Μήπως ήρθε τώρα ο καιρός ο κατάλληλος και τ΄άστρα συμφωνούν για να βγάλουμε το τσιρότο από το στόμα;
Μήπως " ήγγικεν η ώρα; " για να λυθεί η σιωπή των αμνών και ν' άκούσουμε επιτέλους τη φωνή τους; για τη φωνή των αμνών μιλάω κι όχι για τα γνωστά και συνήθη βελάσματα ε!
Αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος αυτού του blog.
'Ολοι εμείς τα πρόβατα να αποκτήσουμε φωνή!
Γιατί και μετά την εξέγερση είχαμε νεκρούς
για το Πολυτεχνείο.
#16_Νοέμβρη_1980: Η αστυνομία δολοφονεί #Κουμή και #Κανελλοπούλου #17_Νοέμβρη_1985: Δολοφονία 15χρονου #Μιχάλη_Καλτεζά
Έτσι για να μην παραπονούνται ...και τρώγονται
μεταξύ τους τα 2 μεγάλα μας κόμματα με τις κυβερνήσεις τους ...
Πιο συγκεκριμένα:Κατά τη διάρκεια της πορείας για τον εορτασμό
της 7ης επετείου του Πολυτεχνείου, δολοφονούνται από τα ΜΑΤ,
μετά από άγριο ξυλοδαρμό, η εργάτρια #Σταματίνα_Κανελλοπούλου (21 χρόνων) εργάτρια και ο #Κύπριος φοιτητής της Νομικής #Ιάκωβος_Κουμής (26 χρόνων),
και 5χρόνια μετά έχουμε ακόμα πιο φρικτή δολοφονία εκείνη του 15χρονου #Μιχάλη_Καλτεζά που πυροβολήθηκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του από τον αστυνομικό κατά την 12η επέτειο της 17ης Νοεμβρίου 1985.
Ο αστυνομικός καταδικάστηκε σε 2χρόνια φυλάκιση, αλλά άσκησε έφεση &κρίθηκε αθώος.
#Σταματίνα_Κανελλοπούλου
Σκοτώθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1980 στην 7η επέτειο μνήμης του Πολυτεχνείου
Η Σταματίνα Κανελλοπούλου ήταν εργάτρια που δολοφονήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1980 κατά τη διάρκεια της πορείας στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σε ηλικία 21 ετών. Ξυλοκοπήθηκε βάναυσα έξω απ' το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στην Πανεπιστημίου, όταν η πορεία επιχείρησε να σπάσει την απαγόρευση της αστυνομίας και να κινηθεί προς την Αμερικανική Πρεσβεία, κάτι που προκάλεσε τη δολοφονική επέμβαση των ΜΑΤ. Χτυπήθηκε στο κεφάλι και στο σώμα και σύμφωνα με το πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης έφερε 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Διακομίσθηκε αναίσθητη στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου εξέπνευσε.
Στην περίπτωση της Κανελλοπούλου δε μάθαμε ποτέ ποιοι ήταν οι 2 ΜΑΤατζήδες που ξέκοψαν από συγκεκριμένη διμοιρία που ήταν εκείνη την ώρα στη Πανεπιστημίου και καταδίωξαν με μανία τη Ματίνα στη στοά του Ζόναρς όπου την εγκλώβισαν και της κατάφεραν 18 χτυπήματα στο κεφάλι.
Επτά χρόνια αργότερα, το 1987 σε δίκη-παρωδία στην Άμφισσα, στο εδώλιο έκατσαν μόλις 3 άνδρες των ΜΑΤ παρότι αρχικά είχαν απαγγελθεί κατηγορίες και σε άλλους.
136 μάρτυρες βρέθηκαν στην εν λόγω δίκη.
Οι ΜΑΤατζήδες στις καταθέσεις τους είχαν..κενά μνήμης και τελικά αθωώθηκαν..!
Αξίζει να σημειωθεί πως ο
τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης πρώην στρατιωτικός #Δημήτρης_Δαβάκης δύο μέρες πριν τη πορεία κάλεσε μεταμεσονύχτια στο σπίτι του την ΕΦΕΕ και ωμά δήλωσε στον γραμματέα της
"Σας εξορκίζω μη πάτε πέρα από το Σύνταγμα γιατί δεν ελέγχω την αστυνομία, είναι ανεξέλεγκτοι"...!
Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως
Το ΠΑΣΟΚ της "Αλλαγής" που ανέλαβε την εξουσία λίγους μήνες μετά τα γεγονότα χωρίς να 'καθαρίσει' τα ΜΑΤ και χωρίς να αποδώσει δικαιοσύνη για τους νεκρούς, πήρε τη σκυτάλη από το "κράτος της Δεξιάς" (όπως το έλεγε ο Ανδρέας) εκτελώντας τον 15χρονο
#Μιχάλη_Καλτεζά λίγα χρόνια μετά
Μιχάλης Καλτεζάς ήταν ένας 15χρονος που πυροβολήθηκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του από αστυνομικό κατά την 12ηεπέτειο &τις διαδηλώσεις της 17ης Νοεμβρίου.
Ο αστυνομικός καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση, αλλά άσκησε έφεση και κρίθηκε αθώος.
Αφιερώνουμε σε όλους τους νεκρούς το τραγούδι προσκύνημα με τη φωνή του Νίκου Δημητράτου
ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ- Ο πρώτος νεκρός , Πολυτεχνείο 1973
Αυτό το παιδί που μας κοιτά μαρμαρωμένο στο χρόνο, ήταν κάποτε, ο 17χρονος Διομήδης Κομνηνός. Μοιάζει να μας ρωτά ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ; Σκοτώθηκε στα δραματικά γεγονότα της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου, από έναν άνανδρο δολοφόνο που όμως, το όνομά του, δεν αποκαλύφθηκε ποτέ. Ο Διομήδης πυροβολήθηκε τη νύχτα της 16ης προς 17η Νοεμβρίου 1973, με όπλο 38 χιλιοστών (τι σύμπτωση!) από κάποιον αστυνομικό της φρουράς του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Ο πατέρας του ζήτησε να γίνει βαλλιστική εξέταση, και να ερευνηθούν και τα 53 όπλα των αστυνομικών του τότε υπουργείου, πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Έτσι, ο δολοφόνος του Διομήδη, παρέμεινε άγνωστος.
Για τον Διομήδη, λέγεται πως ήταν ο πρώτος νεκρός. Γι αυτόν, όταν κάποιοι χουντικοί είπαν πως «είχε βεβαρημένο παρελθόν», γράφτηκε ένα πολύ συγκινητικό (και διδακτικό) ποίημα από τον Δημήτρη Ραβανή -Ρέντη ... Βεβαίως είχε βεβαρημένο παρελθόν ο Διομήδης
Πέντε χρονών στους ώμους του πατέρα του φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο δέκα χρονών ξυπόλυτος με μια φέτα ψωμί στην τσέπη βάδιζε στην πορεία της ειρήνης στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία
Στα δέκα επτά μ'ένα πλακάτ στο χέρι ψωμί- παιδεία-ελευθερία. Αμέσως μετά το Πολυτεχνείο, στην διάρκεια της πρώτης εβδομάδας που ακολουθεί, η Κωστούλα Μητροπούλου, έγραψε μια σειρά στίχων για τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Ένας από αυτούς τους στίχους, ήταν για τον πιο μικρό, που έφυγε από σφαίρα. Τον νεκρό τον ονομάζει Κωσταντή, αλλά είναι φανερό πως πρόκειται για τον νεαρό Διομήδη. Ο λόγος που δεν αναφερόταν το πραγματικό του όνομα, είναι ότι η Κωστούλα, ακόμη δεν το ήξερε, έμαθε μόνο ότι σκοτώθηκε και ένα παιδί, μόλις 17 χρόνων. Αλλά υπάρχει και ένας δεύτερος λόγος, εξαιρετικά συμβολικός και καλλιτεχνικός. Το όνομα Κωσταντής, είναι και μία αναφορά στον αιώνιο (πιστό στην τιμή, ελευθερία και στο καθήκον) Κωσταντή της φυλής μας, που μοιρολογά διαχρονικά η ελληνίδα μάνα (Τραγούδι του Νεκρού αδελφού). Τους στίχους μελοποιεί ο Ανακρέων Παπαγεωργίου και το τραγούδι (όπως και όλα τα υπόλοιπα που έγραψε η Κωστούλα για το Πολυτεχνείο) ηχογραφείται μυστικά, στη διάρκεια της χούντας, με τη φωνή της Έλενας Ναθαναήλ. Είναι η πρώτη και η μοναδική φορά που η Έλενα Ναθαναήλ, τραγούδησε, και αυτό μόνο για να τιμήσει τον Διομήδη Κομνηνό και τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Τα τραγούδια αυτά (Το Χρονικό των Τριών Ημερών) δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στη δισκογραφική αγορά.
ΥΓ- Η Κωστούλα Μητροπούλου, είναι πολύ γνωστή από τους στίχους που έγραψε στο τραγούδι "Ο Δρόμος" που μελοποίησε και τραγούδησε ο Μάνος Λοΐζος. 2-Η Έλενα Ναθαναήλ, συμμετείχε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά ποτέ δεν θέλησε να μιλήσει γι αυτό, όπως έκαναν όλοι όσοι εξαργύρωσαν αργότερα τον αγώνα τους, με κρατικοδίαιτες θέσεις.
Ίμια: Το χρονικό της κρίσης και οι θεωρίες αυτών που δεν πίστεψαν την επίσημη εκδοχή της πτώσης του ελικοπτέρου
Ίμια 31 Ιανουαρίου 1996. Ελλάδα και Τουρκία φθάνουν λίγα μέτρα από έναν σκληρό πολεμικό εναγκαλισμό. Τι έγινε τη νύχτα που σκοτώθηκαν τρεις Έλληνες Αξιωματικοί.
Αναδημοσιεύουμε από το ethnos. gr
Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, 31 Ιανουαρίου του 1996 όταν τα δυο μικροσκοπικά νησιά του Αιγαίου, που οι Έλληνες ονομάζουν Ίμια και οι Τούρκοι Καρντάκ, έμελλε να γίνουν πεδίο αντιπαράθεσης Ελλάδας και Τουρκίας, αιτία θερμού επεισοδίου που άφησε πίσω του τρείς Έλληνες Αξιωματικούς νεκρούς. Ας γυρίσουμε πίσω 26 χρόνια κι ας θυμηθούμε το χρονικό της κρίσης μέρα με τη μέρα. Επίσης ενδιαφέρον έχουν και οι ανεπίσημες εκδοχές για τη μοιραία πτώση του ελληνικού ελικοπτέρου. Πίσω στον 20ο αιώνα λοιπόν:
25 Δεκεμβρίου 1995: Ένα τουρκικό εμπορικό πλοίο, το «Φιγκέν Ακάτ» προσάραξε κοντά στη βραχονησίδα Ανατολική Ίμια και εξέπεμψε σήμα κινδύνου. Από το Λιμεναρχείο Καλύμνου στάλθηκε ρυμουλκό προς βοήθεια του πλοίου, αλλά ο τούρκος πλοίαρχος αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή και περίμενε βοήθεια από την πατρίδα του. Η κρίση μόλις έχει αρχίσει! 26 Δεκεμβρίου: Ο λιμενικός σταθμός Καλύμνου ενημέρωσε το υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο μέσω με τη σειρά του έκανε επισήμως γνωστό στο τουρκικό υπουργείου Εξωτερικών ότι, αν δεν παρέμβαινε ελληνικό ρυμουλκό, το τουρκικό πλοίο κινδυνεύει.
27 Δεκεμβρίου: Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ενημερώνει την ελληνική πρεσβεία ότι, ανεξαρτήτως του ποιος θα ανελάμβανε τη διάσωση του πλοίου, υπήρχε θέμα εδαφικής κυριαρχίας με τις βραχονησίδες Ίμια.
28 Δεκεμβρίου: Δύο ελληνικά πλοιάρια ρυμούλκησαν το τουρκικό πλοίο και το οδήγησαν σε λιμάνι της Τουρκίας.
29 Δεκεμβρίου: Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών επιδίδει διακοίνωση στην ελλάδα, με την οποία κάνει γνωστό ότι οι βραχονησίδες Ίμια είναι καταχωρημένες στο κτηματολόγιο Μουγκλά του νομού Μπόντρουμ (Αλικαρνασσού) και ανήκουν στην Τουρκία!
25 Ιανουαρίου 1996: Ο (τότε) δήμαρχος της Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου Γ. Ριόλα και δύο κατοίκους του νησιού ύψωσε την ελληνική σημαία στη Μικρή Ίμια. Την επομένη η ελληνική σημαία κυμάτιζε και στη διπλανή βραχονησίδα.
27 Ιανουαρίου: Δύο δημοσιογράφοι του γραφείου της εφημερίδας «Χουριέτ» στη Σμύρνη, μετέβησαν με ελικόπτερο υπέστειλαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική σημαία στη Μικρή Ίμια. Το γεγονός προβλήθηκε από τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι.
28 Ιανουαρίου: Το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού «Αντωνίου» κατέβασε την τουρκική σημαία και ύψωσε την ελληνική. Η εντολή ήταν να υποσταλεί η τουρκική σημαία, μόνο. Το ίδιο βράδυ άγημα ανδρών των ΟΥΚ του Πολεμικού Ναυτικού αποβιβάστηκαν στη βραχονησίδα για να φρουρούν την ελληνική σημαία.
29 Ιανουαρίου: Ο Κώστας Σημίτης, που μόλις είχε αναλάβει πρωθυπουργός, στέλνει μήνυμα, από την Ελληνική Βουλή, προς την Τουρκία, ότι «Σε οποιαδήποτε πρόκληση η Ελλάδα θα αντιδράσει άμεσα και δυναμικά».
30 Ιανουαρίου: Η πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ απαντάει στον Σιμήτη, επίσης από του βήματος της Βουλής ότι «Αύριο η ελληνική σημαία και ο ελληνικός στρατός δεν θα υπάρχουν στα Καρντάκ».
31 Ιανουαρίου: Τουρκικές ειδικές δυνάμεις αποβιβάζονται στις 01:40 στη Μεγάλη Ίμια και τέσσερις ώρες αργότερα, στις 05:30, ελικόπτερο του Πολεμικού μας Ναυτικού, ίπταται των βραχονησίδων για να διαπιστώσει αν πράγματι υπάρχουν παρουσίας τούρκων στρατιώτες. Κατά την επιστροφή του στη φρεγάτα «Ναυαρίνο» καταπίπτει και τα τρία μέλη του πληρώματος: ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός, έχασαν τη ζωή τους. Την ίδια ημέρα το πρωί, ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ευχαρίστησε από το βήμα της Βουλής την κυβέρνηση των ΗΠΑ για την βοήθειά τους!
«Η στολή του έχει έχει τρύπες και κηλίδες αίματος»
Η επίσημη θέση του Πολεμικού Ναυτικού είναι ότι «Το ελικόπτερο κατέπεσε λόγω κακοκαιρίας και απώλειας προσανατολισμού του πιλότου». Στη Βουλή ο Γεράσιμος Αρσένης, υπουργός Εθνικής Άμυνας τότε, κάνει γνωστή την αιτία της πτώσης: «Vertigo»! Πολλοί υποστήριζαν - και υποστηρίζουν - ότι το ελληνικό ελικόπτερο κατέπεσε από τουρκικά πυρά. Στις σορούς των Ελλήνων αξιωματικών «δεν θα βρεθούν ίχνη από βολίδες πυροβόλου όπλου», αλλά… Πολλά χρόνια μετά ο Ιωάννης Καραθανάσης, γιος του αξιωματικού Χριστόδουλου Καραθανάση, που είχε σκοτωθεί εκείνο το ξημέρωμα, είχε δώσει συνέντευξη στον δημοσιογράφο Κώστα Σαρρηκώστα και είχε υποστηρίξει ανάμεσα σε πολλά ενδιαφέροντα: «Ποιος τελικά θα μας εξηγήσει γιατί η στολή που φόραγε (ο πατέρας του) - την οποία έχουμε στο σπίτι μας - έχει τρύπες και κηλίδες αίματος, σημάδια που φανερώνουν πως ο θάνατός του δεν επήλθε από καρδιακό επεισόδιο. Η υπόθεση συγκαλύφθηκε και το μόνο που ζητάω είναι να μάθουμε την αλήθεια».
«Δεν έχει νόημα εάν τον σκότωσαν»
Λίγα χρόνια μετά ο Ιωάννης Καραθανάσης είχε επιβεβαιώσει τα λεγόμενά του στο ethnos.gr και στον Κώστα Ασημακόπουλο: Πολλή συζήτηση - ακόμα και πολιτικές κόντρες - είχε πυροδοτήσει στο πρόσφατο παρελθόν η δήλωση του Γιάννη πως «η στολή του μπαμπά είναι διάτρητη» επιβεβαιώνοντας όσους υποστήριζαν από την πρώτη στιγμή πως το μοιραίο ελικόπτερο καταρρίφθηκε από πυρά εκείνο το μοιραίο βράδυ: «Ναι, η στολή του μπαμπά είναι διάτρητη. Την έχω εγώ τη στολή του και όταν θα έρθει μπροστά μου εκείνος που θα το αμφισβητήσει θα του την δείξω. Εγώ δεν θέλω να σκέφτομαι όλα αυτά. Δεν έχει νόημα εάν τον σκότωσαν. Το νόημα είναι πως έπεσε την ώρα του καθήκοντος σε μία δύσκολη στιγμή που είχε αποστολή να υπερασπιστεί ελληνική γη».
Επίσης, ο Κώστας Σαρρηκώστας είχε συνομιλήσει με τον Νίκο Βλαχάκο αδελφό του υποπλοιάρχου Παναγιώτη: «Μέχρι στιγμής έχουμε μόνο ενδείξεις. Δεν έχουμε αποδείξεις. Ή τουλάχιστον υπάρχουν και δεν τις έχουμε μάθει. Τις κρατάνε επτασφράγιστο μυστικό. Σίγουρα συνέβη κάτι που δεν μας λένε. Πως έπεσε το ελικόπτερο; Όπως ανέφερε το κατάπτυστο πόρισμα των 13 σελίδων; Ότι ίσως έφταιγαν οι καιρικές συνθήκες, ότι αποκλείεται μηχανικό πρόβλημα, ότι αποκλείονται οι ριπές και έφτασαν στο τέλος να μιλάνε για ανθρώπινο λάθος και πως έχασε τον προσανατολισμό του ο πιλότος κάτι που είναι εξ ολοκλήρου αστείο. Όταν βγήκε ο Αρσένης στην πρώτη του συνέντευξη κοντά στις 9 το πρωί, χωρίς να έχει βρεθεί το ελικόπτερο, χωρίς να έχουν βρεθεί οι αξιωματικοί, είπε ότι έπαθε βέρτιγκο ο πιλότος. Αυτά είναι αστεία και αυτοί που τον συμβούλεψαν να πει κάτι τέτοιο είναι αδαείς και δεν γνωρίζουν από στρατιωτικά θέματα. Δεν παθαίνεις βέρτιγκο με μικρή ταχύτητα. Δεν παθαίνεις βέρτιγκο από τις αντανακλάσεις του προβολέα. Εκτός εάν θέλησε να προκαταλάβει την εξέλιξη του πορίσματος και να κατευθύνει τελικά τα συμπεράσματα της πτώσης του ελικοπτέρου. Στην ουσία το πόρισμα δεν είπε ποτέ τίποτα»...
Τέλος τα αδέλφια του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού, Γιώργος και Μαρία εν θα ξεχάσουν τα λόγια ανώτατου αξιωματικού: «Αυτό που έχετε στο μυαλό σας ισχύει. Δεν θα πω τίποτα περισσότερο, μην με ρωτάτε. Αυτό που πιστεύετε έγινε», ενώ ένας δεύτερος αξιωματικός τους είπε σε ανύποπτο χρόνο: «Καλύτερα τρεις νεκροί παρά χίλιοι τρεις. Ας σωπάσουμε για να μην υπάρξει γενική σύρραξη με την Τουρκία»...
Τι υποστήριξαν Αξιωματικοί
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο αντιπτέραρχος ε.α. Κωνσταντίνος Ιατρίδης, μιλώντας στην εκπομπή «Επί του Πιεστηρίου» του στο κανάλι «Κόντρα» υποστήριξε ότι το ελικόπτερο καταρρίφθηκε από βολές Τούρκων κομάντος. Στην ίδια εκπομπή ο υποναύαρχος ε.α. Βασίλης Πολίτης υποστήριξε τη θέση του αντιπτέραρχου.
Μάλιστα ο υποναύαρχος είχε υπερθεματίσει περιγράφοντας συνομιλία του με Τούρκο αξιωματικό που βρισκόταν στα Ίμια εκείνο το βράδυ. Επίσης, απόρρητα έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που ήρθαν στη δημοσιότητα, αποκάλυπταν πως ο (τότε) υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος στόχευε στην απόσυρση της ελληνικής σημαίας και διαβεβαίωνε τους Αμερικανούς ότι δεν θα αντικατασταθεί, καθώς «στην περιοχή πνέουν δυνατοί άνεμοι»...
Να σημειώσουμε ότι δεκαεπτά ημέρες μετά τη νύχτα των Ιμίων, οι 12 τούρκοι κομάντος που πάτησαν στην Ελληνική βραχονησίδα σκοτώθηκαν όλοι καθώς το ελικόπτερό τους συνετρίβη έπειτα από ξαφνική έκρηξη!
Το ιστορικό πλαίσιο των βραχονησίδων
Οι βραχονησίδες Ίμια είναι συστάδα νησίδων στο νότιο Αιγαίο, που ανήκουν στα Δωδεκάνησα. Εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10-12-1947) όπου η Ιταλία εκχώρησε στην Ελλάδα «εν πλήρει κυριαρχία» τις νήσους της Δωδεκανήσου απαριθμούμενες: Αστυπάλαια, Ρόδο, Χάλκη, Κάρπαθο, Κάσο, Τήλο, Νίσυρο, Κάλυμνο, Λέρο, Πάτμο, Λειψούς, Σύμη, Κω και Καστελόριζο ως και τις παρακείμενες νησίδες!
Το Τουρκικό κράτος είχε αποδεχτεί το καθεστώς επικυριαρχίας της Ελλάδας στα νησιά. Τα Ίμια είναι δύο βραχονησίδες, που απέχουν 3,7 ν.μ. από τις ακτές της Τουρκίας στο νοτιοανατολικό Αιγαίο: Η Δυτική Ίμια είναι η μεγαλύτερη με μήκος ακτών 613 μέτρα και έκταση 25 στρέμματα, και η Ανατολική, με μήκος ακτών 499 μέτρα και έκταση 14 στρέμματα. Οι βραχονησίδες είναι άγονες και ακατοίκητες. Μέχρι και τα Χριστούγεννα του 1995, μονάχα ένας Καλύμνιος αποβιβαζόταν στα Ίμια και βοσκούσε τα κατσίκια του.
Ποιους παρέσυραν τα απόνερα της τρικυμίας
Ο ιστορικός Γεώργιος Σαρρής γράφει στο ethnos.gr στις 31 Ιανουαρίου του 2020: «Το κλίμα στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου είναι θριαμβευτικό. Η πρωθυπουργός Ciller δηλώνει ότι η επίλυση της κρίσης ήταν αποτέλεσμα της σθεναρής στάσης της. Στην Αθήνα από την άλλη πλευρά, το κλίμα είναι βαρύ. Ο πρωθυπουργός Σημίτης, άπειρος στη διαχείριση τέτοιου είδους κρίσεων, προσπαθεί αρχικά να αποκρύψει ότι είχε συμφωνήσει για την υποστολή της ελληνικής σημαίας και ευχαριστεί από το βήμα του Κοινοβουλίου τους Αμερικανούς για τη μεσολάβηση, κάτι που προκαλεί τη μήνη της αντιπολίτευσης. Εκτιμούσε ότι αφρόνως οδεύαμε σε πολεμική σύγκρουση μεγάλων διαστάσεων και πως χάσαμε το διαπραγματευτικό πλεονέκτημα διότι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης άφησε αφύλακτη τη δεύτερη νησίδα. Ο ανώτατος αξιωματικός πιστεύει ωστόσο ότι χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία να καταγάγουμε ένα συντριπτικό χτύπημα στην Τουρκία, καθώς διαθέταμε τοπική υπεροπλία και καλύτερη κινητοποίηση. «Στην περιοχή υπάρχουν πολλές νησίδες. Το ζήτημα δεν ήταν να αποτραπεί η εύκολη κατάληψη μιας εξ αυτών, αλλά πώς θα αντιδρούσαμε στη συνέχεια» κατά την άποψή του.
Τα γεγονότα εκείνης της μοιραίας νύχτας έχουν περάσει στην κρίση της Ιστορίας.
Τα απόνερά της όμως σκιάζουν
μέχρι και σήμερα τις
ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Η κρίση στα Ίμια έδωσε αφορμή
στην Άγκυρα να θέσει ζήτημα
γκρίζων ζωνών, αμφισβητώντας
την κυριαρχία μας σε αρκετά
μικρονήσια.
Η επίσημη ελληνική θέση είναι πως τέτοιο ζήτημα ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει»...
Δύο υπέροχα animation για να εξηγήσετε στα παιδιά γιατί γιορτάζουμε το Πολυτεχνείο
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου 48 χρόνια πριν– 17η Νοεμβρίου 1973 – Τι γιορτάζουμε ;
Η σελίδα “Μαθαίνουμε κι αλλιώς” δημιούργησε ένα πρωτότυπο εκπαιδευτικό animation για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973, με σκοπό να γνωρίσουν οι μαθητές Νηπιαγωγείου και Δημοτικού τα γεγονότα που σημάδεψαν το Πολυτεχνείο.
Το βίντεο περιλαμβάνει υπότιτλους
“12410 και 1 τριαντάφυλλα”
Μια πρωτότυπη προσέγγιση στα γεγονότα του ’73 αποτελεί το βίντεο κινουμένων σχεδίων “12410 και 1 τριαντάφυλλα” στο οποίο πρωταγωνιστεί μια γάτα και μας μεταφέρει στη βραδιά του Πολυτεχνείου.
Ο δημιουργός του φιλμ αξιοποίησε πραγματικές λήψεις από τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 και τα «δείχνει» μέσα από τα μάτια μιας γάτας που ήταν στο Πολυτεχνείο τη μοιραία νύχτα.
Οι φόνοι, η βία και η αυθαιρεσία της χούντας των συνταγματαρχών περνάνε σαν φλας-μπακ από τα μάτια και τη μνήμη του αιλουροειδούς, με τον γάτο να παραδέχεται στο τέλος πως «γέρασα, όπως γερνούν και τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται».
Το κινούμενο σχέδιο προβλήθηκε για πρώτη φορά στην ET1 στην επέτειο της εξέγερσης του 2010, εξ’ ου και ο τίτλος της, καθώς από το 1973 μέχρι το 2010 είχαν μεσολαβήσει 12.410 ημέρες.
“12410 και 1 τριαντάφυλλα”
Στην επέτειο του Πολυτεχνείου, γιορτάζουμε την ελευθερία, τη δημοκρατία και το δικαίωμα όλων να σκέφτονται και να εκφράζονται ελεύθερα.
Ένα δικαίωμα που διεκδίκησαν το 1973 φοιτητές θυσιάζοντας ακόμα και την ίδια τους τη ζωή.
Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν μια μαζική και δυναμική εκδήλωση της λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών.
Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου 1973, με κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών από φοιτητές και σπουδαστές που κλιμακώθηκε σχεδόν σε αντιχουντική εξέγερση και έληξε με αιματοχυσία το πρωί της 17 Νοεμβρίου, μετά από μια σειρά γεγονότων που ξεκίνησαν με την είσοδο άρματος μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου και την επαναφορά σε ισχύ του σχετικού στρατιωτικού νόμου που απαγόρευε συγκεντρώσεις και την κυκλοφορία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Το πρωί της Τετάρτης (14/11/1973) πραγματοποιήθηκαν Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων, για να συζητηθεί το ζήτημα των φοιτητικών εκλογών.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, αποφασίστηκε η κατάληψη του κτιρίου του Πολυτεχνείου, κάτω από τον έλεγχο Συντονιστικής Επιτροπής.
Οι Γενικές Συνελεύσεις ολοκληρώθηκαν και οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν να ενωθούν με τους υπόλοιπους φοιτητές .
Η κατάληψη συνεχίστηκε και εν τω μεταξύ οι κλεισμένοι στο κτίριο φοιτητές ενώθηκαν με τους συγκεντρωμένους απ’ έξω πολίτες και κατέλαβαν όλο το χώρο μπροστά από το Πολυτεχνείο, φωνάζοντας συνθήματα, όπως : “ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ”, “ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΤΥΡΡΑΝΙΑ”, “ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΑΕ”, “ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”
Σάββατο 17 Νοέμβρη.
Λίγο πριν τη 1, τα τανκς μπήκαν στην οδό Πατησίων.
Τεθωρακισμένα, στρατιώτες και αστυνομικοί έκαναν κινήσεις γύρω από το Πολυτεχνείο. Στους γύρω δρόμους οι συγκρούσεις συνεχίζονταν με ένταση.
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός του Πολυτεχνείου εξακολουθούσε να μεταδίδει προς τους στρατιώτες: “Είμαστε άοπλοι, θα σας υποδεχτούμε με χειροκροτήματα”.
Τα άρματα είχαν σταματήσει στις δύο γωνίες Πατησίων – Αβέρωφ και Πατησίων – Στουρνάρα, ενώ στη γωνία Πατησίων και Στουρνάρα αστυνομικοί περίμεναν.
Στις 2:59 τρία τανκς εφόρμησαν προς το Πολυτεχνείο.
Ενώ οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονταν, ένα ΑΜΧ 30 που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη, οπισθοχώρησε λίγο και μετά έπεσε με ορμή πάνω της.
Η πύλη γκρεμίστηκε και πολλά κορμιά πλακώθηκαν.
Η Αθήνα έμοιαζε με βομβαρδισμένη πόλη.
Ο αγώνας των φοιτητών του Πολυτεχνείου δεν προκάλεσε τη πτώση της δικτατορίας.
Θα περνούσαν 8 ακόμη μήνες και η τραγωδία της Κύπρου για να φύγουν από την εξουσία οι δικτάτορες.
Έξι μήνες πριν, στις 30 Ιανουαρίου 1923, είχε υπογραφεί η ελληνοτουρκική Σύμβαση, η οποία ρύθμιζε την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Προβλεπόταν η υποχρεωτική ανταλλαγή μεταξύ των Ελλήνων ορθοδόξων κατοίκων από την Τουρκία και των Μουσουλμάνων κατοίκων από την Ελλάδα.
Αυτή η Σύμβαση θα ίσχυε τόσο για αυτούς που παρέμεναν στις εστίες τους, όσο και για εκείνους που είχαν ήδη καταφύγει στην ομόθρησκη χώρα.
Μάλιστα, η ανταλλαγή ίσχυσε αναδρομικά για όλες τις μετακινήσεις που έγιναν από τη μέρα που κηρύχθηκε ο Α' Βαλκανικός πόλεμος (18 Οκτωβρίου 1912).
Από την ανταλλαγή αυτή εξαιρέθηκαν οι Έλληνες ορθόδοξοι από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρος και την Τένεδος, καθώς και οι Μουσουλμάνοι από την Δυτική Θράκη.
Το θέμα της ανταλλαγής ετέθη από τον Νορβηγό Φρίντγιοφ Νάνσεν, 'Υπατο Αρμοστή της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή. Κατήργησε την Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από την νέα κυβέρνηση της Τουρκίας που διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης.
Μετά την εκδίωξη από την Μικρά Ασία του Ελληνικού στρατού από τον Τουρκικό υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ, εμφανίστηκε η ανάγκη για αναπροσαρμογή της συνθήκης των Σεβρών.
Στις 20 Οκτωβρίου 1922 ξεκίνησε το συνέδριο που διακόπηκε μετά από έντονες διαμάχες στις 4 Φεβρουαρίου 1923 για να ξαναρχίσει στις 23 Απριλίου.
Το τελικό κείμενο υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου μετά από 7,5 μήνες διαβουλεύσεων. Η Τουρκία ανέκτησε την Ανατολική Θράκη, κάποια νησιά του Αιγαίου, συγκεκριμένα την Ίμβρο και την Τένεδο, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, την περιοχή της Σμύρνης και της Διεθνοποιημένης Ζώνης των Στενών η οποία όμως θα έμενε αποστρατικοποιημένη και αντικείμενο νέας διεθνούς διάσκεψης.
Παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία, όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών, αλλά χωρίς πρόβλεψη για δυνατότητα αυτοδιάθεσης.
Ανέκτησε πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα σε όλη της την επικράτεια και απέκτησε δικαιώματα στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε όλη την επικράτειά της εκτός της ζώνης των στενών. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει σε είδος (ελλείψει χρημάτων) τις πολεμικές επανορθώσεις.
Η αποπληρωμή έγινε με επέκταση των τουρκικών εδαφών της Ανατολικής Θράκης πέρα από τα όρια της συμφωνίας.
Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία με τον όρο ότι θα διοικούνταν με ευνοϊκούς όρους για τους Έλληνες. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχασε την ιδιότητα του Εθνάρχη και το Πατριαρχείο τέθηκε υπό ειδικό διεθνές νομικό καθεστώς. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις για τις παλιές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκτός των συνόρων της και εγγυήθηκε τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία. Με ξεχωριστή συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποφασίστηκε η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών από τις δύο χώρες και η αποστρατικοποίηση κάποιων νησιών του Αιγαίου. Η ανταλλαγή μειονοτήτων που πραγματοποιήθηκε προκάλεσε μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Μετακινήθηκαν από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη στην Ελλάδα 1.650.000 Τούρκοι υπήκοοι (άλλοι κάνουν λόγο για περίπου 2.000.000), χριστιανικού θρησκεύματος και από την Ελλάδα στην Τουρκία 670.000 Έλληνες υπήκοοι, μουσουλμανικού θρησκεύματος.
Η θρησκεία και όχι η εθνικότητα αποτέλεσε το βασικό κριτήριο για την ανταλλαγή.
Σύμφωνα με το άρθρο 2β της συνθήκης χρησιμοποιήθηκε ο όρος Μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι.
Αυτό οφείλεται στο ότι κατά την οθωμανική αυτοκρατορία η θρησκεία μετρούσε πολύ περισσότερο από ότι η εθνικότητα και από την άλλη πλευρά η Τουρκία ήθελε όλοι οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης να παραμείνουν.
Στα Βαλκάνια χρησιμοποιείται ο όρος Τούρκος αρκετές φορές ως συνώνυμο με τον μουσουλμάνο επειδή στο σύστημα των Οθωμανικών μιλέτ (ήταν κύριο στοιχείο στην διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) όλοι οι μουσουλμάνοι ανήκαν σε μια ενιαία κοινότητα. Μεταξύ των ανταλλάξιμων περιελαμβάνονταν επίσης οι Έλληνες του Πόντου, αλλά και τουρκόφωνοι Έλληνες, όπως τουρκόφωνοι Πόντιοι και Καραμανλήδες, καθώς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, όπως οι Βαλαάδες της Δυτικής Μακεδονίας.
Μαζί με τους Έλληνες, πέρασε στην Ελλάδα και αριθμός Αρμενίων και Συροχαλδαίων.
Εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή οι Έλληνες κάτοικοι της νομαρχίας της Κωνσταντινούπολης (οι 125.000 μόνιμοι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, των Πριγκηπονήσων και των περιχώρων, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι πριν από τις 30 Οκτωβρίου του 1918) και οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου (6.000 κάτοικοι), ενώ στην Ελλάδα παρέμειναν 110.000 Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης2.
Επιπλέον, βάσει του άρθρου 23, με όλα τα δεινά που η Συνθήκη αυτή συσσώρευσε στον Μικρασιατικό Ελληνισμό, η Τουρκία απεμπόλησε πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της Κύπρου.
Οι ανταλλάξιμοι, σύμφωνα με τη σύμβαση ανταλλαγής:
Θα απέβαλαν την παλιά ιθαγένεια και θα αποκτούσαν την ιθαγένεια της χώρας στην οποία εγκαθίσταντο.
Θα είχαν δικαίωμα να μεταφέρουν την κινητή τους περιουσία.
Θα είχαν δικαίωμα να πάρουν από το κράτος στο οποίο μετανάστευαν ως αποζημίωση. περιουσία ίσης αξίας με την ακίνητη περιουσία που εγκατέλειπαν φεύγοντας
Θα διευκολύνονταν στην μετακίνησή τους από τη Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής.
Η συμφωνία αυτή για ανταλλαγή πληθυσμών διέφερε από τις προηγούμενες. Καθιέρωνε για πρώτη φορά τη μαζική μετακίνηση πληθυσμών κι είχε υποχρεωτικό χαρακτήρα, ενώ οι μέχρι τότε συμφωνίες προέβλεπαν εθελοντική μετανάστευση κατοίκων κάποιων επίμαχων περιοχών.
Όταν έγινε γνωστή η υπογραφή της Σύμβασης και οι όροι της, οι πρόσφυγες που βρίσκονταν στην Ελλάδα αντέδρασαν έντονα. Σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας συγκρότησαν συλλαλητήρια, διατρανώνοντας την απόφασή τους να εμποδίσουν την εφαρμογή της. Η πραγματικότητα όμως, όπως είχε διαμορφωθεί μετά την έξοδο χιλιάδων Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες και την άρνηση από πλευράς Τουρκίας να δεχθεί την επιστροφή τους, ανάγκασε την ελληνική αντιπροσωπεία να συμφωνήσει. Εξάλλου, η υπογραφή της Σύμβασης υποβοηθούσε τις βλέψεις των ηγετών των δυο χωρών(Βενιζέλος, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ) για την διασφάλιση και αναγνώριση των συνόρων τους, την επίτευξη ομοιογένειας και την απρόσκοπτη ενασχόληση με την εσωτερική μεταρρύθμιση και ανάπτυξη. Σύμφωνη με αυτή την Σύμβαση ήταν και η Κοινωνία των Εθνών.
Με βάση το άρθρο 11 της Σύμβασης της Λωζάνης ιδρύθηκε η Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Την αποτελούσαν έντεκα μέλη ( 4 Έλληνες, 4 Τούρκοι και 3 μέλη-πολίτες ουδέτερων κατά τον Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κρατών) με αρμοδιότητα τον καθορισμό του τρόπου μετανάστευσης των πληθυσμών και της εκτίμησης της ακίνητης περιουσίας των ανταλλαξίμων.
Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Υπογράφηκε στη Λωζάνη τηςΕλβετίας στις 24 Ιουλίου1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης και της ΕΣΣΔ (που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη). Η υπογραφείσα συνθήκη ήταν το αποτέλεσμα της σχετικήςδιάσκεψης που ξεκίνησε στις 7 Νοεμβρίου1922μεταξύ των προαναφερομένων μελών. Στο κείμενο της Συνθήκης συμπεριλαμβάνεται και η Σύμβαση της Λωζάνης που αποτελεί συντομότερο κείμενο και υπογράφηκε νωρίτερα, στις 30 Ιανουαρίου 1923.
Ιστορικό
Κατήργησε την Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από την νέα κυβέρνηση της Τουρκίας που διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης. Μετά την εκδίωξη από την Μικρά Ασία του Ελληνικού στρατού από τον Τουρκικό υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ, εμφανίστηκε η ανάγκη για αναπροσαρμογή της συνθήκης των Σεβρών.
Στις 20 Οκτωβρίου1922 ξεκίνησε το συνέδριο που διακόπηκε μετά από έντονες διαμάχες στις 4 Φεβρουαρίου1923 για να ξαναρχίσει στις 23 Απριλίου. Το τελικό κείμενο υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου μετά από 7,5 μήνες διαβουλεύσεων.
Η Τουρκία ανέκτησε την Ανατολική Θράκη, κάποια νησιά του Αιγαίου, συγκεκριμένα την Ίμβρο και την Τένεδο, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, την περιοχή της Σμύρνης και της Διεθνοποιημένης Ζώνης των Στενών η οποία όμως θα έμενε αποστρατικοποιημένη και αντικείμενο νέας διεθνούς διάσκεψης. Παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία, όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών, αλλά χωρίς πρόβλεψη για δυνατότητα αυτοδιάθεσης. Ανέκτησε πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα σε όλη της την επικράτεια και απέκτησε δικαιώματα στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε όλη την επικράτειά της εκτός της ζώνης των στενών.
Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει σε είδος (ελλείψει χρημάτων) τις πολεμικές επανορθώσεις.
Η αποπληρωμή έγινε με επέκταση των τουρκικών εδαφών της Ανατολικής Θράκης πέρα από τα όρια της συμφωνίας. Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία με τον όρο ότι θα διοικούνταν με ευνοϊκούς όρους για τους Έλληνες.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχασε την ιδιότητα του Εθνάρχη και το Πατριαρχείο τέθηκε υπό ειδικό διεθνές νομικό καθεστώς.
Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις για τις παλιές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκτός των συνόρων της και εγγυήθηκε τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία.
Με ξεχωριστή συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποφασίστηκε η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών από τις δύο χώρες και η αποστρατικοποίηση κάποιων νησιών του Αιγαίου.
Η θρησκεία και όχι η εθνικότητα αποτέλεσε το βασικό κριτήριο για την ανταλλαγή.
Σύμφωνα με το άρθρο 2β της συνθήκης χρησιμοποιήθηκε ο όρος Μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι. Αυτό οφείλεται στο ότι κατά την οθωμανική αυτοκρατορία η θρησκεία μετρούσε πολύ περισσότερο από ότι η εθνικότητα και από την άλλη πλευρά η Τουρκία ήθελε όλοι οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης να παραμείνουν. Στα Βαλκάνια χρησιμοποιείται ο όρος Τούρκος αρκετές φορές ως συνώνυμο με τονμουσουλμάνο επειδή στο σύστημα των Οθωμανικών μιλέτ (ήταν κύριο στοιχείο στην διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) όλοι οι μουσουλμάνοι ανήκαν σε μια ενιαία κοινότητα.
Μεταξύ των ανταλλάξιμων περιελαμβάνονταν επίσης οι Έλληνες του Πόντου, αλλά και τουρκόφωνοι Έλληνες, όπως τουρκόφωνοι Πόντιοι και Καραμανλήδες, καθώς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, όπως οι Βαλαάδες της Δυτικής Μακεδονίας.
Μαζί με τους Έλληνες, πέρασε στην Ελλάδα και αριθμός Αρμενίων και Συροχαλδαίων.
Εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή οι Έλληνες κάτοικοι της νομαρχίας της Κωνσταντινούπολης (οι 125.000 μόνιμοι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, των Πριγκηπονήσων και των περιχώρων, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι πριν από τις 30 Οκτωβρίου του 1918) και οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου (6.000 κάτοικοι), ενώ στην Ελλάδα παρέμειναν 110.000 Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης.
Επιπλέον, βάσει του άρθρου 23, με όλα τα δεινά που η Συνθήκη αυτή συσσώρευσε στον Μικρασιατικό Ελληνισμό, η Τουρκία απεμπόλησε πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της Κύπρου.
Ελληνοτουρκική Σύμβαση της Λωζάνης
Στις 24 Ιουλίου 1923 υπογράφηκε η Συνθήκη της Λωζάνης. Έξι μήνες πριν, στις 30 Ιανουαρίου 1923, είχε υπογραφεί η ελληνοτουρκική Σύμβαση, η οποία ρύθμιζε την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Προβλεπόταν η υποχρεωτική ανταλλαγή μεταξύ των Ελλήνων ορθοδόξων κατοίκων από την Τουρκία και των Μουσουλμάνων κατοίκων από την Ελλάδα. Αυτή η Σύμβαση θα ίσχυε τόσο για αυτούς που παρέμεναν στις εστίες τους, όσο και για εκείνους που είχαν ήδη καταφύγει στην ομόθρησκη χώρα. Μάλιστα, η ανταλλαγή ίσχυσε αναδρομικά για όλες τις μετακινήσεις που έγιναν από τη μέρα που κηρύχθηκε ο Α' Βαλκανικός πόλεμος (18 Οκτωβρίου 1912). Από την ανταλλαγή αυτή εξαιρέθηκαν οι Έλληνες ορθόδοξοι από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρος και την Τένεδος, καθώς και οι Μουσουλμάνοι από την Δυτική Θράκη. Το θέμα της ανταλλαγής ετέθη από τον Νορβηγό Φρίντγιοφ Νάνσεν, 'Υπατο Αρμοστή της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή.
Σύμβαση Ανταλλαγής
Οι ανταλλάξιμοι, σύμφωνα με τη σύμβαση ανταλλαγής:
θα απέβαλαν την παλιά ιθαγένεια και θα αποκτούσαν την ιθαγένεια της χώρας στην οποία εγκαθίσταντο
είχαν δικαίωμα να μεταφέρουν την κινητή τους περιουσία
είχαν δικαίωμα να πάρουν από το κράτος στο οποίο μετανάστευαν ως αποζημίωση περιουσία ίσης αξίας με την ακίνητη περιουσία που εγκατέλειπαν φεύγοντας
θα διευκολύνονταν στην μετακίνησή τους από τη Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής.
Η συμφωνία αυτή για ανταλλαγή πληθυσμών διέφερε από τις προηγούμενες. Καθιέρωνε για πρώτη φορά τη μαζική μετακίνηση πληθυσμών κι είχε υποχρεωτικό χαρακτήρα, ενώ οι μέχρι τότε συμφωνίες προέβλεπαν εθελοντική μετανάστευση κατοίκων κάποιων επίμαχων περιοχών.
Όταν έγινε γνωστή η υπογραφή της Σύμβασης και οι όροι της, οι πρόσφυγες που βρίσκονταν στην Ελλάδα αντέδρασαν έντονα. Σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας συγκρότησαν συλλαλητήρια, διατρανώνοντας την απόφασή τους να εμποδίσουν την εφαρμογή της. Η πραγματικότητα όμως, όπως είχε διαμορφωθεί μετά την έξοδο χιλιάδων Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες και την άρνηση από πλευράς Τουρκίας να δεχθεί την επιστροφή τους, ανάγκασε την ελληνική αντιπροσωπεία να συμφωνήσει. Εξάλλου, η υπογραφή της Σύμβασης υποβοηθούσε τις βλέψεις των ηγετών των δυο χωρών (Βενιζέλος,Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ) για την διασφάλιση και αναγνώριση των συνόρων τους, την επίτευξη ομοιογένειας και την απρόσκοπτη ενασχόληση με την εσωτερική μεταρρύθμιση και ανάπτυξη. Σύμφωνη με αυτή την Σύμβαση ήταν και η Κοινωνία των Εθνών.
Με βάση το άρθρο 11 της Σύμβασης της Λωζάνης ιδρύθηκε η Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Την αποτελούσαν έντεκα μέλη ( 4 Έλληνες, 4 Τούρκοι και 3 μέλη-πολίτες ουδέτερων κατά τον Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμοςκρατών) με αρμοδιότητα τον καθορισμό του τρόπου μετανάστευσης των πληθυσμών και της εκτίμησης της ακίνητης περιουσίας των ανταλλαξίμων.
