#Σαν_Σήμερα_30_Μαρτίου_1822
#Chios #GreekGenocide
#Η_Σφαγή_της_Χίου
#Δεν_Ξεχνώ τις ανελέητες, φρικτές σφαγές τους βιασμούς και απαγωγές, των 10 άδων χιλιάδων Ελλήνων της Χίου, πως 45.000 αθώα κι ανυπεράσπιστα γυναικόπαιδα πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα σκλαβοπάζαρα της Τουρκίας και της Αλγερίας,
από τους βάρβαρους οθωμανούς, αφού πρώτα -πρώτα λεηλάτησαν εξ' ολοκλήρου τις περιουσίες των πλουσίων κατοίκων της κι έπειτα ολοκλήρωσαν την καταστροφή, πυρπολώντας τα νοικοκυριά τους, τα σπίτια τους και κάθε λογής καλλιέργεια (όπως τα ξακουστά Μαστιχόδεντρα) και κάθε περιουσία τους...
Η Σφαγή της Χίου ήταν μια βάρβαρη λεηλασία ένα φρικτό έγκλημα και μια αποτρόπαια πράξη η οποία είχε ως στόχο να λειτουργήσει ως αντίποινα στον ξεσηκωμό των Χιωτών που αποφάσισαν να ταχθούν υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης.
Διάβασε σχετικά εδώ:
Στις 30 Μαρτίου το 1822, οι Οθωμανοί υπό τον Kara-Ali επιβίβασαν στο νησί 7χ.λ στρατιώτες που προβαίνουν στις πιο φρικτές αγριότητες και στα πιο απάνθρωπα εγκλήματα!
Σφαγιάζουν οι Τούρκοι όλα τα παιδιά κάτω από 3, όλους τους άνδρες πάνω από 12 και όλες τις γυναίκες πάνω από 40...
Λεηλατούν κι έπειτα
Πυρπολούν σπίτια και περιουσίες...
Ο Γάλλος ζωγράφος #Ευγένιος_Ντελακρουά κορυφαίος εκπρόσωπος του Ρομαντισμού αποτυπώνει το 1824,την σφαγή με τρόπο μοναδικό που συγκινεί την ελεύθερη Ευρώπη υπέρ της Ελλάδος στον πίνακά του:
"Η σφαγή της Χίου" των Χιωτών που αποφάσισαν να ταχθούν υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης.
Η σφαγή άμαχων χωρικών, κυρίως γυναικόπαιδων ήταν αυτή που θα συγκλονίσει τον κόσμο! Θα συγκινήσει και θα ευαισθητοποιήσει αρκετούς καλλιτέχνες φιλέλληνες και θ'αποτυπωθεί στο έργο τους είτε ποιητικό είτε εικαστικό που θα καταμαρτυρεί πάντοτε τα φρικτά εκείνα εγκλήματα!
'Οπως το ποίημα του 'Αγγλου Βίκτωρος Ουγκώ που το 1828, συνέθεσε το ποίημα του με τίτλο
"Το ελληνόπουλο"
(μτφρ.Κωστή Παλαμά)
Το ελληνόπουλο
"Τούρκοι διαβήκαν.
Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τα’ όμορφο νησί,
μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ’ αρχοντονήσι,
που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές
καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ’ τα νερά.
Ερμιά παντού.
Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα
κάποιο παιδί μονάχο κάθεται,
σκύβει θλιβερά το κεφαλάκι στήριγμα
και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη
σαν αυτό ξεχασμένη
μεσ’ την αφάνταστη φθορά.
Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες για να μην κλαις λυπητερά,
τ’ήθελες τάχα να ‘χες για να τα ιδώ τα θαλασσά ματάκια σου ν’ αστράψουνε,
να ξαστερώσουν πάλι και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι με τα μαλλάκια τα χρυσά;
Τι θέλεις άτυχο παιδί,
τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξης ξέγνοιαστα,
για να τα καμαρώσω ριχτά στους ώμους σου πλατιά μαλλάκια που του ψαλιδιού
δεν τάχει αγγίξει η κόψη και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;
Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ‘ το Ιράν,
που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ’ το δεντρί
που μεσ’ στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει, κ’ έν’ άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει,
Δεν σώνει μεσ’ απ’ τον ίσκιο του να βγει;
Μη το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύκτα μέρα και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ’ όλα τα αγαθά τούτα;
Πες.Τα‘ άνθος, τον καρπό;
Θες το πουλί;
-Διαβάτη,μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι: Βόλια, μπαρούτι θέλω.
Να.
Αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού στην
Αμερικανική Ήπειρο αυτή η ανηλεής Σφαγή των χριστιανών κατοίκων της Χίου από τους Οθωμανούς συγκίνησε βαθύτατα και αποτυπώθηκε στην ποίηση των Αμερικανών και καταγράφηκε ως ένα από τα τραγικότερα γεγονότα της 'Ελληνικής 'Επανάστασης του 1821, που ξέσπασε στα τέλη του Μάρτη στις 30/3/1822 και κράτησε πάνω από 3 μήνες, σπέρνοντας τον όλεθρο και την καταστροφή στο πλούσιο νησί της Χίου μας που οι Αμερικανοί αποκαλούσαν τότε ως οι
"Οι κήποι του Αιγαίου".
Αξίζει να δούμε πως ο Βαχήτ Πασάς στα «Πολιτικά Απομνημονεύματά» αναφέρει για τα θύματα:
«Των μεν προϊσταμένων ιερέων, επισήμων και άλλων ανταρτών, κεφαλαί 1.109. Τελειωθέντων εν στόματι μαχαίρας 25.000. Σκλαβωθέντων παίδων και κορών 5.000. Ο δε μεγαλειότατος ημών Σουλτάνος κατά τούτο μόνον εζημιώθη: προ της συμπλοκής εν Χίω εμετρώντο 41.000 κεφαλαί τριών κλάσεων, πληρώνουσαι κεφαλικόν φόρον – και ο φόρος ούτος εζημιώθη επαισθητώς…».
Βλέπουμε πως διόλου δεν συναισθάνεται τα εγκλήματα τους, μοναχά νοιάζεται πως, θα μειωθούν τα χρήματα από τους φόρους, αφού τώρα πια είναι νεκροί και δολοφονημένοι απ' τα σπαθιά τους, οι Χιώτες κάτοικοι...
Ο Ευγένιος Ντελακρουά (Eugène Delacroix, 26 Απριλίου 1798 – 13 Αυγούστου 1863) ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ζωγράφους του 19ου αιώνα και κορυφαία μορφή του Ρομαντισμού, είχε χάσει τον πατέρα του σε νεαρή ηλικία και είχε μεγαλώσει με τη μητέρα του, γεγονός που τον είχε ιδιαιτέρως ευαισθητοποιήσει πάνω στην Σφαγή της Χίου ,όπως επίσης πως είχε έντονα επηρεαστεί από άλλους ένθερμους φιλέλληνες της εποχής όπως: ο Λόρδος Βύρωνας και ο Γκαίτε! Να πούμε βέβαια πως η απήχηση του έργου του απογειώθηκε το 1822, όταν παρουσίασε το έργο του:
" Η Σφαγή της Χίου" στο "Σαλόνι του Παρισιού"!
Το έργο αυτό, εμπνευσμένο από τα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης, προκάλεσε αίσθηση με τη δραματική του σύνθεση και τα έντονα χρώματα.
 |
| Δείτε πόσο συγκλονιστικά αποδίδει τα συναισθήματα της μάνας στον πίνακα "Η Σφαγή της Χίου " |
Αργότερα, το 1830, με το έργο του "Η Ελευθερία Οδηγεί τον Λαό"(La Liberté guidant le peuple), αφιερωμενο στην Γαλλική Επανάσταση, η απήχησή του θα κορυφωθεί!
Διαβάστε παλαιότερη ανάρτηση μας εδώ:
Δείτε σχετικό Βίντεο:
Η Σφαγή της Χίου στην ποίηση των Αμερικανών
Του Αλέξανδρου Παπαδόπουλου
Σάβ, 17/10/2020 - 18:17
Η ανήλεη σφαγή των κατοίκων της Χίου από τους Οθωμανούς τον Απρίλη του 1822 ήταν ένα από τα τραγικότερα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης που έμεινε ανεξίτηλο στη συνείδηση, όχι μόνο του ελληνικού λαού αλλά ολόκληρου του τότε χριστιανικού κόσμου.
Οι «Κήποι του Αιγαίου», όπως αποκαλούσαν τότε την Χίο, ήταν ένα πλούσιο νησί με πληθυσμό πάνω από 120,000 μ' ανεπτυγμένο εμπόριο και με πρωτοφανή, για την εποχή εκείνη πνευματική δραστηριότητα.
Στις 11 Απρίλη ο Οθωμανικός στόλος κατέπλευσε στο λιμάνι του νησιού και αποβίβασε μερικές χιλιάδες Τούρκους.
Τα δυσάρεστα νέα της τραγικής σφαγής της Χίου ερέθισαν και πάλι την συνείδηση ολοκλήρου της Ευρώπης. Στην Αμερική οι πρώτες λεπτομερείς περιγραφές της σφαγής έφθασαν κατά τον Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη, κυρίως από γράμματα των ανδρών μοίρας του Αμερικανικού στόλου που την εποχή εκείνη ναυλοχούσε στα νερά της Μεσογείου και από διάφορους Αμερικανούς επισκέπτες ή εμπόρους που βρίσκονταν στη Σμύρνη.
Σύντομα ο αμερικανικός τύπος ασχολείται εκτενέστατα με την απάνθρωπη εικόνα της καταστροφής, παραθέτοντας τις τραγικές λεπτομέρειες. Στις 13 Ιανουαρίου 1823 σε μια μεγάλη συγκέντρωση που έγινε στην Νιούαρκ της Νέας Υερσέης υπέρ των μαχομένων Ελλήνων ο William Miler μιλώντας κι αναφερόμενος στα γεγονότα της Χίου είπε χαρακτηριστικά ότι
Αλλά όπως πάντα, το μέγεθος του δράματος και της τραγικότητας της σφαγής του νησιού την ένοιωσε πιο βαθύτερα η ευγενικιά και ευαίσθητη ψυχή του Αμερικανού ποιητή.
Κι οπόταν από τη σφαγιασμένη Χίο μας έρχεται του Οθωμανού η κατάρα τ' απελπισμένο σκούξιμο, τ' απόηχο πράξης ανείπωτηςτον οίκτο στεναγμό μας τον σφραγίζει.
Σε μιαν άλλη θρηνητική ωδή που δημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμο Augusta ο ποιητής θρηνώντας πάνω στα ερείπια και τις στάκτες της περασμένης παλιάς δόξας της Ελλάδας, οραματίζεται την βασίλισσα των Αθηναίων, την Αθηνά να κατέρχεται μ όλο το «πολεμικό μένος της» εκεί
'ΟΑπου η Χίος κοκκινίζει μ' αιματοβαφή Χριστιανική κι ο άπιστος δαίμονας ουρλιάζει ακόμα γύρω στην ακτή.
Άλλοι ποιητές, στην προσπάθειά τους να δώσουν λεπτομερή περιγραφή της γενικής ερήμωσης του νησιού, καταπιάνονται μ εκτενέστατα στιχουργήματα που ωστόσο δεν στερούνται ούτε λογοτεχνικής αξίας, ούτε ιστορικού ενδιαφέροντος.
Πρόκειται περί μιάς επικολυρικής περιγραφής των ωμοτήτων της Χίου.
Ο Τούρκος θα ορμήσει «μ όλο του το μένος». Ταυτόχρονα μια φωνή που έρχεται πέρα από τα κύματα προφητεύει την τραγική μοίρα του νησιού.
«Ο Οθωμανός μ οργή τον Έλληνα στον τάφο στέλνει». Στη συνέχεια ο ποιητής μας περιγράφει το τραγικό τέλος της νήσου που έχει αφεθεί τελείως στα φονικά χέρια του Οθωμανού.
Στα μαύρα πέπλα του θανάτου τα σκοτάδια σε τύλιξαν νησί ωραίο και στέκουν ρημαγμένες οι εκκλησιές σου. Ο χλευασμός και του Οθωμανού η κατάρα.
Μα πιότερο ο πικρός του σαρκασμός. Τ' αρπακτικά του γύπα τα πετάγματα και το τσακάλι, όλα εδώ σου παραστέκουν.
Τέλειωσες και δεν είσαι πια με των ωραίων τη μακαρισμένη συντροφιά!
Νεκροφυλάκιο μοιάζεις τώρα συ, στο πέλαγος πλέεις, όπου δαιμόνων σύναξη με μίσος ρεμπελεύει.
Κι όμως εδώ νωθρός και άβουλος ο Μουσουλμάνος στέκει όπως η τίγρη στην ερημιά, αναίσθητος μπροστά στα λείψανα του θύμα του απείρακτος από το μαχαίρι της εκδίκησης.
Μ' αίματα είναι η γης βαμμένη όπου το γόνατο σε προσευχή το γέρνει.
Με τέτοια ποιητικά θρηνολογήματα, σκορπισμένα ανάμεσα στις πολυάριθμες ωδές και ύμνους αφιερωμένους στην Ελληνική Επανάσταση, οι Αμερικανοί ποιητές ζήτησαν να εκφράσουν όσο πιο δραματικά μπορούσαν το τραγικό τέλος της άλλοτε ωραίας νήσου.
Αλλά όσο κι αν τα αιματηρά γεγονότα της Χίου συγκίνησαν βαθειά τους Αμερικανούς και ίσως σε στιγμές να δόνησαν την πίστη τους για τη νικητήρια έκβαση του ελληνικού αγώνα, όμως μέσα σ εκείνο το δράμα της αιματοκυλισμένης Ελλάδας, είδαν και διέκριναν το ψυχικό σθένος και ηρωικό μεγαλείο των μαχομένων Ελλήνων και την μέχρι θανάτου αποφασιστικότητα τους να εκδικηθούν τον Οθωμανό για τη σφαγή της Χίου. Και ο θρήνος τους τότε, γίνεται προτροπή:
Για τις πόλεις σας που φλέγονται, για τα παιδιά σας που μ αλυσίδες σέρνονται. Για το αίμα που τα ακριβό νησί σας έλουσε,
Του μαχαιριού το έργο ποτέ μη σταματήσει.
Αλλά θα πρέπει και πάλι να στραφούμε στους εμπνευσμένους στίχους του πρωτοπόρου του αμερικανικού ρομαντισμού William Bryant για την τέλεια και καθολική έκφραση του λαϊκού συναισθήματος για τον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό και ιδιαίτερα για την τραγωδία της Χίου, καθώς επίσης και για την ακράδαντη πίστη των φιλελλήνων Αμερικανών στην τελική επικράτηση των ελληνικών όπλων.
Της Χίου τα σφαγμένα της παιδιά μην κλαίς. Το αίμα τους που σπάθες τούρκικες το χυσαν, στα ουράνια άδικα κραυγή δε βγάζει για του φονιά την κεφαλή εκδίκηση ζητάει.
Κι αν ο καυτός του αιμάτου χείμαρρος φουσκώνει. Αναμεσίς σε φλόγες που ουρανούς σηκώσαν, για κάθε μια σταλαματιά κι ένας αρματολός θε νάβγει.
Για τη λευτεριά της γης ή να πεθάνει.
Και για κάθε μας νεκρό που στον αφρό πετάχθη, γραφή ακριβή στης θάλασσας τα κήτη, από τους εχθρούς μας εκατό, καθένας τους θα γίνειστα όρνια του βουνού πλούσιο τραπέζι.
Πένθιμες τελετές θελ’ η Ελλάδα μας ορίσει τη μέρα εκείνη να εκφράζει απ' άκρη σ' άκρη ώσπου της δουλοσύνης οι αλυσίδες συντριβούνε.
Ποτέ πια πάλι να μη φορεθούνε.
Η τραγωδία της Χίου δεν ξεχάστηκε, έστω και μετά δεκατρία χρόνια αργότερα.
Η σφαγή της Χίου δεν ήταν μόνο πηγή ποιητικών συνθέσεων, αλλά και πολλών πεζών έργων.
Ο Nathaniel P. Willis, εκτός από το ποίημα του «Ο Έλληνας ήρωας» που επίσης αναφέρεται στα γεγονότα της Χίου, μας έδωσε και μια περιγραφή σε πεζό λόγο των τουρκικών βασανιστηρίων κατά τη διάρκεια της σφαγής με τον τίτλο «Η Ελληνοπούλα» που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Philadelphia Album.
Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί ότι παράλληλα με τα αμερικάνικα ποιητικά και πεζά – σχετικά με την τραγωδία της Χίου- εμφανίστηκαν στις αμερικάνικες εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά και μερικά αγγλικά δημοσιεύματα.
Η πληθωρική αυτή λυρική έκφραση των τραγικών γεγονότων της Χίου μας δίδει στην ολότητα της το μέτρο της ευαισθησίας και της συμπάθειας των αμερικανών διανοουμένων δια την αγωνιζόμενη Ελλάδα. Από πολιτικής δε πλευράς, οι διάπυροι αυτοί στίχοι απετέλεσαν τον καλύτερο ίσως φορέα φιλελληνικής προπαγάνδας σ ολόκληρη την Αμερική, όπου εδιαβάστηκαν.
Σημείωση: Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στον «Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης» τον Αύγουστο του 1982.
Διαβάστε Επίσης:
Ο ρόλος των Αμερικανών φιλελλήνων στην Επανάσταση του '21
Εικαστικά / Ευγένιος Ντελακρουά: Ο ρομαντικός επαναστάτης που ύμνησε την Ελλάδα όσο λίγοι
Διαβάστε Επίσης:
Άγιος Μηνάς, ένα μουσείο της σφαγής στη Χίο με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων
https://www.newsit.gr/topikes-eidhseis/agios-minas-ena-mouseio-tis-sfagis-sti-xio-me-aformi-tin-epeteio-ton-200-xronon/3644395/
Κρίσιμη καμπή στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων αποτέλεσε η «Η Σφαγή της Χίου». Οικογένειες εξανδραποδίσθηκαν, οικογένειες διαλύθηκαν, οικογένειες χάθηκαν. Για τους ελάχιστους που διασώθηκαν, οι μνήμες αυτές πέρασαν από γενιά σε γενιά κι έγιναν μνημόσυνο για τις ψυχές των αδικοχαμένων, ατσάλωσαν τη θέλησή τους, έκαναν το δάκρυ δύναμη δημιουργίας και άνοιξαν δρόμους φωτεινούς μιας καλύτερης ζωής για τους επιγόνους.
https://www.alithia.gr/apopseis/i-oikogeneia-apo-tholopotami-tis-hioy
