αν αυτά τα δύο χρόνια που ετοιμαζόταν για τις Πανελλήνιες υπήρξε περίοδος που ένιωσε κούραση. «Στη δευτέρα λυκείου που διάβαζα πάρα πολλές ώρες μέτρησα τα όρια μου.
Αφού δεν δούλευα έλεγα θα διαβάζω και κάποια στιγμή εξαντλήθηκα. Είχα χρόνια να διαβάσω τόσο πολύ οπότε χρειάστηκε να προσαρμοστώ ξανά και έμαθα να συγκεντρώνομαι. Αν ξεκινήσεις το διάβασμα τελευταία στιγμή είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί ο εγκέφαλος και να έχεις ποιοτικό διάβασμα για αυτό το πρόγραμμα βοηθάει» μου εξηγεί.
Οι γονείς του τον στήριξαν στην απόφαση του να επιστρέψει στα θρανία
Φτάνοντας στο τέλος της συζήτησης μας του ζητώ να δώσει μια συμβουλή στους μαθητές που θα βρεθούν στη θέση του την ερχόμενη σχολική σεζόν. «Καταρχήν, να ονειρευτούν τον εαυτό τους σε ένα επάγγελμα που θα τους αρέσει. Αυτό είναι ένα μεγάλο κίνητρο, ακόμα και τις φορές που η κούραση θα υπερτερεί, θα τους βοηθήσει να πάρουν δύναμη.
Θέλει συγκέντρωση όλη τη χρονιά, να έχουν πρόγραμμα γιατί το πρόγραμμα δεν τους δεσμεύει, αντίθετα δημιουργεί ελεύθερο χρόνο. Από την προσωπική μου διαδρομή μπορώ να τους πω πως ότι και να ακολουθήσουν αν δεν προσπαθήσουν δεν θα πετύχουν και κάποιες στιγμές η ζωή δεν τα φέρνει όπως θέλουμε.
Δεν ισχύει μόνο για τις πανελλήνιες αυτό, αλλά και στις δουλειές, για αυτό θα πρέπει να παλέψουν στη ζωή τους, τίποτα δεν έρχεται χωρίς θυσίες. Κι εγώ θυσίασα τις παρέες μου, ήμουν οικονομικά ανεξάρτητος και επέστρεψα πάλι στο σχολείο και χρειάστηκε να έχω τεράστια υπομονή για να ξαναβρεθώ εκεί που ήμουν κάποια χρόνια πριν.
Όμως, όλο αυτό το ταξίδι που έκανα μου άρεσε, ακόμα και αν δεν πετύχαινα τόσο υψηλά μόρια ή δεν πετύχαινα το στόχο μου, έγινα καλύτερος άνθρωπος και γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου».
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης: Η 'Ελίνα Χατζηδημητρίου, ο πρώτος άνθρωπος που πήρε πτυχίο με 10 από τη Σχολή Θετικών Επιστημών
Η ΕλίναΧατζηδημητρίου, απόφοιτος του Τμήματος Μαθηματικών του ΑΠΘ, έλαβε βαθμό πτυχίου 10. Το πρώτο 10αρι της Σχολής Θετικών Επιστημών του Αριστοτελείου σε όλα τα χρόνια λειτουργία της.
Είδε το όνομά της να γίνεται μέσα σε λίγες ώρες γνωστό σε όλη τη χώρα, είδε το κατόρθωμά της να κατακλύζει με δημοσιεύματα και αφιερώματα τα ΜΜΕ, έγινε το πρόσωπο των ημερών και δέχθηκε συγχαρητήρια και ευχές για την ακαδημαϊκή της συνέχεια από τον πρωθυπουργό.
Η αρχική ανάρτηση στον λογαριασμό της Σχολής Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ για το «ρεκόρ» που καταρρίφθηκε, έχει περισσότερες από 1.200 κοινοποιήσεις και εκατοντάδες σχόλια.
Η Ελίνα Χατζηδημητρίου, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τα άτομα που την ενέπνευσαν και εκείνα που θέλει να εμπνεύσει η ίδια, εξήγησε γιατί δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στο ελληνικόδημόσιο πανεπιστήμιο και τοποθετήθηκε για τα έμφυλα στερεότυπα, που εμμέσως προάγονται μέσα από την επισήμανση ότι η αριστούχος ...είναι γυναίκα.
«Θα ήθελα αρχικά να επισημάνω πως είμαι ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία της ΣΘΕ του ΑΠΘ που πήρε πτυχίο με 10 και όχι η πρώτη γυναίκα» δηλώνει η Ελίνα Χατζηδημητρίου σε συνέντευξή της στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, απαντώντας στο ερώτημα, αν η επισήμανση πως είναι «η πρώτη γυναίκα» που αποφοίτησε με 10 στην ιστορία της ΣΘΕ του ΑΠΘ, την ενοχλεί ως διαχωρισμός ή την κάνει να αισθάνεται πως εμπνέει.
«Το φύλο μου στην προκειμένη περίπτωση πιστεύω ότι τονίστηκε επειδή το πλήθος των γυναικών που έχουν φοιτήσει στο Τμήμα Μαθηματικών από την ίδρυση της Σχολής είναι μικρότερο συγκριτικά με αυτό των αντρών, οπότε και η πιθανότητα να πετύχει γυναίκα μία τέτοια διάκριση ήταν εξ ορισμού μικρότερη σε σχέση με την αντίστοιχη πιθανότητα για έναν άντρα. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, δεν είναι μία επισήμανση που με ενοχλεί», εξηγεί.
Παράλληλα επισημαίνει πως «δεν θα ήθελα να πιστεύω ότι εμπνέω, καθώς θεωρώ το στερεότυπο που θέλει τις γυναίκες να μην μπορούν να διαπρέψουν στις θετικές επιστήμες αναχρονιστικό», ωστόσο, «επειδή δεν έχουμε όλοι την δια άποψη επί του θέματος, εννοείται πως θα αισθανόμουν μεγάλη χαρά και τιμή αν μπορούσα να εμπνεύσω νέα κορίτσια να πιστέψουν στον εαυτό τους και να κυνηγήσουν το πάθος τους στις θετικές επιστήμες».
Σημειώνει ακόμη πως η ίδια στη μέχρι τώρα πορεία της δεν αισθάνθηκε ποτέ να τη διακρίνουν λόγω του φύλου της και παρατηρεί ότι μεταξύ των σπουδαιότερων μαθηματικών στην ιστορία περιλαμβάνονται αρκετέςγυναίκες «σίγουρα όμως λιγότερες απ' ό,τι άντρες, γεγονός που ίσως οφείλεται στις κοινωνικές αντιλήψεις των προηγούμενων αιώνων».
«Τα σχολικά χρόνια και η αναγνώριση στους δασκάλους»
Η αγάπη της για τα μαθηματικά γεννήθηκε στο Λύκειο και ιδιαίτερα μετά την Β' τάξη του Λυκείου, οπότε και άρχισε να τα μελετά πιο συστηματικά και με μεγαλύτερο ζήλο σε σχέση με τα υπόλοιπα μαθήματα. «Θα έλεγα ότι ανακάλυψα το πάθος μου αυτό στο σχολείο, τόσο μέσα από προσωπική προσπάθεια και ενασχόληση με το αντικείμενο, όσο και με τη βοήθεια των καθηγητών μου, τους οποίους σέβομαι και εκτιμώ πολύ. Στο οικογενειακό μου περιβάλλον δεν είχα κάποιον που να ασχολείται καθαρά με τα μαθηματικά. Οι γονείς μου τα χρησιμοποιούν σαν εργαλείο για τη δουλειά τους, αλλά τίποτα περισσότερο», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Στις πανελλαδικές εξετάσεις στο μάθημα των μαθηματικών έγραψε 19,3. Στη θετική κατεύθυνση είχε καταλήξει από την αρχή του Λυκείου, αν και όπως, εξομολογείται «νωρίτερα ίσως να είχα σκεφτεί και τη θεωρητική, καθώς ήμουν πολύ καλή στα μαθήματα της γλώσσας, αλλά ήταν μία ιδέα που έφυγε γρήγορα απ' το μυαλό μου».
«Η φυσική και η χημεία, όπως τις διδάχθηκα στο Λύκειο, ήταν περισσότερο μαθήματα μεθοδολογίας. Γι' αυτό τον λόγο, καθώς είμαι άτομο που του αρέσουν οι προκλήσεις, στράφηκα στα μαθηματικά, όπου αναζητούσα συνεχώς νέα προβλήματα και νέους τρόπους επίλυσης που δεν μου είχε διδάξει κανείς. Την τελική απόφαση να σπουδάσω στο τμήμα Μαθηματικών την πήρα στην Γ' Λυκείου. Μέχρι τότε ήμουν ανάμεσα στο Μαθηματικό και στην Πληροφορική. Μεταξύ των δύο επέλεξα τελικά το Μαθηματικό, επειδή θεώρησα πως θα αποκτούσα ευρύτεροφάσμαγνώσεων και πολύ δυνατές θεωρητικές βάσεις, έτσι ώστε αν στο μέλλον ήθελα να ασχοληθώ και με την Πληροφορική, να μπορούσα άνετα να το κάνω», εξηγεί.
Δεν παραλείπει, δε, να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της στους καθηγητές που είχε στο Λύκειο. «Μπορώ να πω πως ήταν εκείνοι που με ενέπνευσαν να ασχοληθώ με το αντικείμενο και να επιλέξω τελικά να σπουδάσω Μαθηματικά. Επιπλέον, μου έδωσαν τις κατάλληλες βάσεις για να μπορέσω να συνεχίσω τις σπουδές μου, επομένως πιστεύω πως είναι δίκαιο να λέω ότι ένα κομμάτι της επιτυχίας μου οφείλεται σε αυτούς και ότι τους είμαι ευγνώμων».
«Οι σπουδές και ο δρόμος προς το ακατόρθωτο»
Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τα χρόνια των προπτυχιακών σπουδών της, η Ελίνα Χατζηδημητρίου διευκρινίζει πως το «απόλυτο 10» δεν ήταν από την αρχή στόχος. «Ήταν ένα όνειρο όταν πρωτομπήκα στη σχολή, το οποίο μετεξελίχθηκε σε στόχο πολύ αργότερα, ίσως μετά το τρίτο έτος των σπουδών μου, όταν δηλαδή είχα περάσει όλα τα υποχρεωτικά μαθήματα και πίστεψα ότι θα μπορούσα να τα καταφέρω».
Πόσο δυσκολεύτηκε; «Έχω πάρει 43 10άρια. Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μάθημα που να με δυσκόλεψε περισσότερο από τα άλλα. Ωστόσο, μπορώ να πω με σιγουριά πως τα πιο δύσκολα 10άρια που πήρα ήταν στα μαθήματα που έδωσα τον καιρό της καραντίνας, με τις εξ αποστάσεως εξετάσεις. Ίσως πολλοί να πίστευαν το αντίθετο, όμως πραγματικά εκείνη την περίοδο και η δυσκολία των θεμάτων ήταν αισθητά αυξημένη σε σχέση με αυτή των δια ζώσης εξετάσεων, αλλά και η κακή ψυχολογία μου με εμπόδιζε να ασχοληθώ με τη μελέτη μου όσο άλλοτε συνήθιζα», απαντά.
Αναφερόμενη στην τελετήορκωμοσίας της λέει πως «οι περισσότεροι φίλοι μου δεν μπόρεσαν να έρθουν στην ορκωμοσία μου, επειδή είτε έλειπαν σε προγραμματισμένα ταξίδια, είτε είχαν επιστρέψει στον τόπο μόνιμης κατοικίας τους -όλοι μένουν αρκετά μακριά από τη Θεσσαλονίκη» και δηλώνει πως αδημονεί για το πάρτΙ αποφοίτησης που «θα κάνουμε τον Σεπτέμβριο, που θα μαζευτούμε και πάλι όλοι μαζί».
«Ψήφος εμπιστοσύνης στο δημόσιο πανεπιστήμιο»
Η Ελίνα Χατζηδημητρίου θεωρεί ότι τα εφόδια που της έδωσε το ΑΠΘ είναι εφάμιλλα εκείνων που θα της προσέφερε οποιοδήποτε μεγάλοπανεπιστημίου στο εξωτερικό, κάτι που προκύπτει και από τα σχέδια της για μεταπτυχιακές σπουδές στο Αριστοτέλειο. «Βασιζόμενη σε γνώμες συμφοιτητών μου που συνέχισαν τις σπουδές τους στο εξωτερικό, πιστεύω πως το Τμήμα Μαθηματικών του ΑΠΘ διαθέτει πολύ δυνατό πρόγραμμα προπτυχιακών σπουδών, που θα μπορούσε ίσως να ανταγωνιστεί ακόμα και άλλα μεγάλα πανεπιστήμια», σημειώνει.
Σε ό,τι αφορά τα κίνητρα πίσω από τον σχεδιασμό της για ακαδημαϊκήκαριέρα απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Δεν θα τη χαρακτήριζα ως αυτοσκοπό. Είναι απλά μία σκέψη που περνά έντονα από το μυαλό μου ιδίως το τελευταίο διάστημα, χωρίς όμως να αποκλείω άλλες επιλογές και επαγγελματικέςπροοπτικές. Προς το παρόν θα έλεγα ότι με ιντριγκάρει περισσότερο το κομμάτι της έρευνας, καθώς ίσως λόγω ηλικίας έχω πολλή όρεξη να ασχοληθώ και να ανακαλύψω νέα πράγματα. Στο μέλλον, όμως, έχοντας αποκτήσει περισσότερες γνώσεις και εμπειρία, πιστεύω πως θα με ενθουσιάσει εξ ίσου και το κομμάτι της διδασκαλίας».
«Το να κυνηγά κανείς το τέλειο είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο και πολλές φορές ανούσιο»
Σε ό,τι αφορά το κυνήγιυψηλώνστόχων ως φιλοσοφία ζωής σημειώνει: «Γενικά θα έλεγα ότι εκφράζει τον τρόπο που λειτουργώ και στις υπόλοιπες πτυχές της ζωής μου, καθώς είμαι πολύ οργανωτική και προσπαθώ συνεχώς να βελτιώνομαι και να επιτυγχάνω το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα σε ό,τι κι αν ασχοληθώ. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που εκφράζεται μέσω αυτού είναι και η τελειομανία που έχω σαν άνθρωπος, την οποία όμως δε θεωρώ προτέρημα και προσπαθώ να την ελαττώσω, καθώς το να κυνηγά κανείς το τέλειο είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο και πολλές φορές ανούσιο».
Για τον τρόπο που τα μαθηματικά επηρεάζουν τον τρόπο που λειτουργεί στην καθημερινότητά της παραδέχεται πως την διακρίνει η πρακτική σκέψη, «ωστόσο, δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως ευθύνονται τα μαθηματικά γι' αυτό και ότι δεν είναι απλά έτσι η ιδιοσυγκρασία μου σαν άνθρωπος».
«Γενικά δεν έχω πολύ μακρόπνοα και μεγαλεπήβολα σχέδια και προτιμώ να αφοσιώνομαι στους στόχους μου στο προσεχές μέλλον. Ελπίζω όμως στην πορεία να καταφέρω να ασχοληθώ με την έρευνα και να έχω πολλές νέες ιδέες», καταλήγει.
Αφιερωμένο στον Charles Michel de l'Epée, είναι το σημερινό doodle της Google.
Ο Γάλλος παιδαγωγός και φιλάνθρωπος ήταν αυτός που
ίδρυσε το πρώτο δημόσιο σχολείο κωφών.
Διαλύοντας την εσφαλμένη αντίληψη ότι τα άτομα με μειωμένη ακοή ήταν ανίκανα για μάθηση, oCharles Michel de l'Epéeανέπτυξε μια οπτική μέθοδο που αποτέλεσε το πρότυπο για τη διδασκαλία των κωφών και με αυτόν τον τρόπο άλλαξε αμέτρητες ζωές επάνω στον πλανήτη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτόέγινε σε μία εποχή που πολλοί κωφοί άνθρωποι ζούσαν κάτω από καθεστώς έντονων κοινωνικών διακρίσεων,αποκλεισμών και προκαταλήψεων.
Ο Charles Michel de l'Epée, που έμεινε στην ιστορία και ως ο «πατέρας των κωφών», γεννήθηκε σαν σήμερα (24 Νοεμβρίου) το 1712 στις Βερσαλλίες.
Ήταν γιος αρχιτέκτονα και μεγάλωσε
μέσα σε μια πλούσια οικογένεια.
Σπούδασε θεολογία και νομική πριν αφιερώσει τη ζωή του στις φιλανθρωπίες και στη βοήθεια
των φτωχών και των αδυνάτων.
Το doodle της Google για τον Charles Michel de l'Epée
ΔΕΙΤΕ το σχετικό Google Doodle video
Κόντρα σε παγιωμένες προκαταλήψεις και αναχρονιστικές ιδέες ίδρυσε το 1760 ένα ειδικό σχολείο και έκανε τον κόσμο να πιστέψει ότι οι κωφοί άνθρωποι μπορούσαν να έχουν δικαίωμα στη γλώσσα και ανέδειξε την πεποίθηση ότι θα έπρεπε να παίρνουν μέρος στα θρησκευτικά μυστήρια.
Έτσι, άρχισε να αναπτύσσει ένα σύστημα διδασκαλίας της γαλλικής γλώσσας και της θρησκείας.
ΟCharles Michel de l'Epéeέφυγε από τη ζωή το 1789, στις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης και ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία Saint Roch του Παρισιού. Η γαλλική Εθνοσυνέλευση,δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, τον αναγνώρισε ως «ευεργέτη της ανθρωπότητας»
και υποστήριξε τα δικαιώματα των κωφών που συμπεριλήφθηκαν στη διακήρυξη για τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη.
Μέ τήν ἀντίστασή του, ὁ Ἕλλην ἔδωσε ἕνα παρά-δειγμα, προσέφερε ἀνυπολόγιστη βοήθεια στίς μαχόμενες δυνάμεις τῆς ἐλευθερίας καί ἐπαλήθευσε τή μεγάλη παράδοσή του, τήν παράδοση τοῦ Ἕλληνος. […]
» Μέ τήν ἀπέραντη ποικιλία της καί τήν ἐσωτερική ἑνότητά της ἡ Ἑλληνική παράδοση εἶναι πηγή ὑπερηφανείας.
