#RIP 

✝️#Γιώργος_Γραμματικάκης ( 'Ηράκλειο Κρήτης, 21/5/1939 - Ηράκλειο, 25/10/2023)

Έφυγε σήμερα για το "μεγάλο ταξίδι" , στο ατέλειωτο Σύμπαν και στ' άστρα  που τόσο αγαπούσε και μελετούσε ο αστροφυσικός καθηγητής και πρώην ( 2 φορές) πρύτανης του Παν/μου Κρήτης, συγγραφέας ερευνητής, και πρώην ευρωβουλευτής ( 2014, με το Ποτάμι), αφήνοντας σε όλους εμάς, εδώ στη γη, ένα πλούσιο,  όμορφο και σημαντικό συγγραφικό έργο! 

Καλό του ταξίδι! 

"έφυγε για τον απέραντο κόσμο των αστεριών και της αιώνιας ηρεμίας".

Θα επαναλάβουμε κι εμείς τα δικά του λόγια πριν 1 χρόνο, όταν εκείνος έχασε ξαφνικά, τον αγαπημένο του δίδυμο αδελφό του, τον Μάρτιο του 2022!

 'Εχαιρε εκτίμησης απ' όλους τους Κρητικούς, αλλά και τους "κριτικούς" τόσο τους ακαδημαϊκούς, επιστήμονες όσο  και τους απλούς ανθρώπους της βιοπάλης, και όλους όσους έτυχαν να τον συναντήσουν στο δρόμο τους, είτε στα έδρανα κάποιου παν/μου😢

" Λίγα μόνον λεπτά κατέχει η γραπτή ανθρώπινη ιστορία και μόνο σε μερικά δευτ/πτα μετριέται η περίοδος που η επιστήμη και η τεχνολογία μετατρέπουν τον άνθρωπο, από υπόδουλο, σχεδόν σε κυρίαρχο του φυσικού κόσμου. Κυρίαρχο ναι, όχι όμως κ' αναγκαστικά σοφότερο"... Η Κόμη της Βερενίκης 

..."Θα έλεγα πάντως ότι η γοητεία του Σύμπαντος δεν είναι εύκολα περιγράψιμη, ούτε μπορεί να ενταχθεί σε κανόνες. Το ίδιο όπως, για την γοητεία μιας γυναίκας, δεν αρκούν ίσως κάποια εξωτερικά, αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Είναι η συνολική "αίσθηση" που αποπνέει, και που δύσκολα εκφράζεται με λόγια".

....................

Ο σοφός Γιώργος Γραμματικάκης

Κώστας Γιαννακίδης

25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023, 12:01

Ηταν ένας γλυκός άνθρωπος, πράος και σοφός που ήθελε να αφήσει ένα χρήσιμο αποτύπωμα με το πέρασμα του από τη ζωή.

Για αυτό και έγινε δάσκαλος της γνώσης και φρόντισε, με τα βιβλία του, να τη μεταφέρει, βατή και εκλαϊκευμένη, σε μας τους αδαείς. Για να δούμε τον λαμπρό, κατάφωτο γαλαξία, μέσα από τα γλυκά του μάτια

Οταν συζητούσα με τον Γιώργο Γραμματικάκη ήθελα να πιάσω τον χρόνο και να εφαρμόσω πάνω του όλες αυτές τις θεωρίες περί συστολής και διαστολής.

Ποθούσα τα λεπτά να είναι μεγαλύτερα και οι ώρες να μην τελειώνουν ποτέ. Γιατί οι συζητήσεις με τον Γραμματικάκη έτειναν προς το άπειρο, στα βάθη του σύμπαντος ή στον μικρόκοσμο των φωτονίων.

Αρεσαν και στον ίδιο αυτές οι κουβέντες που πάντα κατέληγαν στα μεγάλα, στα αναπάντητα και στα υπαρξιακά. Και νομίζω ότι όσο μεγάλωνε, τόσο προσπαθούσε να δώσει θετική απάντηση στο ερώτημα για την ύπαρξη Θεού, αλλά και σκοπού στην ανθρώπινη παρουσία.

«Η ζωή δημιουργήθηκε επειδή κάποιος έπρεπε να παρατηρήσει το θαύμα του σύμπαντος» συνήθιζε να λέει.

Αν τον πίεζες, θα σου έλεγε ότι δεν μπορεί να απαντήσει θετικά ή αρνητικά στο μεγάλο ερώτημα για το αν υπήρξε ένα ευφυής σχεδιασμός στο σύμπαν.

«Νομίζω ότι ακόμα και αν εμφανιστεί μπροστά μας η απάντηση, δεν θα έχουμε την αντιληπτική ικανότητα για να την κατανοήσουμε. Είναι σαν να ζητάς από ένα έντομο να καταλάβει θεωρητική Φυσική».

Είναι αστείο, αλλά ο Γραμματικάκης δεν ξεκίνησε να γίνει Φυσικός.

Ηθελε να μπει στο Πολυτεχνείο, στη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών. Προσβλήθηκε όμως από ασιατική γρίπη και λιποθύμησε κατά την εξέταση του τελευταίου μαθήματος.

Τότε ένας οικογενειακός φίλος του πρότεινε να σπουδάσει Φυσική καθώς εθεωρείτο η επιστήμη του μέλλοντος.

Ο Γραμματικάκης ακολούθησε τη συμβουλή. Και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι προς τα άστρα που πάντα οδηγεί στα βάθη της ψυχής.

Κάποτε τον ρώτησα τι του έμαθε η ζωή.

«Μου έμαθε ότι τα διδάγματα της έρχονται πάντα καθυστερημένα και δεν έχεις χρόνο για να τα αξιοποιήσεις. Και δυστυχώς δεν υπάρχουν οι δεύτερες ευκαιρίες. Σε όλη μου τη ζωή ήθελα να μάθω ένα μουσικό όργανο και δεν το έκανα. Τώρα θα ήταν μια συντροφιά απέναντι στους φόβους που φέρνει το γήρας».

Ξέρω ότι πολλά από όσα λέγονται με ύφος νεκρολογίας υπηρετούν γνωστά κλισέ.

Ομως τι άλλο θα μπορούσες να πεις για τον Γραμματικάκη; Ναι, ήταν ένας γλυκός άνθρωπος, πράος και σοφός που ήθελε να αφήσει ένα χρήσιμο αποτύπωμα με το πέρασμα του από τη ζωή. Για αυτό και έγινε δάσκαλος της γνώσης και φρόντισε, με τα βιβλία του, να τη μεταφέρει, βατή και εκλαϊκευμένη, σε μας τους αδαείς.

Για να δούμε τον λαμπρό, κατάφωτο γαλαξία, μέσα από τα γλυκά του μάτια.

Τον Απρίλιο του 2021 ζήτησα από τον Γιώργο Γραμματικάκη να μιλήσει για τον εαυτό του και την επιστήμη. Ακούστε την αφήγηση του.

Πηγή: Protagon.gr

Ο ✝️Γιάννης Μαρκόπουλος (Ηράκλειο Κρήτης 1939 - Αθήνα 10 Ιουνίου 2023 ) ένας από τους σημαντικότερους Έλληνας μουσικοσυνθέτες & δημιουργός από εχθές δεν είναι ανάμεσά μας 😢

Ο ✝️Γιάννης Μαρκόπουλος (Ηράκλειο Κρήτης 1939 - Αθήνα 10 Ιουνίου 2023 )

ένας από τους σημαντικότερους  Έλληνας μουσικοσυνθέτες & δημιουργός από εχθές δεν είναι ανάμεσά μας 😢

Απο εχθές οι "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι" 

 στο " Καφενείον Η Ελλάς"  μιλούν με 

"Παραπονεμένα λόγια"  Δάσκαλε για την τεράστια "Θητεία" και το "Χρονικό"  των αμέτρητων τραγουδιών  ελληνικότητας που δημιούργησες και μας άφησες...

Από εχθές σε πήραν για ταξίδια άλλα τα 

"Χίλια Μύρια κύματα Μακριά από τ' 'Αιβαλί" για να σε ταξιδέψουν ήρεμα ν' αναπαυθείς εκεί

στης "Μαργαρίτας τ' 'Αλωνάκι" ...

Αντίο Δάσκαλε και Πατριώτη 😢

Αντίο Μαέστρο 🎹🎺🎷🪘🎻🪕🎸🪗🥁🪘

Πόσα χρόνια δίσεχτα μας κράτησες όρθιους με την μοναδική ξεχωριστή μουσική σου 😢

και το τόσο πλούσιο και πρωτοποριακό μουσικό σου έργο συνδυάζοντας τα γνήσια και ατόφια πολύτιμα πετράδια της παραδοσιακής μας μουσικής με ότι πιο σύγχρονο και μελλοντικό 

εμπνεύστηκε και οραματίστηκε η Μεγάλη 'Ελληνική Ψυχή σου😢

Η Ελλάδα η χιλιοτραγουδισμένη " Λέγκω" σου σήμερα υποκλίνεται με ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ 😢

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του‼️

Mariarosa

Διαβάστε Επίσης:

Γιάννης Μαρκόπουλος: Η διαδρομή 60 χρόνων στην ελληνική μουσική με διαχρονική πυξίδα την «επιστροφή στις ρίζες»

#Γιάννης_Μαρκόπουλος Η μουσική μου μιλάει στο DNA του Έλληνα»

Σχετικά άρθρα:

#Γιώργος_Νταλάρας: Τα επίθετα για τον #Γιάννη_Μαρκόπουλο υπολείπονται της αξίας του

#Γιάννης_Μαρκόπουλος Το κρυφό μήνυμα στο #Ζαβαρακατρανέμια

«Παραπονεμένα λόγια»:Το πολιτικό τραγούδι του #Γιάννη_Μαρκόπουλου που θα μείνει στην ιστορία

...............................................................

Αναδημοσιεύουμε από το 

ΠΡΙΝ

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος, σε πολλά έργα του, απέδειξε ότι το λεγόμενο «πολιτικό τραγούδι» δεν είναι ένα άθροισμα συνθημάτων, δεν είναι συνώνυμο με την ευκολία. Αντίθετα, μπορεί να έχει υψηλή καλλιτεχνική αξία και να λειτουργήσει εμψυχωτικά σε δύσκολους καιρούς. Αυτό συνέβη με τον κύκλο τραγουδιών «Χρονικό» που -όπως και άλλα έργα του συνθέτη- στα χρόνια της δικτατορίας αποτέλεσε μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα σαχλοτράγουδα της χούντας και τα τραγούδια της αντίστασης. Καταλυτικός ήταν ο ρόλος των εμπνευσμένων στίχων του Κ.Χ. Μύρη (του Κώστα Γεωργουσόπουλου) όπως και η αρχαγγελική παρουσία και φωνή του Νίκου Ξυλούρη.   Τα τραγούδια του Μαρκόπουλου συνδέθηκαν με τον αγώνα του λαού και ειδικά της νέας γενιάς για ελευθερία και δημοκρατία.

Ο Γ. Μαρκόπουλος μέχρι το τέλος της ζωής του συνέχισε να είναι σεμνός, δημιουργικός και κοινωνικά ευαίσθητος στα προστάγματα των καιρών, δείχνοντας αλληλεγγύη και σεβασμό στους αγώνες της νεολαίας και της εργατικής τάξης. Ακόμα και η τελευταία του απρόσμενη μουσική συνάντηση με τον Παύλο Παυλίδη από τα Ξύλινα Σπαθιά, έδειξε ότι το έργο του παραμένει διαχρονικό και επίκαιρο και καταφέρνει να αγγίξει νεότερα ακροατήρια.

Ανάμεσα στα πολλά τραγούδια και στα ορχηστρικά του Γ. Μαρκόπουλου, συναντάμε πολλά διαμάντια. Και τα διαμάντια είναι παντοτινά.

Βιογραφικό:

Γεννήθηκε το 1939 στο Ηράκλειο Κρήτης. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Μαρκόπουλος, πρώην νομάρχης Λασιθίου και μητέρα του η Ειρήνη Αεράκη από τη Σητεία. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα, τόπο καταγωγής του πατέρα του, στο ωδείο της οποίας παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.

 

Το 1956 συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το 1959 συνθέτει τα Τρία σκίτσα για χορό που ηχογραφούνται και μεταδίδονται από την τότε συμφωνική ορχήστρα της ΕΙΡ. Το 1963 βραβεύεται για την μουσική του στις Μικρές Αφροδίτες του Νίκου Κούνδουρου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα Θησέας (χορόδραμα), Χιροσίμα (σουίτα μπαλέτου) και τα Τρία σκίτσα για χορό.

Το 1967 επιβάλλεται στην Ελλάδα η δικτατορία και ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί στο Λονδίνο. Εκεί εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα Ήλιος ο πρώτος, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν), ολοκληρώνει το Χρονικό και τη μουσική τελετή Ιδού ο Νυμφίος, έργο ανέκδοτο με εξαίρεση ενός τμήματος, με τίτλο Ζάβαρα-κάτρα-νέμια (ιδιαίτερη σύνθεση διονυσιακού χαρακτήρα) που αποτελεί ένα από τα διάσημα κομμάτια του. Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones με τον Sir John Clemens.

Το 1969 επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ξεκινά μουσικές παραστάσεις, συνεργαζόμενος με ποιητές και σκηνοθέτες, παρουσιάζοντας τα έργα του στο στούντιο Λήδρα με νέους τραγουδιστές και μουσικούς στους οποίους δίδαξε τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του στην αισθητική κατεύθυνση που επιζητούσε. Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο δημιούργησε μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τον χώρο της δραστηριότητας του, παρά τα εμπόδια και τις επεμβάσεις της στρατιωτικής εξουσίας. Τα τραγούδια του μπαίνουν στο στόμα του ελληνικού λαού και συμβάλουν αποφασιστικά στο αίτημα για αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

 

Ξαρχάκος για Μαρκόπουλο: Απλόχερα μας άφησε μια σπουδαία παρακαταθήκη

Με μια συναισθηματική φορτισμένη ανάρτηση αποχαιρέτησε ο Σταύρος Ξαρχάκος τον Γιάννη Μαρκόπουλο που πέρασε στην αιωνιότητα νικημένος από τον καρκίνο.

Πικροί οι αποχαιρετισμοί, ενίοτε αναπόφευκτοι… Όμως, ο Γιάννης απλόχερα μας άφησε μια σπουδαία παρακαταθήκη και έτσι θα είναι πάντα κοντά μας. Συλλυπητήρια στην οικογένειά του», έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος.

«(Δυστυχώς όπως και στην περίπτωση του θανάτου του Βαγγέλη Παπαθανασίου ετσι και τωρα που έφυγε απο κοντά μας , “αξιώθηκαν” κάποια ραδιόφωνα και μεταδίδουν αρκετά τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου)», επισήμανε.

επισήμανε.

Διαβάστε επίσης:

Γιάννης Βογιατζής: Η συνέντευξή του πριν 1 χρόνο – «Τον περιμένω τον θάνατο, το έχω συνειδητοποιήσει»

Αναδημοσιεύουμε από 
NewsIT

«Τον περιμένω το θάνατο, το έχω πια συνειδητοποιήσει», είχε δηλώσει πριν από περίπου 1 χρόνο ο αγαπημένος τραγουδιστής, Γιάννης Βογιατζής, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σήμερα (15.5.2023) σε ηλικία 89 ετών από πολυοργανική ανεπάρκεια.


Κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τη ζωή και τον θάνατο, ο Γιάννης Βογιατζής είχε πει μεταξύ άλλων ότι «τον περιμένω, είμαι τώρα στα 88 μου και μπαίνω στα 89. Άλλωστε, πρόσφατα έχασα τον αδερφό μου, που ήταν και μικρότερος από εμένα, οπότε το έχω συνειδητοποιήσει».

Μιλώντας στην τηλεόραση του MEGA, ο Γιάννης Βογιατζής είχε δηλώσει για τον λόγο που έμενε στην Κερατέα ότι είχε βρει έναν χώρο με καθαρό αέρα και ότι γι’ αυτόν τον λόγο κατάφερνε να «ξεγελά» τους συναδέλφους του στα 88 του, αφού «κανονικά θα έπρεπε να τους ακολουθήσει».

«Δεν έχω απαιτήσεις από τη ζωή μου. Είμαι πολύ ευχαριστημένος, ό,τι κατάφερα σήμερα το κατάφερα με την αγάπη του κόσμου και γι’ αυτό σταμάτησα. Όταν είσαι τραγουδιστής, πρέπει να καταλαβαίνεις ότι η φωνή σου δεν θα είναι όπως ήταν κάποτε. Δεν θα ήθελα να βγω στη σκηνή και να με λυπηθούν», είχε δηλώσει ο Γιάννης Βογιατζής.



Ο Γιάννης Βογιατζής γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1934 και έφυγε σήμερα από τη ζωή. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το τραγούδι από τις βραδιές ταλέντων του Ζόζεφ Κορίνθιου. Βραβεύτηκε δυο φορές με το 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1963 με το τραγούδι «Πέταξε ένα πουλί» (των Κώστα Κλάββα και Αλέξη Αλεξόπουλου) και το 1970 με το τραγούδι «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» (των Τόλη Βοσκόπουλου και Ηλία Λυμπερόπουλου).

Υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Παναθηναϊκού και είχε τραγουδήσει και τον ύμνο της ομάδας. Από το 1958 έως το 1962 ήταν επίσημος τραγουδιστής των ανακτόρων. Το 1970 έκανε εγχείρηση για πολύποδες και μετά από τρία χρόνια σταμάτησε το τραγούδι. Από το 1978 συνέχισε και πάλι να τραγουδά.

Ο Γιάννης Βογιατζής συνεργάστηκε με όλους τους γνωστούς δημιουργούς του ελαφρού τραγουδιού, ενώ ερμήνευσε και τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Μουζάκη, Γιώργου Θεοδοσιάδη, Κώστα Καπνίση κ.ά. Έκανε πολύ μεγάλες επιτυχίες με τραγούδια όπως «Ένας ουρανός μ’αστέρια», «Η πρώτη μας νύχτα», «Σου τό’πα μια», «Σ’ αγαπώ σε όλες τις γλώσσες», «Νύχτα καλοκαιριού», «Θέλω κοντά σου να μείνω» κ.ά. Με τον συνονόματο του ηθοποιό Γιάννη Βογιατζή ήταν πρώτα ξαδέλφια.

© 2023 newsit.gr

.......................................

Σε ηλικία 89 ετών, έφυγε από τη ζωή νωρίς σήμερα το πρωί της Δευτέρας ο αγαπημένος  τραγουδιστής #Γιάννης_Βογιατζής που είχε συμμετοχή & σε αγαπημένες  ταινίες  του ελληνικού κινηματογράφου μέσα από τις οποίες έγινε ευρύτερα αγαπητός & δημοφιλής στις επόμενες γενιές.
Είχε βραβευθεί 2φορές με το 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1963 με το τραγούδι «Πέταξε ένα πουλί» (των Κώστα Κλάββα &Αλέξη Αλεξόπουλου &το 1970 με το τραγούδι «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» (των Τόλη Βοσκόπουλου & Ηλία Λυμπερόπουλου). Είχε ξεκινήσει την ενασχόλησή του με το τραγούδι από τις βραδιές ταλέντων του Ζόζεφ Κορίνθιου.
Μεσουράνησε στο Μουσικό στερέωμα  τη δεκαετία 60/70 ερμηνεύοντας όμορφα μελωδικά τραγούδια μ' έναν ιδιαιτέρως ξεχωριστό & χαρακτηριστικό μοναδικό  ερμηνευτικό τρόπο τραγούδια επίσης σπουδαίων συνθετών & στιχουργών όπως:
Γιώργο Μουζάκη, Γεράσιμο Λαβράνο, Κώστα Κλάββα αλλά & Μίμη Πλέσσα & Μάνο Χατζηδάκη
σε στίχους  'Αλέκου Σακελλάριου, Νίκου Γκάτσου,Κώστα Κινδύνη, Γιάννη Δαλιανίδη,
Τραγούδια όλα για τον έρωτα & την αγάπη ...
Μέχρι & το σ'αγαπώ μάθαμε να το λέμε τραγουδιστά σε όλες τις γλώσσες χάρις τον αείμνηστο πια αλλά πάντοτε αγαπητό σε όλους εμάς Γιάννη Βογιατζή.
Καλό ταξίδι 🛤️🌈στ'Αστέρια 💫 Γιάννη Βογιατζή
Θα σε θυμόμαστε πάντοτε μ' ένα όμορφο τραγούδι στα χείλη από εκείνα που εσύ μας χάρισες μαζί μ' ένα όμορφο χαμόγελο
σαν το δικό σου, έτσι όπως το γνωρίσαμε εμείς οι παλαιότεροι αλλά & οι νεότεροι μέσα από τις πολυαγαπημένες ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου ‼️
Ένας ουρανός μ΄ αστέρια από σήμερα περιμένει να τον υποδεχθεί💫💫💫
Ένας ουρανός μ’ αστέρια
Είναι η αγάπη η δική μας
Που δεν έχει στη ζωή μας
Ούτε τέλος ούτε αρχή
Ένας ουρανός
Πάντα φωτεινός
Ένας ουρανός μ’ αστέρια
Πού έχει χίλια καλοκαίρια
Φυλαγμένα στην ψυχή
✍️#Θάνος_Σοφός 🎹 #Μίμης_Πλέσσας

https://youtu.be/Abl35gQWYtc

Mariarosa

Ρένα Κουμιώτη: Η διαδρομή της μεγάλης λαϊκής τραγουδίστριας.

Τόσο ξεχωριστή και καθάρια η φωνή της στα ανεπανάληπτα τραγούδια της  

καθρέφτισμα και αποτύπωμα μιας ξεχωριστής και ευαίσθητης Ψυχής🌹

#RIP #Ρένα_Κουμιώτη Mariarosa

Ρένα Κουμιώτη: Η διαδρομή της μεγάλης λαϊκής τραγουδίστριας- 

Αναδημοσιεύουμε από την 

Lifo.gr

Από το «Δρόμο», μέχρι τα αστέρια του ελληνικού πενταγράμμου.
Φώντας Τρούσας

Αναδημοσιεύουμε από την Lifo.gr
03.04.2023 | 12:58

Ρένα Κουμιώτη: η διαδρομή της μεγάλης λαϊκής τραγουδίστριας


Η «ανακάλυψη» του... παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου από την ιδιωτική τηλεόραση στο τέλος των έιτις και στην αρχή της δεκαετίας του ’90, φέρνει στο προσκήνιο όχι μόνο τις ταινίες, που προβάλλονται ξανά και ξανά, κατά ριπάς, μα και τις μουσικές μαζί με τα τραγούδια τους.


Δημιουργείται ρεύμα, με τα νυχτερινά μαγαζιά –ελλείψει νέου ρεπερτορίου, που να μπορεί να στηρίξει ένα λαϊκό ξεφάντωμα, με όρους ποιότητας– να προβάλλουν αποσπάσματα από τις ταινίες σε οθόνες, ενώ οι νεότεροι τραγουδιστές δεν σταματούν να λένε τις επιτυχίες του Γιάννη Πουλόπουλου, της Ρένας Κουμιώτη και όλων των άλλων κινηματογραφικών ερμηνευτών της εποχής (Μαρινέλλα, Βίκυ Μοσχολιού, Δάκης, Τόλης Βοσκόπουλος κ.ά.).

Ουσιαστικά εκείνη την εποχή δημιουργείται ο μύθος της Ρένας Κουμιώτη, μιας τραγουδίστριας, που όλως περιέργως πατάει νωρίς φρένο στην καριέρα της, αφήνοντας τα παλιά τραγούδια της –σχεδόν όλα ηχογραφημένα επί «επταετίας»– να μιλάνε αντί για ’κείνην. Και να «μιλάνε» τρανταχτά. Να ακούγονται παντού, και βασικά στη «νύχτα» και στο ραδιόφωνο, δημιουργώντας τάση.

Προσωπικά δεν έχω ακριβή στοιχεία πωλήσεων, αλλά δεν θα μου φαινόταν καθόλου παράξενο αν τα μισά και πλέον από τις εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, που πούλησε «Ο Δρόμος» (των Μίμη Πλέσσα-Λευτέρη Παπαδόπουλου), τα πουλούσε από το ’90 και μετά.



Ουσιαστικά εκείνη την εποχή δημιουργείται ο μύθος της Ρένας Κουμιώτη, μιας τραγουδίστριας, που όλως περιέργως πατάει νωρίς φρένο στην καριέρα της, αφήνοντας τα παλιά τραγούδια της –σχεδόν όλα ηχογραφημένα επί «επταετίας»– να μιλάνε αντί για ’κείνην. Και να «μιλάνε» τρανταχτά. Να ακούγονται παντού, και βασικά στη «νύχτα» και στο ραδιόφωνο, δημιουργώντας τάση.

Στο σινεμά η Ρένα Κουμιώτη δεν έκανε πολλές εμφανίσεις, όμως οι δύο από εκείνες τις παρουσίες της, στις ταινίες «Μια τρελλή... τρελλή... σαραντάρα» (1970) του Γιάννη Δαλιανίδη και «Η Θεία μου η Χίπισσα» (1970) του Αλέκου Σακελλάριου, ήταν αρκετές για να την εκτοξεύσουν, προς τα πιο νέα ακροατήρια, φέρνοντας τη φωνή της, σταδιακά, μέχρι τις μέρες μας.

Στην πρώτη ταινία η Κουμιώτη λέει το «Δώσε μου το στόμα σου» από τον «Δρόμο», ενώ στη δεύτερη «Το κερί μου έλυωσε» (Μίμης Πλέσσας-Άννυ Σακελλαρίου). Όταν, δε, θα έλεγε και «Το καινούργιο μου φεγγάρι» (Μίμης Πλέσσας-Άκος Δασκαλόπουλος), όπως και το «Αγαπιόμασταν» (Γιώργος Κριμιζάκης-Σώτια Τσώτου), στο σίριαλ του MEGA «Δυο Ξένοι...», το 1997, η «τρέλα» θα κορυφωνόταν, με τα CD να κόβονται κατά χιλιάδες.


Το κερί μας έσβησε - Ρένα Κουμιώτη

Μπορεί να ξεκινάει με δύο άγνωστα τραγούδια των Αλέκου Αναστασιάδη-Άκου Δασκαλόπουλου, το 1968, ως Ρένα Κουμιώτου, μπορεί να εμφανίζεται για λίγο και στην μπουάτ Απανεμιά, αλλά η Κουμιώτη ουσιαστικά βγαίνει με μιας, και για πάντα, από τα όρια της καλλιτεχνικής «ανωνυμίας» με τον «Δρόμο», των Πλέσσα-Παπαδόπουλου, την επόμενη χρονιά.

Ο δίσκος κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1969 από την Lyra και αμέσως εντυπωσιάζει. Είναι ο τραβηχτικός «λαϊκός» πίνακας του Σπύρου Βασιλείου στο εξώφυλλο, είναι το concept (γιατί υπάρχει τέτοιο στον δίσκο), είναι ο Πλέσσας και ο Παπαδόπουλος, που έρχονται από μεγάλες επιτυχίες στον ελληνικό κινηματογράφο και όχι μόνο, και βέβαια είναι ο Γιάννης Πουλόπουλος, το «βαρύ πυροβολικό», που τον ξέρει όλη η Ελλάδα, παραληρώντας με τα τραγούδια του.

Μίμης Πλέσσας-Λευτέρης Παπαδόπουλος «Ο Δρόμος» [Lyra, 1969] και Γρηγόρης Σουρμαΐδης-Γιώργος Καλαμαριώτης «Στο Δρόμο για το Τσιμενλί» [Polydor, 1976], με την συμμετοχή της Ρένας Κουμιώτη

Η Lyra επιλέγει δύο τραγουδίστριες, για να πλαισιώσουν τον Πουλόπουλο στο «Δρόμο». Η μία είναι η αθόρυβη Πόπη Αστεριάδη, που είχε κάνει βεβαίως ένα κάποιο «όνομα» και η άλλη μία τελείως άγνωστη, η Ρένα Κουμιώτη. Ο Αλέξανδρος Πατσιφάς ποντάρει πολλά σ’ αυτό το νέο όνομα και αμέσως σχεδόν θα δικαιωθεί.

Η Κουμιώτη μπορεί να λέει δύο μόλις τραγούδια στον «Δρόμο», το «Πρώτη φορά» (Τα μάτια μου στα μάτια σου / και τ’ άστρο πάνωθέ μου – και όχι... πάνω θεέ μου ή πάνω θε μου) και το «Δώσε μου το στόμα σου» (Σα χελιδονάκι στο μπαλκόνι μου / γύρεψες την πρώτη σου φωλιά), όμως αυτά τα δύο κομμάτια ήταν ικανά από μόνα τους, για να την εκτοξεύσουν από το πουθενά στο άπειρο. Και όχι άδικα, φυσικά.

Το πρώτο ήταν ένα κάπως... αρχοντικό ζεϊμπέκικο, το οποίο απογειώνει η δωρική φωνή τής Κουμιώτη, ενώ το δεύτερο ήταν χασάπικο, με την φωνή τής τραγουδίστριας να το τονίζει μ’ έναν πιο λυρικό τρόπο.

Ρένα Κουμιώτη – Γιάννης Πουλόπουλος

Ο Μίμης Πλέσσας είναι σε μεγάλα κέφια, ο Στέλιος Ζαφειρίου με το μπουζούκι του σκεπάζει ακόμη και τον δάσκαλό του, τον τρανό Γιώργο Ζαμπέτα, ενώ ο Λευτέρης Παπαδόπουλος γράφει σφόδρα λιγωτικούς στίχους, μα και κάπως... διεγερτικούς συνάμα, hardcore σχεδόν («ο πυρετός σου μέσα μου φωτιά που σπαρταράει»), ταιριάζοντας μαεστρικά τις ομοιοκαταληξίες του.

Μέσω του σινεμά το λαϊκό / ελαφρολαϊκό τραγούδι, όχι το «έντεχνο» (των Θεοδωράκη-Χατζιδάκι), αποκτά περαιτέρω και κάποια ραφιναρισμένα χαρακτηριστικά, επηρεασμένο καταφανώς από τα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, από τις... λαϊκές γοργόνες και τους καλόκαρδους μάγκες – απ’ αυτά, τέλος πάντων, τα χαρακτηριστικά, που θα συγκινούσαν πάρα πολύ τους «ξένους», μα ακόμη αστούς και μεγαλοαστούς, που αντιλαμβάνονται την λαϊκότητα με όρους φολκλόρ και που κατακλύζουν τα νυχτερινά κέντρα της εποχής, σαν το μεγαλοπρεπές Can-Can (Πέτρου Ράλλη & Κηφισού), για να απολαύσουν τους Γιάννη Πουλόπουλο, Στράτο Διονυσίου, Χαρούλα Λαμπράκη, Λευτέρη Μυτιληναίο και Ρένα Κουμιώτη (φοβερό σχήμα!), το χειμώνα του 1969-70, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μίμη Πλέσσα.

Ρένα Κουμιώτη

Η διασκέδαση χτυπάει κόκκινο – καθώς η δικτατορία, για να σκεπάσει τις αμαρτίες της, έχει αφήσει τα πάντα «ελεύθερα». Ωράριο δεν υπάρχει και ο κόσμος, με μια κάποια «επιφάνεια», που μπορεί να πληρώσει τα χοντρά νυχτοκάματα των τραγουδιστών, είναι αρκετός, με αποτέλεσμα η νύχτα να μην έχει τελειωμό. Όχι δύο μέρες τη βδομάδα, αλλά κάθε μέρα.

Η Ρένα Κουμιώτη είναι πλέον ένα όνομα που παίζει πολύ μπροστά. Η φωνή της ναι μεν είναι λαϊκή, αλλά διαθέτει ταυτοχρόνως και «έντεχνα» δραματικά στοιχεία, κάπως crooner θα τα λέγαμε (ίσως γιατί πολύ αγαπημένοι της τραγουδιστές ήταν ο μέγας Frank Sinatra, μα κι ένα ποπ-είδωλο της εποχής, επίσης με χαρακτηριστικά crooner στη φωνή, ο Barry Ryan). Φυσικά, καμία νεότερη λαϊκή τραγουδίστρια εκείνων των χρόνων δεν θα μπορούσε να μην ήταν επηρεασμένη και από την Βίκυ Μοσχολιού – τραγούδια της οποίας έλεγε και η Κουμιώτη, πριν φτιάξει το δικό της ρεπερτόριο.

Ο Αλέξανδρος Πατσιφάς, της εταιρείας Lyra, έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού εν τω μεταξύ. Με Πουλόπουλο και Κουμιώτη, πρωτίστως (μα και με Μιχάλη Βιολάρη, Καίτη Χωματά και Γιώργο Ζωγράφο), χτίζει αυτοκρατορία, καθώς οι δύο αυτοί ερμηνευτές μέσα σε λίγα χρόνια θα έλεγαν πάμπολλα τραγούδια, ηχογραφώντας σχεδόν καθημερινά, παράλληλα με τις εμφανίσεις τους στα κέντρα. Φυσικά, πολλά απ’ αυτά θα γίνονταν μεγάλες επιτυχίες.

Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Ρένας Κουμιώτη, στην Lyra, το 1970

Η Κουμιώτη ακούγεται βεβαίως, σαν «συμμετοχή», και σε μεγάλους δίσκους (LP), που τότε αρχίζουν να εξαπλώνονται κι αυτοί, όπως στις θαυμάσιες «Ώρες» [Lyra, 1969] του Λίνου Κόκοτου –από ’κει και η «Κόρη του γιαλού», σε στίχους Αργύρη Βεργόπουλου–, στη «Γύφτισσα Μέρα» [Lyra, 1970] του Γιώργου Κοντογιώργου, στο υπέροχο «Το Θαλασσινό Τριφύλλι» [Lyra, 1972] των Λίνου Κόκοτου-Οδυσσέα Ελύτη, στο «Θάλασσα, πικροθάλασσα...» [Lyra, 1973] των Μίμη Πλέσσα-Κώστα Βίρβου κ.ά., όμως η πολλή δουλειά θα γινόταν ακόμη με τους δίσκους 45 στροφών, που κόβονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και παίζονται του σκοτωμού από τα τζουκ-μποξ, που υπάρχουν διασκορπισμένα σε κάθε γειτονιά (ακόμη και στα χωριά), σε ταβέρνες, ψησταριές, λούνα-παρκ, καφενεία και σφαιριστήρια.

Εντάξει, δεν είναι όλα τα τραγούδια, που λέει τότε η Κουμιώτη, πρώτης κλάσης (αν και όλα έχουν ένα άλφα επίπεδο), όμως ανάμεσα σ’ αυτά είναι και τα πολύ δυνατά «Ένα καράβι», «Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες», «Αλλοίμονο σε μένα», «Το γλυκό τ’ αηδόνι» (όλα των Πλέσσα-Παπαδόπουλου), και ακόμη «Το καινούργιο μου φεγγάρι» (Πλέσσας-Δασκαλόπουλος), το «Φωτιά στα τραίνα» (Βαγγέλης Πιτσιλαδής-Δημήτρης Ιατρόπουλος), το «Αγαπιόμασταν» (Γιώργος Κριμιζάκης-Σώτια Τσώτου) και μερικά ακόμη.

Από αριστερά: Γιάννης Καλατζής, Πέτρος Φυσσούν, Ρένα Κουμιώτη

Τον Σεπτέμβριο του 1972 (20-21-22) η Ρένα Κουμιώτη θα εμφανιζόταν στο 11ον Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού, στη Θεσσαλονίκη, με το τραγούδι του Γιώργου Γεωργιάδη «Ας πούμε». Ο Γεωργιάδης είχε μουσική εκπομπή στην τότε... χουντική τηλεόραση, με τους στίχους τού τραγουδιού του να ακούγονται κάπως περίεργα για ένα κρατικό φεστιβάλ, όπως ήταν εκείνο της Θεσσαλονίκης («Ας πούμε πως καθώς προσμένουμε μιαν αυγή / δεν θα ’ναι γκρίζα η πρώτη αχτίδα που θα βγει» κ.λπ.). Δεν λέμε ότι ήταν σώνει και καλά αντιχουντικοί οι στίχοι, αλλά ήταν κάπως... Το τραγούδι ήταν καλό πάντως, η Κουμιώτη άψογη, αλλά δύσκολα θα βραβευόταν, όταν στον διαγωνισμό υπήρχε το «Αν ήμουν πλούσιος» με τον Δώρο Γεωργιάδη – άλλος Γεωργιάδης αυτός. (Υπήρχε και τρίτος Γεωργιάδης στη διοργάνωση, αλλά δεν είναι της ώρας).

Η φωνή της Κουμιώτη βρίσκεται σε μεγάλη ακμή, σε μεγάλη φόρμα, και αυτό φαίνεται, κυρίως, από το πώς τραγουδά μια σειρά κομματιών, που έμελλε να ακουστούν, σε δίσκο, στην μεταπολίτευση – γιατί επί δικτατορίας θα έτρωγαν πόρτα.

Ρένα Κουμιώτη

Είναι τα τραγούδια από το άλμπουμ των Πλέσσα-Παπαδόπουλου «Μίλα μου για τη Λευτεριά», κάποια εκ των οποίων θα παρουσιάζονταν, για πρώτη φορά, στο θεατρικό ανέβασμα του «Δρόμου», τον Ιανουάριο του 1970, στο Θέατρον Κατίνας Παξινού (Μέγαρον Ρεξ) στην Πανεπιστημίου (το μιούζικαλ παιζόταν Δευτέρα, Τρίτη και Παρασκευή, ενώ τις άλλες μέρες παιζόταν το θεατρικό του Seán O'Casey «Η Ήρα και το Παγώνι» από τον θίασο Μινωτή-Παξινού).

Αν ακούσεις την Κουμιώτη σ’ αυτά τα τραγούδια θα διαπιστώσεις τις αληθινά μεγάλες ερμηνευτικές δυνατότητές της, που θα μπορούσαν να την οδηγήσουν άνετα και προς ένα άλλο είδος τραγουδιού, πιο επικό και πολιτικό, σαν εκείνο που έλεγαν την ίδια εποχή, στο εξωτερικό, η Μαρία Φαραντούρη και η Μαρία Δημητριάδη. Εννοούμε πως επί μεταπολίτευσης θα μπορούσε να διαπρέψει ως πολιτική τραγουδίστρια η Κουμιώτη, αλλά εκείνη είχε αποφασίσει, για τον εαυτό της, διαφορετικά. Ήταν και θα παρέμενε η τραγουδίστρια της «επταετίας».



Μίμης Πλέσσας-Κώστας Βίρβος «Θάλασσα, πικροθάλασσα...» [Lyra, 1973] και Γιώργος Μητσάκης-Γιώργος Καλαμαριώτης «Μονά-Ζυγά» [Zodiac, 1973], με την συμμετοχή της Ρένας Κουμιώτη

Είχε προλάβει πάντως να ηχογραφήσει, επί χούντας ακόμη, την εποχή της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης», κάποια τραγούδια με δυνατά πολιτικά μηνύματα, για το άλμπουμ του Γιώργου Μητσάκη «Μονά-Ζυγά» [Zodiac, 1973], σε στίχους Γιώργου Καλαμαριώτη (ο δημοσιογράφος Γιώργος Μπέρτσος, που είχε συμβάλλει στη διαλεύκανση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη). Ανάμεσα και το «Οι διακόσιοι της Καισαριανής» (γραμμένο για το ναζιστικό έγκλημα της εκτέλεσης διακοσίων κομμουνιστών, στο Σκοπευτήριο, την Πρωτομαγιά του 1944). Και είναι λίγο ν’ απορείς πώς είχε περάσει από τη λογοκρισία εκείνο το κομμάτι...

Τραγούδια με ανάλογα μηνύματα είχε κι ένας άλλος δίσκος από την ίδια περίοδο, στον οποίον συμμετείχε η Ρένα Κουμιώτη, το LP των Αργύρη Κουνάδη-Γιώργου Καλαμαριώτη «Ρόδα Είναι και Γυρίζει» [Lyra, Μάρτιος 1974], όπως βεβαίως και το άλμπουμ «Στο Δρόμο για το Τσιμενλί» [Polydor, 1976] και πάλι σε στίχους Καλαμαριώτη (και μουσικές Γρηγόρη Σουρμαΐδη) που είχε να κάνει με την σύγχρονη ιστορία του κατατρεγμού τού ποντιακού ελληνισμού (ασυζητητί το καλύτερο μεταπολιτευτικό LP τής Κουμιώτη).



Ρένα Κουμιώτη

Χοντρικά εκεί κάπου αρχίζει να δύει το άστρο της Ρένας Κουμιώτη, αφού κάποιοι λίγοι προσωπικοί δίσκοι, προς το τέλος της δεκαετίας του ’70, δεν θα κομίσουν κάτι καινούριο. Βασικά, η τραγουδίστρια χάνεται, καθώς δεν θέλει να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις ενός άλλου τραγουδιού. Κάνει ορισμένες εμφανίσεις στην τηλεόραση, τραγουδά για σύντομα διαστήματα σε κάποιους μικρούς χώρους, πριν γίνει το μπαμ, με τον ελληνικό κινηματογράφο και αρχίσει, ξανά, το όνομά της, και βασικά τα τραγούδια της, να μπαίνουν και πάλι στα χείλια του κόσμου. Και να μένουν εκεί, για πάντα.

Έτσι, η Ρένα Κουμιώτη ζει το μύθο της από κοντά. Τον παρατηρεί, ενώ εκείνος απογειώνεται – με την ίδια να αποθεώνεται την ώρα που πρέπει. Λατρεύεται ξανά, περισσότερο και από πριν, όταν ήταν αληθινά στα πάνω της, απολαμβάνοντας την αγάπη του κόσμου, παραμένοντας ολιγόλογη και βασικά «τοποθετημένη» στην εποχή που την ανέδειξε, ακολουθώντας μια πορεία όχι πολύ διαφορετική από εκείνη του φίλου και συνοδοιπόρου της Γιάννη Πουλόπουλου.

Όπως ήταν το τραγούδι της, στεντόρειο και χωρίς πολλά πλουμίδια, έτσι φαίνεται πως ήταν και ο εαυτός της.


Η Αγια Κυριακή - Ρένα Κουμιώτη

Μουσική Ρένα Κουμιώτη
πέθανε η Ρένα Κουμιώτη
Ελληνικό τραγούδι

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ημερολόγιο / Ρένα Κουμιώτη revisited: Oι σπάνιες φωτογραφίες της3.4.2023


Ελλάδα / Ρένα Κουμιώτη: Πέθανε η λαϊκή τραγουδίστρια των μεγάλων επιτυχιών3.4.2023

Οι Αθηναίοι / Ρένα Κουμιώτη (1941-2023): Όταν η ασύγκριτη λαϊκή τραγουδίστρια αφηγήθηκε τη ζωή της18.2.2015

«Σταμάτησαν του ρολογιού οι δείκτες»: Πέθανε η σπουδαία τραγουδίστρια του Νέου κύματος,,Ρένα Κουμιώτη σε ηλικία 81 ετών.

Αναδημοσιεύουμε από

in.gr

Τη θλιβερή είδηση έκαναν γνωστή οι άνθρωποι που χειρίζονται τον λογαριασμό της στο Facebook.

Στην ανάρτηση αναφέρεται ότι: «H Ρένα Κουμιώτη δεν είναι πια μαζί μας. “Έφυγε” σήμερα ξημερώνοντας Δευτέρα 3 Απριλίου 2023 ύστερα από δύο μήνες προσωπικής μάχης για τη ζωή. Η μεγάλη ερμηνεύτρια όμως θα ζει πάντα ανάμεσά μας με τα τραγούδια της. Όσοι είχαμε τη μέγιστη τιμή, να τη ζήσουμε από κοντά, γνωρίσαμε το ήθος, την ψυχή, τη σεμνότητα και την αξιοπρέπειά της. Μια μεγάλη κυρία “έφυγε” αλλά θα είναι πάντα εδώ… Δεν σταματούν έτσι του ρολογιού οι δείκτες».

Η ανάρτηση για τη Ρένα Κουμιώτη

Η αγαπημένη τραγουδίστρια, το τελευταίο διάστημα ζούσε στο Γηροκομείο Αθηνών, και

είχε οδηγηθεί στο νοσοκομείο με εγκαύματα.

Είχε μεταφερθεί στα επείγοντα πριν από 3 εβδομάδες με εγκαύματα από πυρκαγιά που ξέσπασε από τσιγάρο, το οποίο κρατούσε στα χέρι.

Η κατάστασή της ήταν κρίσιμη μέχρι που έφυγε σήμερα 

Η Ρένα Κουμιώτη υπήρξε μία σπουδαία τραγουδίστρια του «νέου κύματος». Ξεκίνησε την καριέρα της το 1969, και συνέδεσε το όνομά της με πολύ μεγάλα τραγούδια στα τέλη της δεκαετίας του ’60.

«Σταμάτησε του ρολογιού οι δείχτες», «Άναψε καινούργιο μου φεγγάρι», «Μέθυσα και τρέχω», «Φωτιά στα τρένα», είναι μόνο κάποιες από τις μεγάλες επιτυχίες της.

Άνθρωπος χαμηλών τόνων, η ίδια δεν προκάλεσε ποτέ για την προσωπική της ζωή, ενώ ελάχιστες φορές έχει εμφανιστεί στην τηλεόραση.

Τον περασμένο Δεκέμβριο λοιπόν, ύστερα από απόφαση δικής της αλλά και των πολύ στενών της συγγενών, αποφάσισε να φιλοξενηθεί στο Γηροκομείο Αθηνών. Εκεί όπου φιλοξενείται τα τέσσερα τελευταία χρόνια και η αγαπημένη της συνάδελφος και φίλη Μαίρη Λίντα. Μάλιστα, οι δύο ερμηνεύτριες βρίσκονταν σε διπλανά δωμάτια.

Τον περασμένο Ιούλιο έφυγε από τη ζωή ο πρωτότοκος γιος της, Νίκος Σαββίδης, από ανακοπή καρδιάς. H τραγουδίστρια δεν έδωσε το «παρών» στην κηδεία του, που έγινε στο παρεκκλήσι του κοιμητηρίου του Ελληνικού, λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε και τα οποία δεν της επέτρεπαν συγκινήσεις, γι' αυτό και δεν της είχε  γνωστοποιηθεί ο θάνατός του.

Κανένας δικός της άνθρωπος δεν μπόρεσε να της πει για την είδηση του θανάτου του γυιού της.

Ο 61χρονος ήταν και καρπός του έρωτά της με τον Σταύρο Σαββίδη. Οι δυο τους παντρεύτηκαν σε μικρή ηλικία και απέκτησαν τον Νίκο. Έμειναν στο Ελληνικό και δύο χρόνια μετά το γάμο τους χώρισαν.

Ποια ήταν η Ρένα Κουμιώτη

Η Ρένα Κουμιώτη γεννήθηκε στις 3 Μαΐου του 1948 στη Νέα Ιωνία Αττικής.

Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες. Ο πατέρας της Σμυρνιός, η μάνα της Κωνσταντινοπολίτισσα.

To 1968 δουλεύει στην «Απανεμιά» όπου ήρθε και ο Μανώλης Μητσιάς, που μόλις είχε κατέβει απ’ τη Θεσσαλονίκη. Δεν είχε περάσει μήνας από τότε που άρχισε να δουλεύει στο μαγαζί και κάποιο βράδυ την ακούει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και της προτείνει να τραγουδήσει με τον Γιάννη Πουλόπουλο στον δίσκο «ο Δρόμος» που ετοίμαζαν μαζί με τον Μίμη Πλέσσα.

Σπουδαίες συνεργασίες

Το πρώτο τραγούδι που είπε ήταν το «Δώσε μου το στόμα σου» το γνωστό «χελιδονάκι». Και μετά το «Πρώτη φορά». Από την «Απανεμιά» βρίσκεται ξαφνικά να δουλεύει με τον Γιάννη Πουλόπουλο, τον Στράτο Διονυσίου και τον Λευτέρη Μυτιληναίο στο «Καν-Καν». Την ίδια χρονιά στο θέατρο «REX» στον θεατρικό «Δρόμο». Ακολουθούν στη δισκογραφία «Σταμάτησε του ρολογιού οι δείχτες», «Άναψε καινούργιο μου φεγγάρι» του Μίμη Πλέσσα, ενώ συμμετείχε στους δίσκους «Ώρες» και «Θαλασσινό τριφύλλι» του Λίνου Κόκοτου. Το επόμενο καλοκαίρι πάλι με τον Πουλόπουλο στην «Αθηναία».

Και μετά στα «Δειλινά» για τρεις σεζόν. Απ’ τον Οκτώβριο του 1970 μέχρι το 1972. Εκεί κι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Σταμάτης Κόκοτας, ο Χρηστάκης κι ο Γιώργος Ζαμπέτας. Το 1972, συνεργάστηκε με τον Γιώργο Νταλάρα στο θέατρο Μπουρνέλη.

Μετά τα «Δειλινά» πήγε στη «Φαντασία». Πάλι με τον Πουλόπουλο στην Πλάκα, μετά ξανά στο «Καν-Καν» με Διονυσίου και Ζαμπέτα. Το 1974 πήγε για δουλειά στον Καναδά όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της. Το 1983 επιστρέφει στην Ελλάδα και εμφανίστηκε πάλι με τον Γιάννη Πουλόπουλο, την Τζίνα Σπηλιωτοπούλου και την Αθηναϊκή κομπανία στον «Ζυγό».

Μετά στα «Ηλιοβασιλέματα» με τον Ζαμπέτα και τη Μαίρη Λίντα και στ’ «Αστέρια» με τον Κόκοτα. Για δυο συνεχόμενες χρονιές βρέθηκε στην μπουάτ «Μαρκίζα». Το 1995 συνεργάζεται με τον Μίμη Πλέσσα. Από τότε κάνει μόνο συναυλίες τα καλοκαίρια και επιλεκτικές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές.

Στην τηλεόραση συμμετείχε στη γνωστή σειρά του MEGA «Δύο Ξένοι».

Ας Θυμηθούμε μερικές από τις επιτυχίες της Ρένας Κουμιώτη

Tα 10 σφάλματα της Δυναστείας Γλύξμπουργκ στην 'Ελλάδα που έμελλαν να είναι καθοριστικά και για το τέλος της βασιλείας στη χώρα.O Δρ. Μελέτης Μελετόπουλος, καθηγητής και διδάκτωρ οικονομικών και κοινωνικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης, επισημαίνει στο Reader.gr.

Αναδημοσιεύουμε από:

Reader.gr

Τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος: Τα 10 σφάλματα της βασιλείας στην Ελλάδα

Ο οίκος των Γλύξμπουργκ ανέδειξε έξι βασιλείς στην Ελλάδα μέχρι το δημοψήφισμα του 1974, με το οποίο ο ελληνικός λαός αποφάσισε την κατάργηση της μοναρχίας - Ποια είναι τα 10 κυριότερα σφάλματα της Δυναστείας Γλύξμπουργκ που έμειναν στην ιστορία

Σωτήρης Βαλάρης

Φωτογραφία από τα Ιουλιανά

Το  βράδυ της 10ης Ιανουαρίου 2023, έφυγε από τη ζωή ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ, ο τελευταίος Βασιλιάς της Ελλάδας μέχρι το ελληνικό δημοψήφισμα του 1974 και την κατάργηση της μοναρχίας και το έκτο μέλος της Δυναστείας των Γλύξμπουργκ που ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Α΄. Ανέβηκε στο θρόνο της τότε βασιλικής Ελλάδας στις 6 Μαρτίου του 1964, πριν καν συμπληρώσει τα 24 χρόνια του. Έμελλε να παίξει ένα ιδιαίτερα καθοριστικό ρόλο στα επόμενα τρία χρόνια που ήταν πολύ ταραγμένα πολιτικά και οδήγησαν στην Χούντα των Συνταγματαρχών που εγκαθιδρύθηκε στις 21 Απριλίου του 1967 μετά από τραγικά λάθη και του νεαρού βασιλιά.

Ο Δρ. Μελέτης Μελετόπουλος, καθηγητής και διδάκτωρ οικονομικών και κοινωνικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης, επισημαίνει στο Reader.gr τα 10 σφάλματα της Δυναστείας Γλύξμπουργκ στην Ελλάδα που έμελλαν να είναι καθοριστικά και για το τέλος της βασιλείας στη χώρα. Περισσότερες λεπτομέρειες για την βασιλεία στην Ελλάδα μπορείτε να αντλήσετε και από το βιβλίο του «Η βασιλεία στη Νεώτερη Ελληνική Ιστορία: Από τον Όθωνα στον Κωνσταντίνο Β'» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη. 

• 10

  

  Ρήξη Κωνσταντίνου Α' με Ελευθέριο Βενιζέλο

  Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος 'Α ήρθε σε ρήξη με τον τότε πρωθυπουργό της χώρας, Ελευθέριο Βενιζέλο, με αποτέλεσμα να αποξενωθεί η μοναρχία από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και από τους συμμάχους της Ελλάδας στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου από τον Κωνσταντίνο Α' το 1915, υπήρξε βαρύ πολιτειακό ολίσθημα, μοιραίο για το μέλλον του βασιλικού θεσμού 

  Στη θυελλώδη συνεδρίαση της Βουλής της 21ης Σεπτεμβρίου, το Κοινοβούλιο ενέκρινε με την ψήφο του, την πρωτοβουλία του Βενιζέλου, να προσκαλέσει τα στρατεύματα της Αντάντ στη Μακεδονία. Παρόλα αυτα στη συνάντηση του με τον Βενιζέλο τα ξημερώματα της επόμενης μέρας ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, διαφώνησε με την πρωτοβουλία του, εξαναγκάζοντας τον Πρωθυπουργό σε παραίτηση.

• 9

  Το αμφισβητούμενο δημοψήφισμα

  Η επιστροφή του Κωνσταντίνου Α' με αμφσβητούμενο δημοψήφισμα τον Δεκέμβριο του 1920, έφερε σε ευθεία αντίθεση την Ελλάδα με τους συμμάχους της, οδήγησε σε γεωπολιτική απομόνωση την Ελλάδα και δρομολόγησε τη μικρασιατική καταστροφή. 

  Τα αποτελέσματα ήταν 99,0% υπέρ της επιστροφής του Κωνσταντίνου. Το δημοψήφισμα θεωρείται από μερίδα ιστορικών νόθο, τόσο κυρίως λόγω του ποσοστού υπέρ της επιστροφής, όσο και διότι ο αριθμός των ψηφοφόρων που ανακοινώθηκε ήταν κατά 30% αυξημένος σε σχέση με τις εκλογές του προηγούμενου μήνα και το υψηλό ποσοστό που ανακοινώθηκε προϋπέθετε ότι όλοι οι βενιζελικοί ψηφοφόροι (το μισό του εκλογικού σώματος) ψήφισαν να επανέλθει ο Κωνσταντίνος.

• 8

  

  Το νόθο δημοψήφισμα του στρατηγού Κονδύλη

  Η παλινόρθωση της μοναρχίας τον Νοέμβριο του 1935 πραγματοποιήθηκε κατόπιν νόθου δημοψηφίσματος που διεξήγαγε το δικτατορικό καθεστώς του στρατηγού Κονδύλη, γεγονός που έδωσε αφορμή να αμφισβητηθεί η νομιμότητα της μοναρχίας.

  Σε σχέση με τις ελεύθερες βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 1936 που ακολούθησαν, εκείνοι που ψήφισαν στο δημοψήφισμα ξεπερνούσαν τους ψηφοφόρους του 1936 κατά 250.000. Από τους αριθμούς προκύπτει καθαρά η μεγάλη νοθεία που έγινε αλλά και από πολλούς «Ηρακλείς του Στέμματος» που για πολλές εβδομάδες μετά το δημοψήφισμα καμάρωναν που είχαν ψηφίσει από τρεις και τέσσερις φορές ο καθένας.
  

• 7

  

  Σύγκρουση Παύλου - Παπάγου

  Η σύγκρουση του βασιλιά Παύλου με τον πανίσχυρο στρατάρχη Παπάγο το 1951 εκδηλώθηκε με αφορμή την πρόθεση του στρατάρχη να πολιτευτεί και με βαθύτερη αιτία την ανασφάλεια του στέμματος απέναντι σε ισχυρούς και λαοπρόβλητους πρωθυπουργούς. Τελικώς, ο Παπάγος εξελέγη θριαμβευτικά το 1952 και απαγόρευσε τους βουλευτές και υπουργούς του να έχουν οιαδήποτε επαφή με τα ανάκτορα.

  Η αντιπαράθεση αυτή κορυφώθηκε κατά την προεκλογική περίοδο και εκφράστηκε δημοσίως με προσωπική συνέντευξη που έδωσε ο βασιλιάς Παύλος στους «New York Times», κατηγορώντας ευθέως τον Αλέξανδρο Παπάγο και τονίζοντας ότι «ουδέποτε αντελήφθην τους πραγματικούς λόγους της παραιτήσεως του, αλλά οιοιδήποτε και αν ήσαν θεωρώ ότι δεν ήσαν επαρκείς».

• 6

  

  Η εμπλοκή της Φρεδερίκης

  Η εμπλοκή της αυταρχικής βασίλισσας Φρεδερίκης στην πολιτική ζωή δημιούργησε τεράστιες αντιδράσεις και αντιπάθεια για τον βασιλικό θεσμό. Έφυγε από την Ελλάδα με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια μετά το αποτυχημένο Αντικίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου, στις 13 Δεκεμβρίου του 1967, και εγκαταστάθηκε στην Ιταλία.
  

• 5

  

  Η παραίτηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή

  Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1963 κατέστησε τον λαοφιλή πολιτικό ορκισμένο εχθρό του στέμματος. 

  Στις 11 Ιουνίου 1963 ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέβαλε την παραίτησή του στον βασιλέα Παύλο, τερματίζοντας μια ασυνήθιστα μακρά για τα δεδομένα της ελληνικής πολιτικής, οκταετή, διακυβέρνηση. Το αντικείμενο της διαφωνίας του αρχηγού της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενωσης (ΕΡΕ) με το Στέμμα ήταν δευτερεύον. Ο Καραμανλής ζητούσε την αναβολή της επίσκεψης των βασιλέων στη Βρετανία επικαλούμενος τον κίνδυνο επεισοδίων. Το επιχείρημά του βασιζόταν σε δυσάρεστα περιστατικά που είχαν συνοδεύσει την ιδιωτική επίσκεψη της βασίλισσας Φρειδερίκης στο Λονδίνο τον προηγούμενο Απρίλιο.

• 4

  

  Η παραίτηση του Γεωργίου Παπανδρέου

  Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού, Γεωργίου Παπανδρέου από τον Κωνσταντίνο Β' τον Ιούλιο 1965 ανατίναξε το κοινοβουλευτικό καθεστώς και άνοιξε τον δρόμο για το δικτατορικό πραξικόπημα του 1967. 

  Άλλωστε, με τον όρο Αποστασία ή Ιουλιανά αναφέρεται στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας η περίοδος πολιτικής ανωμαλίας που ακολούθησε την αποπομπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου στις 15 Ιουλίου 1965 έως την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Μετά την παραίτηση Παπανδρέου σχηματίστηκαν κυβερνήσεις από μέλη της Ενώσεως Κέντρου παρά τη σφοδρή αντίθεση του αρχηγού της Γ. Παπανδρέου και της πλειοψηφίας των βουλευτών της. Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί αυτών των κυβερνήσεων, καθώς και οι βουλευτές της Ε.Κ. που τελικά στήριξαν αυτές τις κυβερνήσεις χαρακτηρίστηκαν αποστάτες

• 3

  

  Συμβιβασμός του Κωνσταντίνου Β' με τους πραξικοπηματίες

  Ο συμβιβασμός του Κωνσταντίνου Β΄ με τους πραξικοπηματίες τον Απρίλιο του 1967 και η συναίνεσή του στον σχηματισμό της 'Α κυβέρνησης δικτατορίας προσέδωσε στο δικτατορικό καθεστώς επίφαση νομιμότητας, αλλά κυρίως αποξένωσε τον θρόνο από τα ερείσματά του. 
  

• 2

  

  Η φυγή του Κωνσταντίνου Β' στο εξωτερικό

  Η ελλιπής και ερασιτεχνική οργάνωση του κινήματος του Κωνσταντίνου Β' απέναντνι στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών τον Δεκέμβριο του 1967 οδήγησε την φυγή του πρώτου στο εξωτερικό και την εδραίωση του δικτατορικού καθεστώτος. 
  

• 1

  

  Η απουσία του Κωνσταντίνου Β' σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας

  Η αδράνεια του Κωνσταντίνου Β' τις κρίσιμες ώρες του Ιουλίου του 1974, η μη έλευσή του στην Ελλάδα και η παραμονή του στο εξωτερικό τον έφεραν στο περιθώριο των εξελίξεων και οδήγησαν την εκλογική ήττα της μοναρχίας στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 197
  

ΣΧΕΤΙΚΑ

Ολιγόωρο λαϊκό προσκύνημα στη Μητρόπολη για τον Γλύξμπουργκ πριν από την ταφή του

11.01.23 14:14ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«Ναι» Ιερώνυμου για κηδεία του τέως στη Μητρόπολη - Κλήθηκε ο Βαρθολομαίος που έκανε τρισάγιο

11.01.23 11:20ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος: Η ανακοίνωση της οικογένειάς τουRSS

• Facebook
• Instagram
• Twi