Μήπως ήρθε τώρα ο καιρός ο κατάλληλος και τ΄άστρα συμφωνούν για να βγάλουμε το τσιρότο από το στόμα;
Μήπως " ήγγικεν η ώρα; " για να λυθεί η σιωπή των αμνών και ν' άκούσουμε επιτέλους τη φωνή τους; για τη φωνή των αμνών μιλάω κι όχι για τα γνωστά και συνήθη βελάσματα ε!
Αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος αυτού του blog.
'Ολοι εμείς τα πρόβατα να αποκτήσουμε φωνή!
5️⃣3️⃣η #Επέτειος_Πολυτεχνείου κορυφώνονται οι 3μερες εορταστικές εκδηλώσεις Μνήμης🌹
Πολίτες όλων των ηλικιών μικρά παιδάκια με τους γονείς τους πέρασαν για ν' αφήσουν 1 λουλούδι 🌹1 κόκκινο 🌹στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου🏛️ στην κατεδαφισμένη από το Τάνκ σιδερένια πόρτα
Η Μνήμη 'Ασβεστη μας ταξιδεύει πίσω στις ημέρες του Πολυτεχνείου να θυμηθούμε πως:
Από Παρασκευή 1️⃣6️⃣ Νοέμβρη μπαίνουν σε λειτουργία 🎛️ οι πομποί του Ρ/Σ📻🎙️ που μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα🎤 σ' όλη την Αθήνα που παρακολουθεί τα γεγονότα
🕘 9 το πρωί στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα & σχηματίζονται 2 μεγάλες διαδηλώσεις:
Παν/μίου & Σταδίου
Συγκεντρώνεται κόσμος👥🫂👥
'Εξω από το Πολυτεχνείο τραγουδάνε 🗣️🗣️το Παραδοσιακό Ριζίτικο τραγ. της Κρήτης το «Πότε θα κάνειξαστεριά» , ένα επαναστατικόκρητικό ριζίτικο τραγούδι που είχε μια ξεχωριστή θέση στις ημέρες εκείνες, έτσι όπως μοναδικά αναδείκνυε, η μοναδική φωνή του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη και έκτοτε έγινε σύμβολο αντίστασης και ελευθερίας.
🕕Απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο γίνονται χιλιάδες🫂👥🫂 με συμμετοχή των εργατών
6 μ.μαρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας με πολλούς τραυματίες
Είμαστε δυό🫂👥🫂γίναμε τρεις - Είμαστε χίλιοι δεκατρείς
🕖7μ.μ μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο και η Αστυνομία χτυπάει🥊🥊
'Εμφανίζονται τεθωρακισμένα🚓🚓 της Αστυνομίας και πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί🔫 Σόλωνος - Κάνιγγος - Βάθη
'Αριστοτέλους - Αλεξάνδρας και Πλατεία Αμερικής γίνονται μάχες σώμα με σώμα🥊
🕤9.30 η Αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της 'Αθήνας μέχρι νεοτέρας διαταγής
Στις 11μ.μ ο Ρ/Σ📻 και τα μεγάφωνα📢 καλούν τον κόσμο να μη φύγει🗣️📢📻
Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή
Σάββατο 1️⃣7️⃣ Νοέμβρη 1️⃣9️⃣7️⃣3️⃣
🕛Λίγο μετά τα μεσάνυχτα
τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσ/μείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες.
🕐1 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο
Τα μεγάφωνα και ο Ρ/Σ μεταδίδουν: «Είμαστε 'Αοπλοι »
«Μην φοβάστε τα τανκς» «Κάτω ο φασισμός» «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας.
«Μη γίνετε δολοφόνοι».
« Αδέλφια μας στρατιώτες».
🕜1.30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους προβολείς
Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς.
Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο.
Δίνεται διορία 20' για να βγουν οι έγκλειστοι,ενώ 1 τανκ παίρνει θέση απέναντι στην είσοδο.
Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.
🕝2.50, ξημερώματα του Σαββάτου 1️⃣7️⃣Νοέμβρη
1️⃣9️⃣7️⃣3️⃣
Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ.
Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ»
Μαζί του μπαίνουν ασφαλίτες και άντρες των ΛΟΚ.
Πέφτουν πυροβολισμοί🔫🔫 Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τους περιμένουν ασφαλίτες.
🕞3.20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο
17 Nοέμβρη 1973
53 χρόνια μετά τι 📢 ΟΥΤΕ ΠΑΙΔΕΙΑ📢ΟΥΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ📢ΟΥΤΕ ΨΩΜΙ 🗣️🗣️
'Ομως ευτυχώς που και τα σύμβολα δεν σβήνουν και δεν παύουν να υπάρχουν ευτυχώς μέχρι και σήμερα 53 χρόνια μετά συνεχίζουν να μας εμπνέουν για αγώνες ανάλογους 📢🗣️📣
να σπάζουνε πύλες να ρίχνουνε τείχη ν’ αλλάζουν τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η μπόρα λιακάδα
πώς τά ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα
✍️Νίκος Γκάτσος - "Ελλάδα Ελλάδα"
'Εδώ Πολυτεχνείο - Γιώργης Σαράντης
Τρείς νύχτες καίγανε οι φωτιές
την τελευταία ακούστηκαν καμπάνες
Κάπου αλλού θα παίζεται η ζωή μας σκέφτηκα
και τότε τον είδα
λαμπαδιασμένο απ’ τις ζητωκρυαγές
να τρέχει προς το θάνατο
Αλέξανδρε του φώναξα
Αλέξανδρε
κι ύστερα πιο σπαραχτικά Αλέξανδρεεε,
πάλι και πάλι
Καθώς έσκυψα να τον σηκώσω από την άσφαλτο
δε βρήκα παρά στάχτη
Σ’ όλους τους δρόμους
οι στρατιώτες πυροβολούσαν το φόβο τους.
Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές
Κι εσύ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,
κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
Σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.
Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελός απ' τα σημάδια, σαν σκυλί
με συνθήματα σκισμένα, σ' έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί
Στ' αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους,
και ζητώ πληροφορίες και υλικό
Να φωτίσω τις αιτίες που μ' αφήνουνε μισό.
Η πλατεία είναι γεμάτη κι απ' το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί
στον αγώνα του συντρόφου, στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή
στα παιδιά και τους εργάτες, στους πολίτες, στους οπλίτες,
στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά
Η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά.
