Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας δεν είναι γιορτή είναι αγώνας!

Έλενα Χαντζή
8 Μαρτίου Η μέρα της γυναίκας!
Μην ειν οι γυναικοπαρέες στα μπου-
-ζούκια να χορεύουν τσιφτετέλι πάνω 
στα τραπέζια με το ποτό να ρέει άφθονο
και τα πανέρια με τα γαρίφαλα 
(δέκα ευρώ το πανέρι ) να πέφτουν βροχή;
Πόσες γυναίκες αλήθεια έχουν υπόψη τους
τι ακριβώς συμβολίζει αυτή η πολύ 
σπουδαία ημέρα;
Πάντως σίγουρα δεν συμβολίζει αυτό 
που με άθλια παραπληροφόρηση
έχουν καταφέρει να περάσουν
στον γυναικείο πληθυσμό...
την εμπορευματοποίηση 
την κατανάλωση το μάρκετινγκ!


Ας πάμε πίσω λοιπόν κι ας μάθουμε
μερικές αλήθειες που αγνοούν οι 
περισσότεροι για την πολυ σπουδαία 
αυτήν ημέρα για την κατάκτηση των 
δικαιωμάτων των γυναικών!
Μια μέρα μνήμης και μαζικών διαδηλώσεων .
Μια μέρα υπενθύμισης των γυναικείων 
δικαιωμάτων που καταπατούνται 
ακόμη και έν έτη 2017
σε πολλές χώρες στον πλανήτη, 
ακόμη και στην Ελλαδα σε ορισμένες 
περιπτώσεις,για ίσα δικαιώματα 
στην εργασία, στην παιδεία, στην κοινωνία!

Η μεγάλη διαμαρτυρία εργατριών κλωστο-
-ϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη ήταν
η αρχή για την κατάκτηση των
γυναικείων δικαιωμάτων το 1908.
Με σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» 
15.000 γυναίκες κατεβαίνουν στους 
δρόμους της Νέας Υόρκης 
με αίτημα λιγότερες εργασίας, 
καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου.
Το ψωμί συμβόλιζε την οικονομική 
ασφάλεια και το τριαντάφυλλο την 
καλύτερη ποιότητα ζωής.
Τελικά η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας 
καθιερώνεται το 1910,
στη δεύτερη Διεθνή Συνδιάσκεψη 
των Σοσιαλιστριών Γυναικών στην 
Κοπεγχάγη και εορτάζεται για πρώτη 
φορά ένα χρόνο μετά.

Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας 

γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία 

του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ

 και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα

 από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Το 1911, η «Ημέρα της Γυναίκας» 

διοργανώθηκε στη Γερμανία
με πρωτοπόρο την θεωρητικό Κλάρα 
Τσέτκιν μαζί με 100 εκπροσώπους 
από 17 χώρες. 

Στη Ρωσία, μετά το τέλος της 

Οκτωβριανής Επανάστασης,
η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι 

πείθει τον Λένιν να καθιερώσει την 

8η Μαρτίου ως επίσημη αργία,
η οποία στη συνέχεια επεκτάθηκε 

στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης

Οχτώ του Μάρτη λοιπόν ενώνουμε τις 
φωνές μας με αγωνιζόμενες γυναίκες 
από όλον τον κόσμο!
Προκειμἐνου να δείξουμε την αλληλεγγύη μας
στις γυναίκες που υποστηρίζουν τα 
δικαιώματα τους στην Ελλάδα
και σε ολόκληρο το κόσμο:
Κατεβαίνουμε στο δρόμο δυναμικά 
και διαδηλώνουμε!
Ας αλλάξουμε τους κανόνες του μάρκετινγκ 
που μας επιβάλουν οι αγορές κι ας 
δώσουμε δυναμικό παρών στους δρόμους 
όπως τότε...
8η Μάρτη ενώνουμε τις φωνές μας
με αγωνιζόμενες γυναίκες από όλον τον κόσμο!
Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017
Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας δεν ειναι γιορτή ειναι αγώνας!
Έλενα Χαντζή

Ο ματωμένος Μάρτιος των γυναικών

Κατερίνα Γκαράνη

Δεν είναι η γιορτή της γυναίκας ημέρα για λουδου
- δάκια,σοκολατάκια και συνάξεις γυναικοπαρεών 
για καλοπέραση. 

Είναι μια εργατική πρωτομαγιά που προηγήθηκε 
της γνωστής, διότι αν και οι γυναίκες ανήκαν 
στο ανθρώπινο είδος, επί αιώνες εργαζόταν 
πολλές φορές διπλάσια από ό,τι το "ισχυρό φύλο". 

Τα δικαιώματά τους ως ανθρώπινο είδος τα
κατέκτησαν μετά από πολλά εργατικά "ατυχήματα", 
πολύ ξύλο και απίστευτη διαπόμπευση τόσο από
την κοινωνία των ανδρών όσο και από το 

οικείο τους περιβάλλον.

Ενώ τα πρώτα συνδικάτα στο Σικάγο εξεγέρθηκαν 

υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων τους το Μάιο 
1886, η πρώτη διαμαρτυρία εργατριών 
για τις άθλιες συνθήκες εργασίας τους στα 
κλωστοϋφαντουργεία της Αμερικής έγιναν 
10 χρόνια νωρίτερα, το Μάρτιο του 1857. 

Πριν λοιπόν, αρχίσουν τα "χρόνια πολλά" 

και οι ηλεκτρονικές καρδούλες να στέλνονται 

σε γυναίκες που ούτε καν γνωρίζουν

τι αντιπροσωπεύει η 8η Μαρτίου, καλό θα είναι 
να διαβάσουν σελίδες ιστορίας του γυναικείου κινήματος.  

Μία από αυτές είναι η ακόλουθη που δεν είναι ροζ 

αλλά κατακόκκινη όπως και το αίμα που έχυσαν για ένα 

κομμάτι ψωμί οι προγιαγιάδες όλων των γυναικών
του κόσμου για να μην διανοηθεί κανείς ότι τις
εγγόνες τους θα τις μεταχειρίζονται μόνο ως 
άξιες για ένα μπουκέτο λουλούδια 

σαν να είναι πραγματικά οι ασθενείς του ανθρώπινου είδους.

Μόνο όταν το ανθρώπινο μάτι βλέπει την φρίκη 
τότε αρχίζει η συνείδηση να αναζητά το δίκαιο. 
Η φρίκη που αντίκρισαν οι Νεοϋορκέζοι πριν 
ακριβώς 100 χρόνια ήταν η αιτία 
να αλλάξουν ριζικά στην Αμερική 
οι συνθήκες εργασίας αλλά και να κατοχυρωθούν
τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων. 

Η πυρκαγιά στο εργοστάσιο γυναικείων πουκαμίσων 
της «Triangle Shirtwaist» είχε ως αποτέλεσμα 
να χάσουν την ζωή τους 131 εργάτριες και
17 εργάτες με τραγικό τρόπο. 
Οι ιδιοκτήτες του εργοστασίου, Max Blanck και 
Isaak Harris, είχαν στήσει στο πολυόροφο κτίριο 
του Asch Building ένα σύγχρονο χώρο εκμετάλλευσης
δούλων οι οποίοι ήταν όλοι τους μετανάστες 
στην χώρα της «επαγγελίας». 

Στο εργοστάσιο δούλευαν 500 εργάτες ανάμεσα στους 
οποίους παιδιά που για ένα πενιχρό μεροκάματο 
έμπαιναν από την πόρτα το ξημέρωμα και 
έβγαιναν το βράδυ. 
Οι εργοστασιάρχες για να μην έχουν την έννοια 
ότι μπορεί κάποιος από τους εργάτες 
να κλέψει εμπόρευμα, αμπάρωναν τις πόρτες
των ορόφων όταν οι μηχανές δούλευαν. 

Το χρονικό

Το απόγευμα του Σαββάτου της 25ης Μαρτίου του 1911 

ξεσπάει φωτιά στον όγδοο όροφο του εργοστασίου

και εργάτες αρχίζουν να φωνάζουν στους συναδέλφους

τους να εγκαταλείψουν το κτίριο. 

Όσοι βρισκόταν όμως στον ένατο και δέκατο όροφο 

ήταν κλειδωμένοι και ο επιστάτης που είχε τα κλειδιά 

είχε ήδη εγκαταλείψει το κτίριο. 

Κάποιες από τις εργάτριες κατάφεραν να προλάβουν 
να φύγουν από τους φλεγόμενους ορόφους από το 
ασανσέρ που μετέφερε μόνο εμπορεύματα και κάποιες 
από την σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα του κτιρίου, 
αλλά η φωτιά πήρε τέτοιες διαστάσεις που και κι αυτές 
οι έξοδοι διαφυγής έκλεισαν για όσους απέμειναν πίσω. 

Οι εργοστασιάρχες που εκείνη την μέρα ήταν με 
τα παιδιά τους στο εργοστάσιο ήταν οι πρώτοι 
που έφυγαν και στεκόταν έξω από το κτίριο 
παρακολουθώντας την φρίκη που οι ίδιοι προκάλεσαν. 

Μέσα σε λίγα λεπτά οι Νεοϋορκέζοι μαζεύτηκαν για 
να δουντο πανδαιμόνιο που επικρατούσε αλλά και 
να αλλάξει την ήσυχη ζωή τους για πάντα.
Στα παράθυρα των τελευταίων ορόφων οι εργάτριες 
στέκονταν όρθιες και κρατώντας η μία το χέρι της
άλλης βουτούσαν στο κενό για να μην καούν ζωντανές. 

Οι πρώτοι που έπεσαν στο κενό ήταν ένας 
νεαρός άνδρας και ένα κορίτσι που αφού φιλήθηκαν 
έκαναν μαζί το τελευταίο μοιραίο βήμα. 
Η λεωφόρος των καφέ, των καταστημάτων και 
των εστιατορίων μέσα σε λίγα λεπτά έγινε μία αρένα 
νεκρών και η φρίκη δεν σταματούσε εκεί. 
Κάποιες από τις εργάτριες παρά την μοιραία πτώση 
κείτονταν ζωντανές, ακόμα και για 2 ώρες, 
αφήνοντας τα ουρλιαχτά τους να σημαδέψουν για 
πάντα την μέχρι τότε ήσυχη ζωής 
των πολιτών της Νέας Υόρκης. 

Η δικαιοσύνη δεν ήρθε ποτέ

Οι μετανάστριες εργάτριες και εργάτες δεν ήταν πια κάτι, 
αλλά ήταν άνθρωποι που πέθαιναν μπροστά τους για ένα
μεροκάματο επιβίωσης. 
Από τους 148 μετανάστες εργάτες της πυρκαγιάς του 
«Triangle Shirtwaist Factory», οι έξι αναγνωρίστηκαν 
τον Φεβρουάριο του 2011. 

Για εκατό χρόνια ήταν θαμμένοι το ένα δίπλα στο άλλο
χωρίς ταυτότητα και χωρίς δικαίωμα θρήνου συγγενών. 
Μόνο ένα θύμα ήταν 48 χρόνων, τα υπόλοιπα ήταν
από 14 μέχρι 25 χρόνων. 

Η δίκη των ιδιοκτητών ξεκίνησε 9 μήνες αργότερα 
και με δικηγόρο τον Max Steuer, 
εύπορο γιο μεταναστών από την Αυστρία, 
κατάφεραν να αθωωθούν υποστηρίζοντας ότι δεν
γνώριζαν για το κλείδωμα των εξόδων φυγής ενώ 
πήραν από την ασφαλιστική εταιρεία
60,000 δολάρια για ζημίες. 

Το 1913 ο Max Blanck, ο ένας εκ των συνεταίρων δολοφόνων, 
που συνέχιζε να είναι εργοστασιάρχης συνελήφθη για κλείδωμα
πάλι των εργατών του νέου εργοστασίου του και το πρόστιμο 
που κλήθηκε να πληρώσει ήταν 20 δολάρια. 

Μπορεί η δικαιοσύνη να πούλησε και μεταθανάτια τα θύματα
αυτού του μεγάλου εργατικού δυστυχήματος αλλά ο λαός
έκανε λάβαρο το θάνατό τους και μεγάλες απεργιακές 
κινητοποιήσεις ξεκίνησαν στην Νέα Υόρκη. 

Τον Οκτώβριο του 1911 ιδρύθηκε και η Αμερικανική Ένωση 
Ασφάλειας Μηχανικών η οποία είχε ως μέλημα την επιθεώρηση 
στους χώρους εργασίας της ασφάλειας του ανθρώπινου δυναμικού. 

Ανάμεσα στους μάρτυρες θεατές εκείνου του ματωμένου Σαββάτου
ήταν και ένα πρόσωπο το οποίο στιγματίστηκε τόσο από την εικόνα
απόγνωσης του θανάτου των εργατών που άλλαξε, 
όταν ήρθε η ώρα, όλη την εργατική νομοθεσία της Αμερικής. 
Η Φράνσις Πέρκινς, η πρώτη γυναίκα Γραμματέας Εργασίας των ΗΠΑ. 
Μία γυναίκα που δεν ξέχασε τις γυναίκες που η ανάγκη
της εργασίας τις έκανε μάρτυρες δουλείας εις το όνομα του κέρδους.

" Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα, στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας, οι γιοι πρώην σκλάβων και οι γιοι πρώην ιδιοκτητών σκλάβων θα καθίσουν δίπλα-δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης." Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε σαν σήμερα 4 Απριλίου του 1968 , από ελεύθερο σκοπευτή στο Μέμφις για τις ιδέες του ...

Η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ μέσα από 16 συγκλονιστικές φωτογραφίες

Στις 4 Απριλίου του 1968 ο κόσμος πάγωσε με την είδηση πως ο Αμερικανός ηγέτης πολιτικών δικαιωμάτων Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ 
είχε δολοφονηθεί στο Μέμφις του Τενεσί.

Βαπτιστής ιερέας και ιδρυτής του Νότιου Συνεδρίου Χριστιανικής Ηγεσίας, ο Κινγκ οδηγούσε το κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων από τα μέσα του 1950, χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό ισχυρών λέξεων και μη-βίαιων τακτικών όπως καθιστικές διαμαρτυρίες, μποϊκοτάζ και πορείες διαμαρτυρίας (όπως η γιγαντιαία πορεία στην Ουάσιγκτον το 1963) με στόχο να καταπολεμήσει τον διαχωρισμό και να επιτευχθεί σημαντική πρόοδος στα πολιτικά δικαιώματα και τα δικαιώματα ψήφου των Αφροαμερικανών.
Η δολοφονία του έγινε αφορμή για ένα ξέσπασμα οργής της Αφροαμερικάνικης κοινότητας καθώς και για μια μεγάλη περίοδο εθνικού πένθους, η οποία βοήθησε ωστόσο στο να ανοίξει ο δρόμος και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για ένα ίσο νομοσχέδιο στέγασης που θα ήταν και το τελευταίο σημαντικό νομοθετικό έργο της εποχής των πολιτικών δικαιωμάτων.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονημένος 
από ελεύθερο σκοπευτή στο Μέμφις
 (4 Απριλίου 1968)

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κείτεται νεκρός μέσα στο φέρετρό του, 

η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

ενώ φίλοι και συνεργάτες του υποβάλουν 
τα σέβη τους στον μεγάλο ηγέτη 
των πολιτικών δικαιωμάτων (Απρίλιος 1968)
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

Τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αντιμετώπιζε ολοένα και αυξανόμενες επικρίσεις από νεαρούς Αφροαμερικανούς ακτιβιστές που προτιμούσαν μεθόδους σύγκρουσης και αντιπαράθεσης για την επίτευξη της αλλαγής, σε αντίθεση με τους ειρηνικούς τρόπους του Κινγκ. 
Ως αποτέλεσμα αυτής της αντιπολίτευσης, ο Κινγκ προσπάθησε να διευρύνει την απήχησή του πέρα από τον δικό του αγώνα, μιλώντας δημοσίως κατά του πολέμου του Βιετνάμ και προσπαθώντας να δημιουργήσει μια συμμαχία μεταξύ των φτωχών Αμερικανών, μαύρων και λευκών, ώστε να αντιμετωπίσει τα θέματα της φτώχειας και της ανεργίας.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του 
στο Μέμφις τον Απρίλιο του 1968, 
όπου μιλώντας μπροστά σε περισσότερους από 2.000 απεργούς, 
δήλωσε πως αυτή, τώρα, είναι εποχή που θα προτιμούσε 
να ζει παρά σε οποιαδήποτε άλλη στην ιστορία.
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

Την άνοιξη του 1968 και ενώ προετοιμαζόταν για μια προγραμματισμένη πορεία στην Ουάσιγκτον με σκοπό να πιέσει το Κογκρέσο για λογαριασμό των φτωχών, ο Κινκγ και άλλα μέλη του Νότιου Συνεδρίου Χριστιανικής Ηγεσίας κλήθηκαν στο Μέμφις του Τενεσί για να υποστηρίξουν μια απεργία των εργαζομένων στον τομέα της υγιεινής. 
Την νύχτα της 3ης Απριλίου 1968, 
ο Κινγκ έδωσε μια ομιλία στο 
Mason Temple Church του Μέμφις, 
στην οποία φαινόταν κατά κάποιο τρόπο 
σαν να προανήγγειλε το τέλος του: 
«Έχω δει την γη της επαγγελίας.
 Ίσως να μην φτάσω εκεί μαζί σας. 
Αλλά θέλω να ξέρετε απόψε πως εμείς, 
ως άνθρωποι, θα φτάσουμε στην γη της επαγγελίας. Και είμαι ευτυχισμένος απόψε. 
Δεν ανησυχώ για τίποτα. 
Δεν φοβάμαι κανέναν άνθρωπο. 
Τα μάτια μου έχουν δει τη δόξα 
του ερχομού του Κυρίου».

Η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Λίγο μετά τις 6 το απόγευμα της επόμενης μέρας 
(4 Απριλίου 1968), ο Κινγκ βρισκόταν στο μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου του Lorraine Motel, στο οποίο έμενε με τους συνεργάτες του, όταν η σφαίρα από το όπλο ενός ελεύθερου σκοπευτή τον βρήκε στον λαιμό. 
Μπήκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο όπου και ανακοινώθηκε ο θάνατός του περίπου μία ώρα αργότερα. Ήταν 39 ετών.

Οι γονείς και η χήρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ,
κατά τη διάρκεια της κηδείας του 
στην Ατλάντα της Τζόρτζια (9 Απριλίου 1968)
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:
Θέα της περιφοράς του φερέτρου και της 
νεκρώσιμης ακολουθίας του Κινγκ στους 
δρόμους της πατρίδας του, 
την Ατλάντα της Τζόρτζια (9 Απριλίου 1968)

η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:
Θέα της περιφοράς του φερέτρου και της 
νεκρώσιμης ακολουθίας του Κινγκ στους δρόμους
της πατρίδας του, την Ατλάντα της Τζόρτζια 
(9 Απριλίου 1968)

Η Πρώτη Κυρία της Αμερικής, Ζακλίν Κένεντι, 
συνοδεία του Αμερικανού ακτιβιστή πολιτικών
δικαιωμάτων Μπέρναρντ Λι, στην νεκρώσιμη 
ακολουθία του δολοφονημένου 
Μάρτιν Λούθερ Κινγκ 
(Τζόρτζια, Ατλάντα, 9 Απριλίου 1968)
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

Χιλιάδες κόσμου βγήκαν στους δρόμους της 
Ατλάντα για την κηδεία 
του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (9 Απριλίου 1968)
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

Το σοκ, η θλίψη και η οργή που προκάλεσαν τα νέα της δολοφονίας του, πυροδότησαν ταραχές με πυρκαγιές και λεηλασίες, μεταξύ άλλων, σε περισσότερες από 100 πολιτείες σε ολόκληρη τη χώρα. Μέσα σε ένα κύμα εθνικού πένθους, ο πρόεδρος Λίντον Μπ. Τζόνσον απεύθυνε κάλεσμα στους Αμερικανούς να «απορρίψουν την τυφλή βία» που είχε οδηγήσει στη δολοφονία του Κινγκ, τον οποίο και αποκάλεσε «απόστολο της μη-βίας».
Κάλεσε επίσης το Κογκρέσο σε έκτακτο συμβούλιο ώστε να περάσει άμεσα η νομοθεσία των πολιτικών δικαιωμάτων και έπειτα εισήλθε στη Βουλή των Αντιπροσώπων για συζήτηση του θέματος, αποκαλώντας το νομοσχέδιο «μια ταιριαστή κληρονομιά» για τον Κινγκ και το έργο ζωής του.
Στις 11 Απριλίου, ο Τζόνσον υπέγραψε την Πράξη Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1968.

Ένα δείγμα των καταστροφών στην Ουάσιγκτον,
μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. 
Μόνο στην Ουάσιγκτον 12 άνθρωποι έχασαν τη 
ζωή τους και περισσότεροι από 1.100 τραυματίστηκαν. (1968)
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

Ένα δείγμα των καταστροφών στην Ουάσιγκτον, 
μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. 
Μόνο στην Ουάσιγκτον 12 άνθρωποι έχασαν 
τη ζωή τους και περισσότεροι από 1.100 τραυματίστηκαν. (1968)
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

Διαδηλωτές φορούν πινακίδες που αναγράφουν 
«Τιμήστε τον Κινγκ: Δώστε τέλος στον ρατσισμό!» 
ενώ συμμετέχουν στην πορεία των εργαζομένων 
στον τομέα της υγιεινής, αμέσως μετά 
τη δολοφονία του Κινγκ (Απρίλιος 1968)

η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

Στις 8 Ιουνίου οι αρχές συνέλαβαν τον ύποπτο για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, έναν μικρό-εγκληματία με το όνομα Τζέιμς Ερλ Ρέι, στο Αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου.
Αυτόπτες μάρτυρες τον είδαν να τρέχει από ένα οικοτροφείο δίπλα στο μοτέλ που δολοφονήθηκε ο Κινγκ, κουβαλώντας ένα πακέτο -αργότερα οι εισαγγελείς είπαν πως εξαπέλυσε τη μοιραία σφαίρα από το μπάνιο του οικοτροφείου. 
Οι αρχές βρήκαν τα δακτυλικά αποτυπώματα του Ρέι στο τουφέκι που χρησιμοποίησε για να σκοτώσει τον Κινγκ,
μαζί με ένα στόχαστρο όπλου και ένα ζευγάρι κιάλια.

Ο σερίφης Ουίλιαμ Μόρρις, συνοδεύει τον Τζέιμς Ερλ Ρέι στη φυλακή του Μέμφις (1968)

η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:
Ένας βοηθός αξιωματικού ελέγχει το παντελόνι του Ρέι κατά την τυπική διαδικασία πριν ο Ρέι μπει στην φυλακή του Σέλμπι στο Μέμφις το Τενεσί (1968)

Στις 10 Μαρτίου 1969, ο Ρέι ομολόγησε την ενοχή του για τη δολοφονία του Κινγκ και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 99 ετών. 
Δεν ακούστηκε καμία μαρτυρία κατά τη διάρκεια της δίκης του. 
Λίγο αργότερα, ωστόσο, ο Ρέι ανακάλεσε την ομολογία του, ισχυριζόμενος πως ήταν θύμα μιας μεγάλης συνωμοσίας. 
Στην πορεία ο Τζέιμς Ερλ Ρέι βρήκε υποστήριξη από την ίδια την οικογένεια του Κινγκ, συμπεριλαμβανομένου του γιου του Ντέξτερ,
ο οποίος συναντήθηκε δημοσίως με τον Ρέι το 1977 και ζήτησε να επανεξετασθεί η υπόθεσή του. 
Αν και η κυβέρνηση των ΗΠΑ διεξήγαγε πολλές έρευνες σχετικά με το θέμα, κάθε φορά η ενοχή του Ρέι ως ο μοναδικός δολοφόνος του Κινγκ επιβεβαιωνόταν. 
Μέχρι και σήμερα όμως, η δολοφονία 
εξακολουθεί να περιβάλλεται από αρκετά αναπάντητα ερωτήματα και αμφιβολίες.

Ο Τζέιμς Ερλ Ρέι στην ορκωμοσία του ενωπίον της
επιτροπής στην Ουάσιγκτον, όπου αρνήθηκε πως
δολοφόνησε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. 
Αργότερα καταδικάστηκε στο Μέμφις 
σε ποινή 99 ετών φυλάκισης.
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

Όταν ο Ρέι πέθανε το 1998 , η χήρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Κορέτα Σκοτ Κινγκ – η οποία συνέχισε τον αγώνα του συζύγου της για κοινωνική αλλαγή μετά τον θάνατό του- είπε δημοσίως: «Η Αμερική δεν θα έχει ποτέ το πλεονέκτημα της δίκης του κ.Ρέι, η οποία θα είχε δημιουργήσει νέες αποκαλύψεις σχετικά με τη δολοφονία (...) και θα είχε επίσης παρέχει αποδείξεις των πραγματικών περιστατικών σχετικά με την αθωότητα του κ.Ρέι».

Η χήρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Κορέτα Σκοτ Κινγκ, και ο ηγέτης πολιτικών δικαιωμάτων, αιδεσιμότατος Ραλφ Αμπερνάθυ, οδηγούν μια τεράστια πορεία διαμαρτυρίας στο Μέμφις του Τενεσί, μετά την δολοφονία του Κινγκ (8 Απριλίου 1968). 
Στην πορεία συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, η κόρη του Κινγκ, Γιολάντα, οι γιοι του, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ο Τρίτος και Ντέξτερ Σκοτ Κινγκ, και ο τραγουδιστής Χάρι Μπελαφόντε.
η φωτο είναι από huffingtonpost.gr:

ΠΗΓΗ: