Δημήτριος Ψαθάς - Ο Πολυγραφότατος δημοσιογράφος και ο πετυχημένος, θεατρικός συγγραφέας που γνώρισε τεράστια απήχηση, μέσα από την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του "Μαντάμ Σουσού ".

                             Δημήτρης Ψαθάς 

                                   (1907 – 1979)
Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα
Zougla.gr

«Η σκέψη μου συχνά φτερουγίζει στα παλιά και να που προβάλλουν πάντα ολοζώντανα, εικόνες όμορφες και πρόσωπα αγαπημένα, σκηνές και περιστατικά της καθημερινής ζωής, χαρές και λύπες, βιώματα λογής-λογής και μαζί ολόκληρο το πανόραμα της μακρινής εκείνης πόλης του Εύξεινου Πόντου, όπου έζησα τα παιδικά μου χρόνια. Σαν όνειρο. Άλλοτε ευτυχισμένο και χαρούμενο κι άλλοτε φοβερό, ένας σωστός βραχνάς» ανέφερε μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Ψαθάς στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του

«Η γη του Πόντου».

Ο Δημήτρης Ψαθάς, ο οποίος υπήρξε ένας πολυγραφότατος χρονογράφος, δημοσιογράφος, και πετυχημένος θεατρικός συγγραφέας, έφυγε από τη ζωή, σαν σήμερα στις 13 Νοεμβρίου του 1979.

Τα περισσότερα από τα θεατρικά του έργα έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες με τεράστια επιτυχία.

Τα έργα του γνώρισαν τη διεθνή αναγνώριση και μεταφράστηκαν στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ρωσικά, τα ρουμανικά και τα τουρκικά, και παίχτηκαν σε πολλές χώρες του κόσμου. Υπήρξε σύμβουλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και μέλος της ΕΣΗΕΑ.

O Δημήτρης Ψαθάς γεννήθηκε το 1907 στην Τραπεζούντα του Πόντου.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Από το 1925 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά (Ελεύθερο Βήμα, Αθηναϊκά Νέα, Ελευθεροτυπία, Ταχυδρόμος), και χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους κορυφαίους του χρονογραφήματος.

Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1937, με την έκδοση της συλλογής ευθυμογραφημάτων «Η Θέμις έχει κέφια».

Ακολούθησαν πολλά ανάλογα έργα, όλα στο χώρο της σατιρικής ευθυμογραφίας, με κορυφαία τη «Μαντάμ Σουσού» του 1940.

Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1940 με την κωμωδία «Το στραβόξυλο», που ανέβηκε από τον θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Τα θεατρικά του έργα, κωμωδίες, παίχτηκαν απ΄ όλους σχεδόν τους θιάσους της Αθήνας και με τους καλλίτερους Έλληνες ηθοποιούς. Σπουδαιότερα εξ αυτών ήταν: «Ο εαυτούλης μου» (1941), «Οι ελαφρόμυαλοι» (1942), «Μαντάμ Σουσού» (1942), «Σκίτσα της εποχής» (1944), «Φον Δημητράκης» (1947), «Η ζωή μου είναι ωραία» (1952), Ζητείται ψεύτης (1953), «Μικροί Φαρισαίοι» (1954), «Ο φαύλος κύκλος» (1954), «Ένας βλάκας και μισός» (1956), «Προς Θεού μεταξύ μας» (1957), «Φωνάζει ο κλέφτης» (1958),«Εταιρεία θαυμάτων» (1959), «Η Μαίρη τα λέει όλα» (1960), «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» (1960), «Εμπρός να γδυθούμε» (1962), η «Χαρτοπαίχτρα» (1963), «Ξύπνα Βασίλη» (1965), ο «Αχόρταγος» (1966), «Ο Κουτσομπόλης» (1968), «Προίκα μου αγαπημένη» (1968), «Οι ατίθασοι» (1970), «Ο αφελής» (1973), «Το ανθρωπάκι» (1974) κ.α.

Τη δραματική περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής, ο Δημήτρης Ψαθάς περιέγραψε με το δικό του τρόπο στα βιβλία του «Χειμώνας του '41» (1945), «Αντίσταση» (1945) και «Χιούμορ μιας εποχής» (1946). Ταξίδεψε σε Γαλλία, Αγγλία, Αμερική, Τουρκία, Αίγυπτο και περιέλαβε τις εντυπώσεις του στα βιβλία «Κάτω από τους Ουρανοξύστες» (1950), «Στη χώρα των μυλόρδων» (1951) και «Παρίσι, Σταμπούλ κι άλλα εύθυμα ταξίδια» (1951), που συνδυάζουν δημοσιογραφικά και ευθυμογραφικά στοιχεία με κοινωνικά και πολιτικά σχόλια. «Η γη του Πόντου», το μνημειώδες ιστορικό χρονικό της Μικρασιατικής Καταστροφής, το οποίο έγραψε το 1966 σε ώριμη ηλικία αναγνωρισμένος πια ως συγγραφέας.

Πέθανε σαν σήμερα στις 13 Νοεμβρίου του 1979.

Κινηματογραφικές μεταφορές των έργων του:

1948 «Μαντάμ Σουσού», σενάριο Νίκου Τσιφόρου και σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη, με πρωταγωνιστές τη Μαρίκα Νέζερ και τον Βασίλη Λογοθετίδη.

1952 «Το στραβόξυλο», σενάριο – σκηνοθεσία Χρήστος Αποστόλου, πρωταγωνιστής ο Βασίλης Αργυρόπουλος.

1959 «Να πεθερός, να μάλαμα» σενάριο – σκηνοθεσία Μάριος Νούσιας, με Ντίνο Ηλιόπουλο και Βασίλη Διαμαντόπουλο.

1959 «Ένας βλάκας και μισός», σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη, με πρωταγωνιστή τον Χρήστο Ευθυμίου

1961 «Ζητείται ψεύτης» σενάριο – σκηνοθεσία Γιάννης Δαλιανίδης


1962 «Ο ατσίδας» σενάριο – σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη

1962 «Εταιρεία θαυμάτων» , σενάριο – σκηνοθεσία Στέφανος Στρατηγός, πρωταγωνιστής ο Δημήτρη Παπαμιχαήλ


1964 «Ο ευατούλης μου», σενάριο – σκηνοθεσία Ορέστης Λάσκος


1965 «Φωνάζει ο κλέφτης», σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη

1965 «Η χαρτοπαίχτρα», σενάριο – σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη


1967 «Ο αχόρταγος» σε σενάριο Λάζαρου Μοντανάρη και σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα και πρωταγωνιστή τον Γιάννη Γκιωνάκη

1969 «Το στραβόξυλο» δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου έργου, σε σενάριο Ντίνου Δημόπουλου και σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου. Μεγάλη προσωπική επιτυχία του Γιάννη Γκιωνάκη.

1969 «Ξύπνα Βασίλη», σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη


2010 «Ζητείται ψεύτης», σε σενάριο και σκηνοθεσία Ιεροκλή Μιχαηλίδη, και πρωταγωνιστή τον ίδιο και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο

Γραμματόσημο με τη μορφή του Ψαθά εκδόθηκε το 2015 στην αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων των ΕΛΤΑ «100 χρόνια από την ίδρυση της ΕΣΗΕΑ».
Πηγή:
https://www.zougla.gr/politismos/8eatro-politismos/article/dimitris-psa8as-poligrafotatos-dimosiografos-ke-petiximenos-8eatrikos-sigrafeas
"Η μαντάμ Σουσού - Η πυργοδέσποινα

του Βύθουλα."

Ξεκίνησε σαν ευθυμογράφημα στο προπολεμικό εβδομαδιαίο περιοδικό «Θησαυρός» με τίτλο «Βίος και Πολιτεία της Μαντάμ Σουσούς», έγινε βιβλίο, νούμερο κατοχικών επιθεωρήσεων, θεατρικό έργο, κινηματογραφική ταινία, ραδιοφωνική εκπομπή, τηλεοπτικό σίριαλ. Η μεγαλομανής και ακατάδεκτη ηρωίδα του Δημήτρη Ψαθά, επιστρέφει στις οθόνες μας σ’ ένα τηλεοπτικό reunion στον Extra.

Η Μαντάμ Σουσού ήταν χαρακτήρας του Δημήτρη Ψαθά, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1939 στο ελληνικό περιοδικό «Θησαυρός», όπου δημοσιεύονταν κάθε εβδομάδα οι περιπέτειές της. Επρόκειτο για μια φτωχή αλλά ονειροπαρμένη γυναίκα, κυριευμένη από μεγαλομανία. Ζούσε στο Μπύθουλα με τον ιχθυοπώλη σύζυγό της, Παναγιωτάκη, πιστεύοντας ότι ξεχώριζε από τον υπόλοιπο κόσμο καθώς ήταν αριστοκράτισσα. Ήταν μια γειτονιά του Κολωνού, όπου λίμναζαν στάσιμα νερά σε έναν ξεροπόταμο. Η λασπωμένη περιοχή του Μπύθουλα (ή Μπούθουλα) δεν σχετιζόταν με τον Βούθουλα που βρισκόταν δίπλα στην Αγία Φωτεινή στον Ιλισσό, όπου τα νερά ήταν τρεχούμενα και δημιουργούσαν ένα όμορφο τοπίο. Μάλιστα τα χρόνια εκείνα υπήρχε η λαϊκή φράση «ο Βούθουλας κι ο Μπούθουλας» που αντιστοιχεί στη σημερινή έκφραση «λαός και Κολωνάκι». Η κακομοίρα Σουσού έμενε στις λάσπες αλλά συμπεριφερόταν σαν να ζούσε σε μια ειδυλλιακή γειτονιά. Μάλιστα όταν την ρωτούσαν πού έμενε απαντούσε με νόημα «Ακαδημία Πλάτανος». Όταν ανέλπιστα κληρονόμησε μια περιουσία μετακόμισε στο Κολωνάκι, χώρισε τον σύζυγό της και άρχισε να ζει τη ζωή που πάντα ονειρευόταν. Φυσικά ούτε τότε έπαψε να είναι γραφική και φαντασμένη. Η Μαντάμ Σουσού είχε τη δική της οικιακή βοηθό, που αποκαλούσε «υπηρετικόν προσωπικόν» και συχνά έπεφτε θύμα απατεώνων που είχαν στόχο τα λεφτά της. Σε αυτό διακρίθηκε ιδιαίτερα ο Μηνάς Κατακουζηνός.


Βιβλίο, θεατρικό, ταινία και σίριαλ
Η ηρωίδα αγαπήθηκε πολύ και έγινε βιβλίο που εξαντλήθηκε και δεν επανεκδόθηκε μέχρι το 1977, οπότε ο Ψαθάς κατόπιν πιέσεων των εκδοτών αλλά και του κόσμου κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση με τη σημείωση στο οπισθόφυλλο, ότι ήλπιζε η ηρωίδα του να τον άφηνε πια ήσυχο. Το 1942 οι ιστορίες της Μαντάμ Σουσού μεταφέρθηκαν στο θέατρο με πρωταγωνίστρια την Κυρία Κατερίνα (Κατερίνα Ανδρεάδη), τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Κώστα Μουσούρη. Το 1948 η Μαντάμ Σουσού έγινε και κινηματογραφική ταινία με Μαντάμ Σουσού τη Μαρίκα Νέζερ και Παναγιωτάκη τον Βασίλη Λογοθετίδη. Η ταινία αυτή σήμερα δεν σώζεται. Η ηρωίδα του Ψαθά και η ιστορία της, έγινε ευρέως γνωστή όταν μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη, αρχικά το 1972 και αργότερα το 1986 με ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία. Στην πρώτη εκδοχή τη Σουσού ενσάρκωσε η Άννα Παϊτατζή, την οποία ο ίδιος ο Ψαθάς θεωρούσε καταλληλότερη για τον ρόλο. Ο συγγραφέας έφυγε από τη ζωή το 1979 και δεν πρόλαβε να δει την ηρωίδα του στο πρόσωπο της Άννας Παναγιωτοπούλου, που την υποδύθηκε το 1986.


Η επιτυχημένη μαντάμ Σουσού
Το σίριαλ προβλήθηκε σε δύο σεζόν σε 13 ημίωρα επεισόδια και σημείωσε τεράστια επιτυχία. Στο πλευρό της πρωταγωνίστριας ήταν ο Θανάσης Παπαγεωργίου, ως Παναγιωτάκης, αλλά και ως σκηνοθέτης και ο Άγγελος Αντωνόπουλος ως Μηνάς Κατακουζηνός. Αξέχαστη είναι και η ερμηνεία της Νατάσας Ασίκη που ερμήνευσε την υπηρέτρια Μαρί-Λεονί. Η Άννα Παναγιωτοπούλου ήταν πάντα χαμηλών τόνων και δεν είχε τη ματαιοδοξία να την αναγνωρίζει ο κόσμος στο δρόμο. Η επιτυχία της σειράς ήταν τεράστια και πολύς κόσμος, παρά τη συμμετοχή της σε αναρίθμητα σίριαλ, ακόμα και σήμερα την ταυτίζει με τη Σουσού. Πολλές εκφράσεις της σειράς χρησιμοποιούνται χάριν αστεϊσμού, όπως «υπηρετικόν προσωπικόν», «πτωχοκομείον», «Μπύθουλας», «Αντρέ» και άλλες. Η μαντάμ Σουσού και η Μαρί-Λεονί πρωταγωνίστησαν και σε διαφήμιση γνωστής γαλακτοβιομηχανίας, διατηρώντας όλα τα στοιχεία των χαρακτήρων τους στη σειρά. Η Μαντάμ Σουσού, εισβάλλει στην κυπριακή τηλεόραση μέσω της συχνότητας του Extra. Παρακολουθήστε τα καμώματα της Άννας Παναγιωτοπούλου κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9.15μ.μ. και ταξιδέψτε στον πιο επιτυχημένο τηλεοπτικό Μπύθουλα όλων των εποχών.


Η σειρά γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία και προβλήθηκε το 1990 και το 1991 στην Αυστραλία από το κανάλι NETWORK 0-28/SBS με αγγλικούς υπότιτλους με τον τίτλο «Madame Sousou».
Περιοδικό TV Mania, τεύχος 1301.

Κώστας Ταχτσής (1927 – 1988) Ποιητής και συγγραφέας της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Το μοναδικό μυθιστόρημά του «Το τρίτο στεφάνι», που εκδόθηκε το 1962, σφράγισε την ελληνική λογοτεχνία.

#Κώστας_Ταχτσής
Κώστας Ταχτσής (1927 – 1988)
Ποιητής και συγγραφέας της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Το μοναδικό μυθιστόρημά του «Το τρίτο στεφάνι», που εκδόθηκε το 1962, σφράγισε την ελληνική λογοτεχνία.
Ο Κώστας Ταχτσής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 8 Οκτωβρίου 1927.

Ο πατέρας του Γρηγόριος και η μητέρα του Έλλη (το γένος Ζάχου), κατάγονταν από την Ανατολική Ρωμυλία. 

Σε ηλικία επτά ετών, μετά τον χωρισμό των γονιών του, έφυγε για την Αθήνα με τη γιαγιά του.
Στην Αθήνα πέρασε τα μαθητικά και εφηβικά του χρόνια και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου φοίτησε για δύο χρόνια.

Είχε προηγηθεί μία αίτησή του στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, χωρίς επιτυχία, λόγω ασθένειάς του και αδυναμίας να παραστεί στις εξετάσεις.

Το 1947 κατατάχτηκε στο στρατό κι έφτασε ως το βαθμό του εφέδρου ανθυπολοχαγού. Στη συνέχεια εργάστηκε ως γραμματέας του αμερικανού επόπτη στο υδροηλεκτρικό έργο του Λούρου.
Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1951 με την ποιητική συλλογή «Ποιήματα» και ακολούθησε τον επόμενο χρόνο η συλλογή «Τα μικρά ποιήματα».

Τα δύο αυτά έργα του τα αποκήρυξε σιωπηλά αργότερα.

Μέχρι το 1956 κυκλοφόρησε τρεις ακόμα ποιητικές συλλογές: 

«Περί ώραν δωδεκάτην» (1953), 

«Η Συμφωνία του Μπραζίλιαν» (1954) και «Καφενείον το Βυζάντιον» (1956).

Η ποίησή του κινείται στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής και χαρακτηρίζεται από έντονα λυρική διάθεση.

Την ίδια περίοδο συνδέθηκε φιλικά με τους Οδυσσέα Ελύτη, Νίκο Γκάτσο και Ανδρέα Εμπειρίκο.

Το 1954 έφυγε για την Αγγλία, όπου έμεινε ως το καλοκαίρι του επόμενου χρόνου. Επέστρεψε στην Αθήνα και ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας.
Από την άνοιξη του 1956 έως τον Δεκέμβρη του 1964 περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη του κόσμου (Γερμανία, Αυστρία, Αφρική, Αυστραλία), με ενδιάμεσες επιστροφές στην Ελλάδα.

Στην περίοδο αυτή μπάρκαρε σε δανέζικο φορτηγό πλοίο προς τη Γερμανία, εργάστηκε στα γυρίσματα της ταινίας του Τζιν Νεγκουλέσκο «Το παιδί και το δελφίνι», που γυρίστηκε στην Ύδρα το 1956, τέλεσε χρέη μάνατζερ σε περιοδεία του κλασσικού πιανίστα Τώνη Γεωργίου στην Αφρική, εργάστηκε ως υπάλληλος εμπορικού καταστήματος και σιδηροδρομικός υπάλληλος στην Αυστραλία.
Το 1960 ξεκίνησε για το γύρο της Ευρώπης με βέσπα.

Στις χώρες που επισκέφτηκε έγραψε

«Το Τρίτο στεφάνι», το οποίο ολοκλήρωσε στην Αυστραλία, κατά τη διάρκεια της δεύτερης εκεί παραμονής του και το έστειλε στην Ελλάδα για εκτύπωση.

Το έργο απορρίφθηκε ως ακατάλληλο και ο Ταχτσής πραγματοποίησε ιδιωτική έκδοσή του στην Αθήνα το 1962.

Εξώφυλλο της 1ης έκδοσης, Αθήνα 1962

Το μοναδικό του μυθιστόρημα γνώρισε πολλές εκδόσεις, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, αγαπήθηκε και διαβάστηκε πολύ από το αναγνωστικό κοινό, ως ένας πιστός και αληθινός πίνακας της νεοελληνικής ζωής.

'Επανεκδόθηκε το 1970 από τις εκδόσεις Ερμής στην Αθήνα, γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και καθιέρωσε τον Ταχτσή ανάμεσα στους πιο γνωστούς πεζογράφους της γενιάς του. Την σεζόν 1995-1996 μεταφέρθηκε με πιστότητα στην τηλεόραση από το κανάλι ΑΝΤ1.(Πληροφορίες από ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

Την ίδια χρονιά έφυγε για την Αμερική, όπου έμεινε ως το τέλος του 1964.

Μετά την οριστική επιστροφή του στην Αθήνα συνεργάστηκε με το πρωτοποριακό λογοτεχνικό περιοδικό «Πάλι» και εργάστηκε ως ξεναγός και μεταφραστής.

Μετά την επιβολή της δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967) πρωτοστάτησε στην αντιστασιακή έκδοση των «18 Κειμένων» Ελλήνων συγγραφέων κατά της λογοκρισίας (1971).

Τη δεκαετία του '70 εξέδωσε τις συλλογές διηγημάτων

«Τα Ρέστα» (1972) και

«Η γιαγιά μου η Αθήνα» (1979).

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχεδόν εγκατέλειψε το γράψιμο.
Ο Ταχτσής είχε να παρουσιάσει και πλούσιο μεταφραστικό έργο.

Μετέφρασε έργα συγγραφέων, όπως τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Εντουάρντο ντε Φίλιπο, καθώς και πολλές κωμωδίες του Αριστοφάνη.

Για τη μεταφραστική του εργασία στον Αριστοφάνη είχε επικριθεί από την κριτική για πολλές μεταφραστικές ελευθεριότητες και αυθαιρεσίες.

Δηλωμένος ομοφυλόφιλος και τραβεστί, ο Κώστας Ταχτσής δολοφονήθηκε άγρια κάτω από άγνωστες συνθήκες στο σπίτι του στον Κολωνό στις 25 Αυγούστου 1988, σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, σε ηλικία 61 ετών.

Το έγκλημα παραμένει ακόμα ανεξιχνίαστο και ο δράστης του ασύλληπτος.

Ο γνωστός δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας στο βιβλίο του

«Η δολοφονία του συγγραφέα» υποστηρίζει ότι τον Ταχτσή τον σκότωσε ο τελευταίος του πελάτης, όταν διαπίστωσε πως στο κρεβάτι δεν βρισκόταν με γυναίκα, αλλά με άντρα.
© SanSimera.gr
#ΣανΣήμερα.gr @sansimera.gr

Πηγή:

Παρουσίαση από τις εκδόσεις 

Έχοντας στα νιάτα του ταξιδέψει πολύ, κυρίως στην Αυστραλία και την Αμερική, και έχοντας μετέλθει ένα πλήθος βιοποριστικές δουλειές, μπορεί να δει καθαρότερα τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα των αστικών κέντρων, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Μέσα από έναν κλαυσίγελο αφηγείται πράγματα σοβαρά ακόμα και τραγικά με όπλο το πανταχού παρόν χιούμορ. Έχοντας λοιπόν ζήσει έξω, έχει αφομοιώσει τους κώδικες της αγγλοσαξονικής πεζογραφίας, κυρίως της αμερικάνικης του 20ου αιώνα και τους εφαρμόζει με επιδεξιότητα στο ελληνικό περιβάλλον και πραγματικότητα. Έτσι μέσα από την κοινότοπη ιστορία δύο γυναικών, δίνει έναν πίνακα της μεταπολεμικής κοινωνίας με φλας μπακ στην εποχή των Βαλκανικών, της Μικρασίας και άμεσες αναφορές στην εποχή του Μεταξά, την Κατοχή, εστιάζοντας στο εμφυλιακό και μετεμφυλιακό τοπίο. Τα ιστορικά γεγονότα περνάνε μέσα από τη ζωή των ηρώων του κατορθώνοντας να απογειώσει τη ζωή αυτή σε συλλογικό δράμα... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι νεότεροι αναγνώστες διαβάζοντας το Τρίτο στεφάνι ας μην περιμένουν να εισέλθουν σε έναν κόσμο που θα τους είναι οικείος. Η κοινωνία η οποία αναδύεται από το μυθιστόρημα του Ταχτσή δεν υπάρχει. Έχει όμως δίκιο ο Κουμανταρέας όταν γράφει ότι "θα τους δείξει ποια είναι η ζωή μας σήμερα και γιατί είναι αυτή και όχι άλλη". Η καλή λογοτεχνία φυσικά, σύμφωνα με τον αφορισμό του Πάουντ, είναι "ειδήσεις που παραμένουν ειδήσεις". Το Τρίτο στεφάνι φαντάζει σήμερα λιγότερο αιχμηρό από όσο έμοιαζε πριν από τριάντα χρόνια. Και δεν θα έλεγα ότι ο χρόνος δεν έχει αφήσει τα ίχνη του πάνω του. Παραμένει εντούτοις ένα από τα καλύτερα μεταπολεμικά μυθιστορήματα. Αν σκεφτεί κανείς εκείνο που έγραφε πρόσφατα ο Τζούλιαν Μπαρνς, πως ένας πεζογράφος το πολύ που μπορεί να ελπίζει είναι σε δύο γενιές αναγνωστών, ό,τι επέτυχε ο συγγραφέας Ταχτσής με ένα μόνο βιβλίο του ουσιαστικά, είναι αξιοθαύμαστο. (ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ, Το Βήμα, 6/9/2009)

-------------------

Διαβάστε επίσης εδώ:

Ο ποιητής και επιμελητής του αρχείου του συγγραφέα, Θανάσης Νιάρχος μιλά στη HuffPost Greece, για τον αινιγματικό άνθρωπο και τον δημιουργό 30 χρόνια μετά το 2017
https://www.huffingtonpost.gr/entry/trianta-chronia-apo-te-dolofonia-toe-ainiymatikoe-kosta-tachtse_gr_5b8007a2e4b0348585ffddb7

Γεννημένος στις 11 Φεβρουαρίου ο Ιωάννης Καποδίστριας το 1776 - Ύδρυσε εκ Θεμελίων με την προσωπική του περιουσία το ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος του οποίου υπήρξε ο πρώτος κυβερνήτης .

Αλλοίμονο Κυβερνήτα Καποδίστρια χαμένος κόπος ! ! ! Οι σημερινοί κυβερνήτες της Ελλάδος
 πράτουν ακριβώς το αντίθετο !!! Κατασπαταλούν την Εθνική  Περιουσία  - Ασύστολα και Ξεδιάντροπα ...
-  ΩΣ ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ; ; ; ;
- Στείλε Κυβερνήτα  Αστροπελέκι να τους κάψει  όλους !!!
 ...Τους Πειρατές της Βουλής  !!!
 Βιογραφίες - Ιωάννης Καποδίστριας