Στη συγκέντρωση (της ΕΦΕΕ)
Διονύσης Σαββόπουλος
Τα τραγούδια και οι φωτογραφίες παραμένουν Αδιάψευστοι🏛️ Ανόθευτοι🏛️ Μάρτυρες 🏛️εκείνης της Μετα - εφηβικής μας Επανάστασης ενός θερμού Λαού που εναντιώνεται στον ΠΑΓΟ κάθε ΓΥΨΟμένης και ΠΑΓΙΟμένης ΕΞΟΥΣΙΑΣ💪
Αποτελούν🏛️ ΣΥΜΒΟΛΑ ακατάλυτα 🌿που Πάντοτε θα ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΣΤΕ 🌿
Τραγ:Είμαστε 2🫂👥🫂γίναμε τρεις - Είμαστε χίλιοι δεκατρείς
Είμαστε δυο, είμαστε δυο
η ώρα σήμανε οκτώ
κλείσε το φως, χτυπά ο φρουρός
το βράδυ θα 'ρθουνε ξανά.
Ένας μπροστά, ένας μπροστά
κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν
μετά σιωπή κι ακολουθεί
το ίδιο τροπάρι το γνωστό.
Βαράνε δυο, βαράνε τρεις
βαράνε χίλιες δεκατρείς.
Πονάς εσύ, πονάω κι εγώ
μα ποιος πονάει πιο πολύ
θα 'ρθει ο καιρός να μας το πει.
Είμαστε δυο, είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς.
Καβάλα πάμε στον καιρό
με τον καιρό, με τη βροχή
το αίμα πήζει στην πληγή
ο πόνος γίνεται καρφί.
Ο εκδικητής, ο λυτρωτής
είμαστε δυο, είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς.
Οι στίχοι αυτοί ανήκουν στο ιστορικό τραγούδι «Είμαστε δυο» σε μουσική και στίχους του Μίκη Θεοδωράκη.
Στοιχεία του τραγουδιού
Δημιουργία και αφιέρωση. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε το τραγούδι το 1968 για τον αγωνιστή της αριστεράς Ανδρέα Λεντάκη, περιγράφοντας την απομόνωση και ταβασανιστήρια των πολιτικών κρατουμένων επί δικτατορίας.
Πρώτη εκτέλεση. Κυκλοφόρησε πρώτη φοράστον δίσκο «Τα τραγούδια του Αντρέα» με τη φωνή του Αντώνη Καλογιάννη.
Διεθνής απήχηση. Διασκευάστηκε στα γαλλικά ως «Nous sommes deux» από τον Ζωρζ Μουστακί και ως «À chaque fois j'y crois» από την Νταλιντά.
🎹Χρήστος Λεοντής - 1975
✍️από το ποίημα Los Enemigos (Οι εχθροί) του Pablo Neruda
Μτφ. από την ισπανική γλώσσα: Δανάη Στρατηγοπούλου
🎤Νίκος Ξυλούρης
Τούτοι ‘δώ εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι
τούτοι ‘δώ διατάξανε τη στυγερή εξόντωση
τούτοι ‘δώ συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένο.
Και το λιγνό κορίτσι έπεσε με τη σημαία του
και το αγόρι κύλησε χαμογελώντας λαβωμένο
λαβωμένο στο πλευρό της. (x2)
Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα, ζήτω την τιμωρία
εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου, ζητώ την τιμωρία
εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα, ζητώ την τιμωρία. (x2)
Δε θέλω να μου δίνουνε το χέρι, το μουλιασμένο από το δικό μας αίμα. (x2)
Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα, ζήτω την τιμωρία.
Τούτοι ‘δώ εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι
τούτοι ‘δώ διατάξανε τη στυγερή εξόντωση
τούτοι ‘δώ συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένο.
Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα, ζήτω την τιμωρία
εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου, ζητώ την τιμωρία
εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα, ζητώ την τιμωρία. (x2)
Δε τους θέλω για πρεσβευτές, ούτε ήσυχους μέσα στα σπίτια τους.
Θέλω να τους δω να δικάζονται
σ’ ετούτη την πλατεία, σ’ ετούτο ‘δώ το μέρος. (x2)
Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα, ζήτω την τιμωρία. (x3)
Η έναρξη της κατάληψης του Πολυτεχνείου και ο Ραδιοφωνικός Σταθμός– 14 Νοεμβρίου 1973 Μισός αιώνας έχει περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου μεταξύ 14ης και 17ης Νοέμβριου του 1973, γεγονότα που σηματοδότησαν μια μαζική αντιδικτατορική διαμαρτυρία.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου κατεστάλη βίαια από τη χούντα των συνταγματαρχών με την επίθεση του στρατού και της αστυνομίας και την είσοδο του άρματος στο χώρο του Πολυτεχνείου, τις δολοφονίες, τους τραυματισμούς, τις συλλήψεις και βασανισμούς φοιτητών και πολιτών και την επιβολή στρατιωτικού νόμου για τη χώρα. Όμως το μήνυμα του Πολυτεχνείου, η συμμετοχή και η θυσία των ανθρώπων που βρέθηκαν εκεί κλόνισε συθέμελα το δικτατορικό καθεστώς και άφησε μια σημαντική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές, ενώ το ίδιο το γεγονός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση αντιδικτατορικής δράσης. Το Αρχείο της ΕΡΤ στο πλαίσιο της επετείου για τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου παρουσιάζει μια σειρά από αφιερώματα με το γενικό τίτλο «Εδώ Πολυτεχνείο, 1973-2023». Περιλαμβάνονται αποσπάσματα από εκπομπές της ΕΡΤ και αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και μέχρι τη δεκαετία του 2000 με σημαντικές μαρτυρίες ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα εκείνων των ημερών, σημαντικών μορφών των γραμμάτων και των τεχνών, συγγενών των ανθρώπων που χάθηκαν και θυσιάστηκαν, καθώς και μοναδικό φωτογραφικό και ραδιοφωνικό αρχειακό υλικό από τους θησαυρούς του Αρχείου της ΕΡΤ.
Παρακάτω παραθέτουμε τα γεγονότα όπως καταγράφηκαν στο εξαιρετικό αφιέρωμα του Αρχείου της ΕΡΤ για την επέτειο των 50 χρόνων το 2023 δηλ.
Στις 14 Νοεμβρίου 1973 οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματα και ξεκίνησαν διαδηλώσεις εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος.
Είχαν προηγηθεί τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και κυρίως της Νομικής τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς, με τις διαδηλώσεις των φοιτητών για την προάσπιση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και του πανεπιστημιακού άσυλου και την παύση των αυταρχικών επεμβάσεων του καθεστώτος στον φοιτητικό συνδικαλισμό με υποχρεωτικές στρατεύσεις εκλεγμένων φοιτητών και επιβολή μη εκλεγμένων σε θέσεις ηγεσίας των φοιτητικών συλλόγων.
Οι φοιτητές αποφασίζουν το βράδυ της ίδιας μέρας την κατάληψη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου επί της οδού Πατησίων, η οποία κλιμακώθηκε και σύντομα ενισχύθηκε από πολίτες, εργάτες, και αγρότες.
Το πρώτο αφιέρωμα του Αρχείου της ΕΡΤ για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου επικεντρώνεται στο ρόλο του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, πώς στήθηκε αυτός από τους φοιτητές, ποιος λόγος αρθρώθηκε μέσα από τις εκπομπές του και με ποιόν τρόπο συνέβαλε στην εξέλιξη της εξέγερσης των φοιτητών σε μια μαζική λαϊκή διαμαρτυρία κατά του δικτατορικού καθεστώτος.
Από την Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 1973, το βράδυ ξεκίνησε η λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, του οποίου ο πομπός κατασκευάστηκε στα εργαστήρια της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και εκφωνητές του σταθμού ήταν η Τώνια Μοροπούλου, η ΜαρίαΔαμανάκη, ο Δημήτρης Παπαχρήστος
και ο Μίλτος Χαραλαμπίδης.
Από την εκπομπή «Ρεπόρτερς»,
παραγωγής 1983 και με τίτλο «Πολυτεχνείο».
Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης μέλος της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου, περιγράφει την κινητοποίηση των φοιτητών την Τετάρτη το απόγευμα, την οργάνωση της κατάληψης και την οχύρωση του χώρου
Από την εκπομπή «Αφιέρωμα στον Ραδιοφωνικό Σταθμό του Πολυτεχνείου», παραγωγής 1984 και σε σκηνοθεσία Λάμπρου Παπαδημητράκη, η Τώνια Μοροπούλου εκφωνήτρια του σταθμού και μέλος της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου, περιγράφει τα βήματα για την κατασκευή και τη λειτουργία του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου.
Από την εκπομπή «Αναζητώντας τη χαμένη εικόνα» και το επεισόδιο με τίτλο «Ημέρες Πολυτεχνείου», παραγωγής 1994 και σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη, παρακολουθούμε πλάνα γύρω και μέσα από το Πολυτεχνείο αλλά και ηχητικό ντοκουμέντο από τις εκπομπές του ραδιοφωνικού σταθμού όπου η Μαρία Δαμανάκη και η Τώνια Μοροπούλου απευθύνουν κάλεσμα των φοιτητών σε μαθητές και πολίτες.
Από την εκπομπή «Αφιέρωμα στον Ραδιοφωνικό Σταθμό του Πολυτεχνείου», παραγωγής 1984 και σε σκηνοθεσία Λάμπρου Παπαδημητράκη, ο Δημήτρης Παπαχρήστος εκφωνητής του σταθμού και μέλος της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου, μιλάει για το ρόλο του σταθμού, τον λόγο που αρθρώθηκε μέσα από τις εκπομπές του.
Από την εκπομπή «Τέχνη και Πολιτισμός» και το επεισόδιο με τίτλο «Γιάννης Ρίτσος – Ρίζες» από την ΕΡΤ-2, απόσπασμα με τον Γιάννη Ρίτσο να μιλάει για την μελοποιημένη του ποίηση και τον ρόλο που έπαιξαν τα τραγούδια του M. Θεοδωράκη όπως αυτά ακούστηκαν από το ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου.
Από τη ραδιοφωνική εκπομπή “Έξω από την πύλη, μαρτυρίες για το Πολυτεχνείο” (1982) σε επιμέλεια του Μιχάλη Γεράκη, ένα αφιέρωμα για τα 9 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ακούμε τη μαρτυρία τουλ Χρήστου Αναστασόπουλου, οδηγού τρόλεϊ, σχετικά με τη συμμετοχή του ίδιου αλλά και άλλων συναδέλφων του στα γεγονότα αυτά.
Φωτογραφικό υλικό από τη συλλογή του Αρχείου της ΕΡΤ του φωτορεπόρτερ του Associated Press Αριστοτέλη Σαρρηκώστα από την πρώτη μέρα της εξέγερσης (14 Νοεμβρίου 1973).
Βλέπουμε τους φοιτητές να αρχίζουν να συγκεντρώνονται μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο και να φωνάζουν συνθήματα με σηκωμένες τις γροθιές τους, να εμφανίζονται τα πρώτα συνθήματα στα κάγκελα του περιβάλλοντος χώρου καθώς και τον εισαγγελέα υπηρεσίας να προσπαθεί να πείσει τους φοιτητές να αποχωρήσουν.
αλλά και στην Χίο και στην Καστοριά στην 'ΕλευθερούποληΚαβάλας, αλλά και στην Σαλαμίνα, ο ☦️Άγιος Μηνάς
"ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ" είναι προστάτης και πολιούχος⛪
☦️ο Αιγυπτιώτης μελαμψός 'Αγιος που γεννήθηκε και έζησε μέχρι τα 50 του χρόνια όταν μαρτύρησε δια του αποκεφαλισμού του στις 11Νοεμβρίου επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ήταν στρατιώτης στην Αίγυπτο που τότε ήταν Ρωμαϊκή επαρχία γι'αυτό τιμάται την ίδια ημέρα τόσο από την Ρωμαιοκαθολική 'Εκκλησία όσο και την Ανατολική 'Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά τιμάται επίσης και από την Κοπτική 'Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιγύπτου στις 24Νοεμβρίου☦️
⛪Για εμάς εδώ στο 'Ηράκλειο είναι ο καπετάνΜηνάς, ο προστάτης του Μεγάλου Κάστρου⛪ ο 'Αγιος του Καζαντζάκη‼️
Για τη σχέση του 'Ηρακλείου με τον προστάτη 'Αγιο του, ο Νίκος Καζαντζάκης σε πολλά κειμενά του στα έργα του γράφει για τον καπετάνΜηνά, προστάτη του Μεγάλου Κάστρου: "... Ολάκερη η πολιτεία ήταν ένα φρούριο, η κάθε ψυχή ήταν κι αυτή ένα φρούριο αιώνια πολιορκούμενο κι είχε καπετάνιο ένα Άγιο, τον "Άγιο Μηνά, τον προστάτη του Μεγάλου Κάστρου...
Ένας Άγιος που δεν έμενε μόνο στο εικόνισμά του, κατέβαινε κάθε νύχτα, έβγαινε περιπολία.
Σφαλνούσε τις πόρτες, όσες είχαν ξεχάσει οι Χριστιανοί ανοιχτές, σφύριζε στους νυχτοπαρωρίτες να γυρίσουν πια στα σπίτια τους, στέκουνταν απόξω από τις πόρτες κι αφουκράζονταν ευχαριστημένος όταν άκουγε τραγούδι...
Κι όταν οι Τούρκοι ακόνιζαν τα μαχαίρια τους κι ετοιμάζουνταν να ριχτούν στους Χριστιανούς, πετιόταν ο Αϊ-Μηνάς πάλι από το κόνισμά του να διαφεντέψει τους Καστρινούς...
...Δεν ήταν μονάχα άγιος ο Αϊ-Μηνάς, ήταν ο καπετάνιος τους, καπετάν Μηνά τον έλεγαν και του πήγαιναν κρυφά τ' άρματά τους να τα βλογήσει"...
"ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ "🎨 του Ηρακλειώτη Δημιουργού, Ρουσσέτου Παναγιωτάκη
⛪Για την Κρήτη μας και το 'Ηράκλειο πρόκειται για τον μελαμψό ΑιγύπτιοΆγιο που από το 1826 και μετά από καταγεγραμένο θαύμα, έσωσε τους 'Ηρακλειώτες από τη σφαγή του Αγιάν Αγά, και έκτοτε χρίστηκε από 'Ηρακλειώτες και Τούρκους ως προστάτης του' 'Ηρακλείου του λεγόμενου Μεγάλου Κάστρου🙏
Ο Μεγαλοπρεπής Ναός του Άγίου Μηνά στο κέντρο του Ηρακλείου
ΟΧριστός & 'Αγιος Μηνάς. Εικόνα του 6ου αιώνα από το Bawit της Αιγύπτου, τώρα στο #Λούβρο
Έγραφε ο Αρχιμ. Ανανίας Κουστένης:
☦️Ο Άγιος Μηνάς, είναι και ο νικητής του Β Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την Παναγία μας γιατί; γιατί στο Έλ Αλαμέιν της Αφρικής, Ελ Αλαμέιν σημαίνει στον τόπο του Μηνά, Μέϊν είναι ο Μηνάς, ξεσήκωσε αμμοθύελλα στην έρημο. Κι αχρήστευσε όλα τα τάνκς και τις πολεμικές μηχανές των Γερμανών και άλλαξε, λοιπόν, μετά, η ροή των γεγονότων και του πολέμου κι όλα έγιναν, απέβησαν, υπέρ των συμμάχων μας. Είναι ο μεγάλος νικητής και στην Κρήτη. Εκεί στη μάχη της Κρήτης, ο Άγιος Μηνάς ήταν κοντά και μπροστά.
Στο Ηράκλειο, που ναι ο ναός του, εμπόδιζε τις γερμανικές βόμβες να πέσουν επάνω. Κι όταν κατέβηκε, αργότερα, ο πιλότος, που έπεσε η Κρήτη μας, του είχε κάνει εντύπωση και λέει: να πάω να δώ. Τι είν αυτό , λέει, που εμπόδιζε τις βόμβες και πάει και κοιτάζει, μέσα βλέπει τον Άγιο. Αυτός , λέει, μ’ εμπόδιζε ο Άγιος Μηνάς τον εμπόδιζε. Αυτή είν η πίστη μας, η θρησκεία μας, η Εκκλησία μας!
Αρχιμ. Ανανίας Κουστένης
Πράγματι
Τό θαύμα τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ στό Ἐλ Ἀλαμέϊν το 1942 έχει καταγραφεί :
Την ώρα του εσπερινού του Αγίου Μηνά το καμπανάκι της μεγάλης δημοπρασίας εικόνων χτυπούσε και γραφόταν η καινούργια σελίδα μιας ξενιτεμένης εικόνας. Από τις 6.00 το απόγευμα της 10ης Νοεμβρίου 2018 η εικόνα του έφιππου ψαροκαβαλάρη αγίου μας ανήκει στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά...
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:http://karmanor.gr/el/article/o-xenitemenos-agios-minas-epistrefei
=========================Δείτε από την Κρήτη TV
την τηλεόραση της Κρήτης το βίντεο:
'Ηράκλειο: Με κατάνυξη η λιτάνευση του Ιερού Λειψάνου.
🗓️Σαν Σήμερα 8️⃣Νοεμβρίου1️⃣8️⃣6️⃣6️⃣ έλαβε χώρα το σημαντικότερο γεγονός της Κρητικής επανάστασης, το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου⛪
Η Κορυφαία πράξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κρητών σύμβολο ηρωισμού και θυσίας.
Τα λόγια για να περιγραφεί το θάρρος των προγονών μας φτωχά.
Η Αρκαδική Εθελοθυσία έκανε παγκοσμία αίσθηση και έθεσε τις βάσεις, ώστε να αρχίσει η ζύμωση της Ένωσης με την 'Ελλάδα 🌿🇬🇷
Το 1️⃣8️⃣6️⃣6️⃣ το 'Αρκάδι θα γίνει ένας Θρύλος, μια ολοζώντανη Ιστορία, ένας Φάρος άσβεστος, που θα φέγγει σ' όλους τους αιώνες και θα διδάσκει τους Λαούς πόσο αξίζει, αλλά και πόσο στοιχίζει η 'Ελευθερία‼️
"Σφαγή μεγάλη αρχινά, περίσσια φωνοκλήσι ετούτ' η ώρα θ' ακουστεί σ' Ανατολή και Δύση.
Και μέσα στον αναβρασμό , που ο Χάρος εβρουχάτοβροντή, σεισμός εγίνηκε , κι ο κόσμος άνω - κάτω
φωθιά, καπνός και κτήρια ,
κορμιά κομματιασμένα
άντρες και γυναικόπαιδα
στα νέφελα ανεβαίνουν.
Τρόχαλος έγινε η Μονή
κι' εσείστη ο Ψηλορείτης
κι' αντιλαλούνε τα βουνά
κι απ' άκρου ως άκρου η Κρήτη"
"Αυτή η φλόγα π' άναψε μέσα εδώ στη κρύπτη
κι απάκρου σ' άκρο φώτισε τη δοξασμένη Κρήτη,
ήτανε φλόγα του Θεού μέσα εις την οποία
Κρήτες ολοκαυτώθηκαν για την Ελευθερία "
"Στα 1866 απάνω ακούσετε ήντα έκαμε η Κρήτη
Στο σουλτάνο, το πόλεμο αρχίσανε στα τρία βηλαέτια
στο Ρέθεμνος και στα Χανιά και η στο Κάστρο μέσα.
Την Τρίτη το ξημέρωμα στις 8 Νοέμπρη μέσα ενεμαζώκτηκε
η Τουρκιά στα Αρκάδι γύρου γύρου, κι ήρθε ο Μουσταφά
Πασάς με 20 χιλιάδες κι από μακριά φωνάζουνε προδώσετε ραγιάδες.
Κι οι Κρητικοί τος είπανε καλώς ήρθατ' Αγάδες σήμερα
ολοκληρώθηκε η καθιερωμένη παρέλαση στο κέντρο του Ρεθύμνου, στο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 160 χρόνων από την Αρκαδική Εθελοθυσία.
Η παρέλαση
πραγματοποιήθηκε στις 10:30 στην κεντρική λεωφόρο της πόλης, με τη συμμετοχή Πολιτικών και Στρατιωτικών Τμημάτων, καθώς και των ΣωμάτωνΑσφαλείας, ενώ συμμετείχε και η Δημοτική Φιλαρμονική Ρεθύμνης.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι της πολιτικής στρατιωτικής και αυτοδιοικητικής ηγεσίας, βουλευτές, ο περιφερειάρχηςΚρήτης η αντιπεριφερειάρχηςΡεθύμνου, ο δήμαρχοςΡεθύμνου,καθώς και εκπρόσωποι αρχών και φορέων του τόπου.
Την κυβέρνηση στις φετινές εκδηλώσεις εορτασμού εκπροσώπησε η υφυπουργόςΜετανάστευσης και Ασύλου, Σέβη Βολουδάκη.
Το επετειακό πρόγραμμα συνεχίστηκε στην ιστορική
Ιερά Μονή Αρκαδίου, όπου πραγματοποιήθηκε δοξολογία, χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου ΚρήτηςΕυγενίου, Προέδρου της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης.
Ο πανηγυρικός της επετείου του Ολοκαυτώματος εκφωνήθηκε από τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού του Δήμου Ρεθύμνης, κ.Μάνο Τσάκωνα.
Στις 12:30 τελέστηκε η Αρχιερατική ΕπιμνημόσυνηΔέηση στον χώρο του Μαυσωλείου και στις 12:40 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατέθεσε στεφάνι, αποτίοντας φόρο τιμής στους νεκρούς της Αρκαδικής Εθελοθυσίας.
Στη συνέχεια, στις 13:30, η Ιερά Μονή Αρκαδίου παρέθεσε γεύμα στο Ηγουμενείο και στον περίβολο της Μονής.
Οι επετειακές εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν στις 17:30 με την επίσημη υποστολή της σημαίας της πόλης στο Ηρώο του Αγνώστου Στρατιώτη, από άγημα απόδοσης τιμών του 547 και 548 Α/Μ ΤΠ.
Παράλληλα, στις 17:00, στο Σπίτι του Πολιτισμού, στην Παλιά Πόλη του Ρεθύμνου,πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη τελετή ανακήρυξης του Προέδρου της Δημοκρατίας σε επίτιμοδημότη του Δήμου Ρεθύμνης και ομιλία του ΔημάρχουΡεθύμνου κ.Γιώργη Μαρινάκη
Παρακάτω παραθέτουμε τον πανηγυρικό της 160ης επετείου του Ολοκαυτώματος, έτσι όπως εκφωνήθηκε από τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού του Δήμου Ρεθύμνης, αρχιτέκτονα μηχανικούκ. Μάνο Τσάκωνα μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ναού της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Κωνσταντίνου Τασούλα.
Μια ομολογουμένως συγκινητική ομιλία του
κ.Μάνου Τσάκωνα.
Η φλόγα που άναψε τα καντήλια εκείνης της νύχτας δεν έσβησε ποτέ.
Ύψιστη τιμή και συγκίνηση η εκφώνηση του Πανηγυρικού της 160ης επετείου του Ολοκαυτώματος, μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ναού της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Κωνσταντίνου Τασούλα.
Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,
Μια σιωπή απλώνεται απ’ όπου κι αν προσεγγίσεις το Αρκάδι.
Ελαιόδενδρα, αμπελώνες, κυπαρίσσια, κουκουναριές και πρίνοι συνθέτουν ένα τοπίο βουβό, σταματημένο στο χρόνο, που σε προετοιμάζει για το μεγαλείο που θα αντικρίσεις. Πλησιάζοντας αισθάνεσαι προσκυνητής.
Το Μοναστήρι είναι καλά οχυρωμένο και ένα ψηλό τείχος περιβάλλει τον μεγαλόπρεπο Ιερό Ναό που μας χάρισε, πριν 440 χρόνια, στην ανθηρή περίοδο της Βενετοκρατίας, ο σεμνός και ευλαβικός Ηγούμενος Κλήμης Χορτάτσης και εγκαινιάστηκε από τον μεγάλο Κρητικό Πατριάρχη Μελέτιο Πηγά.
Ο Μπουνιαλής στο αριστούργημά του, τον Κρητικό Πόλεμο, περιγράφει την πρώτη από τους Τούρκους φοβερή λεηλασία του Μοναστηριού, όπου καταστράφηκαν ή διασκορπίστηκαν τα περισσότερα από τα πολύτιμα βιβλία της βιβλιοθήκης του, με αποτέλεσμα ένα σημαντικό κέντρο αντιγραφής ελληνικών χειρογράφων με λαμπρή παράδοση στην καλλιγραφία να σβήσει για πάντα.
Οι περιηγητές που το επισκέπτονται κατά το 18ο αιώνα, εντυπωσιασμένοι, αποτυπώνουν στα βιβλία τους την φιλοξενία από τον Ηγούμενο και τους 100 και πλέον ιερωμένους του, επισημαίνουν τα μετόχια του Μοναστηριού που καλλιεργούνται από 200 μοναχούς και την πλούσια κρασαποθήκη του σε βαρέλια με το καλύτερο κρασί στην Κρήτη.
Πάνω από τις στέγες των αποθηκών αυτών και των κελιών υπάρχουν πολεμίστρες για την άμυνα και προστασία της Μονής. Στον ισχυρό του περίβολο προσαρμόζονται όλα τα κτίσματα. Τα κελιά των μοναχών με τους στεγασμένους προαύλειους χώρους τους, τα κλάουστρα, το Ηγουμενείο, η τραπεζαρία, τα κελαρικά, τα μεσοκούμια κι ένα θολωτό διαμέρισμα, η μπαρουταποθήκη. Η είσοδος στο Μοναστήρι πραγματοποιείται από την, εξαιρετικού αρχιτεκτονικού κάλλους, Δυτική πύλη που αντικρίζει την είσοδο του Ναού, και την Ανατολική που βρίσκεται σε επαφή με την μπαρουταποθήκη. Υπάρχουν και μικρότερες πόρτες, στα Νότια και στα Βόρεια, τα πορτάλια.
Εκτός του περιβόλου υπάρχουν οι σταύλοι, ο ανεμόμυλος και στεγασμένοι χώροι που διαμένουν οι ζευγάδες, οι βοσκοί και οι βορδουνάριοι, οι σταυλίτες καλόγεροι που φροντίζουν τα ζώα.
Αυτό το Μοναστήρι διάλεξαν οι Κρήτες επαναστάτες στη Γενική τους Συνέλευση για έδρα της Επιτροπής Ρεθύμνου. Την Άνοιξη του 1866, πρόεδρος της Επαναστατικής Επιτροπής εκλέγεται ο σαραντάχρονος Ηγούμενος της Μονής Γαβριήλ Μαρινάκης, από τις Μαργαρίτες Μυλοποτάμου. Μεγαλοπρεπής στην εμφάνιση, με μακριά μαύρη γενειάδα, χαρακτηριζόταν ως εξέχουσα και επιβλητική προσωπικότητα.
Ο Ισμαήλ Πασάς μαθαίνοντας τη σύσταση της Επιτροπής Επαναστατών διαμηνύει να εγκαταλείψουν τη Μονή αλλιώς θα την καταστρέψει, θα την αφανίσει. Ο Ηγούμενος αρνείται.
Αρχίζει η προπαρασκευή της άμυνας. Οι Κρήτες καλούν τον διακεκριμένο στρατιωτικό, Συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο, ο οποίος στις 24 Σεπτεμβρίου ξεμπαρκάρει στο λιμανάκι του Μπαλί και αμέσως πηγαίνει στο Αρκάδι όπου ανακηρύσσεται από την Επαναστατική Επιτροπή Γενικός Αρχηγός Ρεθύμνου. Μελετάει τις δυνατότητες αντίστασης και άμυνας και διαπιστώνει ότι ο χώρος είναι ευπρόσβλητος από τον εχθρό. Ο Ηγούμενος και οι Οπλαρχηγοί όμως, έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και στο Συμβούλιο που ακολουθεί καταλήγουν το Αρκάδι να γίνει φρούριο αντίστασης. Ήδη πολλές γυναίκες με τα παιδιά τους από τα γειτονικά χωριά έχουν καταφύγει στο Μοναστήρι και επιμένουν να μείνουν κοντά στους άνδρες τους. Με κρητική περηφάνεια δηλώνουν: «ό,τι θα γίνουν οι άνδρες μας, θα γίνωμεν και ημείς».
Το Αρκάδι περιβαλλόταν από τη φήμη του καθαγιασμένου τόπου, όπου κάθε χριστιανός διωκόμενος θα εύρισκε καταφύγιο σωτηρίας όχι μόνο της ψυχής, αλλά και της ζωής του.
Μετά την απόφαση, ο Κορωναίος επισκέπτεται τα χωριά της περιοχής, εμψυχώνει ανθρώπους ικανούς να στρατολογηθούν και οργανώνει τη στρατιωτική άμυνα. Στη συνέχεια φεύγει με τους άνδρες του προς τα ορεινά του Αμαρίου και στη θέση του διορίζει φρούραρχο της Μονής, ένα τριαντατριάχρονο παλληκάρι από τη Γορτυνία της Πελοποννήσου που μαζί είχαν φτάσει, εκείνο το βράδυ του Σεπτεμβρίου, να βοηθήσουν την Κρήτη. Έναν μαυρομούστακο με πυκνό γένι, στιβαρό άνδρα, τον Ανθυπολοχαγό Ιωάννη Δημακόπουλο πρώην υπασπιστή του Γενναίου Κολοκοτρώνη. Του παραγγέλνει να υπερασπιστεί τη Μονή «μέχρι τελευταίας του πνοής».
Τον Οκτώβριο του 1866, ο Μουσταφά Ναϊλή Πασάς, γνώστης της περιοχής, εγκαταλείπει τον Αποκόρωνα και κινείται προς τα ανατολικά. Όταν στις 7 Νοεμβρίου ξεκινάει από το Ρέθυμνο με 15.000 τακτικό στρατό και 30 κανόνια, μέσα στο Μοναστήρι υπάρχουν 964 ψυχές.
325 άνδρες και τα υπόλοιπα γυναικόπαιδα.
Ξημερώματα της 8ης Νοεμβρίου οι σημαίες με την ημισέληνο γίνονται ορατές και οι σάλπιγγες των τουρκικών στρατευμάτων ακούγονται να πλησιάζουν στο Αρκάδι. Σύντομα όλος αυτός ο στρατός βρίσκεται στο λόφο του Κορρέ και στα υψώματα γύρω από τη Μονή. Το Αρκαδιώτικο λεκανοπέδιο χρωματίζεται από Τουρκοαιγύπτιους στρατιώτες και μερικές χιλιάδες Τουρκοκρητικούς.
Την ίδια στιγμή στην εκκλησία του Μοναστηριού, γίνεται η Θεία Λειτουργία προς τιμήν των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Το λάβαρο της Μονής που εικονίζει τη Μεταμόρφωση του Χριστού κυματίζει περήφανα πάνω από τη Δυτική Πύλη.
Ο Μουσταφάς καταβάλλει κάθε προσπάθεια να πείσει τους πολιορκούμενους να παραδώσουν τη Μονή. Η απάντηση από τη βροντώδη φωνή του Ηγουμένου γίνεται ακουστή μέχρι το λόφο του Κορρέ: «Θα πολεμήσωμε».
Τα ψηλά τείχη που περιβάλουν τη Μονή χάνονται στους καπνούς. Οι μυρωδιές της Κρητικής γης σκεπάζονται από το μπαρούτι. Στις πολεμίστρες του Μοναστηριού μόνο 259 άνδρες έχουν όπλα, κρατάνε όμως το λάβαρο ψηλά και το Αρκάδι περήφανο. Η Χαρίκλεια Δασκαλάκη από την γειτονική Αμνάτο, εμψυχώνει τις γυναίκες και τα παιδιά.
Στην μπαρουταποθήκη, οι γυναίκες παίρνουν από ένα μεγάλο σωρό στις ποδιές τους το χοντρομπάρουτο, το κοπανάνε με γουδοχέρια μέσα σε ξύλινα χοντρά χαβάνια, το κάνουν χίλια κομμάτια και ετοιμάζουν τις «χαρτούτσες», τα φυσέκια που άλλες γυναίκες και παιδιά μοιράζουν με γρήγορες κινήσεις στους πολεμιστές.
Το πλήθος των Τούρκων είναι τεράστιο και οι επιθέσεις γύρω απ’ το Μοναστήρι μόνο με συχνοτουφέκισμα καταπνίγονται.
Άλλα παιδιά κουβαλούν ψωμί, νερό και φαγητό.
Λίγο πριν το σούρουπο η φωτιά από τους Τούρκους στον ανεμόμυλο θα πάρει μαζί της τις ψυχές των, μόλις έξι, αδάμαστων καλόγερων υπερασπιστών του. Απέναντι, το Μοναστήρι μετράει τους πρώτους του οκτώ νεκρούς, που αργά τη νύχτα θάβει σ’ ένα βουβό κλάμα.
Σε Πολεμικό Συμβούλιο οι πολιορκούμενοι αποφασίζουν να ζητήσουν βοήθεια. Με το πρώτο σκοτάδι, ο παπα Κρανιώτης από την Κράνα του Μυλοποτάμου και ο Αδάμ Παπαδάκης από το Πίκρι Ρεθύμνου αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τα σχετικά γράμματα στο Κλησίδι Αμαρίου όπου είναι ο Κορωναίος και άλλοι καπετάνιοι. Φορούν τούρκικα σαρίκια για να περάσουν απαρατήρητοι και με σχοινιά τούς κατεβάζουν από το παράθυρο που είναι πάνω από το πορτάλι του νότου.
«Προφτάσατε μιάν ώραν ταχύτερον διότι μας έκλεισε και τακτικός και άτακτος στρατός πολύς».
Ο Ηγούμενος χτυπάει την καμπάνα και καλεί τους πιστούς για τελευταία φορά. Με δάκρυα, γέροντες, γυναίκες και παιδιά εισέρχονται στον Ιερό Ναό, και γονατίζοντας, ασπάζονται τις εικόνες του Σωτήρος Χριστού, της Θεοτόκου και του Αγίου Κωνσταντίνου. Νεκρική σιγή επικρατεί την ώρα της προσευχής. Στο αμυδρό φως απ’ τα λιγοστά καντήλια και τα μανουάλια του Ναού, ξεχωρίζουν οι σεβάσμιες μορφές των γερόντων και τα αποφασισμένα πρόσωπα των καπεταναίων κάτω από τις μπαρουτοκαπνισμένες γενειάδες τους.
Η Ιερά Μυσταγωγία τελειώνει με τη Θεία μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων. Τα παραινετικά λόγια του Ηγουμένου, αγγίζουν τις καρδιές όλων των συμπροσευχηθέντων που, δακρύβρεχτοι, αλληλοασπάζονται ζητώντας συγχώρηση από αυτούς και από τον Παντοδύναμο Θεό.
Η φλόγα που άναψε τα καντήλια εκείνης της νύχτας δεν έσβησε ποτέ.
Στο μισοσκόταδο ο Γούμενος κάνει το Σταυρό του και αλλάζοντας τον τόνο της φωνής του, προστάζει: «καθένας στο πόστο του!».
Εκείνη τη Νοεμβριανή νύχτα στις βουνοκορφές που είναι συγκεντρωμένοι οι επαναστάτες του Αμαρίου και του Μυλοποτάμου, η βροχή είναι κατακλυσμιαία. Ικανή για να εμποδίσει τις σκέψεις των καπεταναίων που κινούνται μεσ’ τα λασπόνερα απ’ το Κλησίδι προς το Μοναστήρι. Ξεκίνησαν να βοηθήσουν τ’ Αρκάδι αλλά τα τουφέκια τους γίνονται άχρηστα απ’ την ασταμάτητη μπόρα.
Ο οπλίτης ταχυδρόμος Αδάμ Παπαδάκης, έχοντας παραδώσει το γράμμα, με τα στιβάνια και τη βράκα του ολόβρεχτα, επιστρέφει στο άγρυπνο Μοναστήρι κρατώντας την απάντηση. Γνωρίζοντάς την επιστρέφει με τη βεβαιότητα πως πηγαίνει στο θάνατο. «Πράξατε ό,τι η συνείδησίς σας υπαγορεύη».
Ο Γούμενος ζωσμένος με το μπασαλή μαχαίρι στη μέση του, αποφασισμένος για την αυριανή μέρα, κρατάει σφιχτά με τα τεράστια χέρια του το μικρόσωμο αγγελιοφόρο και του παραγγέλνει κοφτά: «Φύγε τώρα εσύ Αδάμη! Φύγε να γλυτώσεις για να διγάσαι ήντα εγίνηκε στ’ Αρκάδι».
Η καινούργια μέρα ξεκίνησε σκοτεινή, αφώτιστη.
Άρχισε η μάχη. Τουφεκίδι, αλαλαγμοί. Ο τακτικός στρατός με φωνές υποδέχεται το μεγάλο κανόνι, την «κουτσαχείλα μπουρμπάδα», που φτάνει από το Ρέθυμνο και τραντάζει τη Δυτική Πύλη. Οι πρώτοι Τούρκοι μπαίνουν στα κλάουστρα. Ακούγονται σαλπίσματα εφόδου.
Και τώρα που τα ξίφη διαδέχονται τις λαζαρίνες και τα καριοφίλια, τώρα που τα κελιά και τα μεσοκούμια γεμίζουν από Τούρκους, τώρα που τα κοντομάχαιρα της Κρήτης αντικαθιστούν τις πιστόλες κι η πάλη γίνεται σώμα με σώμα, τώρα είναι η στιγμή που τα βλέμματα του Γούμενου και του Γιαμπουδάκη συναντώνται.
Στα ανατολικά του Μοναστηριού η παλιά κρασαποθήκη, η μισή χωμένη μέσα στη γη, είχε αδειαστεί από την αρχή της επανάστασης και μέσα σ’ αυτήν είχαν τοποθετηθεί τα βαρέλια με το μπαρούτι. Σ’ έναν ευρύχωρο οντά πάνω από τη θολωτή της στέγη βρίσκονται παιδιά, γυναίκες, γριές και μερικοί γέροι άμαχοι. Περιμένουν την έκβαση της μάχης. Γνωρίζουν καλά την τύχη τους σε περίπτωση που το Μοναστήρι θα πέσει.
Ο Κωστής Γιαμπουδάκης, νέος τριάντα – τριάντα πέντε χρονών, μ’ αετίσιο μάτι και μαύρα πυκνά γένια, το γνώριζε όταν έφευγε από τον τόπο του το Άδελε, για το Αρκάδι. Γνώριζε ότι δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Αποχαιρέτισε τη γυναίκα του, τον αδελφό του, το παιδί του.
Και τώρα έφτασε η στιγμή. Ο Ηγούμενος τον είχε προτρέψει. Δεν έμενε παρά να το κάνει πράξη.
Γυναίκες κρατώντας λαδοφάναρα γυρίζουν τα κελιά: «όσοι θέτε να μη σας εσκλαβώσουν οι Τούρκοι ελάτε. Ο Γιαμπούς θα βάλει φωτιά».
Άνδρες και γυναικόπαιδα, αντικρύζουν το σταθερό του χέρι να κοιτάζει το μπαρούτι. Όλοι τους εθελοντές στον πόλεμο και τώρα εθελοντές στον θάνατο, στην αιωνιότητα και στη δόξα. Η έκρηξη ακούστηκε παντού στην Κρήτη.
Σκόρπισε το θάνατο και την αθανασία.
Σήμερα ακούγεται ακόμα σαν είσαι στο Αρκάδι.
Σκόνη, καπνός, μπαρούτι παντού. Βραδυάζει. Το Αρκάδι φλέγεται.
Στην τραπεζαρία της Μονής γράφεται ο επίλογος της μάχης. 36 γενναίοι πολεμιστές, με μόνη προστασία τις αναρτημένες εικόνες του Μυστικού Δείπνου, των Αγίων Πατέρων και της Θεομήτορος, μάχονται πίσω απ’ τα σιδερόφρακτα παράθυρα, μέχρι να προδοθούν από Τουρκοκρήτες που τους αναγκάζουν να παραδώσουν τα όπλα.
Οι μαχαιριές στα χονδρά κυπαρισσόξυλα των τραπεζιών του Μοναστηριού είναι οι αιώνιοι μάρτυρες της σφαγής που ακολούθησε.
Ο Γούμενος είναι νεκρός. Ο Δημακόπουλος πέφτει απ’ τους τελευταίους. Η Χαρίκλεια Δασκαλάκη, με ψηλά το κεφάλι και κρύβοντας το θρήνο για το θάνατο του γιού της αλλά και τ’ απομεινάρια της κυανόλευκης πολεμικής σημαίας σαν φυλαχτό κάτω απ’ τα ρούχα της, είναι ένας από τους 114 που πιάνονται αιχμάλωτοι για να διηγούνται.
Τι κι αν πέρασαν 160 ολόκληρα χρόνια από εκείνη τη στιγμή. Πάλι σιωπή απλώνεται. Ανάμεσά μας τώρα.
Μέσα στη δική μας σιωπή ακούγεται το θρόϋσμα των ψυχών Εκείνων. Ελεύθερες από τα εγκόσμια, περήφανες για την αγνότητά τους.
Τώρα οι μνήμες τους παραδίδονται στις πένες των ποιητών και των συγγραφέων, αλλά και στις καρδιές της ενωμένης Ελλάδας που ξέρει να τους τιμά αιώνια.
Η φλόγα που άναψε τα καντήλια εκείνης της νύχτας δεν έσβησε ποτέ.
Αυτή τη φλόγα κρατάμε!
Θυμάμαι τις διηγήσεις του Πατέρα μου όταν μικρό παιδί κι εκείνος, στην Αμνάτο, τις σεληνοφώτιστες καλοκαιρινές βραδυές, στις «αποσπερίδες» που συνήθιζαν να κάνουν στη γειτονιά, άκουγε εντυπωσιαζόμενος τους γέροντες να περιγράφουν εκείνη τη νύχτα.
Και τώρα βρίσκομαι εδώ κοντά σας, ταπεινά, να σας μεταφέρω τη φλόγα της δικής μου καρδιάς για τους ανθρώπους που εκείνη τη νύχτα πίστεψαν στα ιδανικά της Ελευθερίας και της μητέρας Πατρίδας.
Βρίσκομαι εδώ να μεταφέρω προς τα παιδιά μου, προς τα παιδιά μας, τα λόγια του μεγάλου Πολεμιστή και Ηγουμένου της Ιεράς Μονής, από αυτήν εδώ την Ωραία Πύλη, εκείνη τη νύχτα:
«Ας έχουμε την ακλόνητη πεποίθηση, ότι ο Θεός μάς επέλεξε για να προσφέρουμε μία άμωμη θυσία, προς δόξα του Γένους μας και για την Ελευθερία της πολυαγαπημένης μας Πατρίδας.
Αν πεθάνουμε σήμερα πολεμώντας, θα απολαύσουμε ως ανταμοιβή την ευλογία και τις ευχές των επερχόμενων γενεών εις τους αιώνας των αιώνων».
Σε λίγες ώρες συμπληρώνονται 160 χρόνια από τότε.
Η φλόγα που άναψε τα καντήλια εκείνης της νύχτας δεν έσβησε ποτέ.