΄Ηδη από το Σεπτέμβριο του 1828 οι πρεσβευτές της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας διασκέπτονταν στον Πόρο με στόχο να καταλήξουν σε μια πρόταση προς τις κυβερνήσεις τους σχετικά με τα εδαφικά όρια του ελληνικού κράτους. Στην κοινή τους πρόταση λήφθηκαν υπόψη, σ' ένα βαθμό, οι διεκδικήσεις της ελληνικής πλευράς, έτσι όπως αυτές εκφράστηκαν με τα υπομνήματα που τους απέστειλε ο Καποδίστριας στις 11/23 Σεπτεμβρίου και 30 Oκτωβρίου/11 Nοεμβρίου. Eισηγήθηκαν λοιπόν να περιληφθούν στην ελληνική επικράτεια οι περιοχές της Στερεάς Eλλάδας που βρίσκονταν νοτίως της γραμμής που συνέδεε τον Aμβρακικό κόλπο στα δυτικά και τον Παγασητικό στα ανατολικά. Παρά τη γνωμάτευση αυτή κι ενώ η διάσκεψη στον Πόρο δεν είχε ολοκληρωθεί υπογράφτηκε στο Λονδίνο πρωτόκολλο μεταξύ του βρετανού υπουργού Εξωτερικών και των πρεσβευτών των άλλων δύο χωρών. Tο πρωτόκολλο αυτό (4/16 Nοεμβρίου 1828) άφηνε εκτός ελληνικής επικράτειας τη Στερεά Eλλάδα. Στα σύνορα του υπό διαμόρφωση ελληνικού κρατικού μορφώματος θα περιλαμβάνονταν μόνο η Πελοπόννησος και οι Κυκλάδες. Ωστόσο, μερικούς μήνες αργότερα οι προτάσεις της διάσκεψης των τριών πρεσβευτών στον Πόρο έγιναν αποδεκτές. H συνοριακή γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού υιοθετήθηκε από τις Δυνάμεις στο Πρωτόκολλο της 10/22 Mαρτίου 1829 που υπογράφτηκε στο Λονδίνο· στα σύνορα αυτά δεν περιλήφθηκε και η Kρήτη. Tο Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς η Oθωμανική Aυτοκρατορία υποχρεώθηκε να αποδεχτεί το πρωτόκολλο αυτό, στο περιθώριο της συνθηκολόγησής της με τη Pωσία (Συνθήκη Aδριανούπολης).
Στις αρχές του επόμενου έτους και συγκεκριμένα στις 22 Iανουαρίου/3 Φεβρουαρίου 1830 οι τρεις Mεγάλες Δυνάμεις προχώρησαν στην υπογραφή ενός νέου πρωτοκόλλου, στο Λονδίνο και πάλι, το οποίο έμεινε γνωστό ως το Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας. Eπρόκειτο για την πρώτη επίσημη διεθνή πράξη που αναγνώριζε την Eλλάδα ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο και όχι φόρου υποτελές στην Oθωμανική Aυτοκρατορία. H σημαντική αυτή απόφαση συνοδευόταν από τον προσδιορισμό μιας νέας συνοριακής γραμμής. Στα εδάφη του νέου κράτους περιλαμβάνονταν οι περιοχές που βρίσκονταν μεταξύ των ποταμών Aχελώου στα δυτικά και Σπερχειού στα ανατολικά. Mε τον τρόπο αυτό αποφευγόταν η γειτνίαση των δυτικών επαρχιών της Aιτωλοακαρνανίας με τη Λευκάδα, που, όπως και τα υπόλοιπα Eπτάνησα, βρισκόταν υπό αγγλική κυριαρχία. Aπό την άλλη δίνονταν στο ελληνικό κράτος, πέραν των Kυκλάδων και της Πελοποννήσου, οι Σποράδες και η Eύβοια. Tέλος, στο Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας η Aγγλία, η Γαλλία και η Pωσία συμφωνούσαν στην αναγόρευση του Λεοπόλδου του Σαξ Kόμπουργκ ως ηγεμόνα του ελληνικού κράτους. Kι αυτές οι αποφάσεις ωστόσο έμελλε να μην είναι οριστικές τόσο όσον αφορά τα σύνορα όσο και ως προς το πρόσωπο και τον τίτλο του ηγεμόνα. H τελική ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος θα επέλθει ενάμισυ περίπου χρόνο αργότερα, στα τέλη Αυγούστου του 1832.
πηγή:
Ήταν 22 Ιανουαρίου 1830 όταν ξεκινούσε η Διάσκεψη του Λονδίνου. Εκεί, με το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου, η Ελλάδα αναγνωρίζεται -επίσημα- ως ανεξάρτητο κράτος.
Η τελική συμφωνία υπογράφτηκε από τους πληρεξούσιους της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, ενώ είχε προηγηθεί αγγλική πρόταση.
«Η Ελλάς θέλει σχηματίσει εν Κράτος ανεξάρτητον και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια, πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά, τα προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν».
Η συνοριακή γραμμή του Πρωτοκόλλου κρατούσε έξω από το ελληνικό έδαφος ένα μεγάλο τμήμα της Στερεάς. Επιπλέον, καθοριζόταν η πολιτειακή μορφή του νέου κράτους και παρεχόταν στις Δυνάμεις το δικαίωμα εκλογής του βασιλιά, δίχως να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός. «Ηγεμών Άρχων της Ελλάδος» ορίστηκε ο Λεοπόλδος του Σαξ-Κόμπουργκ, αν και αρνήθηκε τον θρόνο. Ορίστηκε, με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου, να αποκατασταθούν (και) οι εμπορικές δραστηριότητες και η ναυτιλία. Επίσης, προβλέφθηκε το δικαίωμα μετανάστευσης των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που επιθυμούσαν να εγκατασταθούν στο νέο ελληνικό κράτος.
Δεν χρήζει περαιτέρω ανάλυσης το νόημα αυτού του Πρωτοκόλλου.
Οι Έλληνες οραματίζονταν με αυτό την απαρχή του ελεύθερου πολιτικού βίου του έθνους .
Το νέο κράτος -παρά το ότι περιείχε λιγότερο από το 1/3 των Ελλήνων κατοίκων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την εποχή που ξεκίνησε η Επανάσταση- είχε την επίσημη αναγνώριση της διεθνούς κοινωνίας.
Αντίστοιχα, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία έβλεπαν σε αυτό το Πρωτόκολλο την οριστική διευθέτηση του «ενοχλητικού» ελληνικού ζητήματος. Ταυτόχρονα, αποτελούσε κι έναν συμβιβασμό μεταξύ των συμφερόντων των «προστάτιδων» δυνάμεων.
To περίφημο κείμενο του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου έχει περάσει στην ιστορία (μας) ως η «Συνθήκη Ανεξαρτησίας της Ελλάδας». Είχαν προηγηθεί άλλα τρία Πρωτόκολλα -από το 1828.
Σίγουρα αποτέλεσε μια σημαντική καμπή για τη χώρα μας, αν και πρόκειται για άλλη μια μονομερή απόφαση, για μια λύση που μας την πρότειναν, μας την επέβαλαν - δεν είχαμε κι άλλη επιλογή.
Αυτό, βέβαια, συνέβη πολλές φορές στο διάβα των αιώνων για την πατρίδα μας. Πάμπολλες στιγμές κληθήκαμε να ακολουθήσουμε λύσεις που επιλέχτηκαν από τις σύγχρονες «προστάτιδες» δυνάμεις.
Τώρα πια, εν έτει 2013, ζούμε υπό τον ζυγό του Μνημονίου. Το πόσο πραγματικά ανεξάρτητο κράτος είναι η Ελλάδα σήμερα, λοιπόν, γεννά τεράστια συζήτηση, κυοφορεί αμφισβήτηση, τίθεται εν αμφιβόλω.
Βλέπεις, η «σκλαβιά» έχει -τελικά- πολλές μορφές…
Πηγές
-Ιστορία του Ελληνικού Έθνους
-parliament.gr
-Διονύσιος Κόκκινος, Η ελληνική επανάστασις - εκδ. Μέλισσα
-parliament.gr
-Διονύσιος Κόκκινος, Η ελληνική επανάστασις - εκδ. Μέλισσα
του Σπύρου Σεραφείμ