«Και καρτέραγε τον Τούρκο να την πάρει…»..είναι τα λόγια του Κωστή Παλαμά, από τον "Δωδεκάλογο του Γύφτου" που έγραψε, με αφορμή την Άλωση της Πόλης,από τους Οθωμανούς, σαν σήμερα, την αποφράδα Τρίτη στις 29 Μαίου το 1453...

Νωπογραφία του 1537, στην Εκκλησία της Μονής Μολντοβίτα, απεικονίζει την άλωση της Κωνσταντινούπολης |Wikipedia

Αναδημοσιεύουμε από :
Protagon.gr

«Και καρτέραγε τον Τούρκο να την πάρει…»...

Με αφορμή την επέτειο της Αλωσης της Πόλης, μια διαπίστωση: Στα 4.000 χρόνια αφότου εμφανίστηκαν στον 'Ελλαδικό χώρο, οι 'Ελληνες απέδειξαν πως ποτέ δεν συνέδεσαν την επιβίωσή τους με την ύπαρξη μιας πόλης, ενός κράτους ή μιας αυτοκρατορίας...

Γράφει ο
Κάρολος Μπρούσαλης

29 ΜΑΪΟΥ 2014, 01:03

«Και ήταν καιροί που η Πόλη πόρνη σε μετάνοιες ξενυχτούσε, και τα χέρια της δεμένα τα κρατούσε, και καρτέραγ’ ένα μακελάρη. Και ξολοθρεμός ο μακελάρης. Ρούσοι, Νορμανδοί, Βουλγάροι, Καταλάνοι, κι ο Χριστιανομάχος ο Σαρακηνός, κι ο Ουγγαρέζος, ο τεράστιος καβαλάρης, πιο απαλά μπροστά του δείχνονταν καθεμιά φυλή, κάθε σεισμός. Και καρτέραγε τον Τούρκο να την πάρει…».

Οι στίχοι είναι του Κωστή Παλαμά, από τον «Δωδεκάλογο του Γύφτου». Αμφιβολία καμιά πως καρτέραγε τον Τούρκο να την πάρει. Αλλωστε, κι ο Τούρκος ήρθε με καθυστέρηση πενήντα χρόνων και, γι’ αυτό, έφταιγε ο Ταμερλάνος των Μογγόλων που τον νίκησε στη μάχη της Αγκυρας, στα 1402.

Σήμερα, ξέρουμε πως το πρώτο βήμα για την κατάλυση μιας αυτοκρατορίας, είναι η δημιουργία της.

Η διάρκειά της εξαρτάται από τη ζωντάνια της κι από το πόσο καιρό μπορεί να κρατήσει η νιότη της.

Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία κράτησε περίπου τετρακόσια χρόνια.

Περίπου 3.000 χρόνια η αιγυπτιακή.

Πάνω από χίλια χρόνια η Βυζαντινή.

Από τις 11 Μαΐου του 330 ως τις 29 Μαΐου του 1453, όταν ο Μωάμεθ Β ο ’Πορθητής πήρε τη Βασιλεύουσα.

Το ότι θα έπεφτε η Πόλη, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να αποφευχθεί.

Ο επιθανάτιος ρόγχος της κράτησε πάνω από τρεις αιώνες.

Κι αν δεν ήταν ο Μογγόλος Ταμερλάνος, που νίκησε κι αιχμαλώτισε τον Βαγιαζήτ, ο Τούρκος θα είχε μπει μισόν αιώνα νωρίτερα.

Όμως, πέρα από τον πόνο της στιγμής, στα 4.000 χρόνια αφ’ ότου εμφανίστηκαν στον Ελλαδικό χώρο, οι Έλληνες απέδειξαν πως ποτέ δε συνέδεσαν την επιβίωσή τους με την ύπαρξη μιας πόλης, ενός κράτους ή μιας αυτοκρατορίας.

Από τα ερείπια των Μυκηνών ξεπήδησε η Μεγάλη Ελλάδα της Μικρασίας και της Κάτω Ιταλίας.

Στην καμπή του χρόνου, ξεπρόβαλε το φως της Αθήνας.

Στην παρακμή της, ορθώθηκε η Θήβα, μεσοδιάστημα ώσπου να λάμψει το αστέρι της Μακεδονίας του Φιλίππου και του Μεγαλέξανδρου.

Και ξανά η οικουμένη της ανατολής, με τους επιγόνους. Ίσως, το μυστικό να κρύβεται στα λόγια που ο Αιγύπτιος ιερέας είπε στον Πλάτωνα, περίπου 400 χρόνια π.Χ.: «Εσείς οι Έλληνες είστε και ασφαλώς θα μείνετε αιώνια η νεότητα του κόσμου». Πεντακόσια χρόνια πέρασαν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση ως τη μετουσίωση του Βυζαντίου σε ελληνική αυτοκρατορία. Στη διάρκειά τους, το ελληνικό πνεύμα μεταμόρφωσε τον τότε γνωστό κόσμο και κατάκτησε τη γη.

Συνέχισε να υπάρχει, να σιγοκαίει, ώσπου βρήκε την ευκαιρία να λαμπαδιάσει και πάλι.

Τετρακόσια χρόνια πέρασαν από την πτώση της Πόλης ως την επανάσταση του 1821. Στη διάρκειά τους, το ελληνικό πνεύμα μεταλαμπαδεύτηκε στη Δύση κι έφερε την άνοιξη και το φως της Αναγέννησης στον σκοτεινό μεσαίωνα.

Η Ελλάδα μοιάζει μ’ έναν δωρητή σώματος, που συνεχώς αναγεννιέται.

Είναι η μόνη στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας, που κατορθώνει κάτι τέτοιο.

Σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις, οι πολιτισμοί χάθηκαν μαζί με τις αυτοκρατορίες που τους δημιούργησαν:

Από τους Σουμέριους της Μεσοποταμίας ως τους Μάγια και τους Ίνκας της Αμερικής.

Εκεί, η κατάκτηση έφερε την εξαφάνιση.

Εδώ, η κατάκτηση οδήγησε στην παγκόσμια εξάπλωση, σαν ίσως να ήταν ιστορική αναγκαιότητα να γίνει κάτι τέτοιο. Νιότη σημαίνει ζαβολιά. Αγάπη και πόλεμος. Ομόνοια και διχασμός. Φόρτιση, απελπισία και μετάπτωση στην αιώνια αισιοδοξία. Γέλιο και κλάμα. Κι αν είσαι η νεότητα του κόσμου, όλ’ αυτά τα πληρώνεις.

Τον διχασμό πλήρωσαν οι Έλληνες κι υποτάχτηκαν στη Ρώμη. Κι ο διχασμός τούς έφερε τον Τούρκο μπροστά στις πύλες.

Ενωτικοί κι ανθενωτικοί τσακώνονταν ακόμη κι όταν οι προμαχώνες έπεφταν στους Οθωμανούς, ο ένας μετά τον άλλον.

Από τον καιρό των πράσινων και των βένετων, πάντα κάποιον λόγο έβρισκαν για να χωριστούν στα δύο.

Άλλωστε, η έννοια του

«θα γίνουμε από δυο χωριά χωριάτες»,

μόνο σ’ έναν Έλληνα είναι κατανοητή.

Ακόμα κι όταν έπεσε η Πόλη, ο καβγάς συνεχίστηκε:

 Ήταν προδότης ο αρχηγός της φρουράς Ιουστινιάνης ή ήρωας; Ποιος άνοιξε την Κερκόπορτα; Έμεινε ή όχι κάποιος ζωντανός μετά την εισβολή των Τούρκων;

Η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Τούρκους, στις 29 Μαΐου του 1453.

Ο Μωάμεθ ο Πορθητής είχε υποσχεθεί στα στρατεύματά του τριήμερη λεηλασία. Τήρησε την υπόσχεσή του αλλά όταν μπήκε κι αυτός στην Πόλη, είδε κάποιον στρατιώτη του να ξηλώνει τα πλακάκια της Αγίας Σοφίας και οργισμένος του είπε:

«Σου αρκούν οι θησαυροί και οι αιχμάλωτοι. Οι οικοδομές είναι δικές μου».

Δεκαεννιά αιώνες νωρίτερα, ο Περικλής είχε πει στους Αθηναίους:

«Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος». 

Και ο Θουκιδίδης είχε προσθέσει: «Άνδρες γαρ εισίν οι πόλεις», οι άνθρωποι είναι οι πόλεις. Ήταν μια πολύ βασική διαφορά στη νοοτροπία.

Η Οθωμανική αυτοκρατορία έζησε λιγότερο από πεντακόσια χρόνια.

ΤΑ 150 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΔΙΕΙΔΥΣΗΣ

Η εξάπλωση των Οθωμανών στα Βαλκάνια ξεκίνησε με βυζαντινή πρόσκληση και χρειάστηκε 150 χρόνια για να ολοκληρωθεί.

Άρχισε στα 1353, έναν αιώνα πριν από την άλωση της Πόλης, και ολοκληρώθηκε στα 1501, με την άλωση του Δυρράχιου.

Δυο χρόνια πριν (1499), είχαν πάρει και τη Ναύπακτο, τελευταία που υπέκυψε στον Ελλαδικό χώρο.

Για όποιον ενδιαφέρεται, παραθέτω τους κύριους σταθμούς αυτής της πορείας: 1353 – 1392: Σημειώνονται οι πρώτες τουρκικές επεμβάσεις στις εσωτερικές διαμάχες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Πρώτη τουρκική απόβαση στην Ευρώπη: Ο βυζαντινο-βουλγαρο-σερβικός συνασπισμός του Ιωάννη Παλαιολόγου νικιέται από τον βυζαντινο-τουρκικό συνασπισμό του Ιωάννη Καντακουζηνού (1353).

Η Σερβία του Ντουσάν διαμελίζεται σε τρεις ηγεμονίες (1355). Δημιουργούνται τα αλβανικά κράτη των Μπάλτσικι και Θόρπια (1360).

Οι Τούρκοι παίρνουν Σέρρες, Τυρολόη, Πύργο,

Διδυμότειχο,

Φιλιππούπολη και Αδριανούπολη, που μετατρέπουν σε πρωτεύουσά τους (1363).

Ήττα των Σέρβων από τους Τούρκους στον Έβρο (1371) και νέος διαμελισμός της χώρας τους σε πολλές μικρές ηγεμονίες.

Κατάληψη της Βουλγαρίας από τους Τούρκους (1361 – 1386).

Οι Τούρκοι παίρνουν τη Σόφια (1382).

Πρώτη μάχη του Κοσσυφοπεδίου, δολοφονία Μουράτ Α’, τον διαδέχεται ο Βαγιαζήτ και σημειώνεται ολοκληρωτική νίκη των Τούρκων κατά των Σέρβων (1389).

Ακολουθεί προοδευτική κατάλυση σερβικών ηγεμονιών.

Οι Βενετοί παίρνουν το Δυρράχιο (1392).

1392 – 1396: Τουρκικές επιχειρήσεις σε Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο.

Η Βλαχία γίνεται αυτόνομη ηγεμονία κάτω από την επικυριαρχία του σουλτάνου, ενώ οι Ούγγροι μπαίνουν επικεφαλής αποτυχημένης σταυροφορίας εναντίον των Τούρκων (1396). 1402:  και αιχμαλωσία του Βαγιαζίτ από τον Ταμερλάνο στη μάχη της Αγκυρας. 1412: Οι Αλβανοί παίρνουν τα Ιωάννινα.

1413 – 1421: Μωάμεθ Α’, βυζαντινοτουρκική ειρήνη. Οι Τούρκοι παίρνουν το μαρκιζάτο της Βοδονίτσας (1414), σημερινής Μενδενίτσας στη Φθιώτιδα. Στον Ισθμό κτίζεται το τείχος Εξαμίλι (1415 – 16). Το δουκάτο της Αθήνας κάτω από την επικυριαρχία του σουλτάνου (1416).

1421 – 1451: Μουράτ Β’.

Η Θεσσαλονίκη πουλιέται στους Βενετούς (1423).

Ήττα του Ιωάννη Καστριώτη από τους Τούρκους, ομηρία του γιου του Γεώργιου (1423). 

Οι Τούρκοι παίρνουν τη Θεσσαλονίκη κ Ιωάννης Ουνυάδης: Ήττα των σταυροφόρων στη Βάρνα (1444). Τουρκική εισβολή στην Πελοπόννησο (1446) υποχρεώνει το δεσποτάτο του Μιστρά να δεχθεί την επικυριαρχία του σουλτάνου. Οι Τούρκοι παίρνουν οριστικά τη Θεσσαλία (1447). Δράση Ιωάννη Ουνυάδη (1439 – 1448), δεύτερη μάχη στο Κοσσυφοπέδιο.

Οι Τούρκοι νικούν Ούγγρους και Αλβανούς (1448). Αποτυχημένη πολιορκία του Σκεντέρμπεη από τον Μουράτ Β’ (1450). 

1451 – 1481: Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής. Άλωση της Κωνσταντινούπολης (29.5.14453).

Οι Τούρκοι παίρνουν την Αθήνα (1456) και την Πελοπόννησο (1458). Οριστική και ολοκληρωτική υποταγή της Σερβίας (πλην Ζέτας, μετέπειτα Μαυροβουνίου) στους Τούρκους (1459). Αποτυχημένη πολιορκία του Σκεντέρμπεη από τον Μωάμεθ Β’ (1460). Επανάσταση στην Πελοπόννησο από τους Μιχαήλ Ράλλη και Πέτρο Μπούα (1463 – 1468). 

Νέα αποτυχημένη πολιορκία της Κρούα από τον Μωάμεθ Β’ (1468), θάνατος Σκεντέρμπεη. Οι Βενετοί πωλούν στους Τούρκους την Κρούα (1478), που είχαν αγοράσει από το 1474.

1481 – 1511: Βαγιαζήτ Β’.

Οι Τούρκοι παίρνουν τη Ναύπακτο (1499) και το Δυρράχιο (1501). (Περισσότερη Ιστορία στο www.historyreport.gr)

Πηγή: Διαβάστε περισσότερα στο Protagon.gr

..........................

Με αφορμή την πρόσφατη επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπουλης μπορείτε ν' ακούσετε  μια ενδιαφέρουσα συζήτηση  με τον οικονομολόγο συγγραφέα & ιστορικό ερευνητή κο Λαυρέντζο 'Αναστάσιο, ανώτερο υπεύθυνο διαχείρισης κινδύνων και τον δημοσιογράφο Λάμπρο Καλαρρύτη για τις αναλογίες με το σήμερα. Ακούστε την: Ποιά δραματική προειδοποίηση μας δίνει η Άλωση της Κωνσταντινούπολης σήμερα.

Η Πόλις εάλω. Οι ψυχές μας ποτέ...

"Ουκ εάλω η ρίζα, ουκ εάλω το φως! 

Ενυπάρχει στο φως η ψυχή σου, στη ρίζα το σώμα σου.

Ουκ εάλω η βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων"
Νικηφόρος Βρεττάκος
Το 1453 χάσαμε την Πατρίδα μας, σώσαμε όμως την Πίστη και την Ψυχή μας.
Για Αιώνες ήμασταν οι κοσμοκράτορες της Γης. 

Από την Ουράνια Υπερδύναμη ζητάγαμε και παίρναμε την δύναμη να στεκόμαστε βράχοι στις αναρίθμητες επιθέσεις.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μόλις έγινε Χριστιανική ξεκίνησε να δέχεται επιθέσεις από όλες τις πλευρές του Ορίζοντα, λες και οι διάφορες βαρβαρικές εθνότητες ήταν συνεννοημένες μεταξύ τους ή λες και κάποιος τις έσπρωξε προς την Κωνσταντινούπολη.
Όποιος είναι του Χριστού δέχεται άλλον πόλεμο από αυτόν που δεν είναι.
Τα χρόνια πριν το 1453 το Γένος μας άρχισε να χάνει τον Αόρατο Πόλεμο κατά της αμαρτίας. 

Άρχισε να υποχωρεί έναντι της Πίστης και έφτασε στο σημείο να διαπραγματεύεται με τους αντίχριστους της Δύσης την προδοσία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης.
Είμαστε πρώτα Χριστιανοί και μετά Έλληνες. 

Όποιος διαχρονικά το ακύρωσε αυτό, έχασε και τα δύο.
Το 1453 η Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη δεν ήταν η Αγία Πόλη των Ελλήνων, άλλα ό,τι είναι και σήμερα η νεοελληνική Πατρίδα μας. 

Οι αναθυμιάσεις από την αμαρτία έφτασαν ως τον Ουρανό και αφού απορρίψαμε τον Θεό μείναμε μόνοι με τις δικές μας αδύναμες δυνάμεις μπροστά σε ένα ρυπαρό και ανελέητο εχθρό.
Στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού πέσαμε ηρωικά μαχόμενοι ξεπλένοντας με το αίμα μας τις αμαρτίες της φυλής μας.
Το αξημέρωτο βράδυ της σκλαβιάς που ακολούθησε, οι σφαγές, οι ταπεινώσεις και ο αβάσταχτος πόνος δεν μας εξαφάνισαν από το πρόσωπο της Γης, αφού οι σταυρωμένοι Έλληνες θυμόντουσαν πάντα, παίρνοντας κουράγιο, ότι όποιος είναι του Χριστού πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να ακολουθήσει τον Κύριο και στον Γολγοθά.
Μέσα από το δρεπάνι του θανάτου, την φωτιά του δυνάστη και τους πέτρινους αιώνες, μείναμε λίγοι αλλά μείναμε Χριστιανοί. Ατσαλωμένοι με σθένος στην Αγία Πίστη μας επαναστατήσαμε και ελευθερωθήκαμε.
Σήμερα που η αμαρτία πάλι δυνάμωσε και οι Δυτικοί εχθροί μας επέβαλαν και στην Πατρίδα μας τα Σόδομα και το τρόπο ζωής τους, θα πρέπει να πιάσουμε πάλι τα άρματα. 

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, η μάχη του 1453 δεν επαναλαμβάνεται, απλά ΔΕΝ τελείωσε ποτέ. 

Συνεχίζεται σήμερα και σε Πνευματικό αλλά και κοσμικό επίπεδο. Ο στόχος είναι πάντα ένας και ξεκινά πάντα από μέσα μας.

 Όταν νικήσουμε το σκοτεινό εγώ μας, θα ατενίσουμε την αληθινή Πατρίδα μας, η οποία δημιούργησε και την Πόλη των Ονείρων μας. Την Κωνσταντινούπολη και την Αγιά Σοφιά, την οποία ποτέ δεν χάσαμε πραγματικά, αφού το Πνεύμα και η ουσία της είναι πάντα δίπλα μας σε κάθε ενορία, σε κάθε Άγιο Δισκοπότηρο που μας προσμένει. 

Αυτή την Αγιά Σοφιά δεν μας την πήρανε ποτέ και για αυτό πότε δεν χορταίνουν να μας μισούν και να μας πολεμούν οι εχθροί του Χριστού.
Η Πόλις εάλω, οι ψυχές ποτέ... 

Το 1453 χάσαμε την Πατρίδα μας, σώσαμε όμως την Πίστη μας και αυτή η Πίστη μας θα μας οδηγήσει ξανά εκεί που όλοι οι δρόμοι οδηγούν και καταλήγουν. 

Στο Άγιο Δισκοπότηρο της Αγιάς Σοφιάς 

Αμήν!
Γιώργος Θαλάσσης

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

“Πάψετε το Χερουβικό, κι ας χαμηλώσουν τ’ Άγια γιατί είναι θέλημα Θεού, η Πόλη να τουρκέψη”.

 “Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες”.

 “Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι”.
29 Μαΐου 1453: Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ! 

Η χιλιόχρονη αυτοκρατορία έπεσε. 

Ο θρύλος λέει ότι "ήτανε θέλημα Θεού". 

Από τότε το φρόνημα των Ελλήνων το κρατάνε ζωντανό ακριβώς αυτοί οι θρύλοι για την επανάκτησή της. 

"Κάποτε η Αγιά Σοφιά θα λειτουργηθεί ξανά από τους χριστιανούς" 

λέει η παράδοση και ο μαρμαρωμένος βασιλιάς θα ξυπνήσει..."

Πάλι με χρόνια με καιρούς..."

Μύθοι και θρύλοι από την Άλωση της Πόλης
Παραδοσιακοί και θαυμαστοί θρύλοι, αναπτύχθηκαν γύρω από την άλωση της Πόλης, για να θρέψουν τις ελπίδες και το θάρρος του εθνους επί αιώνες.

 “Πάλι με Χρόνους και καιρούς”

Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους, ένα πουλί ανέλαβε να πάει ένα γραπτό μήνυμα στην Τραπεζούντα στην Χριστιανική Αυτοκρατορία του Ποντου για την Άλωση της Πόλης. 

Μόλις έφτασε εκεί πήγε κατευθείαν στη Μητρόπολη που λειτουργούσε ο Πατριάρχης και άφησε το χαρτί με το μήνυμα πάνω στην Άγια Τράπεζα. Κανείς δεν τολμούσε να πάει να διαβάσει το μήνυμα. Τότε πήγε ένα παλλικάρι, γιός μιας χήρας, και διάβασε το άσχημο μαντάτο “Πάρθεν η Πόλη, Πάρθεν η Ρωμανία”.

Το εκκλησίασμα και ο Πατριάρχης άρχισαν τον θρήνο, αλλά ο νέος τους απάντησε.

“Κι αν η Πόλη έπεσε, κι αν πάρθεν η Ρωμανία, πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι”.

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς.
Ο λαοφιλέστερος θρύλος έχει να κάνει με το τελευταίο αυτοκράτορα που μαρμάρωσε μέσα στο ναό της Αγίας Σοφίας.

Η παράδοση πέρασε από στόμα σε στόμα αμέσως μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης.

Όταν η Πόλη πέρασε στα χέρια των Τούρκων, ο λαός δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένα τέτοιο κτίσμα έχει περιέλθει σε μουσουλμανικά χέρια. 

Διέδωσαν λοιπόν ότι ο βασιλιάς κρύφτηκε πίσω από μία κολόνα του ναού της Αγίας Σοφίας, χάθηκε μέσα στους διαδρόμους και παρέμεινε κρυμμένος εκεί.

Οι ώρες αναμονής τον “μαρμάρωσαν”. 

Είναι γεγονός ότι κανείς δεν βρήκε το πτώμα του τελευταίου υπερασπιστή, του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου. 

Χάθηκε και πίστεψαν ότι Άγγελος Κυρίου το έκρυψε και το μαρμάρωσε. 

Κάποτε θα έρθει η ώρα που πνοή Θεού θα του δώσει δύναμη και ζωή ξανά και όλα θα ξαναγίνουν από την αρχή. 

Η Πόλη θα είναι και πάλι ελεύθερη.

Στην πόρτα της Αγια-Σοφιάς, που σφράγισε / ενός αγγέλου χέρι, / διπλοσφαγμένος έπεσ' ο Δικέφαλος / απ' τ' άπιστο μαχαίρι.

Ο παπάς της Αγίας Σοφίας
Ένας άλλος θρύλος ιδιαίτερα αγαπητός είναι ο θρύλος του παπά της Αγίας Σοφίας. 

Η παράδοση λέει ότι την ώρα που οι Τούρκοι έμπαιναν στην εκκλησία, ο παπάς διέκοψε τη λειτουργία και κρύφτηκε πίσω από το ιερό. 

Σε εκείνο το σημείο που κρύφτηκε ενώ υπήρχε μία πόρτα, “ως δια μαγείας” η πόρτα έγινε τοίχος τον οποίο κανείς και ποτέ δεν κατάφερε να σπάσει από τότε. Ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Έλληνες μάστορες τους οποίους έφερναν για αυτό το σκοπό δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν τον τοίχο. 

Ο θρύλος καταλήγει ότι όταν η Αγία Σοφία ξαναγίνει ελληνική εκκλησία, 

τότε ο παπάς θα βγει από το ιερό και θα ολοκληρώσει την ημιτελή λειτουργία του.

Η κρύπτη της Αγίας Σοφίας
Eνα «μυστικό» δωμάτιο στην Aγία Σοφία της Kωνσταντινούπολης αποκαλύπτεται τώρα ως «θυρανοίξια» του κρυφού ιερού όπου είχε καταφύγει στις 29 Mαΐου 1453 ο βυζαντινός ιερέας για να συνεχίσει τη θεία λειτουργία που είχε διακοπεί στον κύριο Nαό της Aγίας Σοφίας.

H ανακάλυψη οφείλεται στον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Bιέννης Πολυχρόνης Eνεπεκίδης. 

Tο ξεχασμένο δωμάτιο εντοπίστηκε όταν η νέα διευθύντρια του Mουσείου της Aγίας Σοφίας Zαλέ Nτεντέογλου ρώτησε αν υπάρχει χώρος που να μην έχει ανοιχτεί και διέταξε να παραβιάσουν την κλειδαριά του συγκεκριμένου χώρου, αφού δεν υπήρχε κλειδί της πόρτας. 

Aποκαλύφθηκε τότε πως το δωμάτιο που δεν είχε ανοιχτεί από το 1968, υπήρξε εργαστήρι του Γκάσπαρο Φοσάτι (1809 – 1883), ο οποίος ακολουθώντας την εντολή του Σουλτάνου, αναστήλωσε πλήρως το μνημείο στη διάρκεια της περιόδου 1847 – 1849. H έρευνα του καθηγητή Πολυχρόνη Eνεπεκίδη καταδεικνύει ότι ο Φοσάτι είχε απλώς μετατρέψει επιδέξια σε γραφείο του την κρύπτη που του είχαν υποδείξει οι Eλληνες φίλοι του στην Πόλη.

H κρύπτη, μία από τις πολλές του μεγάλου ναού, ήταν το κρυφό εκείνο ιερό όπου συνεχίστηκε από τον ιερέα η διακοπείσα ιεροτελεστία, και όταν τελείωσε έκλεισε η πόρτα της κρύπτης και θα άνοιγε, κατά την παράδοση, όταν και πάλι Eλληνες θα ήταν οι ιερείς και το εκκλησίασμα.

Η Αγία Τράπεζα.
Η Αγία Τράπεζα ήταν κατασκευασμένη από χρυσό. 

Από πάνω της κρέμονταν 30 στέμματα των αυτοκρατόρων, ανάμεσα τους και αυτό του Μ. Κωνσταντίνου. 

Και λέγεται ότι αυτό γινόταν για να θυμίζουν στους χριστιανούς την προδοσία του Ιούδα. 

Τα τριάκοντα αργύρια.

Σύμφωνα με την παράδοση πριν ο Μωάμεθ ο Β΄ καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κων/νος διέταξε να μεταφέρουν την αγία τράπεζα και όλα τα κειμήλια της Αγίας Σοφίας μακριά από την πόλη για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. 

Τρία καράβια Ενετικά λοιπόν ξεκίνησαν από την πόλη γεμάτα με όλα αυτά τα κειμήλια, όπως λέει και ο θρύλος, αλλά το τρίτο από αυτά που μετέφερε την αγία τράπεζα βυθίστηκε στα νερά του Βοσπόρου στην περιοχή του Μαρμαρά.

Η περιοχή του Μαρμαρά
Από τότε μέχρι σήμερα στο σημείο εκείνο που είναι βυθισμένη η αγία τράπεζα τα νερά της θάλασσας είναι πάντοτε ήρεμα και γαλήνια, ασχέτως με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην γύρω περιοχή. 

Το φαινόμενο μαρτυρούν και σύγχρονοι Τούρκοι επιστήμονες, που έχουν κάνει κατά καιρούς απόπειρες να ανακαλύψουν που οφείλεται αυτό το περίεργο φαινόμενο, αλλά λόγω της λασπώδους σύστασης του βυθού, επέστησαν άκαρπες.
Στο βιβλίο του Δωροθέου Μονεμβασίας με τίτλο “Βίβλος Χρονική” (1781) διαβάζουμε:
” Οι Ενετοί την υπερθαύμαστον και εξάκουστον Αγίαν Τράπεζαν της Αγίας Σοφίας, την πολύτιμον και ωραιότατην, έβγαλαν από τον Ναό και έβαλαν εις το καράβι, και καθώς έκαναν άρμενα και επήγαιναν προς Βενετία, ω, του θαύματος! Πλησίον της νήσου του Μαρμαρά άνοιξε το καράβι και έπεσεν εις την θάλασσαν η Αγία Τράπεζα κξαι εβούλησε και είναι εκεί ως σήμερον, και τούτο είναι φανερόν και το μαρτυρούν οι πάντες, διότι όλον το μέρος εκείνο, όταν κάμνει φουρτούνα, η θάλασσα όλη κάμνει κύματα φοβερά, εις δε τον τόπο όπου είναι η Αγία Τράπεζα είναι γαλήνη και δεν ταράσσεται η θάλασσα. 

Και υπαγαίνουν τινές εκεί με περάματα, και λαμβάνουν από την θάλασσαν εκείνην, όπου είναι η Αγία Τράπεζα, και μυρίζει θαυμασιώματα μυρωδίαν, από το άγιον μύρον όπου έχει και των άλλων αρωμάτων “
Ο πατέρας της Ελληνικής λαογραφίας, Νικόλαος Πολίτης, γράφει για το περιστατικό:
“ Την ημέρα που πάρθηκεν η Πόλη έβαλαν σ’ ένα καράβι την Αγία Τράπεζα, να την πάνε στην Φραγκιά, για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων. Εκεί όμως στην θάλασσα του Μαρμαρά, άνοιξε το καράβι και η Αγία Τράπεζα εβούλιαξε στον πάτο. 

Στο μέρος εκείνο η θάλασσα είναι λάδι, όση θαλασσοταραχή και αν είναι γύρω. Και το γνωρίζουν το μέρος αυτό από τη γ΄λήνη που είναι πάντα εκεί και από την ευωδία που βγαίνει. 

Πολλοί μάλιστα αξιώθηκαν να την ιδούν στα βάθη της θάλασσας.”

Τρία καρά – κρουσταλλένια μου, τρία καρά – τρία καράβια φεύγουνι,

που μέσα που την Πόλι, κλαίει καρδιά μας, κλαίει κι αναστενάζει.

το’ να φορτώνει του Σταυρό, κι τ’ άλλο του Βαγγέλιου

του τρίτου του καλύτερου, την Άγια Τράπεζά μας,

μη μας την πάρουν τα σκυλιά, κι μας τη μαγαρίσουν

Η Παναγιά αναστέναξι, κι δάκρυσαν οι ‘κόνις………

Η Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας αναπαύεται στο βυθό της θάλασσας, πάνω στην άμμο και στα κοχύλια. 

Το σημείο όπου βούλιαξε το καράβι το ξέρουν καλά οι ναυτικοί και εύκολα το βρίσκουν. 

Πραγματικά, ακόμα κι όταν η πιο άγρια τρικυμία, φουσκώνει ολόγυρα τα κύματα και κάνει τη θάλασσα να μουγκρίζει, εκεί είναι γαλήνη και ησυχία.

Από τη λεία και λαμπρή επιφάνεια του νερού ανεβαίνουν γλυκές ευωδιές και αντίλαλος από αγγελικές ψαλμωδίες. 

Πολλοί άξιοι δύτες που μαζεύουν κοράλλια ή ψαρεύουν σφουγγάρια, προσπάθησαν να κατέβουν και να δουν το ναυαγισμένο καράβι.

Κανείς δεν τα κατάφερε. 

Η θάλασσα, πολύ βαθιά σ αυτό το μέρος, φυλάει την Αγία Τράπεζα και τα λείψανα των Αγίων από κάθε βέβηλο μάτι.

Όταν όμως θα ξαναπάρουμε την Πόλη, η Αγία Τράπεζα, που μένει στην άμμο του βυθού, θ ανέβει στην επιφάνεια όπως ανεβαίνει ο δύτης. 

Θ αρμενίσει μόνη της κατά το Βυζάντιο και θα την πάρουμε από κει που θ αράξει. 

Θα την ξαναφέρουμε στην Αγία Σοφία και με χαρούμενους ύμνους, θα την αφιερώσουμε πάλι στη Σοφία του Θεού.

Τότε, μέσα στη Βασιλική που έχτισε ο μεγάλος Ιουστινιανός, θα λάμψουν πάλι τα μωσαϊκά, οι εικόνες των Αγίων, τα λόγια του Ευαγγελίου, και ο σταυρός θα ξαναφανεί πάνω από το μαρμάρινο τραπέζι που ξέπλυναν τα κύματα.
“ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ“
Οι περισσότεροι τοπικοί θρύλοι για την άλωση της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε ένα σημείο: όλοι δείχνουν ότι ο χρόνος σταμάτησε με την κατάληψη της ιερής πόλης της Ορθοδοξίας από τους άπιστους Τούρκους και ότι η τάξη στον κόσμο θα επανέλθει με την ανακατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Έλληνες. 

Έτσι, και στην Ήπειρο υπάρχει μιααντίστοιχη λαϊκή δοξασία.

Συγκεκριμένα, ένα πουλί φέρνει την αναγγελία της πτώσης της Πόλης σε μια ομάδα βοσκών που εκείνη τη στιγμή ποτίζουν τα κοπάδια τους σε ένα ποτάμι,

Ο θρύλος λέει ότι στο άκουσμα της φοβερής είδησης τα νερά του ποταμίου σταμάτησαν να κυλάνε, αφού και το φυσικό στοιχείο θεώρησε ότι η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν κάτι το ανήκουστο. 

Το ποτάμι θα συνεχίσει και πάλι να κυλάει, μόλις απελευθερωθεί η Πόλη, συνεχίζει ο λαϊκός θρύλος…
“ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥ“
Κάποιος καλόγερος είχε ψαρέψει σε ένα ποτάμι ψάρια και τα τηγάνιζε κοντά στην όχθη του ποταμού. 

Τη στιγμή εκείνη ακούστηκε από ένα πουλί το μήνυμα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους Τούρκους. 

Ο καλόγερος σάστισε και αμέσως τα μισοτηγανισμένα ψάρια πήδησαν από το τηγάνι και ξαναβρέθηκαν στο ποτάμι. 

Εκεί ζουν αιώνια μέχρι τη στιγμή της απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, οπότε και θα ξαναβγούν για να συνεχιστεί το τηγάνισμα τους.
“Ο Πύργος της Βασιλοπούλας”
Στα κάστρα του Διδυμότειχου ένας κυκλικός πύργος, ο ψηλότερος ονομάζεται “πύργος της βασιλοπούλας”. 

Η παράδοση λέει πως κάποτε ο βασιλιάς διασκέδαζε κυνηγώντας και στη θέση του άφησε την κόρη του.

Όταν τον ειδοποίησαν ότι έρχονται οι Τούρκοι είχε τόση εμπιστοσύνη στην οχυρότητα του κάστρου ώστε είπε: “αν σηκωθεί από τη χύτρα ο κόκορας και λαλήσει, θα πιστέψω ότι κυριεύτηκε η πόλη.”

Οι Τούρκοι όμως χρησιμοποίησαν δόλο και έδειξαν το χρυσοκέντητο μαντήλι του βασιλιά στην κόρη του. 

Αυτή μόλις το είδε, τους παρέδωσε το κλειδί του κάστρου κι έγινε αιτία της άλωσης.

Όταν κατάλαβε πως την ξεγέλασαν, δεν άντεξε την ντροπή και αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον πύργο.

Από τότε ο πύργος λέγεται της βασιλοπούλας.
“0I ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ”
Έναν από τους πύργους των τειχών της Πόλης τον υπεράσπιζαν τρία αδέρφια, άρχοντες Κρητικοί που πολεμούσαν με το μέρος των Βενετών (η Κρήτη τότε ήταν κάτω από την κυριαρχία των Βενετών).

 Μετά την πτώση της πόλης τα τρία αδέρφια και οι άντρες τους εξακολουθούσαν να πολεμούν και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες τους οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν τον πύργο.

 Για το περιστατικό αυτό ενημερώθηκε ο Σουλτάνος και εντυπωσιάστηκε από την παλικαριά τους.

 Αποφάσισε, λοιπόν, να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια από τον πύργο και να πάρουν ένα καράβι με τους άντρες τους και να γυρίσουν στην Κρήτη. Πραγματικά η πρόταση του έγινε δεκτή με τη σκέψη ότι έπρεπε να μείνουν ζωντανοί για να πολεμήσουν να ξαναπάρουν τη Βασιλεύουσα πίσω από τους απίστους.

 Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους. Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες.

 Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.
Αναρτήθηκε από Αthanasios Chatziathanasiou
στο BLOG Βυζαντινα Ιστορικά.

Β. Ραφαηλίδη – Η άλωση της Πόλης

Την 29η Μαΐου 1453 οι Τούρκοι μπαίνουν στην Κωνσταντινούπολη χωρίς μεγάλο κόπο, αν και η αντίσταση που προβάλλει ο τελευταίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είναι όντως ηρωική, πράγμα που δικαιολογεί τους περί αυτόν θρύλους. 
Όμως, ξεχνούμε να πούμε πως αυτοί που τον βοηθούν να αποκρούσει τις πρώτες επιθέσεις είναι κυρίως Ιταλοί, και ειδικότερα Γενουάτες, ο ρόλος των οποίων υποτιμάται σκόπιμα προκειμένου να τονιστεί ο κλασικός ηρωισμός των Ελλήνων, δηλαδή των χριστιανών, να εξηγούμαστε.

Το μπέρδεμα έχει γίνει προ πολλού. 

Το δόγμα πας χριστιανός, Έλλην, πας μη χριστιανός, Τούρκος είναι μια ανιστόρητη πραγματικότητα, που συνεχίζει να μας ταλανίζει.

 Όμως, ο ελληνισμός και η ορθοδοξία δεν είναι έννοιες ταυτόσημες. 

Η ορθοδοξία είναι πάρα πολύ ευρύτερη έννοια. 

Υπάρχουν πολλά εκατομμύρια ορθοδόξων στον κόσμο και μόνο δέκα εκατομμύρια Ελλήνων.

Ας δούμε, λοιπόν, την τελευταία πράξη του δράματος που έμελλε να αποκόψει την Ελλάδα και τα Βαλκάνια απ’ την Ευρώπη και να την αφήσει έξω απ’ το μεγάλο πανηγύρι της Αναγέννησης, που αρχίζει σε λίγο. 

Η άλωση της Πόλης είναι απ’ τα πιο μεγάλα και σημαντικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας. 

Διότι η τουρκική κατοχή που θα διαρκέσει τέσσερις αιώνες, θα απομακρύνει πολιτιστικά την Ελλάδα και τα Βαλκάνια απ’ την Ευρώπη κατά τέσσερις αιώνες και αργότερα θα δημιουργήσει το «βαλκανικό ζήτημα» που είναι μέρος του ευρύτερου «ανατολικού ζητήματος». 

Οι υπό τουρκική κατοχή περιοχές δεν είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν αβίαστα και απρόσκοπτα την εθνική τους συνείδηση, και αντ’ αυτής προέκυψε μια θρησκευτική συνείδηση που προτάθηκε σαν εθνική, διότι η θρησκεία ήταν ο μόνος συνεκτικός δεσμός για τους υπόδουλους.

Στην Ευρώπη, παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες του πάπα να εγκαταστήσει θεοκρατικό κράτος, η θρησκεία παρέμεινε τελικά πρόβλημα συνείδησης, δηλαδή μια καθαρά προσωπική υπόθεση. 

Δεν είναι ο καθολικισμός αυτός που κάνει σήμερα Ιταλούς τους Ιταλούς, Ισπανούς τους Ισπανούς, Πολωνούς τους Πολωνούς, Ιρλανδούς τους Ιρλανδούς, για να περιοριστούμε μόνο στις τέσσερις περισσότερο καθολικές χώρες της Ευρώπης. 

Στην Ελλάδα όμως, η θρησκεία έγινε το πρώτο και κυρίαρχο εθνολογικό γνώρισμα, εξαιτίας του τεράστιου ρόλου που έπαιξε η ορθοδοξία στη διατήρηση της συνοχής ενός υποταγμένου στον καταχτητή λαού. 

Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατό να συμβεί αν την Ελλάδα δεν την καταχτούσαν οι Τούρκοι. 

Γι αυτό, οι παπάδες και οι παπαδίζοντες χαίρονται που μας καταχτήσαν οι Τούρκοι και όχι οι Φράγκοι.

Επιμείναμε, λοιπόν, στα σχετικά με τους γείτονες Τούρκους, διότι αυτή η γειτονία θα αποδειχτεί καταστροφική για τον ελληνισμό. 

Όχι γιατί ο γείτονας, όπως κάθε γείτονας, δημιουργεί προβλήματα, αλλά διότι μας απόκοψε απ’ την Ευρώπη και τον πολιτισμό της με συνέπεια σήμερα να τρέχουμε και να μη σώνουμε.

Ο Μουράτ Β’, ο πατέρας του Μωάμεθ Β’ του Πορθητή συνεχίζει την παράδοση των καταχτήσεων των προκατόχων του. 

Νικάει τους Βλάχους (Ρουμάνους τους λέμε σήμερα) άλλη μια φορά, νικάει τους Σέρβους άλλη μια φορά, νικάει τους Βούλγαρους άλλη μια φορά, και τα Βαλκάνια γίνονται τουρκικά πριν απ’ την άλωση της Πόλης. 

Η Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα είναι οι πρώτες μεγάλες ελληνικές πόλεις στις οποίες εγκαθίστανται οι Τούρκοι πριν απ’ την άλωση της Πόλης.

Ο Μουράτ είπε να καταχτήσει και την Ουγγαρία, αλλά το μετάνιωσε. 
Έπεφτε λίγο μακριά η χώρα αυτή, και γι’ αυτό το 1444 υπόγραψε συνθήκη δεκαετούς ειρήνης και φιλίας με τον Ούγγρο μονάρχη. 

Ο οποίος, όμως, γνωρίζοντας τι σημαίνει για τους Τούρκους ειρήνη και φιλία, με το ένα χέρι υπογράφει τη συνθήκη με τους Τούρκους και με το άλλο τη συμμαχία με άλλους λαούς της Ευρώπης κατά των Τούρκων. 

Ούγγροι, Ρουμάνοι, Πολωνοί, αλλά και ο καρδινάλιος Σεζαρίνι, ως εκπρόσωπος του Πάπα, περνούν τον Δούναβη και φτάνουν στη Βάρνα, για να συναντήσουν τους Βυζαντινούς και να δώσουν όλοι οι χριστιανοί μαζί τη μεγάλη μάχη κατά των Τούρκων. 

Αλλά οι Βυζαντινοί δεν παν στο ραντεβού και οι σύμμαχοι παθαίνουν πανωλεθρία στη μάχη της Βάρνας την 10η Νοεμβρίου 1444. 

Μας χωρίζουν μόνο 9 χρόνια απ’ την άλωση.

Έχοντας εξασφαλισμένα τα νώτα τους, οι Τούρκοι αποφασίζουν να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση στην Ελλάδα και την Αλβανία, πριν τακτοποιήσουν οριστικά τα πράγματα στην Κωνσταντινούπολη.

 Κι έτσι, το 1446 καταλαμβάνουν την Κόρινθο και την Πάτρα, επτά χρόνια πριν καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη. 

Τον Μυστρά, το δεύτερο σε σημασία πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο των Βυζαντινών αυτή την εποχή, θα τον αφήσουν για το 1460. 

Θα πέσει στα χέρια των Τούρκων εφτά χρόνια μετά την Κωνσταντινούπολη. 

Προς το παρόν, τους Τούρκους δεν τους πολυενδιαφέρει ο νότος.

Έχουν στραμμένη την προσοχή τους στα κυρίως ειπείν Βαλκάνια, διότι στοχεύουν την Ευρώπη. 
Μ’ άλλα λόγια, παραπήραν φόρα. 
Ισως γιατί δεν έχουν πληροφορηθεί πως η Ευρώπη ετοιμάζεται να μπει στην Αναγέννηση, που θα ήταν απολύτως αδύνατη αν οι Τούρκοι προχωρούσαν και πιο πέρα απ’ τα Βαλκάνια.

Είναι αυτή την εποχή, λίγο πριν απ’ την άλωση της Πόλης, που ο Γεώργιος Καστριώτης, γνωστός ως Σκεντέρμπεης, αρχίζει στην Αλβανία μια καταπληχτική αντίσταση κατά των Τούρκων, και τους λιανίζει. 

Οι Τούρκοι τα χάνουν και τα μπερδεύουν. 

Το κακό τους ήρθε από κει που δεν το περίμεναν, απ’ την Αλβανία. 

Κι έτσι, ο Σκεντέρμπεης θα γίνει ο μεγάλος εθνικός ήρωας των Αλβανών, αν και Έλληνας απ’ τη μεριά του πατέρα του και Σέρβος απ’ τη μεριά της μητέρας του. Πιο έξυπνοι οι Αλβανοί από μας, δε διστάζουν να χρίουν εθνικούς ήρωες όποιους κάνουν καλό στο έθνος τους, αδιαφορώντας για την «καθαρότητα» του αίματος.

Οι Ούγγροι ξαναεπιτίθενται στους Τούρκους στο Κοσσυφοπέδιο, και άλλη μια φορά ηττώνται εκεί κατά κράτος την 17η Οκτωβρίου 1448. 

Απέχουμε 5 χρόνια απ’ την άλωση, και ο Μουράτ λίγο μετά τη μάχη παραδίδει το θρόνο στο γιο του Μεχμέτ Β’ (Μωάμεθ Β’). 

Όμως του τον παίρνει πίσω. 

Αλλά του τον ξαναδίνει. 

Και ξανά τον ξαναπαίρνει πίσω. 

Και ξανά του τον ξαναδίνει. 

Τον έχει τρελάνει το γιο του, τον μετ’ ολίγον Μωάμεθ τον Πορθητή (της Πόλης). Τρέμει μην τα θαλασσώσει, και στη διαθήκη του είναι κατηγορηματικός: 

Να μη δει προκοπή ο γιος αν δεν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, ένα πραγματικά απόρθητο φρούριο. 

Που όποιος καταφέρει και το εκπορθήσει, παίρνει αυτομάτως τον τίτλο του Πορθητή.

Στην αυλή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ζει αυτόν τον καιρό ο Τούρκος πρίγκιπας Ορχάν. 

Είναι, ας πούμε υπότροφος, και στην πραγματικότητα εξόριστος. 

Ο Μωάμεθ τον φοβάται σαν επικίνδυνο διεκδικητή του θρόνου, και πληρώνει «δίδακτρα» στους Βυζαντινούς για να του μάθουν γράμματα, δηλαδή να μην τον αφήσουν να φύγει απ’ την Πόλη.

Αλλά οι Τούρκοι δεν πλήρωναν τα «δίδακτρα» και ο αυτοκράτορας θυμώνει. 

Και βρίσκει την ευκαιρία να τα ζητήσει όταν ο Μωάμεθ πάει στη Μικρά Ασία για να καταστείλει μια απ’ τις συνηθισμένες στάσεις των Τούρκων φυλάρχων και των γενιτσάρων, που κάθε τρεις και πέντε ζητούν αύξηση μισθού.

Και τότε ο Μωάμεθ παίρνει τη μεγάλη απόφαση. 
Το 1451 θα αρχίσει να χτίζει ένα κολοσσιαίο φρούριο στην ευρωπαϊκή μεριά του Βοσπόρου, πολύ κοντά στην Κωνσταντινούπολη. 

Οι Βυζαντινοί κάνουν ό,τι μπορούν για να παρεμποδίσουν τους μαστόρους, αλλά δεν καταφέρνουν σχεδόν τίποτα.

Οι πεινασμένοι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής ψάχνουν για δουλειά και αδιαφορούν πλήρως για το γεγονός πως υπηρετούν τα σχέδια των Τούρκων για την άλωση της Πόλης.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ξέρει καλά τι σημαίνει ένα τέτοιο φρούριο κάτω απ’ τη μύτη του και προτείνει να δίνει στο σουλτάνο ετήσιο φόρο αν δεν το χτίσει. Και για πρώτη φορά οι Τούρκοι λεν όχι στο μπαχτσίσι, το κλασικό τουρκικό εθνικό σπορ, που το κληρονομήσαμε και μεις.

Αυτό ήταν. 

Αυτή η αντίσταση στον πειρασμό του χρήματος θα γίνει η αιτία της πτώσης της Πόλης. 

Οι Τούρκοι θα χτίσουν το τρομερό φρούριο πληρώνοντας τρομερά ποσά τόσο για την κατασκευή, όσο και για τον εξοπλισμό του. 

Η θεμελίωση γίνεται το 1451 και η ξεθεμελίωση της Βασιλεύουσας Πόλης σε δυο χρόνια, όσο δηλαδή χρειάζεται για να κατασκευαστεί το φρούριο.

Τον Αύγουστο του 1452 τα κολοσσιαία κανόνια του φρουρίου ελέγχουν το Βόσπορο και επιβάλλουν φορολογία σε κάθε πλοίο που περνάει, ώστε να βγουν τα έξοδα κατασκευής και εξοπλισμού του φρουρίου.

 Ένας Ούγγρος τεχνικός, που υπηρετούσε τους Βυζαντινούς πριν τον προσλάβει ο Μωάμεθ με καλύτερο μισθό, φτιάχνει 12 κανόνια, ικανά να ανοίξουν ρωγμές στα τείχη της Πόλης. 

Το μεγαλύτερο απ’ αυτά, για να μετακινηθεί απ’ τη θέση του και ν’ αλλάξει τη γωνία βολής, χρειαζόταν τη μυϊκή δύναμη 50 βοδιών και 2.000 ανδρών.

Κι αφού τα κανόνια έκαναν την παρθενική τους βολή στις αρχές Αυγούστου 1452, στο τέλος του μήνα ο Μωάμεθ εμφανίζεται επικεφαλής 50.000 στρατιωτών κάτω απ’ τα τείχη της Κωνσταντινούπολης για να κάνει μια πρώτη επίδειξη ισχύος και για να εκφράσει την ευαρέσκειά του στους τεχνίτες. 

Μετά, επιστρέφει στο ορμητήριό του στην Αδριανούπολη, και κάθε τόσο κάνει εκδρομές μέχρι τα τείχη της Βασιλεύουσας για να δει πώς παν οι δουλειές.

Παν πολύ καλά, αλλά η πολιορκία αποκλείεται να είναι πλήρης, αν δε βρεθεί τρόπος να ζωθεί η Πόλη και απ’ την πλευρά του Κεράτιου κόλπου, απ’ όπου οι πολιορκημένοι, κουτσά στραβά, ανεφοδιάζονται σε τρόφιμα. 

Πρέπει, λοιπόν, τα τουρκικά πλοία να περάσουν στον Κεράτιο, πράγμα απολύτως αδύνατο γιατί μια κολοσσιαία αλυσίδα βυθισμένη στο νερό λειτουργεί σαν αδιαπέραστος φράχτης.

Θα μου πείτε, θα μπορούσαν να τη βομβαρδίσουν. 

Μην το πείτε όμως γιατί τα κανόνια αυτής της εποχής ουδεμία σχέση έχουν με τα σημερινά. 
Δεν εκτοξεύουν εκρηγνυόμενα βλήματα, αλλά συμπαγείς σιδερένιες μπάλες, τα περίφημα «τόπια». 

Ο βομβαρδισμός είναι κάτι σαν πετροπόλεμος μεταξύ γιγάντων, στον οποίο οι αντιμαχόμενοι αντί για πέτρες πετούν σίδερο. 

Συνεπώς, ένα τόπι που πέφτει στο νερό χάνει μέρος της δύναμής του, δηλαδή του βάρους του, εξαιτίας της άνωσης. 
Άλλωστε, άλλο να βομβαρδίζεις τείχη κι άλλο μια βυθισμένη αλυσίδα. 
Άλλο πόλεμος στον Κεράτιο κόλπο, κι άλλο αμερικάνικο κόλπο στον Περσικό κόλπο. 

Πολύ θα ήθελε ο Μωάμεθ να έχει μερικά ελικόπτερα Απάτσι, αλλά γεννήθηκε πολύ νωρίς για να μπορέσει να πάρει αμερικανική βοήθεια. 
Άσε που η Αμερική δεν είχε ανακαλυφτεί ακόμα. 

Πάντως, αν υπήρχαν Αμερικανοί τότε, μην αμφιβάλλετε πως θα τον βοηθούσαν να καταλάβει την Πόλη, διατηρώντας σταθερή τη στρατιωτική βοήθεια στη Βυζαντινή και την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο περίφημο εφτά προς δέκα.

Ελλείψει Αμερικανών και ΝΑΤΟ ο Μωάμεθ θα έπρεπε να τα βολέψει μόνος του, όπως μπορούσε καλύτερα. 

Και μπόρεσε, ο μπαγάσας. 

Μπόρεσε να εφαρμόσει το μεγαλύτερο στρατήγημα και να κάνει τον σπουδαιότερο άθλο σ’ ολόκληρη τη στρατιωτική ιστορία, όλων των εποχών. Προσέξτε καλά, θα σας χρειαστεί όταν οι Τούρκοι πολιορκήσουν την Αθήνα με άλλα μέσα, την εποχή που θα είναι συνεταίροι μας στην ΕΟΚ. 
Προσέξτε καλά και πέστε μου αν είναι δυνατό να έχει αποτέλεσμα ο προσωπικός ηρωισμός μπροστά σε ιδιοφυή στρατηγήματα σαν αυτό που εφάρμοσε ο Πορθητής για να εκπορθήσει την Πόλη. 

Δε λέω, να πάρουμε την Πόλη, άλλωστε είναι η πατρίδα των προγόνων μου και πολύ θα ήθελα να την πάρουμε, αλλά όχι με επίθεση κατά μέτωπο. 

Οι ήρωες δε φτουρούν πια. 

Το καταλάβατε ελπίζω παρακολουθώντας στην τηλεόραση το σόου στον Περσικό κόλπο.

Λοιπόν, στις αρχές Απριλίου 1453 ο Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής εμφανίζεται προ των τειχών της Κωνσταντινούπολης με 260.000 στρατό, χώρια τα στίφη των πεινασμένων πάσης εθνικότητας, που περιμένουν να μπουν στην Πόλη για πλιάτσικο. 

Σε λίγο καταφτάνει και ο τουρκικός στόλος από 420 πλοία, υπό την ναυτική διοίκηση ενός Βούλγαρου ειδικού στον θαλάσσιο πόλεμο. 

Στρατιωτικός σύμβουλος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, απ’ την άλλη μεριά, είναι ο Γενουάτης Ιουστινιανός. 

Που λέει στον Παλαιολόγο να μη φοβάται τα πλοία, δεν είναι δυνατό να περάσουν στον Κεράτιο.

Έλα όμως που 80 πλοία παρακάμπτουν το εμπόδιο της αλυσίδας, διά ξηράς! 

Τα έβαλαν πάνω σε ρόδες και τα τσούλησαν απ’ την άλλη μεριά. 

Οι μελετητές της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας ακόμα τρίβουν τα μάτια τους. Ούτε ένα ούτε δύο, ογδόντα τεράστια πολεμικά πλοία έγιναν καροτσάκι. 

Και οι δικοί μας οι χαχόλοι να μιλούν για Κερκόπορτες, για προδότες και άλλα τέτοια φαιδρά. 

Για το μεγαλοφυές στρατήγημα του Πορθητή, σχεδόν τσιμουδιά. 

Να πώς γράφεται η επίσημη ελληνική ιστορία. 

Υποτιμώντας σταθερά τον εχθρό.

Κάπου ένα μήνα κράτησε όλο κι όλο η κυρίως πολιορκία, που όμως είχε προπαρασκευαστεί με κάθε επιμέλεια. 

Και την 29η Μαίου 1453 η Κωνσταντινούπολη γίνεται τουρκική. 
Και παραμένει τουρκική. 

Απέχουμε μόνο 39 χρόνια απ’ την ανακάλυψη της Αμερικής το 1492 και την αρχή της Αναγέννησης που σημαδεύει τούτη η πιο σημαδιακή χρονιά της ανθρώπινης ιστορίας. 

Με την άλωση της Πόλης, οι Τούρκοι ετοιμάζονται με την άνεσή τους να γίνουν Ευρωπαίοι. 

Ας ευχηθούμε να πράξουμε και μεις ομοίως. 
Πάντως, οι Φράγκοι που δεν μας κατάχτησαν τότε, μας καταχτούν τώρα διά της ΕΟΚ. 

Πόσο ωφέλησε την Ελλάδα αυτή η μακραίωνη καθυστέρηση;

Aπό το βιβλίο του Β.Ραφαηλίδη 

«Oι λαοί των Βαλκανίων»

ΠΗΓΗ:

Το Κούρσεμα της Πόλης

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

     Σαν πατήθηκε πειά η πόρτα του Ρωμανού και σκοτώθηκε ο βασιλιάς, οι Τούρκοι γιουργιάρανε μέσα στην Πόλη σαν τ' αγριεμένο ξεροπόταμο που κατεβαίνει στενεμένο ανάμεσα στ' αψηλά βράχια, ύστερ' από νεροποντή. 
Δε μπαίνανε εκατό-εκατό, μηδέ διακόσιοι, μα χιλιάδα απάνω στη χιλιάδα. 
Τέτοια ήτανε η μανία τους μη δεν προφτάξουνε να κουρσέψουνε, που απ' το στρίμωγμα λαβωνόντανε συναμεταξύ τους και πολλοί σκάσανε ποδοπατημένοι απ' τους δικούς τους. 
Και σα μπαίνανε μέσα στο κάστρο, σκορπίζανε άλλος εδώ, άλλος εκεί, κοπάδια-κοπάδια, σφάζοντας όποιον βρίσκανε μπροστά τους, είτε γυναίκα, είτε παιδί, είτε άντρα.

Το μεγάλο μακελειό βάσταξε απ' την ανατολή του ηλίου ίσαμε το μεσημέρι. 
Πολλοί χριστιανοί κρυφτήκανε μέσα σε λαγούμια και σε σπηλιές κ' ύστερα τους βρήκανε και τους σκλαβώσανε.
Φτάνοντας οι Τούρκοι στην πλατεία, ανεβήκανε στον πύργο και κατεβάσανε τη βυζαντινή σημαία και τη σημαία τ' άγιου Μάρκου και ισάρανε στον τόπο τους το σαντάρδο του σουλτάνου. 
Τα κάστρα από τη μιαν άκρη ίσαμε την άλλη πέσανε στα χέρια του Τούρκου. 
Μονάχα οι Κρητικοί, που βρισκόντανε μέσα στους πύργους του Λέοντα και του Βασιλείου, βαστήξανε τον πόλεμο ίσαμε το μεσημέρι. 
Ο σουλτάν Μεμέτης σαν τάκουσε θαύμασε την παλληκαριά τους και τους άφησε να φύγουνε στην πατρίδα τους, παίρνοντας μαζί τους ό,τι είχανε απάνω τους.

Όπως είπα πρωτύτερα, πολύς κόσμος έτρεξε στη θάλασσα να γλυτώση, μα έπεσε μαζεμένος στα καράβια και πολλά βουλιάξανε και πνιγήκανε πολύς λαός. 
Οι πορτιέρηδες, βλέποντας τον κόσμο που ωρμούσε από τις πόρτες, θυμηθήκανε ένα παλιό ρητό πώλεγε πως η πόλη θα ξαναπαιρνότανε απ' τα χέρια των Τούρκων αν γυρίζανε πίσω οι Χριστιανοί, κλειδώσανε τις πόρτες και ρίξανε τα κλειδιά έξω απ' το κάστρο. Τότε δα φούντωσε η σφαγή, που δε μπορεί να τη χωρέση το μυαλό του άνθρωπου.
Όσοι γλυτώσανε χάσανε τα φρένα τους και τρέχανε να κλειστούνε στην Άγια-Σοφιά. 
Κείνη την ώρα ήτανε πώχαν' η μάννα το παιδί και το παιδί τη μάννα. 
Θεέ μεγαλοδύναμε, απάνω σ' αυτούς τους συμφοριασμένους έπεσε όλη η οργή σου! 
Μερμήγκια αμέτρητη πλημμύρισε την εκκλησιά, απάνω, κάτω, στο νάρθηκα, στ' άγιο βήμα, σε κάθε μεριά. 
Σφαλίξανε τις πόρτες και παρακαλούσανε με μεγάλες φωνές το Θεό να τους λυπηθή. 
Οι κουμπέδες κ' οι θεόρατες καμάρες αντιβουίζανε και ρίχνανε πιο πολλή τρομάρα στις καρδιές των κοριτσιών• τα μικρά παιδάκια ξεψυχούσανε απ' το φόβο τους. 
Σε λίγο φτάξανε οι Τούρκοι και πιάσανε να βαράνε με τους μπαλτάδες τις πόρτες. 
Το κοπάδι, που ήτανε μαντρισμένο μέσα βέλαζε λυπητερά σε κάθε τσεκουριά.

Ποια γλώσσα μπορεί να πη τι γίνηκε σαν μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, βαστώντας στα χέρια τους άλλοι ματωμένα μαχαίρια μια οργυιά μάκρος, άλλοι πελέκια ακονισμένα, άλλοι κοντάρια, π' αστράφτανε οι σουβλερές μύτες τους. 
Η εκκλησιά πιτσιλίστηκε απ' τα αίματα σε δυό μπόγια ύψος, πώλεγες πως ήτανε χασάπικο.
Όσοι απομείνανε ζωντανοί είχανε τρελλαθή. 
Οι Τούρκοι δένανε τους άντρες με σκοινιά, τις γυναίκες με τις ζώνες τους. Έβλεπες αφεντάδες δεμένους πιστάγκωνα μαζί με τους υπηρέτες, κυράδες με τις δούλες, παπάδες με γρηές, δεσποτάδες, παλληκάρια βουτημένα στο αίμα. 
Ο ένας μπροστά στον άλλον βιάζανε τις γυναίκες, ανάμεσα σε κουφάρια και σε λαβωμένους που μουγκρίζανε. 
Άλλοι πάλι από κείνα τ' αγρίμια ξεγυμνώνανε την εκκλησιά. 
Μέσα σε μια ώρα απομείνανε μονάχα οι τοίχοι.
 Δεν αφήσανε μηδέ καντήλι, μηδέ δισκοπότηρο, μηδέ βαγγέλιο, μηδέ εικόνα, μηδέ ρούχα, τίποτα! 
Πως περνά η ακρίδα από 'να καταπράσινο περιβόλι κ' ύστερα, σαν κάνη φτερά, αφήνει χώμα μοναχό, έτσι απόμεινε κ' η Άγια-Σοφιά ξεγυμνωμένη.

Το μαχαίρι κ' η φωτιά βάσταξε τρία μερόνυχτα, όπως είχε ταμένο στους στρατιώτες του ο σουλτάνος. 
Η απέραντη Κωνσταντινούπολη αντιλαλούσε μέρα νύχτα. 
Τι αίμα και τι δάκρυα χυθήκανε! 
Χιλιάδες καρδιές χτυπούσανε, τέτοια συμφορά δε μπορεί να τη συλλογισθή άνθρωπος.
 Άλλοι σφαζόντανε πριν πάνε στα σπίτια τους, άλλοι καταφέρνανε να φτάξουνε στα δικά τους μα δε βρίσκανε τα παιδιά τους και τις γυναίκες τους. Αντρόγυνα χωριζόντουσαν, ο ένας Τούρκος έσερνε τον άντρα κι' ο άλλος τη γυναίκα. 
Τα παιδιά τα ξεκολλούσανε απ' το λαιμό της μάννας, τα κορίτσια τα σέρνανε απ' τα μαλλιά μέσα στο δρόμο. Πεινασμένα σκυλιά πίνανε το αίμα π' άχνιζε μέσα στα χαντάκια. 
Πειό πολλά ήτανε τα κομμένα κεφάλια, που κειτόντανε στο χώμα, παρά οι πέτρες της γης. Φρόνιμες νοικοκυράδες, που δεν τις είχε δη ο ήλιος, ατιμαζόντανε γυμνές μέσα στις πλατείες. 
Παπάδες περπατούσανε βιαστικά, φορτωμένοι με βαρειά σεντούκια, που τους τάχανε φορτωμένα οι ζεμπέκηδες και τους δέρνανε σαν γαϊδούρια και τους τραβούσανε με το καπίστρι πούχανε περασμένο στο λαιμό τους. 
«Και ην ιδείν ορμαθούς εξερχόμενους απείρους ώσπερ αγέλας».

Στα καράβια δεν είχε απομείνει μηδέ ένας Τούρκος, γιατί ριχτήκανε στο πλιάτσικο. 
Με μεγάλη μανία γυρεύανε να βρούνε τα γυναικεία μοναστήρια, τα πατούσανε και κουβαλούσανε τις καλογρηές μέσα στα καράβια κ' εκεί ο διάβολος πειά μπορεί να πη το τι γίνηκε. 
Πολλές γυναίκες, για να ξεφύγουνε την ατιμία, πέσανε και πνιγήκανε στη θάλασσα και στα πηγάδια.
Οι Τούρκοι είχανε τούτη τη συνήθεια, άμα μπαίνανε μέσα σ' ένα σπίτι για να κουρσέψουνε, στήνανε μια σημαία απάνω στα κεραμίδια. 
Οι άλλοι Τούρκοι, βλέποντας τούτη τη σημαία, δε μπαίνανε ποτέ μέσα, μα τραβούσανε πάρα πέρα, ναβρούνε άλλο σπίτι λεύτερο.
 Ίσαμε διακόσες χιλιάδες τέτοια κουρέλια σαλεύανε απάνω στην Πόλη, γιατί οι Τούρκοι βάζανε πολλές παντιέρες στο ίδιο σπίτι για να κάνουνε πανηγύρι.

Όλη τη μέρα σφάζανε. 
Τόσο μουσκεμένη ήτανε η γης, πώλεγες πως έβρεξε αίμα, κι' όπου έβρισκε χαντάκι το αίμα έτρεχε σα νάτανε βροχονέρι. 
Τα κουφάρια τα ρίχνανε στο μπουγάζι του Βοσπόρου, και το ρέμα τα κατρακυλούσε σα νάτανε πεπόνια, Χριστιανοί-Τούρκοι ανακατεμένοι.
Ο σουλτάνος δε μπήκε μέσα στην Πόλη με το στρατό, παρά απόμεινε στο στρατόπεδο. 
Κατά το μεσημέρι οι πασάδες του πήγανε τα κλειδιά, σημάδι πως ήτανε πειά δική του η Κωνσταντινούπολη. Τότε καβαλλίκεψε και μπήκε με τη συνοδεία του μέσα στο κάστρο και τράβηξε ίσια στην Αγιά-Σοφιά.
 Δε μπήκε μέσα στην εκκλησιά με τάλογο, παρά ξεπέζεψε και μπαίνοντας μέσα θαύμασε πολλήν ώρα και περιεργάσθηκε το χτίριο.
 Ύστερα φώναξε έναν χότζα και τούπε ν' ανεβή απάνω στον άμβωνα και να φωνάξη την προσευχή τους 
«Αλλάχου εκπέρ, Αλλάχου εκπέρ, Μουχαμετούλ ρεσούλ Ουλλάχ.» 
Σαν τελείωσε ο χότζας, ανέβηκε ο ίδιος στην Άγια Τράπεζα και το ξανάπε.

Την ώρα πώβγαινε έξω, είδε έναν Τούρκο που τσάκιζε τα μάρμαρα. 
Ο Μεμέτης τον βάρεσε με το καμουτσί λέγοντας του: «Κιοπέκ, σας άφησα το θησαυρό και τους ανθρώπους, μα τα χτίρια είνε δικά μου!»
Από κει τράβηξε με τους πασάδες και ρώτηξε για το βασιλιά της Πόλης, ζη ή πέθανε. 
Και σαν τούπανε πως σκοτώθηκε, πρόσταξε και πλύνανε πολλά κεφάλια στο μέρος που χάθηκε, για να τον γνωρίσουνε, μα δε μπορέσανε μέσα σε τέτοιο πλήθος. 
Σε λίγο όμως βρέθηκε το κορμί του και το γνωρίσανε απ' τα κόκκινα ποδήματά του με τους κεντημένους αητούς. 
Κόψανε το κεφάλι και το βάλανε σε μια πλατεία κοντά στ' άγαλμα του Γιουστινιανού και κει στάθηκε ίσαμε το βράδυ. 
Ύστερα το μπαλσαμώσανε και τώστειλε ο σουλτάνος στην ανατολή από χώρα σε χώρα, για να δη ο κόσμος τη νίκη του. 
Το σώμα το πήρανε οι Χριστιανοί και το θάψανε.

Τα πλιάτσικα κ' οι σκλάβοι, άλλα στοιβαχθήκανε στις τέντες, άλλα φορτωθήκανε στα καράβια και τραβήξανε να τα πουλήσουνε, όπως έστερξε ο σουλτάνος. 
Κάθε Τούρκος ήτανε φορτωμένος. 
Τι μαλάματα, τι ασήμια, τι χαλκώματα, τι ρούχα μεταξωτά, τι βιβλία! 
Καράβια ολάκερα γεμίσανε καλόγερους και καλογρηές. 
Έβλεπες ζεϊμπέκια ψειριασμένα νάνε ντυμένα με ρούχα δεσποτικά, άλλοι φοράγανε χρυσά πετραχήλια, άλλοι κορώνες και καλυμμαύχια στο κεφάλι. 
Σκυλιά δεμένα με ζώνες κεντημένες, επιγονάτια και φελόνια για σαγή στ' άλογα. 
Μέσα στους ασημένιους δίσκους βάζανε ντομάτες και κρέατα, πίνανε κρασί μέσα στα δισκοπότηρα. Φορτώσανε στις καρότσες βιβλία, που δεν είχανε μετρημό και τα σκορπίσανε σ' ανατολή και δύση. 
Για ένα γρόσι πουλιόντανε ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας κ' οι άλλοι ξακουσμένοι σοφοί της αρχαιότητας, γραμμένοι σε πετσί, με χρυσοκοντυλιές και με χρυσά δεσίματα. 
Τα εικονίσματα τα σκίζανε με το τσεκούρι και βράζανε κρέας μέσα στα καζάνια.

Τη δεύτερη μέρα, δηλαδή στις 30 Μαγιού, ξαναμπήκε στην Πόλη ο σουλτάνος, με πολλή παράταξη, κι' αφού τριγύρισε σε διάφορα μέρη, πήγε και στο παλάτι.
 Και βλέποντας το έρημο είπε έναν στίχο κάποιου Πέρση ποιητή για την ματαιότητα του κόσμου.
Ήτανε πειά πεθαμένη και θαμμένη η ξακουσμένη Κωνσταντινούπολη, η Θεοσκέπαστη, η Νέα Σιών, η Εφτάλοφη, το καμάρι της Ανατολής, πώβρισκε άνθρωπος και του πουλιού τα γάλα. Πούχε το κάστρο με τους τρακόσους πύργους, τα παζάρια, τα αρτοπρατεία, τα χαλκοπρατεία, τα αργυροπωλεία, τα βλατοπωλεία, τα κηροπωλεία, τα λουτρά, τα συντριβάνια, τις βρύσες, τις δεκαεννιά στέρνες, τα Ιπποδρόμια, τα παλάτια, τις τρακόσες εκκλησιές και τα διακόσια μοναστήρια, τ' αμέτρητα τ' αγάλματα κι' ό,τι μπορεί να βάλη ο νους τ' ανθρώπου.
«Τη δεύτερη δε από της ημέρας εκείνης, εισελθών ο Μεχμέτης, περιόδευσε την πόλιν και ην η πάσα άοικος, ούτε άνθρωπος, ούτε κτήνος, ούτε όρνεον κραυγάζον ή λαλούν εντός.»

Κοντά στο παλάτι ετοιμάσανε ένα μεγάλο τραπέζι για το σουλτάνο, κι' αφού έφαγε, ήπιε πολύ κρασί και μέθυσε. 

Τότε πρόσταξε να του πάνε το ναύαρχο Νοταρά με τα παιδιά του και να τους αποκεφαλίσουνε. 

Πρώτα σφάξανε τα παιδιά μπροστά στο συμφοριασμένον τον πατέρα, πώλεγε ολοένα 

«δίκαιος ει, Κύριε!», κ' ύστερα τον ίδιον.

 Δεν περάσανε λίγες μέρες και πρόσταξε να κόψουνε και το Χαλίλ πασά, που τον υπωπτευότανε πως είχε προδώσει τα μυστικά του στους γραικούς.

Το τέλος της Πόλης φαίνεται ακόμα πειό λυπητερό άμα συλλογισθή κανένας πως χαλάσθηκε το μήνα Μάη, τις μέρες που μοσκοβολούσανε οι πασκαλιές κ' οι τριανταφυλλιές. 

Ανήμερα που σκλαβώθηκε η Πόλη ήτανε της Αγίας Θεοδοσίας, που τη γιορτάζανε πάντα οι Πολίτες στις 29 Μαγιού με μεγάλη δόξα στην εκκλησιά της, που γίνηκε ύστερα τζαμί. 

Μ' όλη την αγωνία που περνούσανε, οι γυναίκες την είχανε στολισμένη, κατά τα συνηθισμένα, με στεφάνια και με περιπλοκάδες από τριαντάφυλλα. 

Την ώρα, που μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, ψέλνανε ακόμα οι ψαλτάδες. 

Τους περάσανε όλους απ' το μαχαίρι, κι' από τότε βαστά η ονομασία «Γκιούλ Τζαμί», δηλαδή «Το Τζαμί με τα τριαντάφυλλα», και μ' αυτό τόνομα στέκει ως τα σήμερα. 

Μέσα σ' αυτή την εκκλησιά λένε πως υπάρχει κ' ένα μνημόρι, οπώχει απάνω στην πλάκα τούρκικα γράμματα, που λένε 

«Εδώ κείτεται ένας μαθητής του Χριστού» και πως αυτός είνε ο τάφος του βασιλιά Παλαιολόγου.

Τους Γενοβέζους του Γαλατά ο σουλτάνος δεν τους πείραξε, γιατί σταθήκανε φίλοι του στον πόλεμο, τους χάρισε μάλιστα και προνόμια. 

Το φιρμάνι που τους έδωσε αρχίξει με τούτα τα λόγια: «Εγώ ο μέγας αυθέντης και μέγας Αμηράς σουλτάνος ο Μεχμέτ Μπέης, ο υιός του μεγάλου αυθέντου Αμηρά Σουλτάνου του Μουράτ Μπέη. 

Ομνύω εις τον Θεόν του ουρανού και της γης και εις τον μέγαν ημών προφήτην Μωάμεθ, και εις τα επτά μουσάφια όπού έχομεν και ομολογούμεν, και εις τας ρκδ' (124) χιλιάδας προφήτας του Θεού και προς τας ψυχάς του πάππου μου και του πατρός μου, και προς εμαυτόν και προς τα παιδιά μου, και στο σπαθί οπού ξώννομαι...».ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Από το βιβλίο :

ΤΟ ΠΑΡΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ

Οι τελευταίοι μαχητές της Πόλης ...άγνωστοι, λησμονημένοι, αλλά ηρωικοί…

...άγνωστοι, λησμονημένοι, 
αλλά ηρωικοί…
Υπάρχει στην Μονή Βατοπεδίου 
στο Αγίο Όρος ένα ολιγοσέλιδο
χειρόγραφο του 1460,

που συντάχθηκε με βάση τις διηγήσεις 

του Πέτρου Κάρχα ή Γραμματικού 
ενός εκ των διασωθέντων Κρητικών
από την ΄Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το χειρόγραφο αυτό,

το τελευταίο δεκαήμερο του Μάρτη 
του 1453 χίλιοι πεντακόσιοι Κρήτες 
εθελοντές ξεκίνησαν με πέντε καράβια 
και με σκοπό την ενίσχυση της 
άμυνας της Κωνσταντινούπολης. 

Αρχηγός τους ήταν ο Μανούσος Καλλικράτης 

από τα Σφακιά, ιδιοκτήτης των τριών καραβιών

και καπετάνιος του ενός. 

Στα άλλα δύο καράβια του καπετάνιοι ήταν

ο Γρηγόρης Βατσιανός Μανάκης 

από τ’ Ασκύφου Σφακίων και ο Πέτρος Κάρχας

από την Κυδωνία, γνωστός και 
με το παρανόμι Γραμματικός. 

Το τέταρτο καράβι ανήκε στον Ανδρέα Μακρή
από το Ρέθυμνον και είχε κυβερνήτη 
τον ίδιο και στο πέμπτο, ιδιοκτησίας 
του καπετάν Νικόλα του Στειακού, 

τη διοίκηση ανέλαβε ο Παυλής
Καματερός από την Κίσσαμο.

 Όταν έφτασαν οι Κρήτες στην Βασιλεύουσα, 

επάνδρωσαν 3 πύργους , από τους 112

που υπήρχαν συνολικά στα προστατευτικά τείχη της.
Οι Κρήτες αυτοί αντιστάθηκαν μέχρι τέλους

στους τρεις πύργους που βρίσκονταν την είσοδο

του Κερατίου και παρά τις αλλεπάλληλες 
προσπάθειές τους, οι Οθωμανοί δεν 
κατόρθωσαν να εκπορθήσουν τους πύργους 

ή να κάμψουν την αποφασισμένη 
αντίσταση των υπερασπιστών.

Οι ανώτεροι αξιωματικοί του σουλτάνου,
εντυπωσιασμένοι από την παλικαριά 
των τελευταίων ζωντανών υπερασπιστών της Πόλης, 
τους πρότειναν παράδοση υπό τους δικούς τους όρους. 

Εκείνοι δέχτηκαν να παραδοθούν υπό τον όρο

να τους επιτραπεί να φύγουν χωρίς να πειραχτούν, 

με όλα τους τα υπάρχοντα και άρματα και με τιμή. 

Οι ηγέτες των Οθωμανών, που εκτίμησαν 

τη γενναιότητα και που, βεβαίως, δεν ήθελαν 

να υποστούν δυσανάλογα μεγάλες απώλειες 

για να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της πόλης 

που ήταν ήδη δική τους, 
ενώ πιθανόν έκριναν ότι αν χρονοτριβούσαν
ακόμη περισσότερο στο σημείο αυτό, 

δεν θα είχαν το ανάλογο μερίδιο
από τη λεηλασία, δέχτηκαν.

Οι επιζήσαντες αυτοί Κρήτες, 
μπήκαν σε δύο πλοία τους 

που ήταν αγκυροβολημένα κοντά στα κάστρα 

και αναχώρησαν για την πατρίδα τους .

Στα ταξίδι της επιστροφής ένα απο καράβια 

ναυάγησε στο ΄Αγιο όρος 
εξ ου και η ύπαρξη του χειρόγραφου.
Η ιστορία επιβεβαιώνεται από τον
Γεώργιο Φραντζή 

στο “Χρονικό της Αλώσεως”
«Όταν μπήκαν οι εχθροί στην Πόλη, έδιωξαν 

τους Χριστιανούς που είχαν απομείνει στα τείχη

 με τηλεβόλα, βέλη, ακόντια και πέτρες. 

Έτσι έγιναν κύριοι ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, 

εκτός των πύργων του Βασιλείου του Λέοντος 

και του Αλεξίου, τους οποίους κρατούσαν οι ναύτες

από την Κρήτη που πολέμησαν από τις 6 μέχρι τις 8

το απόγευμα και σκότωσαν πολλούς Τούρκους. 

Βλέποντας το πλήθος των εχθρών που είχαν 

κυριεύσει την πόλη, δεν ήθελαν να παραδοθούν, 

αλλά έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν 

παρά να ζήσουν. 

Κάποιος Τούρκος ειδοποίησε τότε το Σουλτάνο 

για την ηρωική άμυνά τους κι εκείνος 

συμφώνησε να τους επιτρέψει να φύγουν 

με το πλοίο και όλα τα πράγματα που είχαν μαζί τους».

και απο την ύπαρξη ενός χωριού με το 
όνομα Καλλικράτης την επαρχία Σφακίων 
κτισμένο στα 750 μέτρα υψόμετρο 
και ο επισκέπτης στην είσοδο του χωριού
συναντά μια πλάκα που τον πληροφορεί 
ότι το χωριό χρωστά το όνομά του 
στο Μανούσο Καλλικράτη 
αρχηγό του σώματος των Κρητών.
Τέλος σύμφωνα με την Κρητική λαϊκή
παράδοση στους εορτασμούς της 
επιστροφής των χορεύτηκε 
για πρώτη φορά ο 

“ο «συρτός χανιώτικος », 
ο «βασιλιάς» των κρητικών χορών.

Πηγή: Η σκόνη της ιστορίας
..........................................
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ:Η τελευταία δημηγορία του ΠαλαιολόγουΠαλαιότερες αναρτήσεις σχετικά
με την ΄Αλωση της Πόλης 
την ΑΠΟΦΡAΔΑ ΜΑΥΡΗ ΤΡΙΤΗ 
την 29η ΜΑΙΟΥ 1453  
Δείτε και εδώ :

ΣΗΜΑΔΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

 Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Πεντέμισι σχεδόν αιώνες μετά την άλωση της Πόλης και το Άγιο «άρωμα» της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, (Βυζάντιο), επανέρχεται στο φως από τους ίδιους τους Τούρκους.

Ένας ανεπανάληπτος ελληνορθόδοξος θησαυρός στα υπόγεια της Αγίας Σοφίας, με Άγιες Εικόνες και αλλά θαυμαστά πολύτιμης αξίας ελληνορθόδοξα κειμήλια, προβάλλονται μετά από τόσους αιώνες που βρίσκονταν χαμένα στο σκοτάδι του Ισλάμ.

Σημεία των καιρών!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

πηγή: 

Άλωση: Η «μεγάλη νίκη» του ενός απέναντι σε 15!!!

«Μεγάλη νίκη, τη μεγαλύτερη του τουρκικού έθνους» χαρακτήρισε την Άλωση της Πόλης ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, μιλώντας επ’ ευκαιρία των εορτασμών για την 562η επέτειο από τη θλιβερή, για τον Ελληνισμό, επέτειο του 1453. Το κατά πόσο μια νίκη 140-400.000 ανδρών που μάχονται εναντίον 7-9.000 είναι μεγάλη ας το αφήσουμε σε άλλους να το κρίνουν.

Ότι η νίκη, ωστόσο, ήταν σημαντική για τους Τούρκους δεν χωρά αμφισβήτηση, καθώς μετέβαλε το οθωμανικό κράτος σε μεγάλη δύναμη, με κύρος. Για τα υπόλοιπα που είπε ο Ερντογάν περί της «χρηστής» διοίκησης που άσκησε ο Μωάμεθ ο Πορθητής, επίσης μπορούν να λεχθούν πολλά, όπως η απαίτησή του να κακοποιήσει σεξουαλικά, για παράδειγμα, τον 14χρονο γιο του μεγάλου δούκα Λουκά Νοταρά.

«Μια μέρα η Κωνσταντινούπολη θα πέσει. Πόσο θαυμάσιος και ευλογημένος θα είναι αυτός και οι στρατιώτες του που θα την κατακτήσουν», είχε γράψει ο «προφήτης» Μωάμεθ, ανέφερε ο Ερντογάν, ο οποίος θα παραβρεθεί, μαζί με τον πρωθυπουργό Νταβούτογλου στις εορταστικές εκδηλώσεις που, για πρώτη φορά, πραγματοποιούνται στην περιοχή του Γενικαπί.

Τον χώρο της τελετής διαμόρφωσε κατάλληλα μια ομάδα 450 ατόμων. Στην τελετή θα προβληθεί και η ταινία «Κατάκτηση» που εξιστορεί τα γεγονότα, κατά την τουρκική βεβαίως άποψη, σε γιγαντοοθόνες. Επίσης θα παρελάσουν 562 Τούρκοι με στολές εποχής, όσα δηλαδή και τα χρόνια που οι βάρβαροι της Ανατολής κατέχουν την Πόλη, την ώρα που το ακροβατικό σμήνος της Τουρκικής Αεροπορίας θα πραγματοποιεί διελεύσεις.

Θα υπάρχουν και σχετικές ενημερώσεις για τους τουρίστες, στα αγγλικά, τα αραβικά, τα ισπανικά, τα γαλλικά και τα ρωσικά. Το μόνο που θα μπορούσαμε εμείς να σχολιάσουμε είναι άντε… και καλά μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης.

ΠΗΓΗ: