Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Σαν σήμερα 26 Απριλίου 1986 , 31 χρόνια , από τον πυρηνικό έφιάλτη του Τσερνόμπιλ , στην κωμόπολη Πρυπιάτ της Ουκρανίας ,όπου σημειώθηκε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της ιστορίας του πλανήτη .



Οι ήρωες του Τσέρνομπιλ, που έλιωσαν ζωντανοί από τη ραδιενέργεια για να σώσουν ανθρώπους που φώναζαν: 
«Φωτιά… Ραδιενέργεια… Καιγόμαστε…»...

Περίχωρα Κανταχάρ, Βορειοδυτικό Αφγανιστάν, Δεκέμβριος 1985

Ο ήλιος άρχιζε να ξεπροβάλλει πίσω από τα θεόρατα βουνά και έδινε ένα χρυσαφί χρώμα στην πόλη.
Μέσα στην αεροπορική βάση και ενώ δεν είχε καλά – καλά ξημερώσει, επικρατούσε οργασμός. 
Φαντάροι μετέφεραν κιβώτια, μηχανικοί ελέγχανε τα ελικόπτερα, υπαξιωματικοί γέμιζαν καύσιμα και φόρτωναν με ρουκέτες και σφαίρες τα πολυβόλα και τα ρουκετοβόλα των θεόρατων, ταχύτατων και ευέλικτων σοβιετικών ελικοπτέρων Mil Mi 24....


Λοιπόν, σύντροφοι, θέλω να έχετε το μυαλό σας στην αποστολή μας. 
Δεν φύγαμε ακόμη με μετάθεση. Μία και σήμερα. 
Αύριο γυρνάμε στην πατρίδα, το ξαναλέω, όχι σήμερα. 
Σας θέλω συγκεντρωμένους. 
Θα προστατεύσουμε ένα κομβόι φορτηγών με τρόφιμα και πυρομαχικά για Καμπούλ. 
Θα πετάμε χαμηλά από την κοιλάδα Σαλάγκ. 
Στη γνωστή σε όλους “λεωφόρο του θανάτου”. 
Μόλις περάσει και το τελευταίο φορτηγό, φύγαμε. 
Αναλαμβάνουν άλλοι. Προσοχή, δεν θέλω εξυπνάδες. 
Οι μουτζαχεντίν έχουν εφοδιαστεί με Stinger από τους Αμερικάνους. 
Δεν παίζουμε με αυτά. Ό,τι κρίνουμε ύποπτο, ακόμη και ένα κοπάδι πρόβατα, το ισοπεδώνουμε». 
Ο κυβερνήτης του ελικοπτέρου Mil Mi 24 Λεονίντ Ιβάνοβιτς Κρίστιτς, που μαζί με άλλα πέντε ελικόπτερα θα περιφρουρούσαν από αέρος τα φορτηγά, μίλησε στους συναδέλφους του. 
Πετούσαν μαζί περισσότερους από 17 μήνες και είχαν επιβιώσει σε άπειρες αποστολές. 
Είχαν δεθεί όλοι μεταξύ τους, όπως συμβαίνει σε κάθε πόλεμο, με δεσμούς ισχυρότερους και από συγγενικούς. 
Σε λίγη ώρα όλοι βρίσκονταν στις θέσεις τους και οι δυο πανίσχυρες τουρμπίνες του ελικοπτέρου πήραν μπρος. 
Ο κυβερνήτης, ο συγκυβερνήτης, ένας πολυβολητής και ο πλοηγός που εκτελούσε και χρέη μηχανικού, σύνολο τέσσερα άτομα. 
Η ώρα περνούσε χωρίς προβλήματα. 
Τα τεράστια ελικόπτερα διέγραφαν κατά σειρά μικρούς χαμηλούς κύκλους πάνω από τα διερχόμενα φορτηγά με το κόκκινο αστέρι στην πόρτα, που το ένα πίσω από το άλλο σαν μερμήγκια κατευθύνονταν στον προορισμό τους, μέσα στη γεμάτη σκόνη από την ανομβρία «λεωφόρο του θανάτου». 
Μετά ανέβαιναν ψηλότερα και επέβλεπαν όλη την περιοχή. 
Το Mil Mi του Λεονίντ βρισκόταν χαμηλά, στη μέση της αργής πομπής των φορτηγών, όταν από την ενδοσυνεννόηση ακούστηκε η φωνή του συγκυβερνήτη: «Μουτζαχεντίν. Stinger». 
Πίσω από κάτι βράχους, άρχισε να διαγράφεται η πορεία ενός φορητού αντιαεροπορικού βλήματος που έπληξε στον αέρα το ελικόπτερο που βρισκόταν ψηλότερα. 
Ο Κρίστιτς βλαστήμησε: «Αύριο φεύγουμε, σατανάδες, δεν θα πεθάνουμε σήμερα» και έστριψε το πηδάλιο. 
Το ευέλικτο ελικόπτερο πήρε ύψος, ο πολυβολητής εντόπισε την ομάδα των μουτζαχεντίν που είχε καταρρίψει τους συντρόφους τους και άδειασε επάνω τους τα πυρομαχικά. 
Τους εξαΰλωσε. 
Την επόμενη μέρα το πλήρωμα του ελικοπτέρου βρισκόταν στην Καμπούλ και επιβιβαζόταν σε ένα τεράστιο μεταγωγικό Antonov, με προορισμό τη Σοβιετική Ένωση. 
Η πολυπόθητη μετάθεση από την κόλαση και την τρέλα του Αφγανιστάν είχε γίνει πραγματικότητα. 
Κανείς τους δεν γνώριζε ότι σε λίγες εβδομάδες θα ζούσαν μια ακόμη χειρότερη κόλαση… 
Κωμόπολη Πριπριάτ, Ουκρανία, ΕΣΣΔ. Ξημερώματα Σαββάτου 26 Απριλίου 1986. Ώρα 01:23...

Η πόλη κοιμόταν. 
Ελάχιστα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν στους τεράστιους δρόμους. 
Ακόμη λιγότεροι ήταν εκείνοι που πήγαιναν κάπου με τα πόδια. 
Σε κάποια γωνία έξω από τα λιγοστά καταστήματα διασκέδασης, μπορούσε να δει κάποιος έναν μεθυσμένο να γυρεύει λίγα ρούβλια. 
Τα παιδάκια ονειρεύονταν και ήταν χαρούμενα αφού μόλις ξημέρωνε θα πήγαιναν στην τεράστια ρόδα του λούνα παρκ να παίξουν. 
Στο εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Τσέρνομπιλ «Β.Ι. Λένιν», στις παρυφές της πόλης του Πριπριάτ, 200 εργαζόμενοι, επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, ντυμένοι με τις ολόσωμες λευκές στολές τους από το κεφάλι μέχρι τα πόδια, δούλευαν πυρετωδώς. 
Η βάρδιά τους έπρεπε να φροντίζει για την ομαλή λειτουργία των τεσσάρων αντιδραστήρων. 
Στον αντιδραστήρα 1, 2 και 3 όλα πήγαιναν μια χαρά. 
Στον αντιδραστήρα 4 γινόταν ένα πρόγραμμα δοκιμών που είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη μέρα, ενώ οι αντιδραστήρες 5 και 6 ήταν έτοιμοι για να λειτουργήσουν από τον Σεπτέμβριο. 
Ο αντιδραστήρας Νο 4 είχε σταματήσει να λειτουργεί για μια μέρα για έργα συντήρησης και το πρόγραμμα προέβλεπε η συντήρηση να γίνει σε συνθήκες που θα ομοίαζαν με πραγματικές συνθήκες έκτακτης ανάγκης. 
Η δοκιμή θα γινόταν στον έναν από τους δύο στροβίλους που τροφοδοτούσε ο αντιδραστήρας 4, και προβλεπόταν να ακολουθήσει την εξής πορεία: 
Ο αντιδραστήρας θα ετίθετο σε χαμηλή ισχύ και η γεννήτρια θα εργαζόταν σταθερά, σε πλήρη ταχύτητα. 
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η παροχή ατμού θα διακοπτόταν, και θα ελεγχόταν κατά πόσο το σύστημα θα μπορούσε να θέσει σε λειτουργία τις αντλίες ψύξης μέχρι την εκκίνηση των εφεδρικών γεννητριών....

