Πέθανε η Βέφα Αλεξιάδου, η "εθνική μας μαγείρισσα", σε ηλικία 91 ετών – Νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.

#RIP #Βέφα_Αλεξιάδου ✝️ η "εθνική μας μαγείρισσα", πέθανε σε ηλικία 91 ετών σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης όπου τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν😢
Υπήρξε η πρώτη διδάξασα της Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής  στο "Γυαλί"❗

'Αξια &  Ικανή σε ό,τι αναλάμβανε, με μια άψογη εμφάνιση & συμπεριφορά πάντα, σε ό,τι μας παρουσίαζε στο τηλεοπτικό δέκτη μας ❗
Μια Ακούραστη Γυναίκα εργαζόμενη, πολυτάλαντη επιχειρηματίας , & είναι αλήθεια πως δεν ξαναβγαίνουν τέτοιες πολυτάλαντες "προσωπικότητες γυναικών"😢που όμως στάθηκε "άτυχη" στην προσωπική της ζωή , αφού έχασε & τις 2 αγαπημένες κόρες της από τη ζωή❗❗

🙏Θερμά συλλυπητήρια στις εγγονές της🙏

Διαβάστε περισσότερα για τη Ζωή την Καριέρα το Συγγραφικό της έργο στη Γαστρονομία & τις Διεθνείς & Εθνικές βραβεύσεις στην Ιστοσελίδα της: https://vefaalexiadou.gr/vefa-alexiadoy/vefa-alexiadoy/

Αναδημοσιεύουμε από:

neakriti.gr

Πέθανε η Βέφα Αλεξιάδου σε ηλικία 91 ετών – Νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης

25.11.2412:12

Η "εθνική μας μαγείρισσα" είχε μαγειρέψει σχεδόν με όλες τις παρουσιάστριες της εκπομπής όπως η Ρούλα Κορομηλά, η Πόπη Χατζηδημητρίου και η Ελένη Μενεγάκη

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών η Βέφα Αλεξιάδου, η οποία τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το newsit.gr, η Βέφα Αλεξιάδου άφησε την τελευταία της πνοή τα ξημερώματα της Δευτέρας.

Η «εθνική μας μαγείρισσα» είχε εγκατασταθεί μόνιμα στη Χαλκιδική. Μάλιστα, είχε αποκαλύψει σε παλιότερη συνέντευξή της πως το σπίτι που κατοικούσε τα τελευταία χρόνια είναι ό,τι απέμεινε από όλη την περιουσία της, την οποία ξόδεψε στα νοσοκομεία με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.
Ποια ήταν η Βέφα Αλεξιάδου
Γεννήθηκε στον Βόλο στις 13 Μαρτίου 1933. Ήταν σύζυγος του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Αλεξιάδη, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, την Αλεξία, η οποία έφυγε από τη ζωή από ανακοπή καρδιάς στις 29 Οκτωβρίου 2014, και την Άντζελα, η οποία πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 2015.

Σπούδασε χημικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε με ιδιαίτερες σπουδές στο Berkeley University των ΗΠΑ επάνω στην υγιεινή των τροφών, τη διακόσμηση του τραπεζιού και τη σύγχρονη μαγειρική τέχνη.

Τα βιβλία της για τη μαγειρική έχουνε μεταφραστεί και μάλιστα δύο από αυτά τιμήθηκαν με βραβεία το 1998 και το 2000 στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Μαγειρικής στο Perigueux της Γαλλίας. Στην ίδια έκθεση, το έτος 2000 της απενεμήθη το ιδιαίτερα τιμητικό βραβείο “Best Culinary Business Professional”.

Την τηλεοπτική της καριέρα την ξεκίνησε στα πρώτα χρόνια προβολής της εκπομπής Πρωινός καφές του ΑΝΤ1. Μαγείρεψε σχεδόν με όλες τις παρουσιάστριες της εκπομπής όπως η Ρούλα Κορομηλά, η Πόπη Χατζηδημητρίου και η Ελένη Μενεγάκη.

Όπως είχε αποκαλύψει, στον "Πρωινό Καφέ" δούλευε χωρίς να πληρώνεται μιας και η συμφωνία με τον σταθμό ήταν να παρουσιάζονται τα βιβλία μαγειρικής της.

Το 2003, παρουσίασε στο Mega, την εκπομπή με τίτλο "Τα Μυστικά της Βέφας" και το 2009 την εκπομπή "Στην κουζίνα με τη Βέφα" στο κανάλι Alter.

Στις ευρωεκλογές του 2024 ήταν υποψήφια με τον ΛΑΟΣ.
ΠΗΓΗ: 

Διαβάστε Επίσης:

Η κυρία Βέφα δεν είχε μυστικά από το κοινό της. Η «εθνική μας μαγείρισσα» Βέφα Αλεξιάδου (1933-2024) υπήρξε για χρόνια από πιο συμπαθητικές παρουσίες της ελληνικής τηλεόρασης.

https://www.lifo.gr/tropos-zois/gefsi/i-kyria-befa-den-eihe-mystika-apo-koino-tis

Πέθανε ο σκηνοθέτης των μεγάλων τηλεοπτικών επιτυχιών, Μανούσος Μανουσάκης σε ηλικία 74 ετών..

Αναδημοσιεύουμε από:

Thetoc.gr

Ο Μανούσος Μανουσάκης είχε αποκαλύψει με ποιον τρόπο ήθελε να "φύγει" από τη ζωή: "Αυτή θα είναι η καλύτερη αναχώρηση"

Είχε αποκαλύψει μάλιστα και το μοναδικό πράγμα για το οποίο μετάνιωνε...

Θλίψη έχει σκορπίσει στον καλλιτεχνικό και όχι μόνο χώρο, η είδηση του θανάτου, του εμβληματικού σκηνοθέτη ελληνικών επιτυχιών στην τηλεόραση, Μανούσου Μανουσάκη. Αυτό που προκαλεί ανατριχίλα, είναι πως σε μία πρόσφατη συνέντευξή του είχε αποκαλύψει με ποιον τρόπο ήθελε να "φύγει" από τη ζωή. Ήθελα να γίνει πάνω στο γύρισμα.

"Να πω "στοπ" ή "πάμε" την ώρα του γυρίσματος και να τελειώσω εκεί, να φύγω έτσι από τη ζωή. Είναι η καλύτερη αναχώρηση" είχε πει με αφορμή την τελευταία του σειρά με τίτλο "Δίχτυ" που προβάλλεται μέσα από τη συχνότητα της ΕΡΤ.

Ο πετυχημένος σκηνοθέτης σπουδαίων σειρών όπως το "Κόκκινο Ποτάμι", το "Τμήμα Ηθών", ο "Ταύρος με Τοξότη", οι "Δρόμοι της Πόλης", οι "Ψίθυροι Καρδιάς" είχε αποκαλύψει μάλιστα και το μοναδικό πράγμα για το οποίο μετάνιωνε...

"Μετανιώνω που δεν είχα πολύ χρόνο να ασχοληθώ με το μεγάλωμα των παιδιών. Τώρα, βέβαια, ο γιος μου είναι 49 και η κόρη μου 45 χρονών και δεν τους έχουν μείνει παιδικά τραύματα εξ αυτού. Με τον γιο μου κιόλας συνεργαζόμαστε, γράφει τη μουσική και κάνει σχεδιασμού ήχου στη νέα μας σειρά. Είμαστε πολλά χρόνια συνεργάτες, έχει γράψει τη μουσική και για τα "Κρυφά μονοπάτια" και για το "Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο". Οπότε αναπληρώνουμε ό,τι χάσαμε στα νιάτα μας".

"Μαζί τους γονείς μου, σαν παιδί, δεν τους είδα ποτέ"

Σε άλλη συνέντευξή του είχε μιλήσει για τους γονείς του, λέγοντας: "Δε νομίζω ότι οι γονείς μου είχαν καμία επαφή. Μαζί σαν παιδί δεν τους είδα ποτέ. Χώρισαν όταν ήμουν 2,5 ετών οπότε δε μπορώ να τους θυμάμαι μαζί. Πολύ μετά τους είδα μαζί.

Πολύ μετά, στα 75-80 τους που ερχόντουσαν να κάνουν Πάσχα μαζί μου στο Χιλιομόδι. Εκεί τους είδα να τσακώνονται όπως τσακώνονται δυο ερωτευμένοι. Ήταν τόσο γλυκείς αυτοί οι τσακωμοί. Ήταν σαν να ήταν δυο έφηβοι που βγαίνουν ραντεβού και τσακώνονται. Τότε ζήσαμε κάποιες κοινές μέρες μαζί. Για 3-4 χρόνια περνούσαμε τα Πάσχα μαζί. Δε με απασχόλησε ποτέ ο χωρισμός τους.

Ήταν δυο άνθρωποι που έκαναν τις ζωές τους. Δεν ήταν κάτι συνηθισμένο τότε αλλά δε με απασχόλησε πολύ, ούτε ήθελα να εμπλακώ σε μια τέτοια μυθολογία χωρισμού. Για μένα, η κατάσταση ήταν αυτή, δεν υπήρχε καμία άλλη, δεν γνώρισα κάποια άλλη κατάσταση", εξομολογήθηκε για τους γονείς του.

Παντρεμένος με την πολυαγαπημένη του Μαρία από το 1975

Ο Μανούσος Μανουσάκης, σύμφωνα με όσους τον γνώριζαν, εκτός από επιτυχημένος επαγγελματίας ήταν κι ένας τρυφερός σύζυγος και μπαμπάς δυο παιδιών. Παντρεμένος με την πολυαγαπημένη του, Μαρία από το 1975, ενώ η γνωριμία και η σχέση τους ξεκίνησε το 1972. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, το Μανόλη και την Κλεώνη–Δέσποινα.

"Ως γονείς τούς στηρίξαμε σε αυτά που ήθελαν. Πρέπει να σε "καίει" για να γίνεις κάτι, πόσο μάλλον στα καλλιτεχνικά επαγγέλματα. Η Δέσποινα είναι εικαστικός video art και παίρνει το μεταπτυχιακό της στο Βέλγιο, ο Μανόλης είναι συνθέτης και παραδίδει το διδακτορικό του στο Λονδίνο. Επιπλέον, ο Μανόλης έκανε το σχεδιασμό του ήχου της ταινίας, μια τιτάνια δουλειά. Στη συνεργασία δεν είμαστε γιος και πατέρας αλλά ο σκηνοθέτης και ο υπεύθυνος του ήχου, απλά έχουμε μια μεγαλύτερη οικειότητα. Όμως οι ρόλοι είναι ξεκαθαρισμένοι", είχε πει χαρακτηριστικά για την οικογένειά του.

Η ταινία που απαγορεύτηκε από τη Χούντα

Ο Μανούσος Μανουσάκης γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1950 στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου του Λονδίνου και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ξεκίνησε να εργάζεται αρχικά στον κινηματογράφο.

Μία από τις πρώτες του δουλειές ήταν η ταινία "Βαρθολομαίος” το 1973, η οποία απέσπασε ειδική μνεία στο "Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Ρέμο”, αλλά στη χώρα μας απαγορεύτηκε από τη Χούντα.

Ακολούθησαν κι άλλες κινηματογραφικές παραγωγές όπως: "Άρχοντες” (1978), "Η Σκιάχτρα” (1985), "Παραλάβατε διορισμόν” (1996), "Κόκκινος δράκος” (1998) και "Ουζερί Τσιτσάνης” (2015).

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έκανε το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης τηλεοπτικών σειρών. "Καλλικαντζαροδουλειές” (1985-1986), "Μικρογραφίες” (1986-1987) και "Τα καλύτερά τους χρόνια” (1989). Οι δραματικές σειρές που σκηνοθέτησε και γνώρισαν τεράστια επιτυχία: "Ψίθυροι Καρδιάς”, "Άγγιγμα Ψυχής”, "Μη μου λες αντίο”, "Τμήμα ηθών”, "Η αγάπη ήρθε από μακριά", "Το κόκκινο ποτάμι”.

Πηγή:                                                                                                                                          .............................................................................Διαβάστε Επίσης:

Μανούσος Μανουσάκης: Ο καλλιτεχνικός κόσμος αποχαιρετά τον σπουδαίο σκηνοθέτη

Πέθανε ο Μίμης Πλέσσας Μια εβδομάδα πριν συμπληρώσει τα 100 του χρόνια -Το συγκινητικό μήνυμα της συζύγου του Λουκίλα Καρρέρ.

🪔Μίμης Πλέσσας 🕯️Αθήνα ,12 Οκτωβρίου 1924 - Αθήνα, 5 'Οκτωβρίου 2024 ✝️
Έφυγε εχθές βράδυ από την ζωή ο
#Μίμης_Πλέσσας 🖤🎼🎹
Υπήρξε, στυλοβάτης της 'Ελληνικής 🇬🇷Μουσικής μας κληρονομιάς🎼🎹🎶ένας μεγάλος Έλληνας🇬🇷 Μουσικός, συνθέτης, πιανίστας, δημιουργός με διεθνή αποδοχή & αναγνώριση, αλλά & ένας Σπάνιος, Υπέροχος, Ευγενής & ταπεινόφρων  άνθρωπος 🕯️
Έφυγε μια εβδομάδα πριν συμπληρώσει τα 💯του χρόνια, ενώ προς τιμήν του ετοιμάζονταν μια μεγάλη συναυλία στο Θέατρο Παλλάς στις 10/10/2024.

 Η συναυλία δεν αναβάλλεται αλλά πλέον θα έχει χρώμα μνημοσύνου κι όχι γενεθλίων. Διαβάστε για την συναυλία περισσότερα εδώ:    

                                                    

"Τόσα Καλοκαίρια " αλλά και Χειμώνες ...

πέρασε μαζί μας δημιουργώντας ακούραστα μαζί με τους αγαπημένους του τραγουδιστές & τραγουδίστριες μαζί με το αγαπημένο του πιάνο‼️ 🎹🎼
Ακούραστος δημιουργός μελωδικών τραγουδιών από την τζαζ και την ελαφριά μουσική έως το έντεχνο λαϊκό τραγούδι και τις μεγάλες μουσικές φόρμες, ο Μίμης Πλέσσας  δεν σταμάτησε ποτέ, να δημιουργεί & να μας ταξιδεύει στον κόσμο των συναισθημάτων για μια  'Ελλάδα καλύτερη, πιο όμορφη & μελωδική, που αγάπησε & τον αγάπησε !
'Εφυγε, από την επίγειο ζωή του για
"Ένα Ουρανό μ' Αστέρια",🌟🌟🌟 εκείνα τ' αστέρια που είναι πολλά & ξεχωριστά  που εκείνος δημιούργησε, που τραγούδησαν τα υπέροχα & μοναδικά του τραγούδια 🌟🌟🌟

Μαέστρο🙏 σ' ευχαριστούμε για όλα αυτά που μας αφήνεις ως πολιτιστική Μουσική κληρονομιά 🙏Θερμά συλλυπητήρια στα παιδιά του🙏την μοναχοκόρη του την Ελεάννα την οποία λάτρευε, στον επίσης Μουσικοσυνθέτη γυιό τον Αντώνη Πλέσσα, & ιδιαίτερα στην Λατρεμένη του σύζυγο την κα Λουκίλα Καρρέρ που για περισσότερα από 30 χρόνια στάθηκε πλάι του στηρίζοντας τον με την αγάπη της & τον απέραντο θαυμασμό της 🙏 mariarosa 

'Εκείνη με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτησή της στο Facebook αποχαιρέτησε  τον σύζυγό της, Μίμη Πλέσσα:

«Και ξαφνικά “Έπεσε βαθιά σιωπή…”…..”Κι εσύ δεν θα’ σαι πλάι μου Αστέρι της Ζωής μου……” ….θα είσαι πάντα μέσα μου και θα με προστατεύεις από εκεί ψηλά…..μέχρι να ανταμώσουμε και πάλι Ψυχή μου.
“Πέρασαν τόσα καλοκαίρια… βρεξαν τη στράτα μας φωτιές” σε αυτό το κοινό ταξίδι ΖΩΗΣ που έφτασε στο τέλος του μέχρι να ανταμώσουμε και να το ξανακάνουμε…. Ευγνώμων για όλα…. Σε ευχαριστώ για όλα…. Σε λατρεύω για πάντα…..Γιατί η Αγάπη δεν έχει ημερομηνία λήξης. Καλό ταξίδι Ψυχή μου….Καλή μας Αντάμωση» έγραψε η#Λουκίλα_Καρρέρ_Πλέσσα

Δημήτρης Χορν - Ποιός το Ξέρει;

Ποιος ήταν ο Μίμης Πλέσσας

Αναδημοσιεύουμε από 
LifO Newsroom

Ποιος ήταν ο Μίμης Πλέσσας

Ο Μίμης Πλέσσας γεννήθηκε στην Αθήνα. Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε Χημεία στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήγε στις ΗΠΑ για συνέχιση των σπουδών του. Σε μικρή ηλικία έγινε ο πρώτος σολίστ πιάνου στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Το 1952, σε ηλικία 28 ετών, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο μουσικής του Πανεπιστημίου της Μινεσότα και την επόμενη χρονιά κατετάγη πέμπτος πιανίστας στις ΗΠΑ. Το 1952 άρχισε την ενασχόληση του με τη σύνθεση και από το 1956 ως μαέστρος και συνθέτης.

Η καλλιτεχνική και συνθετική του δραστηριότητα κάλυπτε όλους τους τομείς της μουσικής, στο θέατρο, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Συνεργάστηκε με πληθώρα κορυφαίων τραγουδιστών, πολλούς από τους οποίους ανέδειξε με τα τραγούδια του. Ασχολήθηκε επίσης με τη σύνθεση μουσικής για ταινίες και θεατρικές παραστάσεις, έχοντας στο ενεργητικό του 104 ταινίες και 70 παραστάσεις. Έγραψε επίσης τη μουσική και τα τραγούδια για την τηλεοπτική σειρά «Τα παιδιά της Νιόβης».

Κατά τη διάρκεια της τεράστιας καριέρας του διηύθυνε πολλές από τις μεγαλύτερες ορχήστρες στον κόσμο, σε έργα του και διακρίθηκε αφενός για τη θεατρική του προσφορά στο Παρίσι το 1958 και για την κινηματογραφική του στο Εδιμβούργο και τις ΗΠΑ το 1964 και 1965 αντίστοιχα. Αυτών ακολούθησαν πάμπολλες διακρίσεις ελληνικές και ξένες.

Ο Μίμης Πλέσσας υπήρξε ο παραγωγός της ιστορικής ραδιοφωνικής εκπομπής 

«Σε 30 δευτερόλεπτα» που ήταν μια εκπομπή βράβευσης γνώσεων με διάφορα δώρα (ραδιόφωνα και βιβλία), στη δεκαετία του 1960 – 1970. Συμμετείχε σε πλείστες διεθνείς και ελληνικές επιτροπές κρίσης καλλιτεχνικών γεγονότων.

Ήταν μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρίας Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος, της ΕΡΓΗΜ (σύγχρονης μουσικής) και πολλών άλλων καλλιτεχνικών συλλόγων. Επίσης, ομιλεί αγγλικά και γαλλικά και είναι μόνιμος κάτοικος της Αθήνας.

Από τις 4 Ιανουαρίου 1986 έως τις 20 Ιουλίου 1988 ήταν συμπαρουσιαστής μαζί με τον Κώστα Φέρρη και τον Βασίλη Τσιβιλίκα της εκπομπής της ΕΡΤ Καλλιτεχνικό καφενείο, όπου καλούνταν διάφορες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού και κοινωνικού χώρου και μοιράζονταν ιστορίες από το πώς ξεκίνησαν και τη ζωή τους γενικότερα.

Ο Μίμης Πλέσσας με το άριστο παίξιμο του πιάνου συνόδευε συνήθως τους τραγουδιστές που ψυχαγωγούσαν τον καφενέ. Αυτή η εκπομπή είχε ιδιαίτερη επιτυχία.

Το 2010 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Πατρών ενώ ήταν διδάκτωρ Χημείας του Πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ.

Το 2016 ο Μίμης Πλέσσας, με αφορμή την επέτειο 50 χρόνων από την εμφάνισή του στη δισκογραφία με τον δίσκο Ραντεβού στον αέρα για την ομώνυμη ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη, παρουσίασε το τελευταίο πλήρες έργο του Διάφανος σταυρός με ερμηνευτή τον Θάνο Ολύμπιο. Ο δίσκος τους έγινε πλατινένιος.

Ήταν παντρεμένος με τη Λουκίλα Καρρέρ, με την οποία απέκτησε μια κόρη το 1998. Είχε αποκτήσει κι έναν γιο από προηγούμενο γάμο του, τον μουσικοσυνθέτη Αντώνη Πλέσσα.

από το Lifo.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ


Μουσική / Ο Μίμης Πλέσσας και η τζαζ στη δεκαετία του ’60
ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ 26.5.2024

Μουσική / Μίμης Πλέσσας: Ο πρίγκιπας του ελληνικού σάουντρακ
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 24.5.2020 

Διαβάστε επίσης:

Θλίψη στην κηδεία του Μίμη Πλέσσα -Συγκινημένοι όλοι στο τελευταίο αντίο, ποιοι πήγαν [εικόνες]
https://www.iefimerida.gr/ellada/kideia-mimi-plessa

Χρήστος Γιανναράς (1935-2024): «Η Ελλάδα πέθανε και τη σκοτώσαμε εμείς» Ο σημαντικός Έλληνας διανοητής που έφυγε χθες από τη ζωή δεν σταμάτησε ποτέ να μιλά και να γράφει για τα παρακμιακά φαινόμενα της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής.

Γιάννης ΠανταζόπουλοςΑδιαφορούσε και δεν δίσταζε να εκφράζει τις αντισυμβατικές και αιρετικές απόψεις του για όλες τις πτυχές της νέας πραγματικότητας. 

Φωτό: Στάθης Μαμαλάκης / LIFO


«Κατανοούμε τον θάνατο. Δεν τον γνωρίζουμε {…}. Το πέρασμα από τη ζωή στον θάνατο, από την ύπαρξη στην ανυπαρξία ή τη «μετάβαση», αν υπάρχει, σε άλλον τρόπο ύπαρξης, αυτοσυνειδητής, δεν τα γνωρίζουμε {…} Ο θάνατος τού σώματος είναι η απαρχή νέου τρόπου ύπαρξης διαφορετικού από την βιολογική επιβίωση, τις χαρές και τις δυσκολίες τής επί γης συμβίωσης. Αυτός ο μεταθανάτιος τρόπος ύπαρξης δεν μπορεί να σημανθεί με τα σημαίνοντα τής γλώσσας που υπηρετεί την επικοινωνία στον παρόντα επίγειο βίο»,

έγραφε ο Χρήστος Γιανναράς, που έφυγε χθες από τη ζωή στα 89 του χρόνια, στο βιβλίο του «Γρίφος Θάνατος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.⁶

Αναμφίβολα υπήρξε ένας απ’ τους σημαντικότερους Έλληνες διανοούμενους αλλά και μια εξέχουσα φυσιογνωμία των γραμμάτων και των ανθρωπιστικών σπουδών. Σε όλη τη διάρκεια του βίου του παρέμεινε τολμηρός και μαχητικός. Παρακολουθούσε με έντονο ενδιαφέρον την πορεία της εκπαιδευτικής πολιτικής ενώ αναφερόταν συχνά στο γεγονός ότι ως κοινωνία «δεν εξευρωπαϊζόμαστε αλλά επιμένουμε να πιθηκίζουμε την ευρωπαϊκότητα». 

Ήταν ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης (Παρίσι) και έχει διδάξει Φιλοσοφία, Πολιτιστική Διπλωματία και Συγκριτική Οντολογία σε πανεπιστήμια της Γαλλίας, της Ελβετίας, της Ελλάδας.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα άρθρα του δημιουργούσαν αντιδράσεις και προκαλούσαν κύματα αντιδράσεων στον δημόσιο διάλογο. Για πολλούς οι απόψεις τους ήταν ενοχλητικές. Τον χαρακτήρισαν συντηρητικό, δογματικό, ακραίο και θεωρητικό της «νεορθοδοξίας»

Ο λόγος του ήταν σαγηνευτικός, ακριβής και μετρημένος. Με απεριόριστες εκφραστικές ικανότητες, τα κείμενα του ξεχώριζαν για τον γλωσσικό τους πλούτο και την πυκνότητα της γραφής. Αναντίρρητα, ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος, ένας σπουδαίος καθηγητής και ένας ανεξάντλητος συγγραφέας.

Παράλληλα, μέσα από την πολυετή συνεργασία του με τις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Καθημερινή», ανήκε στην κατηγορία των επιφυλλιδογράφων που είχαν αποκτήσει φανατικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς.

Με ένα πλούσιο συγγραφικό έργο αλλά και μια μακρά και καταξιωμένη ακαδημαϊκή πορεία στον χώρο της φιλοσοφίας, ως το τέλος της ζωής του δεν σταμάτησε ποτέ να μιλά και να γράφει για τα παρακμιακά φαινόμενα της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής.

Μάλιστα, το τελευταίο του βιβλίο τιτλοφορείται «Αντιπαλεύοντας την παρακμή», στο οποίο συμπύκνωνε όλα όσα τον ενοχλούσαν. Υποστήριζε ότι οι Έλληνες παρήγαν πολιτισμό, κοινοτικούς και συντεχνιακούς θεσμούς, αξιοπρέπεια, αυτοπεποίθηση, όραμα ιστορικού μέλλοντος.

Και θύμιζε ότι τώρα πια παράγουν μόνο μίμηση και μεταπρατισμό, αγλωσσία, παρανάγνωση της Ιστορίας, με ζηλευτό πρότυπο ανάπτυξης τη Σιγκαπούρη.

Και πίστευε ακράδαντα ότι αντλούμε ελπίδα, όσο υπάρχουν αντιστάσεις στην ισοπέδωση: Μνημονεύουμε Σεφέρη, Ελύτη, Τσαρούχη, Χατζιδάκι, Γκάτσο, Πικιώνη, Θεοτοκά.

Ο ίδιος ενδιαφερόταν αρκετά για την ελληνική πολιτική, αλλά όχι για το κομματικό σύστημα.

Στα κείμενα του αναφερόταν συχνά στα φαινόμενα συλλογικής α-νοησίας, στον εκπαιδευτικό πρωτογονισμό της «απομνημόνευσης», στην εμμονή ως προς την ολέθρια ταύτιση της Παιδείας με τη χρησιμότητα, τη φροντιστηριοποίηση του σχολείου στους σημερινούς Ελληνώνυμους οι οποίοι πάσχουν μόνο ή κυρίως από ξιπασιά, στα ψαλιδισμένα οράματα, την επίδραση της νεωτερικότητας στον ελληνισμό καθώς και την παραφθορά και αλλοίωση της εκκλησιαστικής, λαϊκής ευσέβειας, τον ψευτο-επιστημονισμό σαν άλλοθι μιας ακαδημαϊκής θεολογίας που νεκρώνει την αλήθεια της Εκκλησίας, την χωρίζει από τα υπαρκτά προβλήματα του ανθρώπου αλλά και από την ευχαριστιακή εμπειρία και την άσκηση.

Πριν λίγο καιρό είχαμε συνομιλήσει αρκετές φορές στο τηλέφωνο προκειμένου να τον φιλοξενήσω σ’ ένα απ’ τα επεισόδια της σειράς podcast «Άκου την Επιστήμη».

Αν και όπως μου έλεγε οι αντοχές του ήταν μειωμένες λόγω ηλικίας, το μυαλό του παρέμεινε κοφτερό. 

Εξοργιζόταν με την κομματοκρατία και θεωρούσε ότι «ο συλλογικός μας βίος παραμένει μια πτήση στο τυχαίο».

Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα άρθρα του δημιουργούσαν αντιδράσεις και προκαλούσαν κύματα αντιδράσεων στον δημόσιο διάλογο. Για πολλούς οι απόψεις τους ήταν ενοχλητικές. Τον χαρακτήρισαν συντηρητικό, δογματικό, ακραίο και θεωρητικό της «νεορθοδοξίας».

Ο ίδιος αδιαφορούσε και δεν δίσταζε να εκφράζει τις αντισυμβατικές και αιρετικές απόψεις του για όλες τις πτυχές της νέας πραγματικότητας.

Πάντοτε τον χαρακτήριζε το ευγενές και μειλίχιο ύφος, τα βιβλία του βρίσκονταν διαρκώς στη λίστα των ευπώλητων και τα γραπτά του πυροδοτούσαν συζητήσεις, διαφωνίες και προβληματισμούς.

Επέμενε ότι «Η Ελλάδα πέθανε και τη σκοτώσαμε εμείς» και μιλούσε για μια «παρωδία κράτους που βασίστηκε στις πελατειακές σχέσεις».

Αναρωτιόταν διαρκώς αν αφορά τον Έλληνα σήμερα η πολιτική αλλά και πόση σχέση έχει με την πραγματικότητα της ζωής του, με τα πραγματικά του προβλήματα.Αναρωτιόταν διαρκώς αν αφορά τον Έλληνα σήμερα η πολιτική αλλά και πόση σχέση έχει με την πραγματικότητα της ζωής του, με τα πραγματικά του προβλήματα. Φωτό: Στάθης Μαμαλάκης / LIFO

Ο ίδιος παρέμενε σθεναρά ανεπηρέαστος από κόμματα και ιδεολογίες.

Είτε συμφωνούσες είτε διαφωνούσες με όσα υποστήριζε, ο Χρήστος Γιανναράς ήταν μια δεσπόζουσα προσωπικότητα στην επιστημονική και πνευματική μας ζωή και άφησε μια σπουδαία παρακαταθήκη καθώς και ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα.

Για παράδειγμα, το βιβλίο του «Καταφύγιο Ιδεών» παραμένει μια σημαντική μαρτυρία για τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις στη νεότερη Ελλάδα ενώ η επιτυχία του έγκειται στο ότι λειτουργεί ως αρχέτυπη εικόνα των ανθρωπολογικών συνεπειών των παντός είδους ιδεολογικών καταφυγίων. Επιπρόσθετα, «Το Πρόσωπο και ο Έρως» ανήκει στα σημαντικότερα ελληνικά φιλοσοφικά συγγράμματα του 20ου αιώνα και διερευνά το ερώτημα για τη δυνατότητα πρόσβασης του ανθρώπου στην υπερβατική Αιτιώδη Αρχή των υπαρκτών και της ύπαρξης.

Όταν τον ρώτησα στην τελευταία μας συνέντευξη, τι θεωρεί σημαντικό στη ζωή, εκείνος χωρίς δεύτερη σκέψη μου απάντησε: 

«Δεν υπάρχει σημαντικότερο πράγμα απ’ το ν’ αγαπήσεις και ν’ αγαπηθείς». 

Για τον ίδιο η κριτική είχε στόχο και όραμα: Να σωθούν σε κάποιες συνειδήσεις μέτρα και όρια γνησιότητας: των σχέσεων κοινωνίας, του αθλήματος της πολιτικής, των ανιχνεύσεων της τέχνης, της χαράς του έρωτα.

Θα τον θυμάμαι για την αστική του ευγένεια, το μόνιμο χαμόγελο, την κριτική του στάση, τις μικρές καθημερινές του συνήθειες που διατηρούσε πιστά, την αξιοθαύμαστη συνέπειά του, την αυστηρότητα του ήθους του και τον αυθεντικό τρόπο σκέψης του.

Φυσικά θα εξακολουθώ να καταφεύγω στα αποφθέγματα της σκέψης του που περιέχονται στα πολυάριθμα βιβλία του αλλά και στα αμέτρητα κείμενα του που θα συνεχίσουν να αποτελούν, για πολλούς, μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης. 

Τώρα που δεν είναι πια μαζί μας σπεύδω να ανοίξω το βιβλίο του «Πείνα και Δίψα». Στέκομαι στο απόσπασμα που μιλά για το «πώς μένουμε δούλοι στη μιζέρια της καθημερινότητας, μένουμε δούλοι στο πρόσκαιρο και εφήμερο και φθαρτό του κόσμου τούτου. Κλείνουμε όλη τη θέα της ζωής στις χωματερές εκτάσεις της ρουτίνας, γίνεται όλη η ζωή ένας παχύς χωματόδρομος που τον περνάμε έρποντας».

Και συνεχίζει: «Η αιωνιότητα ζει μέσα μας στην κάθε μέρα, στην κάθε ώρα, σαν σύγκριση και σαν νοσταλγία. Ο χαμένος παράδεισος ζει μέσα μας στις στιγμές της μεγάλης χαράς, στο πλησίασμα ενός ανθρώπου, μιας αλήθειας, μιας αγάπης, μιας ομορφιάς. Είναι στιγμές στη ζωή, αυτές που κάνουν τη δίψα μας μαρτύριο και που το νιώθουμε καθαρά πως θ' αρκούσαν, σε μία αέναη παράταση, να μας ξεδιψάσουν για μία αιωνιότητα».

«Η ζωή είναι λίγη, όχι χρονικά λίγη, όσο ποιοτικά και ποσοτικά. Είναι τόση μόνο, όσο για να ξυπνάει μέσα μας μια βαθιά, ακόρεστη δίψα. Ό,τι γευόμαστε σε τούτη τη ζωή δεν είναι παρά αρμυρό νερό που μεγαλώνει τη δίψα μας για ένταση και διάρκεια. Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να αποδώσει ό,τι ίσαμε τούτη τη στιγμή έχουμε δοκιμάσει στη ζωή: Διψάμε. Ό,τι γευτήκαμε κι ό,τι γευόμαστε είναι λίγο, ασήμαντο, μηδαμινό, μπροστά σ’ αυτό που διψάμε», καταλήγει.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ


Άκου την επιστήμη / Χρήστος Γιανναράς: «Το μεγαλύτερο δώρο στη ζωή είναι ν’ αγαπήσεις και ν’ αγαπηθείς»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ27.12.2023

Mικροπράγματα / Όταν ο Χρήστος Γιανναράς προέβλεπε το 2005: «Φόβαμαι ότι η χώρα δεν θα αποφύγει χρεωκοπία οικονομική και κοινωνική»
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ19.11.2017

Βιβλίο / Χρήστος Γιανναράς: Η σημαντική ώρα
ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ23.5.2012

Συνέντευξη / Χρήστος Γιανναράς: Σάπια Δεξιά, γελοία και ιδιοτελής Αριστερά
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ6.8.2015

Βιβλίο / O Χρήστος Γιανναράς στο LIFO.gr
ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ/ ΦΩΤΟ: ΣΤΑΘΗΣ ΜΑΜΑΛΑΚΗΣ5.3.2014

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑΑΠΩΛΕΙΕΣ
Χρήστος Γιανναράς (1935-2024): «Η Ελλάδα πέθανε και τη σκοτώσαμε εμείς»