Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΑΡΓΥΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΑΡΓΥΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 17 Απριλίου 2025

Μεγάλη Πέμπτη το Θείο Δράμα φτάνει στην κορύφωσή του.Ο Ιησούς παραθέτει στην Ιερουσαλήμ το Μυστικό Δείπνο στους μαθητές του και ο Ιούδας τον προδίδει...


«Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο, καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον, φεῦγε ἀκόρεστον ψυχὴν τὴν Διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.»

"Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον,

Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε·

οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω·
οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας·
ἀλλ᾿ ὡς ὁ Λῃστὴς ὁμολογῶ σοι·
Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου."


Με τη φωνή του Πέτρου Γαιτάνου.

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο
στο μεσοδόκι τ' ουρανού
κρέμεται σήμερα στο ξύλο
ίλεως, Κύριε, γενού.
Και στ' ασπαλάθια της ερήμου
μια μάνα φώναξε, παιδί μου.

Με τ' Απριλιού τ' αρχαία μάγια
με των δαιμόνων το φιλί
μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια
μπήκε κοράκι στην αυλή
κι όλα τ' αγρίμια στο λαγκάδι

πήραν το δρόμο για τον Άδη.

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια
στην άγρια παγωνιά του νου
Αυτός που κάρφωσε τ' αστέρια
στην άγια σκέπη τ' ουρανού
κι εγώ κι εσύ, και εμείς κι οι άλλοι
θα γεννηθούμε τότε πάλι.

🖍️Νίκος Γκάτσος

🎹Χρήστος Τσιαμούλης

🎤Αλκίνοος Ιωαννίδης



Διαβάστε Επίσης Παλαιότερες
============================

Αναδημοσιεύουμε από την Ιστοσελίδα:


Μεγάλη Πέμπτη το Θείο Δράμα φτάνει στην κορύφωσή του.

Ο Ιησούς παραθέτει στην Ιερουσαλήμ το Μυστικό Δείπνο στους μαθητές του και ο Ιούδας τον προδίδει.

Το νόημα του Μυστικού Δείπνου είναι οι δύο όψεις της αγάπης, η χαρά και η λύπη, το φως και το σκοτάδι. Η αγάπη του Χριστού προς τους μαθητές του και τον άνθρωπο φέρνει τη λύτρωση από τα πάθη. Η αγάπη όμως του Ιούδα προς τα τριάκοντα αργύρια είναι καταστροφική και τον οδηγεί από το φως στο σκοτάδι.

Οι εκ διαμέτρου αντίθετες εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής που μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο από τη σωτηρία στο θάνατο και το αντίθετο, ανάλογα με τις επιλογές του, είναι το μήνυμα που στέλνει ο Μυστικός Δείπνος.

Το τελετουργικό του Ιησού και οι συμβολισμοί του Μυστικού Δείπνου έχουν κινήσει το ενδιαφέρον ιστορικών, μελετητών, θρησκειολόγων και έχουν εμπνεύσει καλλιτέχνες. Διάφορες ερμηνείες, έχουν πυροδοτήσει ανά τους αιώνες διαμάχες και έχουν υφάνει ιστορίες συνομοσιολογίας. Η τοιχογραφία με το Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι που βρίσκεται στο Μιλάνο στη Σάντα Μαρία Ντελε Γκράτσιε, είναι από τα πλέον αναγνωρίσιμα έργα τέχνης όλων των εποχών, έχει αποτελέσει «μήλον έριδος» και αντικείμενο μελέτης επιστημόνων και συνομωσιολόγων.

Ο Μυστικός Δείπνος και οι συμβολισμοί
Το τελετουργικό που ακολούθησε ο Ιησούς στο Μυστικό Δείπνο που παρέθεσε στους μαθητές του είναι γεμάτο συμβολισμούς. Ο Χριστός πριν ξεκινήσει το γεύμα έβαλε νερό στο νιπτήρα και ένιψε τα πόδια των μαθητών του, δείχνοντάς τους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. «Όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ’ όλους», τους είπε.

Ο Δείπνος λέγεται μυστικός όχι γιατί έγινε εν κρυπτώ αλλά γιατί ο Χριστός ήθελε να αποκαλύψει στους μαθητές του το μυστήριο της Θείας Μετάληψης.
Για αυτό άλλωστε τους είπε:
«Λάβετε φάγετε», προσέφεροντάς τους ψωμί (το σώμα Του) και κρασί (το αίμα Του). «Λάβετε φάγετε τοῦτό μου ἐστι τὸ σῶμά… Τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον».

Ο Ιούδας αποχωρεί βάζοντας σε εφαρμογή το σχέδιο της προδοσίας του. Ο Ιησούς κάνει την τελευταία διδασκαλία στους μαθητές του στο όρος των Ελαιών. Όταν εκείνοι αποχωρούν, προσεύχεται. Ο Ιούδας φθάνει με τη συνοδεία Ρωμαίων στρατιωτών. Τους υποδεικνύει τον Ιησού, δίδοντάς του ένα φιλί. Ο Ιησούς συλλαμβάνεται και οδηγείται στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Περνά από δίκη. Τον ρωτούν εάν είναι ο Χριστός και εκείνος το παραδέχεται. Κρίνεται ένοχος θανάτου. Η πορεία των Παθών ξεκινά, από τον κήπο της Γεσθημανής, στο Γολγοθά και στη Σταύρωση.

Το τελετουργικό των δύο «αμνών»
Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης οι ιερείς κατά την ετοιμασία της Θείας Κοινωνίας εξάγουν δύο «αμνούς». Πρόκειται δηλαδή για το τμήμα του άρτου το οποίο μεταβάλλεται σε σώμα Χριστού. Το ένα από τα δύο το διατηρούν (αφού το τεμαχίσουν και το αποξηράνουν) στο αρτοφόριο πάνω στην αγία τράπεζα για έναν ολόκληρο χρόνο για τη Θεία Μετάληψη σε έκτακτες περιπτώσεις. Το βράδυ τελείται ο όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής, στον οποίο αναπαρίσταται το Θείο Δράμα της Σταύρωσης και διαβάζονται τα δώδεκα ευαγγέλια που περιγράφουν τα γεγονότα από τη σύλληψη έως και την ταφή του Χριστού.

Μελέτη ψυχολογικών αντιδράσεων ο «Μυστικός Δείπνος» του Ντα Βίντσι
Το ομώνυμο έργο του Ντα Βίντσι είναι η πλέον εμβληματική εικόνα που απεικονίζει το δείπνο του Ιησού προς τους μαθητές του. «Ο Μυστικός Δείπνος, που φιλοτεχνήθηκε στους τοίχους του Μοναστηριού της Παναγίας των Χαρίτων στο Μιλάνο είναι μια μελέτη ψυχολογικών αντιδράσεων: Ένας γαλήνιος Χριστός παραδομένος στην τρομερή του μοίρα, μόλις έχει αναγγείλει στους μαθητές του ότι ένας από αυτούς θα τον προδώσει. Ο σκοπός του καλλιτέχνη ήταν να αποτυπώσει τα ανάμεικτα συναισθήματα έκπληξης, φρίκης και ενοχής που αποκαλύπτονται στα πρόσωπα των μαθητών καθώς βαθμιαία αντιλαμβάνονται το νόημα των λεγομένων του Κυρίου τους», αναφέρει ο ιστορικός E.M Burns στο βιβλίο του «Ευρωπαϊκή Ιστορία, ο δυτικός πολιτισμός: Νεότεροι Χρόνοι».

Τα αρχικά χρώματα έχουν αλλοιωθεί
Ο Nτα Βίντσι χρειάσθηκε επτά χρόνια για να ολοκληρώσει το έργο του. Δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει την τεχνική fresco (νωπογραφία) όπου έπρεπε να ολοκληρώσει σχεδόν αμέσως το έργο του. Επίσης, ήθελε ο «Μυστικός Δείπνος» να έχει φωτεινά χρώματα κάτι που δεν επέτρεπε η συγκεκριμένη τεχνική. Χρησιμοποίησε τέμπερες πάνω σε πέτρα, αφού πρώτα είχε καλύψει τον τοίχο με υλικό που ήλπιζε ότι θα τον προστάτευε από την υγρασία. Μάταια όμως. Μέσα σε 50 χρόνια ο «Μυστικός Δείπνος» είχε χάσει την αρχική του μορφή. Οι αρχικές προσπάθειες που έγιναν για να αποκατασταθεί το έργο έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Οι κραδασμοί από τους βομβαρδισμούς κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επέτειναν τις σοβαρές φθορές που είχαν προκαλέσει οι στρατιώτες του Ναπολέοντα οι οποίοι έδεναν τα άλογά τους στον τοίχο. Το 1980 ξεκίνησε να υλοποιείται 19ετές πρόγραμμα για την αποκατάσταση της τοιχογραφίας. Σήμερα ελάχιστα σημεία της έχουν το αρχικό υλικό που χρησιμοποίησε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Ο Ιούδας ήταν η πιο ελεεινή μορφή των φυλακών
Ο Ντα Βίντσι για να απεικονίσει τους Δώδεκα Αποστόλους και τον Ιησού αναζητούσε μοντέλα ανάμεσα στους ανθρώπους της καθημερινής ζωής. Για τον Ιούδα (πέμπτος από αριστερά) πήγε στις φυλακές του Μιλάνο, όπου βρήκε την πιο άθλια φιγούρα.

Ο Dan Brown και οι αντιδράσεις της Εκκλησίας
Ο Νταν Μπράουν (Dan Brown) με το βιβλίο του «Κώδικας Ντα Βίντσι» έδωσε τροφή στους ανά τον κόσμο συνομωσιολόγους και προκάλεσε την οργή τόσο της Ρωμαιοκαθολικής όσο και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

H ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα επί του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Το περιοδικό «Εφημέριος» χαρακτήρισε τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» ως «ανιστόρητο, αντιεπιστημονικό και βλάσφημο». Τις θεολογικές και δογματικές προσεγγίσεις της Εκκλησίας ουδείς τις αντέκρουσε και ουδείς τις αμφισβήτησε. Για την ιστορία πάντως αναφέρουμε ότι στο περιοδικό «Εφημέριος» δημοσιεύονται εγκύκλιοι της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι απόψεις που εκφράζονται απηχούν τις επίσημες θέσεις της.



Έντονη ήταν και η αντίδραση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με αποτέλεσμα η ταινία να απαγορευθεί στην Ιταλία. Επίσης, δεν προβλήθηκε ούτε στη Ρωσία, τη Σερβία και την Αρμενία καθώς κρίθηκε ότι παραβιάζει τον νόμο που απαγορεύει την προσβολή του θρησκευτικού αισθήματος των ορθοδόξων πιστών.

Ο Μπράουν υποστήριζε, μεταξύ άλλων, ότι ο Ιησούς ήταν ζευγάρι με την Μαρία Μαγδαληνή η οποία μετά το θάνατό του πήρε το παιδί τους και μετοίκησαν στη Γαλλία. Ισχυριζόταν, επίσης, ότι ο Ντα Βίντσι αποτυπώνει τον Απόστολο Πέτρο να κινείται απειλητικά με μαχαίρι προς «τη Μαρία Μαγδαληνή» (αμφισβητεί την παρουσία του Ιωάννη στην τοιχογραφία) και λέει πως ανάμεσα στην αμφιλεγόμενη μορφή και τον Ιησού σχηματίζεται το γράμμα «Μ» που σημαίνει Μαρία ή Μαγδαληνή.



Το φαγητό και το τέλος του κόσμου
Τρεις ερευνητές από τη Σχολή Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ, οι Olivier Bauer, Nancy Labonté, Jonas Saint-Martin και Sébastien Fillion, διερωτήθηκαν γιατί ο Ντα Βίντσι επέλεξε αυτά τα συγκεκριμένα φαγητά, διότι δεν ανταποκρίνονται σε αυτά που περιέγραψαν οι Ευαγγελιστές. Όπως ισχυρίζονται προσπάθησε να μπερδέψει και να εξαπατήσει τον παρατηρητή με τα αντιφατικά του σύμβολα και τις διπλές έννοιες.
Η Sabrina Sforza Galitzia (Ιταλίδα ερευνήτρια στο Βατικανό) υποστηρίζει ότι το κρυφό μήνυμα στον Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο ντα Βίντσι είναι ότι η συντέλεια του κόσμου θα έλθει την 1η Νοεμβρίου του 4006 μετά από πολύμηνη πλημμύρα!

ΠΗΓΗ:


Σχετικά Άρθρα

Παρασκευή 14 Απριλίου 2017

Η αγωνία του Ιούδα

Λεονάρντο ντα Βίντσι: “Μυστικός Δείπνος”από:  














Η αγωνία του Ιούδα

Μια από κείνες τις ανοιξιάτικες βραδιές, που η κουφοβράση κι η πνιγούρα μαζί με τις μακρινές αστραπές μηνάνε καταιγίδα.
Ο Ιούδας ξέκοψε, κατά τη συνήθεια του, από τους άλλους συντρόφους, που κρυμμένοι μέσα σ’ έν’ αμπέλι, μοιράζονται ό,τι αυτός κατάφερε να τους έβρει για φαγί.

Και προσεύχονται.
Ο ορισμένος από τις Γραφές παράνομος μαθητής ανέβηκε πάνου σ’ ένα λόφον από άμμο. 
Μορφή αχαμνή, νέος ακόμα, φαίνεται να ’χει πολύ υποφέρει.
Για πρώτη φορά ο πόνος κι η απελπισιά καθαρίζουν έτσι καλά τη σκέψη του και της δίνουνε μια τραγική στροφή.
Τα χείλη του, καθώς τα σφίγγει, παίρνουνε, θαρρείς, το σκήμα του φιλιού.

Αμμόσκονη πολλά ψιλή, δίχως αγέρα μήδ’ αχό,πνίγει τον κόκκινο ουρανό, που δίχως ήλιο ανάβει.
Λιγάκι ψήλος αερινό, μια στάλ’ ανάσα, — αγκομαχώ!
Άμποτε να με βούλιαζε ξυλάρμενο καράβι, βράδυ καλοκαιρινόν, η μπόρ’ αυτή, που αστράβει.

Βλέπω την πόλη από μακριά, την Άγια Πόλη, π’ αγαπώ.
Απάνω της μια χαρακιά γραμμένη με το μέλι.
Απ’ την κλεισμένη μου καρδιά περνάς, σοκάκι χαρωπό,γλιστράς, γυναίκα, πράσινο μέσα στο κύμα χέλι, 
την ερημιά βαρέθηκα κι η πόλη δε μας θέλει!

Ξυπόλυτοι, μ’ ένα ραβδί κι ένα ταγάρι σταυρωτά,τη μέρα να κρυβόμαστε, τη νύχτα να δρομάμε,

 ξυπνούν αλάργα τα σκυλιά και μας γαβγίζουν σερπετά·
πόσες ημέρες νηστικοί, θυμάμαι δε θυμάμαι ! 
αχ! δε βαστώ, καρδούλα μου, κι ό,τι λογιάζεις κάμε.

Άρχισε να κλονίζεται και δεν το κρύβει πια ο Θωμάς.
Ο Πέτρος κακομίλητος τα φρύδια του ζαρώνει.
Και ξαφνικά ξεκόβοντας ο νιος Ιωάννης από μας παραλαλεί κι αλλόκοτα φαντάσματα ξαμώνει.
Όλους μάς καταντήσατε φαντάσματ’ άγρια, Πόνοι!

Καρδιά, πουλί τρεμάμενο, χωρίς φωλιά πάνω στη Γη,

κυνηγημένη πας ομπρός και πίσω δε γυρίζεις.
Τί να ’ναι τάχα: θέληση, φόβος, συνήθεια προσταγή;…
Μα κάπου θα ’ναι ανάπαψη, κάπου γαλήνια ορθρίζεις
σε θάλασσα και σε πλαγιές, Άνοιξη, που μυρίζεις.

Μα κείνος τίποτα δε λέει. 
Διάφανο σώμα κι αδειανό πάνου απ’ το χώμα σηκωτό βαδίζει στον αέρα.
Στα νοτισμένα μάτια του κοιτάς τον άπατο ουρανό.
Λόγος γλυκύς, που, κι αν μιλά κι αν δε μιλά, κοφτέρα
βυθίζεται μες στις καρδιές σε νύχτα και σε μέρα.

Στην Άγια Πόλη ως μπήκαμε — βάγια πολλά και φοινικιές!

και ξένοι αρχόντοι και δικοί κρυμμένοι τρέμαν όλοι,γιατ’ άνεμος ξεσήκωνε τα πλήθη (ελπίδες ξαφνικές!)του ’πα σιγά:
 — «Τώρα καιρός για τη Μεγάλη Σκόλη!»
—«Ουράνιο το βασίλειο μου κι ουράνια, μάθε, η Πόλη»!

Μ’ αρνιέσαι τάφο, Θάνατε, πώς θα με φέρεις στη Χαρά;
Βαθιά στο χώμα, οργιές πολλές, μονάχα κρύα σκουλήκια.
Τούτ’ η καρδιά, και που μισεί και δικιοσύνη λαχταρά,
ζητάει δικά της δω στη Γης δυο πιθαμές χαλίκια,
απ’ τ’ αγαθά, που ’δώσε ο Θεός, ζητάει μερίδα δίκια!

Ποιός το φτωχό μου το κορμί και την ψυχή μου τη φτωχιά

απ’ τον κρυφό το Φαρισαίο κι απ’ τον τραχύ Λατίνο,
από τον ξένο γέρακα θα σώσει κι απ’ την ντόπια οχιά;
Αυτούς σ’ ατάραγη ζωή κι αράθυμη ν’ αφήνω
κι εγώ ανεμόσκαλα σωμού στο γαλανό να στήνω;

Δεν είναι μοναχά η δικιά μου μοίρα, που με τυραννά,

μαύροι συντρόφοι της δουλειάς και της απελπισίας.
Ήλιος ζεστός και γόνιμος τα χρόνια μας τα σκοτεινά
για κείνους, που την αρετή μάς θέλουν της θυσίας.
Ήρθε γι’ αυτούς,
— για μας ακόμ’ αργεί ο ωραίος Μεσσίας.

Σε λογισμό και σε καρδιάν ανάμεσα όχτρητα πολλή.
Καθάρια το πρεπούμενο στο νου μου λαγαρίζει,
μα σίντα πάω να κουνηθώ λίγο, το σώμα παραλεί,
πιότερο σφίγγει τ’ άλυτο σκοινί Του, που μ’ ορίζει·
ψυχή και σώμ’ αντίμαχα σε δυο μού τα χωρίζει.

(Θυμάται τη μάνα του)

Τα κλάηματά σου, μάνα μου, φτάνουν εδώ στην ερημιά.
Μες στα λιγνά χεράκια σου νυχτόημερα δεμένη,
ώρες κοιτώντας χαμηλά τελειώνεις με λιγοθυμιά.
Μες στ’ άδειο σου θυμητικό άλλο από με δε μένει.
Του ζωντανού θανάτου εμείς χρόνια καταραμένοι!

Για σας, μανάδες κι αδερφοί και τώρα κι ύστερα,

σιγάθα κάνω απόψε, που νογώ, της ανταρσίας το κρίμα.
Και ξέρω τί καταλαλιά τη μνήμη μου θα κυνηγά!
Αν δεν πετύχει τούτο δα το πρώτο μέγα βήμα,
θα πουν οι εμπόροι των θεών: 
«Τον πρόδωσε για χρήμα»
Η αγωνία του Ιούδα-ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ“ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ”
ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Το Θεϊκό ήτοι Το Ανθρώπινο Πάθος
Γιατί ο Ιούδας πρόδωσε τον Χριστό
Από Dogma
13 Απριλίου 2017

Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πρόσωπα της Αγίας Γραφής. 
Είναι αυτός που πρόδωσε τον Ιησού Χρηστό και τον οδήγησε στο θάνατο με τον ατιμωτικό τρόπο της Σταύρωσης. 
Λέγεται ότι δεν ήταν μορφωμένος αλλά είχε ικανότητες που τον έκαναν να ξεχωρίσει.

Εδώ και αιώνες το ερώτημα Γιατί ο Ιούδας πρόδωσε τον Χριστό, αποτελεί αντικείμενο θεολογικής και ιστορικής έρευνας. 
Μία άποψη είναι ότι ο Ιούδας δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Ιησούς είναι όντως ο Μεσσίας.
Ίσως να τον θεωρούσε ως έναν ακόμη «επαναστάτη» από τους πολλούς που κατά καιρούς εμφανίζονταν στην περιοχή, εκείνη την εποχή.

Μία ακόμα άποψη υποστηρίζει ότι ο Ιούδας πίστευε πως αν ο Ιησούς έπεφτε στα χέρια των Ρωμαίων θα επακολουθούσε επανάσταση του λαού, αφού προ ολίγου τον είχε υποδεχθεί σαν ήρωα. 
Θέλησε δηλαδή να τον «χρησιμοποιήσει» για πολιτικούς λόγους.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που είναι σίγουρο σύμφωνα με τις Γραφές είναι πως ο Ιούδας μετάνιωσε για την πράξη του και μάλιστα επιχείρησε να επιστρέψει τα αργύρια στους ιερείς για να εξιλεωθεί. 
Δεν μπήκε όμως στον κόπο να ζητήσει μια απλή συγνώμη. 
Το τέλος του Ιούδα ήταν τραγικό.

Στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο αναφέρεται ότι μετά τη σύλληψη του Ιησού και πριν την εκτέλεση του, ο Ιούδας γεμάτος τύψεις επέστρεψε τα τριάντα αργύρια στους ιερείς και κρεμάστηκε.

Λέγεται ότι δεν πέθανε αμέσως αλλά ταλαιπωρήθηκε αρκετά! 
Στις Πράξεις των Αποστόλων αναφέρεται ότι όταν το σχοινί έσπασε και το άψυχο κορμί του σωριάστηκε στη γη, άνοιξε και ξεχύθηκαν τα σπλάχνα του.

Τις ημέρες αυτές, σε πολλές περιοχές της χώρας μας ακολουθείται ένα πανάρχαιο έθιμο ,το κάψιμο του Ιούδα. 
Είναι άγνωστο το πόσο παλιό είναι το έθιμο αυτό και από ποιους προήλθε.


Το κάψιμο γίνεται σε άλλες περιοχές τη Μεγάλη Πέμπτη και σε άλλες τη Μεγάλη Παρασκευή. 
Αχυρένια ομοιώματα του Μαθητή του Ιησού παραδίδονται στην πυρά σε μια προσπάθεια να τιμωρηθεί ο προδότης και να στιγματιστεί η πράξη του.

Πόσα ήταν τα τριάκοντα αργύρια σε ευρώ



«Τη Μεγάλη Πέμπτη, πριν από 1980 ( τότε γράφτηκε το άρθρο ), ( πριν από 2017 χρόνια από σήμερα ) χρόνια περίπου, καταβλήθηκε το πιο διάσημο ποσό στην ιστορία της ανθρωπότητας: η αμοιβή του Ιούδα έναντι της προδοσίας στον Ιησού Χριστό.

Τα «τριάκοντα αργύρια» στα οποία αναφέρεται η Καινή Διαθήκη ακούγονται σαν μικρό ποσό. 

Και σίγουρα, αν υπολογίζει κανείς ότι με αυτά πουλήθηκε μια ζωή. 
Ήταν όμως όντως λίγα τα λεφτά; 
Πόσα άξιζαν, πόσα αξίζουν αυτά τα «αργύρια»;
 Και: Υπήρχε καθόλου αυτό το νόμισμα;

Στην παλιά εκδοχή της Βίβλου, που ήταν γραμμένη στα αρχαία ελληνικά, η λέξη «αργύρια» είναι συνώνυμη με τα ασημένια κέρματα. 
Αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι επρόκειτο για τα λεγόμενα Σέκελ της Τύρου (αργυρά τετράδραχμα), που είχαν βάρος 15 γραμμάρια το καθένα. 
Αναλόγως της κατάστασης στην οποία βρίσκονται, ένα τέτοιο κέρμα αξίζει σήμερα από 200 έως 500 ευρώ.

Οι νομισματικοί ιστορικοί δυσκολεύονται να αναλύσουν την αγοραστική δύναμη του αργυρίου σε σχέση με «καλάθι» καταναλωτικών ειδών των Αρχαίων Ρωμαίων, καθώς οι κοινοί θνητοί έκαναν εμπόριο με φυσικούς πόρους: δέκα ουγκιές λαδιού για παράδειγμα έναντι ενός ζεύγους σανδαλιών. 
Οι ειδικοί επισημαίνουν πως, αν μπορεί να συγκριθεί το αργύριο εκείνης της εποχής με τα σημερινά νομίσματα, τότε μιλάμε για τριακόσια έως τετρακόσια ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί με την τιμή ενός Σέκελ της Τύρου.

Επομένως, ο Ιούδας εισέπραξε ένα ποσό που μεταφράζεται σε 10.000 ευρώ περίπου. 
Με αυτά μπορεί να αγοράσει κάποιος ένα μικρό αυτοκίνητο σήμερα»!
πηγή:
Σχετικά άρθρα