Οι κατάλληλες συνθήκες για τη διεξαγωγή της δοκιμής επιτεύχθηκαν πριν από την πρωινή βάρδια της 25ης Απριλίου του 1986. 
Οι εργαζόμενοι της βάρδιας ήταν ενημερωμένοι και είχαν εξοικειωθεί με τις διαδικασίες της δοκιμής. 
Μία ομάδα ηλεκτρολόγων μηχανικών βρισκόταν επί τόπου για να επιτηρήσει τη λειτουργία του νέου συστήματος διέγερσης της γεννήτριας. 
Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, στη 01:26 ξεκίνησε η προοδευτική μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα, και η ισχύς έπεσε στο 50%. 
Τότε ήταν που στον τεράστιο πίνακα ελέγχου, όπου βρίσκονταν οι επιστήμονες και επέβλεπαν, άρχισαν να αναβοσβήνουν σαν δαιμονισμένα κόκκινα κουμπιά. Λίγα στην αρχή αλλά μέσα σε λίγες στιγμές όλος ο πίνακας έγινε κατακόκκινος. Κίνδυνος! 
Οι επιστήμονες αρχικά θεώρησαν ότι πρόκειται για μέρος της συντήρησης και με ψυχραιμία επιχείρησαν να επαναφέρουν τις συνθήκες του αντιδραστήρα σε φυσιολογικές τιμές. 
Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, ένα ουρλιαχτό ακούστηκε στο control room. 
«Κάτι δεν πάει καλά. 
Αυτό δεν είναι άσκηση. Θα τιναχτούμε». 
Υπεύθυνος της νυχτερινής βάρδιας ήταν ο Αλεξάντερ Ακίμοφ, ενώ υπεύθυνος για τον χειρισμό του αντιδραστήρα ήταν ο Λεονίντ Τοπτούνοφ, ένας νέος μηχανικός με τρίμηνη εμπειρία....

Ο άπειρος μηχανικός αποφάσισε να ρίξει ψυκτικό στον αντιδραστήρα, η θερμοκρασία του οποίου άρχισε να ανεβαίνει. 
Το προσωπικό ξεκίνησε να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, προσπαθώντας να διορθώσει το προηγούμενο. Και σε κάθε λάθος, η αλυσιδωτή αντίδραση ήταν ένα βήμα πιο κοντά, και μαζί με αυτήν ο θάνατος και η καταστροφή. 
Το προσωπικό δεν μιλούσε. 
Ήταν όλοι τους μούσκεμα στον ιδρώτα και προσπαθούσαν να προλάβουν κάτι που φαινόταν να έχει πάρει τον δρόμο του. 
Ο αντιδραστήρας έπρεπε να ψυχθεί και σε καμία περίπτωση να μην έρθει το σχάσιμο υλικό του σε απευθείας επαφή με το νερό. 
Τα νετρόνια στον πυρήνα του αντιδραστήρα άρχισαν να «χορεύουν» και να πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς. 
«Κατεβάστε τις ράβδους ελέγχου» φώναξε ο Ακίμοφ και σκούπισε τα μάτια του, καθώς δεν έβλεπε από τον ιδρώτα που έσταζε από το μέτωπό του. 
Οι 211 ράβδοι ελέγχου θα μπορούσαν υπό φυσιολογικές συνθήκες να «ηρεμήσουν» τον πυρήνα. 
Ήταν η έσχατη προσπάθεια. 
Οι ράβδοι ελέγχου μήκους 7 μέτρων ο καθένας, περιείχαν καρβίδιο του βορίου, το οποίο απορροφά τα νετρόνια και καταστέλλει τη σχάση του καυσίμου....

Ωστόσο, το άκρο των ράβδων ελέγχου ήταν από γραφίτη, ο οποίος είναι επιβραδυντής νετρονίων. 
Αυτό προκάλεσε παροδική αύξηση της ισχύος κατά την επείγουσα απενεργοποίηση. 
Η δυσλειτουργία αυτή είχε διαπιστωθεί ήδη από το 1983, και οφείλεται στο γεγονός ότι, καθώς οι ράβδοι κατεβαίνουν μαζικά, υπάρχει ένα τμήμα του αντιδραστήρα στο οποίο το νερό (που απορροφά νετρόνια) αντικαθίσταται από γραφίτη (που επιβραδύνει τα νετρόνια). 
Το ρολόι έδειχνε 01:26, όταν άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως για ολόκληρη την Ευρώπη. 
Μόλις ο Ακίμοφ πάτησε το κουμπί του συστήματος επείγουσας απενεργοποίησης, όλα μαζί τα άκρα των ράβδων ελέγχου εισήλθαν ανάμεσα στις στήλες καυσίμου. Η ισχύς του αντιδραστήρα Νο 4 ανέβηκε σε κλάσματα του δευτερολέπτου κατακόρυφα. 
Οι θερμοκρασία πλέον μέσα στον πυρήνα είχε ξεπεράσει κάθε όριο ασφαλείας. 
Οι πρώτες στήλες καυσίμου άρχισαν να σκάνε. 
Η πίεση του ατμού ανέβαινε ανεξέλεγκτα.
Η τελευταία ένδειξη στην αίθουσα ελέγχου έδειξε ισχύ 33.000 MW, δέκα φορές μεγαλύτερη από την ονομαστική ισχύ αντοχής του αντιδραστήρα....

Όλα άρχισαν να λιώνουν, σαν μια αόρατη λάβα να πέρασε από πάνω τους με την ταχύτητα που ανοιγοκλείνει το μάτι του ανθρώπου. 
Μικρές εκρήξεις άρχισαν να ακούγονται. 
Το προσωπικό σε κατάσταση πανικού έτρεχε δεξιά και αριστερά. 
Κάποιοι επιχείρησαν να ανοίξουν τη βαριά σαν χρηματοκιβωτίου πόρτα και να βγουν για να σωθούν. 
Μάταια. 
Μια τρομακτική έκρηξη διαμέλισε τους περισσότερους. 
Το τεράστιο τσιμεντένιο κτήριο του αντιδραστήρα είχε διαλυθεί σαν τσόφλι αυγού....

Στην ατμόσφαιρα της Ουκρανίας άρχισε να χύνεται ανεξέλεγκτα ραδιενέργεια. Η φύση καιγόταν, ο κόσμος πέθαινε, οι ζωντανοί οργανισμοί, άνθρωποι, ζώα, φυτά, δέντρα, δεν θα ήταν ποτέ τα ίδια. Δύο με τρία δευτερόλεπτα αργότερα ακολούθησε μία δεύτερη, ισχυρότερη έκρηξη. Η αντίδραση του ζιρκονίου παρήγαγε υδρογόνο. 
Η έκρηξη αυτή ήταν μια πραγματική πυρηνική σχάση που προκλήθηκε όταν κάποιο τμήμα του πυρήνα κατέστη υπερκρίσιμο.
Ο σκοτεινός ουρανός πάνω από το Πριπριάτ γέμισε φως. 
Ο κατεστραμμένος πυρήνας του αντιδραστήρα διασκορπίστηκε, και φλεγόμενα κομμάτια γραφίτη εκτινάχτηκαν στην ατμόσφαιρα σαν βεγγαλικά.
Όπου έπεφταν στα γύρω δάση, τα δέντρα άρπαζαν αμέσως φωτιά. 
Ο ίδιος ο μισοκατεστραμμένος αντιδραστήρας καιγόταν. 
Από μακριά το θέαμα πάγωνε το αίμα. 
Φωτιές και ραδιενέργεια παντού στον ουρανό. Πυροσβεστικός σταθμός Πριπριάτ. Ώρα 01:40 Το τηλέφωνο χτύπησε μανιασμένα. 
Ο αξιωματικός βάρδιας που φορούσε τα ακουστικά και άκουγε μουσική από ένα walkman που του είχε φέρει ένας ξάδερφός του, απάντησε βαριεστημένα. Από το ακουστικό άκουγε ουρλιαχτά και κραυγές. Κατάλαβε μόνο σκόρπιες φράσεις: «Φωτιά… Ραδιενέργεια… Καιγόμαστε… 
Κοίτα έξω από το παράθυρο, ηλίθιε… Θεέ μου…ειδοποίησε…». 
Έκλεισε το ακουστικό νομίζοντας ότι πρόκειται για φάρσα και κοίταξε έξω από το παράθυρο. 
Το στόμα του κρέμασε. 
Με το άλλο χέρι κατέβασε αργά τα ακουστικά του walkman που έπαιζαν ακόμη μουσική. 
Η νύχτα είχε γίνει μέρα και το εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ πετούσε στήλες φωτιάς μέχρι τον παγωμένο ουρανό....

Σε ελάχιστα λεπτά κατάφερε να ενημερώσει και να κινητοποιήσει τους πάντες. Τους συναδέλφους του. 
Την αστυνομία, τον στρατό, το νοσοκομείο. 
Μισή ώρα αργότερα, μαζί με άλλους συναδέλφους του βρισκόταν στην «πρώτη γραμμή» και με τις μάνικες προσπαθούσε να σβήσει τις φλόγες. 
Κανείς δεν γνώριζε την επικινδυνότητα. 
Πήγαν απροστάτευτοι μέσα στην πηγή της ραδιενέργειας. 
Το κορμί τους δεχόταν απίστευτη ακτινοβολία. 
Μέχρι που ο Σεργκέι σωριάστηκε στο έδαφος. 
«Σηκώστε τον, τον ηλίθιο. 
Ήρθε μεθυσμένος για δουλειά» ούρλιαξε ένας αξιωματικός σε κάποιους πυροσβέστες που έσβηναν τις φλόγες. 
Μόλις εκείνοι σήκωσαν τον Σεργκέι, είδαν ότι δεν ήταν μεθυσμένος. 
Ήταν νεκρός και οι σάρκες στο πρόσωπό του είχαν λιώσει....

Στις 05:00 τα ξημερώματα η φωτιά στο κτήριο είχε σβήσει. 
Ο πυρήνας όμως συνέχιζε να καίει. 
Στην ατμόσφαιρα συνέχιζε να χύνεται απίστευτη θανατηφόρα ποσότητα ραδιενέργειας. 
Νερό δεν έπρεπε να αγγίξει τον πυρήνα. 
Θα γινόταν θερμική έκρηξη. 
Οι περισσότεροι πυροσβέστες δεν πρόλαβαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Πέθαναν από τη ραδιενέργεια στη διαδρομή. 
Περιοχή Στούπινο, 100 χλμ. έξω από τη Μόσχα. 07:00, Σάββατο 26 Απριλίου. Αεροπορική βάση Η φωνή του Λεονίντ Ιβάνοβιτς Κρίστιτς, καθώς μιλούσε προς το πλήρωμά του, έτρεμε: 
«Μαζί επιβιώσαμε στο Αφγανιστάν, μαζί σώσαμε συντρόφους από βέβαιο θάνατο. 
Σήμερα θα πετάξουμε μαζί σε μια αποστολή από την οποία το πιθανότερο είναι να μην επιστρέψουμε. 
Η πατρίδα, η Ευρώπη όλη κινδυνεύει. 
Έσκασε ο πυρηνικός σταθμός του Πριπριάτ και η ραδιενέργεια ξεχύνεται ανεξέλεγκτα. 
Θα μεταβούμε να ρίξουμε υγρό τσιμέντο επάνω στην τρύπα που χάσκει για να τη σταματήσουμε. 
Η αποστολή είναι εθελοντική.
Όποιος δεν επιθυμεί να ακολουθήσει τον καταλαβαίνω»....

Το υπόλοιπο προσωπικό ξεροκατάπιε. 
Δίχως να το καλοσκεφτούν, όλοι συμφώνησαν και πριν επιβιβαστούν στο ελικόπτερο Mil Mi 8 έσπευσαν να τηλεφωνήσουν στις οικογένειές τους για το στερνό αντίο… 
Από την ενδοσυνεννόηση του σκάφους ο Λεονίντ είπε: 
«Σήμερα δεν είμαστε στρατιώτες. 
Σήμερα είμαστε εκκαθαριστές»....

Το ελικόπτερο ταξίδεψε με φουλ τις μηχανές και προσγειώθηκε στο γήπεδο της καταραμένης πόλης, δίπλα σε άλλα ελικόπτερα, πυροσβεστικά οχήματα ασθενοφόρα και τανκς. 
Ήδη από ψηλά το θέαμα που είδαν τους είχε κόψει την αναπνοή. 
Εκατοντάδες λεωφορεία να περιμένουν στις άκρες του δρόμου να πάρουν κόσμο. Θα ξεκινούσε η εκκένωση της πόλης. 
Είδαν την τεράστια ρόδα του λούνα παρκ, ασάλευτη, δίχως παιδάκια, και πίσω στις παρυφές είδαν το κατεστραμμένο εργοστάσιο να συνεχίζει να ξερνάει φωτιές και καπνό. 
Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και σκοτεινός σαν να περίμενε βροχή....

Αμέσως μια ομάδα στρατιωτών «έδεσε» σε έναν γάντζο στην κοιλιά του κύτους ένα τεράστιο καλάθι σαν αυτό που χρησιμοποιεί η Πυροσβεστική για να σβήνει δασικές φωτιές και μια άλλη ομάδα άρχισε να τον γεμίζει. 
Ο Λεονίντ κατέβηκε να ξεμουδιάσει και ο επικεφαλής τον πλησίασε, του έδωσε κάτι λευκές στολές που όλο το πλήρωμα έπρεπε να βάλει επάνω από τα ρούχα και του φώναξε για να ακούγεται καθαρά: 
«Σύντροφε, είστε η τελευταία μας ελπίδα. 
Θα πρέπει να πάτε επάνω από την τρύπα και να αδειάσετε τον κάδο επάνω από τον φλεγόμενο αντιδραστήρα. 
Ο κάδος περιέχει άμμο, μόλυβδο, πηλό και βόριο. 
Μόνο έτσι θα κλείσει η τρύπα»....

Σε λίγη ώρα το ελικόπτερο μαζί με το βαρύ φορτίο του απογειωνόταν με προορισμό τον θάνατο. 
Την ίδια στιγμή τρεις άνδρες, με καταδυτικές στολές, βουτούσαν μέσα στον πλημμυρισμένο από ραδιενεργό ύδωρ αντιδραστήρα για να κλείσουν τις βάνες και να ανοίξουν τις θυρίδες αποστράγγισης του ραδιενεργού νερού, ώστε να εμποδιστεί μια θερμική έκρηξη. 
Το ελικόπτερο Mil Mi 8 με κυβερνήτη τον Λεονίντ Ιβάνοβιτς Κρίστιτς έφτασε επάνω από την τρύπα και άρχισε να «αδειάζει». 
Χαμήλωσε ακόμη περισσότερο για να έχει καλύτερο στόχο. 
Δεχόταν άμεσα τη ραδιενέργεια. 
Οι στολές που φορούσαν, δεν μπορούσαν να τους προστατεύσουν. 
Ήταν σαν να φορούσαν χάρτινο μπουφάν σε καταιγίδα. 
Ύστερα από 90 δευτερόλεπτα ο αμφιβληστροειδής του Λεονίντ κάηκε. 
Οδηγούσε στα τυφλά. 
«Τα μάτια μου καίγονται» ούρλιαξε και άφησε το πηδάλιο στον συγκυβερνήτη. Ελάχιστες στιγμές αργότερα, τα σώματα και των τεσσάρων μελών του πληρώματος άρχισαν κυριολεκτικά να ρευστοποιούνται. 
Έλιωναν σαν να ήταν από πλαστικό. 

Ο συγκυβερνήτης Βορόμπιοφ Βολοντιμίρ Κωνσταντίνοβιτς πριν τυφλωθεί και εκείνος είδε μέσα σε φριχτούς πόνους ότι το χέρι του, που κρατούσε το πηδάλιο, είχε χάσει τις σάρκες του και ήταν απλά ένας σκελετός....
«Λίγο ακόμη και τελειώσαμε» φώναξε ο τυφλός μηχανικός Γιουνχκίντ Ολεξάντρ και από το πίσω μέρος της καμπίνας έσπευσε να πιάσει το πηδάλιο. 

Μόλις το άγγιξε, σχεδόν και αυτός χωρίς σάρκα επάνω του, ο τεράστιος έλικας, έτσι χαμηλά που πετούσε, μπλέχτηκε σε ένα συρματόσχοινο ενός γερανού που βρισκόταν εκεί. 
Το ελικόπτερο συντρίφτηκε με ορμή στο χώμα. 
Κανείς από το πλήρωμα δεν ένιωσε τον θάνατο να πλησιάζει. 
Ήταν ήδη νεκροί ενώ βρίσκονταν στον αέρα…...
ΠΗΓΗ: topontiki.gr ... 
Τσέρνομπιλ. 
Πως προκλήθηκε η «δηλητηρίαση αντιδραστήρα» και η έκρηξη...
Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες συγκαταλέγονται στις πιο επικίνδυνες μηχανές που έχει ποτέ επινοήσει και κατασκευάσει ο άνθρωπος, όπως έμελλε να γίνει ολοένα και πιο σαφές από τα αυξανόμενα ατυχήματα. 
Ο πυρηνικός αντιδραστήρας είναι μια «πιο αργή» έκδοση της ατομικής βόμβας. Μέσα στον πυρήνα του λαμβάνει χώρα κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες η ίδια αντίδραση πυρηνικής σχάσης. 
Η σχέση παράγει τεράστια ποσά θερμότητας που χρησιμοποιούνται για την υπερθέρμανση ατμού, ο οποίος όπως ο λιθάνθρακας, το αέριο ή το πετρέλαιο στα συμβατικά εργοστάσια, κινεί ατμοστροβίλους που παράγουν ηλεκτρική ενέργεια. Όμως, αν κάτι πάει στραβά, ο πυρηνικός αντιδραστήρας δεν μπορεί να «κλείσει» με το πάτημα ενός διακόπτη, όπως γίνεται στα συμβατικά εργοστάσια. 
Πρέπει να εισαχθούν ράβδοι ελέγχου στον πυρήνα του αντιδραστήρα για να μετριάσουν και τελικά να σταματήσουν την πυρηνική αντίδραση. 
Η ψύξη των αντιδραστήρων μπορεί να γίνει με αέρα ή κάποιο αέριο, αλλά αν για κάποιον λόγο το σύστημα ψύξης σταματήσει να λειτουργεί, ο πυρήνας θα αρχίσει να τήκεται και ενδέχεται να διαφύγει από το προστατευτικό περίβλημά του. 
Σε αυτό το σημείο, θα εκλυθεί στο περιβάλλον ραδιενεργό υλικό με καταστροφικές συνέπειες για ανθρώπους, ζώα ή φυτά στη γύρω περιοχή, οι οποίες δεν θα περιοριστούν στη διάρκεια του έκτακτου περιστατικού, αλλά μπορεί να συνεχιστούν, εντός των πιο μολυσμένων περιοχών, μέχρι και 20.000 χρόνια. Αεροφωτογραφία κατά τη διάρκεια της έκρηξης Το 1990, ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) δημιούργησε τη Διεθνή Κλίμακα Πυρηνικών και Ραδιολογικών Συμβάντων (INES) για να αξιολογεί τη σοβαρότητα των πυρηνικών ατυχημάτων. 
Η επτάβαθμη κλίμακα είναι διαμορφωμένη κατά το πρότυπο της Κλίμακας Σεισμικής Ροπής για τη μέτρηση των σεισμών, με κάθε βαθμίδα να υποδεικνύει ένα ατύχημα δέκα φορές σοβαρότερο από την προηγούμενη. Αυτές είναι κατά φθίνουσα σειρά σοβαρότητας:
 Μέγεθος 7: «Πολύ σοβαρό ατύχημα» Μέγεθος 6: «Σοβαρό ατύχημα» Μέγεθος 5: «Ατύχημα με ευρύτερες επιπτώσεις» Μέγεθος 4: «Ατύχημα με τοπικές επιπτώσεις» Μέγεθος 3: «Σοβαρό περιστατικό» Μέγεθος 2: «Περιστατικό» Μέγεθος 1: «Ανωμαλία» Μέγεθος 0: «Απόκλιση» Έχουν συμβεί δύο πολύ σοβαρά ατυχήματα μεγέθους 7: η πυρηνική καταστροφή στο εργοστάσιο Ντάιτσι της Φουκουσίμα το 2011 και η πυρηνική καταστροφή στο Τσέρνομπιλ. 
Το μέγεθος 7 ορίζεται ως «πολύ σημαντική έκλυση ραδιενεργού υλικού με καθολικές επιπτώσεις στην υγεία και το περιβάλλον που απαιτεί εφαρμογή οργανωμένων και εκτεταμένων μέτρων αντιμετώπισης». 
Δηλαδή είναι σαν να λέει ο IAEA: «Τρέξτε να σωθείτε!» 
Η καταστροφή στο Τσέρνομπιλ 
Η πυρηνική καταστροφή στο Τσέρνομπιλ συνέβη τη νύχτα της 26ης Απριλίου 1986. 
Στο πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Τσέρνομπιλ, λειτουργούσαν τέσσερις αντιδραστήρες RBMK, ένα από τα πρώτα μοντέλα σοβιετικής σχεδίασης και το παλαιότερο μοντέλο που βρίσκεται σε χρήση σήμερα. Η αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση ξεκίνησε στον αντιδραστήρα Νο 4, το πάνω μέρος του οποίου εξερράγη το 1986. 
Τα αίτια της καταστροφής διερευνήθηκαν δύο φορές. 
Η πρώτη έρευνα, αμέσως μετά το ατύχημα, απεφάνθη ότι η τραγωδία οφειλόταν σε ανθρώπινα σφάλματα.
Η δεύτερη, που πραγματοποιήθηκε το 1991, όταν η Σοβιετική Ένωση ήταν έτοιμη να καταρρεύσει, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η καταστροφή είχε προκληθεί από ατέλειες στην αρχική σχεδίαση του αντιδραστήρα RBMK και τις διαδικασίες λειτουργίας του, τις οποίες ήταν αδύνατο να έχουν προβλέψει ή αντιμετωπίσει οι χειριστές, οι οποίοι και απαλλάχθηκαν τελικά από οποιαδήποτε ευθύνη. 
Καθαρισμός της περιοχής μετά την έκρηξη
Καθαρισμός της περιοχής μετά την έκρηξη
Η τραγική ειρωνεία του ατυχήματος στο Τσέρνομπιλ ήταν ότι προκλήθηκε από μια δοκιμή που έκαναν οι χειριστές στους ατμοστροβίλους για να βεβαιωθούν ότι το σύστημα ψύξης θα συνέχιζε να λειτουργεί στην περίπτωση μιας αναγκαστικής διακοπής λειτουργίας του αντιδραστήρα. 
Ο αντιδραστήρας RBMK ψύχεται με ελαφρύ ύδωρ και στην περίπτωση μιας διακοπής, η τροφοδοσία ρεύματος στις αντλίες ψύξης σταματά μαζί με τη λειτουργία του αντιδραστήρα.
Στο Τσέρνομπιλ, υπήρχαν 3 εφεδρικές ντιζελογεννήτριες οι οποίες έμπαιναν αυτόματα σε λειτουργία, για να τροφοδοτήσουν τις αντλίες με ρεύμα, αλλά χρειάζονταν από 1 λεπτό μέχρι 1 λεπτό και 15 δευτερόλεπτα για να αποδώσουν τη μέγιστη ισχύ τους. 
Λόγω της τεράστιας θερμότητας που παρήγαγε ο αντιδραστήρας, η καθυστέρηση του 1 λεπτού θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραία. 
Ωστόσο, οι χειριστές είχαν υπολογίσει ότι η ενέργεια που θα παραγόταν από την περιστροφή των στροβίλων κατά το σβήσιμο τους θα ήταν αρκετή για να καλύψει το κενό. 
Έπρεπε να επιβεβαιώσουν τη θεωρία τους κάνοντας μια δοκιμή με τον αντιδραστήρα σε λειτουργία, η οποία υποτίθεται ότι θα γινόταν κατά τη διάρκεια ενός προγραμματισμένου κύκλου συντήρησης του αντιδραστήρα Νο. 4, όταν και η παραγόμενη ισχύς του θα έπεφτε από τα 100 MW στα 700 MW πριν από την ολοκληρωτική διακοπή της λειτουργίας του.
Όμως αυτό που δεν είχαν προβλέψει εκείνοι που σχεδίασαν το πείραμα ήταν ότι οι συγκεκριμένες συνθήκες λειτουργίας του RBMK τον καθιστούσαν ιδιαίτερα επιρρεπή στη λεγόμενη «δηλητηρίαση αντιδραστήρα», μια διαδικασία που σήμαινε ότι κατά τη διάρκεια της δοκιμής η ισχύς έπεσε κάτω από τα 700 ΜW. Στα 500 MW, οι χειριστές προσπάθησαν να διορθώσουν το πρόβλημα, αλλά οι ενέργειές τους προκάλεσαν περαιτέρω πτώση της ισχύος στα 30 MW, διακόπτοντας σχεδόν τη λειτουργία του αντιδραστήρα. 
Πριν και μετά την έκρηξη
Πριν και μετά την έκρηξη... 
Αυτό που δεν γνώριζαν τότε ήταν ότι το RBMK γίνεται εξαιρετικά ασταθής όταν η ισχύς πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα. 
Παρόλα αυτά, αποφάσισαν να συνεχίσουν τη δοκιμή και κατάφεραν να αυξήσουν την ισχύ του αντιδραστήρα στα 200 MW. 
Σε αυτό το σημείο, εικάζεται ότι υπήρξε μια ξαφνική αύξηση της ισχύος στον αντιδραστήρα, εξαιτίας της οποίας ξεκίνησε μια διαδικασία διακοπής, είτε από τους χειριστές με το πάτημα του αντίστοιχου κουμπιού στην αίθουσα ελέγχου, είτε αυτόματα από το σύστημα προστασίας έκτακτης ανάγκης. 
Οι ράβδοι ελέγχου που θα διέκοπταν τη λειτουργία του αντιδραστήρα κινούνταν με ταχύτητα 40 cm/sec, οπότε θα χρειάζονταν 20 δευτερόλεπτα περίπου για να εισαχθούν ολόκληρες στον πυρήνα των 7 μέτρων. 
Όμως, αντί να μετριάσουν την πυρηνική αντίδραση, η εισαγωγή τους οδήγησε σε περαιτέρω απότομη αύξηση της ισχύος. 
Ο πυρήνας υπερθερμάνθηκε και προκάλεσε την πρώτη έκρηξη, η οποία τού προξένησε τέτοιες ζημιές που οι ράβδοι ελέγχου «κόλλησαν» έχοντας εισέλθει σε αυτόν μόνο κατά το ένα τρίτο, ενώ έσπασε και κάποιους σωλήνες ψύξης, μετατρέποντας περισσότερο ελαφρύ ύδωρ σε ατμό ο οποίος δεν απορροφά τα νετρόνια τόσο πολύ όσο το νερό υγρή μορφή. 
Αυτό αύξησε απότομα την ισχύ του αντιδραστήρα στα 530 ΜW, η οποία με τη σειρά της οδήγησε σε τεράστια αύξηση της θερμοκρασίας και της πίεσης μέσα στον πυρήνα. 
Πλάνα του εγκαταλειμμένου Τσέρνομπιλ τραβηγμένα με drone:... 
Μια δεύτερη έκρηξη κατέστρεψε το περίβλημα του πυρήνα, με αποτέλεσμα να ανυψωθεί η επάνω πλάκα των 2.000 τόνων, να σκοτωθούν οι χειριστές στην αίθουσα ελέγχου, και να εκλυθεί μια στήλη ραδιενεργού ατμού στην ατμόσφαιρα. 
Εκτός από τους θανάτους στις πολύ κοντινές περιοχές και τους χιλιάδες καρκίνους που έχει ήδη προκαλέσει ή αναμένεται να συνεχίσει να προκαλεί, το ραδιενεργό νέφος παρασύρθηκε από τον αέρα πάνω από μεγάλα τμήματα της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ρωσίας, φτάνοντας μέχρι τη Σκανδιναβία στα βόρεια, την Ελλάδα και την Ιταλία στα νότια και την Ελβετία στα δυτικά. 
Το ατύχημα έθεσε σε κίνδυνο το μέλλον της πυρηνικής ενέργειας, τουλάχιστον στη Δύση, αλλά με τις επανειλημμένες πετρελαϊκές κρίσεις και τις ανησυχίες για την ενεργειακή ασφάλεια, έχουν γίνει εκκλήσεις για την επανεξέταση της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας....
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/tsernompil-to-megalitero-piriniko-distichima-proklithike-otan-epichirithike-ena-pirama-pos-proklithike-i-dilitiriasi-antidrastira-ke-i-ekrixi/

Πηγή: «Οι Μεγαλύτερες Καταστροφές της Ιστορίας» – Εκδόσεις: Κλειδάριθμος...

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Σαν σήμερα, 23 Απριλίου το 2010, ξεκίνησε ο γολγοθάς των μνημονίων.Έπτά χρόνια από το διάγγελμα του Γιώργου Παπανδρέου , στο πανέμορφο νησί των Δωδεκανήσων, στο Καστελόριζο .΄Ενα διάγγελμα - υποταγής - στην μέγγενη των μνημονίων .


Είναι Παρασκευή 23 Απριλίου 2010. 
Σε ένα δραματικό διάγγελμα από το ακριτικό Καστελόριζο ο Γιώργος Παπανδρέου παίρνει «το όπλο του ΔΝΤ που είχε βάλει στο τραπέζι» και πατάει τη σκανδάλη. 
Σαν σήμερα, πριν από επτά χρόνια, ξεκίνησε ο «γολγοθάς των μνημονίων».
Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας ανακοίνωσε την είσοδο της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, ξεσηκώνοντας τους Έλληνες που οργάνωσαν μαζικές, ειρηνικές ή και όχι διαδηλώσεις, ενώ κανείς δεν ξεχνά την ανείπωτη τραγωδία της Marfin.
Οι Έλληνες, δεν γνώριζαν ακόμα τι σήμαινε αυτή η ανακοίνωση της 23ης Απριλίου, βγήκαν όμως εκατοντάδες φορές στους δρόμους, ακολούθησαν διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, πρωθυπουργοί ήλθαν και παρήλθαν, η χώρα υποχρεώθηκε να υπογράψει μεσοπρόθεσμα προγράμματα, οι κυβερνήσεις έφεραν στη Βουλή και ψήφισαν πολλά πολυνομοσχέδια «σκούπα» με αναρίθμητα αντιλαϊκά μέτρα.
πηγή:
................

Καστελόριζο - Το πιο όμορφο νησί των Δωδεκανήσων


Το Καστελόριζο, μόλις 2 ναυτικά μίλια από τις τουρκικές ακτές, είναι ο υπέρτατος προορισμός χαλάρωσης και ηρεμίας. 
Είναι το μεγαλύτερο από ένα σύμπλεγμα 14 μικρών νησιών, με πιο διάσημο τη Ρω. 
Το όνομα «Καστελόριζο» είναι δυτικής προέλευσης και σημαίνει κόκκινο φρούριο.





Ο μοναδικός οικισμός με τα παλιά αρχοντικά γύρω από το λιμάνι αποτελείται από τις συνοικίες Πηγάδια, Χωράφια και Μανδράκι. 
Τα σπίτια, αμφιθεατρικά χτισμένα γύρω από τη θάλασσα, έχουν μία αξιοθαύμαστη ομοιομορφία: είναι όλα τους από ντόπια πέτρα, σιδεριές και κεραμίδια από Αττάλεια και Μασσαλία και ξύλο από τα παράλια της Μικρασίας. Αυτό που κάνει το νησί να ξεχωρίζει είναι η απουσία δρόμων. 
Οι ντόπιοι περπατάνε μέσα από τα «χαλατά». 
Παλιά ήταν πλακοστρωμένοι με ντόπια πέτρα, σήμερα κατεστραμμένοι και αύριο ίσως τσιμεντωθούν όλοι ως λύση ανάγκης.
























ΚΟΛΥΜΠΙ

Πρέπει να προειδοποιήσουμε τους μελλοντικούς επισκέπτες του νησιού να μην περιμένουν παραλίες Κυκλάδων.
Τις βουτιές σας θα τις κάνετε κυρίως στα πεντακάθαρα νερά του λιμανιού
( στο μόλο υπάρχουν και σκάλες ). 

Εναλλακτικές επιλογές είναι ο Αϊ-Γιώργης και οι Πλάκες, όπου θα πάτε με βάρκα.















ΤΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ - Με εκδρομικά σκαφάκια:
Τη «Σπηλιά του Παραστά» ή «Φώκιαλη»

Ναι ζουν φώκιες στη σπηλιά και καλά κάνουν γιατί διάλεξαν για σπίτι το μεγαλύτερο και ίσως ωραιότερο ενάλιο σπήλαιο του Αιγαίου!

















Το νησάκι Ρω, όπου η λεοντόκαρδη «κυρά της Ρω» Δέσποινα Αχλαδιώτη επί 40 χρόνια ύψωνε την ελληνική σημαία στο νησί. 
Είχε εγκατασταθεί εκεί το 1927 με τον άντρα της Κώστα και, όταν για πρώτη φορά απουσίασε απ' το νησί το 1975, τρεις Τούρκοι έβαλαν την τουρκική σημαία στο νησί, την οποία αποκαθήλωσαν αμέσως κάτοικοι του Καστελόριζου.
Τη νησίδα Στρογγύλη με το ναυτικό φάρο





















Σε απόσταση 15 λεπτών με το καραβάκι μπορείτε να περάσετε στην απέναντι όχθη, στην πλευρά τους Τουρκίας. 
Πιστέψτες μας ότι αξίζει!

ΔΙΑΜΟΝΗ
Ξενοδοχείο Μεγίστη (http://www.megistihotel.gr/)
Ένα ξενοδοχείο σχεδιασμένο σε απόλυτη αρμονία με το εξαιρετικό φυσικό περιβάλλον του νησιού με μοναδική θέα στο ακρωτήρι και το λιμάνι. Βρίσκεται στην ανατολική μεριά του νησιού.
Λόγω της εκπληκτικής θέσης του, το Ξενοδοχείο Megisti κατέχει την μοναδική περιοχή, ιδιωτική, για να απολαλυσει κανείς το κολύμπι ή καταδύσεις στα κρυστάλλινα νερά του νησιού. 
Εναλλακτικά απλά χαλαρώστε στον ήλιο και απολαύστε την αίσθηση του να βρίσκεσαι σε “μία άλλη πραγματικότητα”. 
Πραγματική ελληνική φιλοξενία. 
Απολάυστε τις προσφερόμενες υπηρεσίες χαλαρώνοντας στη βεράντα με απολαυστικά κοκτέιλ!

















Ξενοδοχείο Αγνάντι (http://www.agnanti-kastelorizo.com/)
Χτισμένο σύμφωνα με την τοπική αρχιτεκτονική, το παραθαλάσσιο Ξενοδοχείο Αγνάντι βρίσκεται στην περιοχή της Μεγίστης, σε απόσταση 500 μέτρων από τα τοπικά μαγαζιά και τις ταβέρνες. 

Πιο οικονομικές τιμές. 
Μοναδική θέα στο Αιγαίο. 
Το απέραντο γαλάζιο!









































ΦΑΓΗΤΟ
Το Παραγάδι
(22460/49396)
Πολύ καλό εστιατόριο μεεξαιρετικό σέρβις και φρεσκότατα φαγητά. 

Ο Κώστας φέρνει συνέχεια φρέσκα ψάρια με την βάρκα του και η χαμογελαστή και ευγενική Αρετή μαγεύει μέσα στην κουζίνα. 
Ρωτήστε για τα λαδερά της ημέρας. 
Από τα ορεκτικά ξεχωρίζουν το συμιακό γαριδάκι, η μελιτζάνα στο φούρνο και οι ρεβιθοκεφτέδες.















Πλατάνια - Mediterraneo
Στον οικισμό της Μεγίστης, στην πλατεία Χωράφια, η παραδοσιακή ταβέρνα Πλατάνια σας προσφέρει μαγειρευτά πιάτα ασύγκριτης γεύσης και ποιότητας. 

Μία από τις σπεσιαλιτέ της μαγείρισσας είναι το χταποδάκι στιφάδο και οι ρεβιδοκεφτέδες. 
Με αφίσες και φωτογραφίες από την ιταλική ταινία Mediterraneo- σκηνές της οποίας γυρίστηκαν εδώ- θα νιώσετε σαν να παίζετε σε φιλμ μιας άλλης εποχής.






















ΠΟΤΟ
Δεν θα βρείτε κανένα θορυβώδη μπαρ εδώ, αλλά μέχρι αργά το βράδυ μπορείτε να απολαύσετε τις καλοκαιρινές βραδιές στις ταβέρνες και στα καφενεία του νησιού, υπάρχουν επίσης και μερικά μπαράκια..
Για το βραδινό σας ποτό να πάτε στο Μπαρ του Τσίγκου και στο Μαγαζί της Βαρβάρας. 
Τα δύο επικρατέστερα στέκια του νησιού. 
Όλοι θα γίνετε μία μεγάλη παρέα!

Αϊ μου Γιώργη αρματολέ και πρώτε καβαλάρη, αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι...

Το άρθρο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Άι μου Γιώργη!» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» στις 23 Απριλίου 1892.
Ανέτειλε το έαρ· δεύτε ευφρανθώμεν! 

Εξέλαμψεν η Ανάστασις Χριστού· δεύτε ευφρανθώμεν!
Η του αθλοφόρου μνήμη τους πιστούς φαιδρύνουσα ανεδείχθη.


Ένθεν μεν ψάλλει η Εκκλησία, συγκαταβατικωτέρα κατά τας ημέρας ταύτας της αναστάσεως του Σωτήρος, παρά την ανωτέραν πνευματικήν έννοιαν τοιούτων παρακελεύσεων· 

ένθεν δε ο ελληνικός λαός, όστις φαντάζεται πρώτον λεβέντην και αστραπόμορφον νεανίαν τον ήρωα πρόμαχον του Χριστιανισμού, περιβάλλει με όλην την ποίησιν των μακραιώνων ονείρων του, με παμφαείς ακτίνας αφθίτου νεότητος και αϊδίου καλλονής τον Άγιον Γεώργιον.
Αϊ μου Γιώργη αρματολέ και πρώτε καβαλάρη,
αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι...


Και ιστορείται δια στίχων επικής απλότητος και ύψους, 

πως το θεριό εφώλιαζε σιμά εις την βρύσιν, 
πως απήτει περιοδικώς αιματηρόν φόρον, από τους κατοίκους της πόλεως, 
πως ερρίπτοντο κλήροι μέλλοντες ν’ αποφασίσωσι περί της δυστυχούς κόρης, 
ης θα ήτο η σειρά να χορτάση την αδηφάγον απληστίαν του φοβερού θηρίου, πως ο κλήρος έπεσεν επί την βασιλοπούλαν (την Αλεξάνδραν!) 
και πως ο Άγιος, εισακούσας τας δεήσεις των γονέων, 
επήλθε, ραγδαίος και αήττητος ιππεύς, εις βοήθειαν της δυσμοίρου νεάνιδος, 
πως εθανάτωσε τροπαιοφόρος τον απαίσιον δράκοντα, 
και πως, αναλαβών την βασιλοπούλαν εις τα κάπουλα του αλόγου του, 
την παρέδωκεν ασινή εις τους βασιλικούς γονείς της.
Α! είναι κρίμα, ότι οι Έλληνες δεν τον επεκαλέσθησαν πέρυσι, πριν ή λάβη μοιραίαν έκβασιν περίστασις παραπλησία!... 

Αλλά και πάλιν, τις οίδεν αν οι θνητοί βλέπομεν ορθώς τα πράγματα, 
αν δεν κατοπτρίζονται ανάποδα εις τους οφθαλμούς μας;...
Τις οίδεν αν ο κόσμος αυτός, με όλους τους πάγους του Βορρά, ή με τα θάλπη της μεσημβρίας, δεν είναι το αληθές θηρίον;...
Αν ο άγγελος του θανάτου, κατ’ εξοχήν τροπαιοφόρος, 
δεν είναι ο αισιώτερος των αγγέλων;...
Και αν, εις τον άλλον κόσμον, η στοργή του ουρανίου πατρός 
δεν είναι μυριάκις ενθερμοτέρα της στοργής επιγείων γονέων; 
Τι λέγει το ιερόν Βιβλίον; 
Κι αβί βε αμί ναδζαβούνι, β’ Αδωνάι α-σπένι 
(Ο πατήρ μου και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με, 
ο δε Κύριος προσελάβετό με).

Εν τούτοις, επαξίως ο ελληνικός λαός τιμά με υπερόχου ευλαβείας δείγματα 

τον ελληνοπρεπέστατον άγιον του, τον άγιον Γεώργιον. 
Ο τροπαιοφόρος μεγαλομάρτυς, ομού με τον άλλον ομόψυχον και εφάμιλλόν του, ίστανται φρουροί εις τα πρόθυρα ο μεν του θέρους, ο δε του χειμώνος, σημειούντες δια της επιτολής των, ως άλλοι αστέρες σελασφόροι, την περίοδον των ορεινών και πεδινών νομών και καταυλισμών δια τους ποιμένας.
Εξ ήρος εις αρκτούρον ευμήνους χρόνους· 

και ποιμένες και γεωργοί άγουσι γηθοσύνως την ροδοστέφανον, ως εκ του μαρτυρικού του αίματος, μνήμην του αγίου, και θύουσιν άρνας, και οβελίζουσιν αμνούς, γενναίως ευχωμούμενοι, επικαλούμενοι τον μάρτυρα βοηθόν εις τας επιχειρήσεις των και συλλήπτορα των κόπων. 
Και οι Έλληνες πολεμισταί των παρελθόντων αιώνων, ως και της μεγάλης εθνεγερσίας, δεν έπαυσαν να τον επικαλούνται ευμενή σύμμαχον και αρωγόν. Κατ’ αυτήν δε την ημέραν της μνήμης του αγίου, το πρώτον έτος του αγώνος, έτερος αγλαός πρόμαχος της πίστεως και της πατρίδος και μάρτυς της ελευθερίας περικλεέστατος, ο Θανάσης Διάκος, προσεφέρθη ολοκαύτωμα υπέρ του Γένους. Ενθυμηθήτε τους στίχους του αειμνήστου Βαλαωρίτου.

Επάνωθέ τους κάτασπρο το φλάμπουρο του Διάκου
ανέμιζε τρομαχτικό, και στο ξεδίπλωμά του,
λεβέντης αστραπόμορφος επρόβαλλ’ ο Άη -Γιώργης
με τ᾿ άγριό του τ᾿ άλογο, κρατώντας καρφωμένο
τ᾿ ανίκητο κοντάρι του στὸ διάπλατο λαρύγγι
του φοβερού του δράκοντα, ποὺ δέρνεται στο χωμα.

Αλλά και ποίος άλλος Άγιος έχει τόσα και τόσα εξωκκλήσια, 

υψούμενα χαριέντως εις πάσαν κοιλάδα, 
επιστέφοντα πάντα λόφον, πάντα βράχον της Ελληνίδος χώρας; 
ο Άγιος Δημήτριος, ως ιστάμενος φρουρός εις τα πρόθυρα του χειμώνος, 
δια να μη μείνη παραπονούμενος, έχει το ιδιαίτερον καλοκαίρι του, 
“καλοκαιράκι τ’ Αϊ-Δημητριού” και τον φερώνυμον αυτού μήνα, 
ο δε Άγιος Γεώργιος είναι ο κατ’ εξοχήν καλοκαιρινός και ανοιξιάτικος Άγιος 
και δεν δύναταί τις να φαντασθή μνήμη του Αγίου Γεωργίου 
χωρίς πολλά ποικιλόχροα άνθη μοσχοβολούντα, 
χωρίς τάπητας ανθυλλίων μεθυσκόντων τον αέρα με την ευωδίαν των, 
χωρίς άπειρον πρασινάδα και απεράντους αγρούς αιματόχρους
από αμέτρητον πλήθος των μηκώνων, χωρίς τρυφερούς βλαστούς αμπέλων 
με βότρυς προβάλλοντας και χωρίς αναριθμήτους στεφάνους από αγραμπελιές και αγιοκλήματα. 
Ποίος άλλος Άγιος δύναται να καυχηθή, 
ότι είναι ο καθολικός πολιούχος των ελληνίδων πόλεων, 
ο γενικός προστάτης της ελληνικής εξοχής; 
Διότι το συναξάριον του δεν αναφέρει εις ποίον 
ωρισμένως μέρος της Ανατολής εμαρτύρησεν, 
ως δια να αφήση την μνήμην του Αγίου κοινήν εις όλην την ελληνικήν χώραν.
Καθώς δε ο Άγιος Νικόλαος είναι ο κατ΄εξοχήν προστάτης των θαλασσοπορούντων ανά τον πόντον, 
ούτω και ο Άγιος Γεώργιος είναι ο ετοιμότατος βοηθός και αντιλήπτωρ των γεωπονούντων επί της ξηράς. 
Ποίος άλλος Άγιος εφάνη ποτέ τόσον πρόθυμος 
“των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, 
ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος”; 
Και ποίος άλλος Άγιος έδειξε ποτέ τόσην χριστομίμητον φιλανθρωπίαν 
και συγκατάβασιν, ώστε να εισακούση της δεήσεως παιδίου παίζοντος, ηττωμένου εν τη παιδιά και πάσχοντος την φιλοτιμίαν 
(πως φαίνεται ότι ήτο Ελληνόπαις!) και να δεχθή προ πλήρωσιν ευχής, 
αντί πάσης συνήθους προσφοράς, 
οίον κηρίου και θυμιάματος και λειτουργίας, σφουγγάτον, ήτοι ομελέταν,
απο αυγά, καθώς θα ελέγαμεν σήμερον; 
Αναγνώσατε το χαριέστατον εκείνο θαύμα του Αγίου, δια να πεισθήτε.
Αλλά και όσοι δεν πιστεύετε τα θαύματα, αποφασίσατε να κάμητε έν ταξίδιον έως τον ιερόν Άθωνα, και άμα φθάσητε εκεί, επισκεφθήτε την μονήν του Ζωγράφου. Εκεί σώζεται η εκ των λύθρων της σφαγής του Μάρτυρος συμπαγείσα αχειροποίητος εικών του Αγίου Γεωργίου, εφ’ ής απιστών προς το παράδοξον το πάλαι αρχιερεύς, θεις την χείρα προς ψηλάφισιν επί της εικόνος, ετιμωρήθη αξίως δια την τόλμην, προσφυέντος του δακτύλου επί της εικόνος και μείναντος κολλημένου, εωσού ηναγκάσθη ν’ αποκόψη με τον δάκτυλον, να σωθή δε εν μετανοία κλαίων εν τω ναώ του Αγίου. 

Η εικών είναι εκεί και ο δάκτυλος μένει μετά τόσους αιώνας ορατός επ’ αυτής.

Είπομεν, ότι η συγκατάβασις του Αγίου απεδείχθη χριστομίμητος, 

και τούτο μας ενθυμίζει την ευσεβή εκείνη φάτιν 
(legende) περί τινος απλοϊκού ανθρώπου, 
προσελθόντος ποτέ εις εξομολόγησιν και ακούσαντος 
παρ΄του πνευματικού την παραίνεσιν “να περπατή τον ίσιο δρόμο, 
αν θέλη να πάη στον Παράδεισο”. 
Ο άνθρωπος ηρμήνευσε την συμβουλήν κατά γράμμα και οδεύσας την ευθείαν έφθασε μετά τινας ημέρας εις λαμπρόν μοναστήριον εν τερπνοτάτω και πολυανθεί τοπίω, όπερ άμα ιδών, εν πεποιθήσει ανέκραξεν·
 “Α! να ο Παράδεισος!”. 
Προσελθών δε εις τον θυρωρόν του μοναστηρίου, είπε·
“Καθώς μου είπε ο πνευματικός επερπάτησα τον ίσιο δρόμο 

και έφθσα στον Παράδεισον, και τώρα που έφθασα, 
δεν θέλω να φύγω απ’ εδώ”.
Ο ηγούμενος, μαθών τα κατά τον άνθρωπον, 

έδωκεν αυτώ διακόνημα το να είναι “βουρδουνιάρης”, 
ήτοι σταυλίτης του μοναστηρίου, ευδοκιμήσαντα δε μετά καιρόν τον επροβίβασεν εις υπηρέτην του ναού. 
Εκεί έμεινεν ο ξένος υπηρετών μετά ζήλου, και ήτο μακάριος καθ΄όλα, 
μόνον έν πράγμα δεν ηδύνατο να εννοήση· 
βλέπων τον Χριστόν εσταυρωμένον υψηλά εις την κορυφήν του εικονοστασίου, ελυπείτο, κι έλεγε·
“Τι κακό έκαμε και τον κρέμασαν εκεί!”
Μια των ημερών,ενώ εσκούπιζε το έδαφος του ναού, 
τρώγων άμα τεμάχιον άρτου. λείψανον προσφοράς ή αρτοκλασίας, 
ανατείνας την χείρα προς τον Εσταυρωμένον επάνω έκραξε·
“Κατέβα και συ, καημένε, να σου δώσω ένα κομμάτι ψωμί να φας· 
σε λυπούμαι να σ’ έχουν νηστικόν, τόσον καιρόν εκεί κρεμασμένον!”.
 Ο άνθρωπος ήτο αμαθής και απλοϊκός εις άκρον, 
και δεν υπώπτευεν ότι εβλασφήμει τοιαύτα λέγων·
ωμοίαζε με τον άλλον εκείνον, όστις είχε συνηθίσει να λέγη προσευχόμενος· “Κύριε, μη μ’ ελεής!”, καλή τη πίστει νομίζων, 
ότι η φράσις αύτη εσήμαινε· ”Κύριε, ελέησον με”
Εν τούτοις, ο Δεσπότης Χριστός, προσθέτει η παράδοσις, 
συγκατέβη προς την απλότητα του ανθρώπου εκείνου, 
και κατήλθε, φρικτόν ειπείν, ολόσωμος εκ του Σταυρού, 
κι εδέχθη τεμάχιον άρτου από των αθώων χειρών του πλάσματός του , 
καθώς άλλοτε είχε συνδειπνήσει με τους μαθητάς, μετά την Ανάστασιν, 
παρά την όχθην της Τιβεριάδος!
Ομοίως και ο Άγιος Γεώργιος συγκατέβη προς την απλοϊκήν επίκλησιν του παιδός, του δισκοβολούντος με άλλους ομήλικάς του μακράν του ναού του, εν τινι παραλίω πόλει της Ανατολής. 

Ο παις είχεν ανακράξει· 
“Άη μου Γιώργη, βοήθα με να νικήσω, κι εγώ να σου φέρω ένα καλό σφουγγάτο”
Και άμα τη ευχή, ήρχισε να κερδίζη συνεχώς, εωσού κατεθριάμβευσε των αντιπαιζόντων. 
Τότε τρέξας εις την οικίαν, εφρόντισε να παρασκευασθή παχύ σφουγγάτον με πολλά αυγά, όπερ επί πινακίου κομίσας εις τον ναόν απέθηκεν αχνίζον προ της εικόνος του Αγίου. 
Μόλις εξήλθεν ο παις και εις ναύτης εισελθών να κολλήση κηρίον και να ασπασθή την εικόνα του Αγίου, είδε το σφουγγάτον αχνιστόν, και είπε προς εαυτόν· 
“Ο Άγιος Γεώργιος δεν τρώγει σφουγγάτον, πλην ας το φάγω εγώ, 
αι εις αποζημίωσιν φέρω μεγάλην λαμπάδα”. 
Και τούτο ειπών κατεβρόχθισε ζεστόν-καυτόν το σφουγγάτον. 
Αλλ’ όταν εστράφη να εξέλθη, οι πόδες του εκόλλησαν 
δις και τρις εις τας πλάκας του εδάφους του ναού, 
εωσού εννοήσας το θαύμα, ηναγκάσθη, όπως απαλλαγή, 
να τάξη μέγα τάξιμον εις τον Άγιον. 
Και απερχόμενος δεν ηδυνήθη να μη αναφωνήση· 
“Άγιε Γεώργιε, ακριβά πωλείς τα σφουγγάτα σου!”.

Κι εμένα, Άη μου Γιώργη, να μου συγχωρήσης το ευτελές και σχεδόν παιγνιώδες τούτον αρθρίδιον, συγκαταβαίνων εις την αδυναμίαν μου, καθώς συγκατέβης εις την απλοϊκότητα του παδίου παίζοντος τις αμάδες. 

Θεώρησόν με ως παιδίον τας φρένας, καίτοι άνδρα την ηλικίαν. 
Κι εγώ, όταν ήμην παιδίον, έπαιζα εγγύς του πενιχρού αλλ’ ευώδους ναίσκου σου παρά την θίνα της θαλάσσης, όπου ουδέν πλοίον δύναται να καθελκυσθή εκ του ναυπηγείου ή να εκπλεύση εκ του λιμένος, χωρίς να κλίνη την πρώραν προς τον ναίσκον σου να προσκυνήση, όπου οι στάχυες ριπιζόμενοι υπό βορεινής ριπής κλίνουσιν όλοι τα κορυφάς περιβάλλοντες ολόγυρα τον ιερόν ναόν σου, ως ικέται επαιτούντες τας ευλογίας σου, και όπου πελωρία η γηραιά ελαία νεύει τους κλώνας προς την γην, μη τολμώσα ν’ ανατείνη προς την ιεράν στέγην, όπου επισκιάζει η χάρις σου. 
Κι εμένα, Άη μ’ Γιώργη μ’ (επίτρεψόν μοι να σ’ εποκαλεσθώ με πλεονασμούς και με αποκοπάς ως νησιώτης εκ της βορειοανατολικής Ελλάδος), να μου συγχωρήσης την ανάμιξιν ταύτην του ιερού κι του βεβήλου, την συνθηκολογίαν ταύτην, τον νεωτερισμόν τούτον, αφού οι σημερινοί Έλληνές σου, οι απόγονοι εκείνων ους τοσάκις ευηργέτησες, αν τολμήσω να μεταγράψω ενταύθα εκ των αυθεντικών βιβλίων, τους υπερανθρώπους αγώνας, τα μικρά βασανιστήρια όσα υπέστης, σταγόνα προς σταγόνα σπείσας εις τον Σωτήρα Χριστόν το πολύτιμον αίμα σου, είναι ικανοί να κατακραυγάσωσι λέγοντες· 
“Τι παραμύθια μας διηγείται αυτός!”
Και οι σοφοί εξ αυτών δεν το έχουν διά τίποτε να είπουν, ότι είσαι ο Περσεύς ή ο Ηρακλής μετημφιεσμένος! 
Και οι εκλεκτοί εν αυτοίς μόνον δια χειρονομίας ή δια νεύματος θα συγκαταβώσι να διαμαρτυρηθώσι κατά των “αναχρονισμών” τούτων.
Και οι όσιοι...α! οι πλείστοι των σημερινών οσίων, των επισήμων και μακροχειρίδων οσίων της Ελλάδος μας, αν ερωτηθώσι να είπωσι, προς φωτισμόν του ποιμνίου, πότε ήκμασες, θα δυσκολευθώσι ν’ απαντήσωσιν αν εμαρτύρησες επί Διοκλητιανού ή επί Δεκίου, αν υπήρξες προ Χριστού ή μετά Χριστόν! 
Αφού το έχουν ως εντροπήν των το ν’ αναγινώσκωσι κάποτε επ’ εκκλησίας τους βίους και τα μαρτύρια των αγίων! 
Τι χρειάζονται αυτά; 
Δεν είναι προτομότερον ν’ αναγινώσκωνται εν τη ώρα του Κοινωνικού, αι διακηρύξεις των δημάρχων, των εφόρων, και των επάρχων, περί φόρου οικοδομών, περί δηλώσεως των σικυώνων και περί...εκλογών;
Α! Αι εκλογαί, αατή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφότου ηλευθερώθημεν, αφότου δηλαδὴ μετηλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους δια των εκλογών φανταζόμεθα, ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον, όπως μη αποδειχθῆ ψευδὲς το δημώδες λόγιον·

 “Άλλαξε ο Μανολιὸς κι έβαλε τα ρούχ’ αλλοιώς”. 
 Ως να εχρειάζετο τίποτε άλλο, ειμή εις ευσεβὴς βασιλεύς, Χριστὸς Κυρίου, 
ο μόνος αρμόδιος νὰ εκλέγη τους συμβούλους καὶ τοὺς στρατηγούς του, 
και εν μόνω τω “εν τούτω νίκα” ισχυρὸς και αήττητος.
Αλλ' είθε ν’ ανατείλη ταχύτερον, Άη μου Γιώργη, 

η ευλογητή εκείνη ημέρα της αναστάσεως του Γένους και έθνος τοσούτον έχον πεςρικείμενον νέφος μαρτύρων, τοσούτους μετά σου πρέσβεις προς Θεόν, εκ του αίματός του και εκ των σπλάχνων του, δεν μέλλει ποτέ να εγκαταλειφθή υπό του Θεού των πατέρων του. 
Είθε ν’ ανατείλη η ημέρα εκείνη, ως τάχιστα, λεβέντη μου αστραπόμορφε και πρώτε καβαλάρη, ‘Αη μου Γιώργη, είθε!
ΠΗΓΗ: