Πώς οι πρωτοχρονιάτικοι στόχοι επηρεάζουν την ψυχολογία μας;

Έργο του Ηρακλειώτη εικαστικού 
Ρουσσέτου Παναγιωτάκη

ΤΟ ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΗΣ ΑΓΡΙΕΛΙΑΣ ΕΘΙΜΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

"Η ΕΙΡΕΣΥΩΝΗ "

🎄ήταν ένα κλαδί αγριελιάς, πάνω στο οποίο κρεμούσαν λευκές και κόκκινες 🎀κορδέλες από μαλλί προβάτου πάνω στις οποίες έδεναν κάθε λογής καρπούς, από την φθινοπωρινή σοδειά:

σύκα, αποξηραμένα φρούτα, αμύγδαλα, καρύδια, δημητριακά, βελανίδια, ρόδια, μέλι, λάδι, κάστανα, ψωμί και πολλά άλλα (εκτός από μήλα και αχλάδια).

🎀Η κόκκινη κορδέλα λέγεται ότι συμβόλιζε το αίμα των ανθρώπων και η λευκή το αίμα των θεών.

Η λέξη Ειρεσιώνη προέρχεται από το είρος= έριον, μαλλί. είναι κλάδος αγριελιάς.

Η κίνηση αυτή ήταν έκφραση ευχαριστίας για την γονιμότητα του έτους που τελείωνε και παράκληση για εξακολούθηση της γονιμότητας και κατά το επόμενο.

Η Ειρεσιώνη ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα, τον Ήλιο και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη και Ειρήνη).
🎀🎄🎀🎄🎀🎄🎀🎄🎀🎄🎀

Πρόκειται για ένα τμήμα ψηφιδωτού δαπέδου του 4ου αι. μ.Χ. από την Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας που ανακαλύφθηκε το 1857 Σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.

🎄🎀🎄🎀🎄🎀🎄🎀🎄🎀🎄

Πώς οι πρωτοχρονιάτικοι στόχοι επηρεάζουν την ψυχολογία μας;


Τα Χριστούγεννα, και η αναμονή κάθε νέας χρονιάς, συνοδεύονται από την αίσθηση οτι ένας κύκλος έκλεισε κι ένας καινούργιος στέκεται προ των πυλών. Είναι για τους περισσότερους από εμάς μια επιφορτισμένη συναισθηματικά περίοδος, οπού καλούμαστε να αποχαιρετίσουμε συνειδητά το παρελθόν και να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για κάτι καινούργιο:

μια ανανεωτική αρχή, μια διαφορετική εξέλιξη, ένα αποφασιστικό προχώρημα.

Κι όσο κι αν τα προχωρήματα, πάντα υποσχόμενα και εξιδανικευμένα, μας γεμίζουν αισιοδοξία, ενέχουν στην ουσία τους θλίψη και κατήφεια, λόγω του επικείμενου αποχωρισμού από όσα έχουμε μάθει, συνηθίσει, ιδιοποιηθεί.

Και όλο αυτό, συμβαίνει ειρωνικά, υπό το φώς λαμπιόνων, κεριών και πυροτεχνημάτων.

Στην εξίσωση της θλίψης των Χριστουγέννων, πέρα από το βάρος του αποχωρισμού, έρχεται να προστεθεί, ο εκ του πολιτισμού επιβεβλημένος ετήσιος απολογισμός μας.

Τί κατακτήσαμε τη χρονιά που πέρασε;

Πόσο εξελιχθήκαμε;

Πετύχαμε τους στόχους μας; Οι στόχοι είναι μια έννοια που συνδέεται σε διάφορα επίπεδα με το κλείσιμο της χρονιάς.

Οι αριθμοί της τελευταίας αναφοράς του Statistic Brain Research Institute δείχνουν οτι 41% Αμερικανών πολιτών επιλέγει να θέσει, αυτή την περίοδο του χρόνου, στόχους προς επίτευξη για την επικείμενη χρονιά.

Από την άλλη, οι στόχοι συμπορεύονται συνήθως με μια όμοια με αυτήν των Χριστουγέννων αμφιθυμία. Όσο στεκόμαστε πίσω τους, διακατεχόμαστε από αισιοδοξία και ανυπομονησία για την επίτευξή τους. Όσο περνάμε μπροστά τους, από αγωνία και ανησυχία.

Η ώρα της κρίσης έχει την ικανότητα όλους να τους αναστατώνει, άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο. Βέβαια, στην ευτυχή συνειδητοποίηση της εύνοιάς της, με επιτευγμένα όλα τα περσινώς στοχοθετημένα σχέδια, η αναστάτωση που επιφέρει είναι ομολογουμένως ευχάριστη. Πόσο συχνή είναι όμως αυτή η ευχάριστη έκβαση στην περίπτωση των πρωτοχρονιάτικων στόχων;

«Να είμαι καλύτερη μητέρα, να τρώω πιο υγιεινά, να γυμνάζομαι περισσότερο, να κόψω το κάπνισμα, να επεκτείνω την επιχείρηση μου, να απολαμβάνω περισσότερο τη ζωή…»,

είναι μερικοί από τους πιο συνηθισμένους στόχους που ευχόμαστε να έχουμε πετύχει κάθε «του χρόνου» τέτοια μέρα.

Πολλοί ερευνητές έχουν ασχοληθεί με το παράδοξο φαινόμενο των πρωτοχρονιάτικων στόχων. Λίγοι, όσοι από εμάς τους πετυχαίνουμε τελικά.

Ποια είναι εκείνη η παράλογη ιδιότητα που μας κάνει να θέτουμε τόσο αισιόδοξα στόχους που, για τους περισσότερους από εμάς, προδιαγράφουν σχεδόν νομοτελειακά την εν τέλει απογοήτευση μας από την αδυναμία μας να τους πετύχουμε;

Ως κοινός παράγοντας των παραπάνω στόχων διαφαίνεται η ευχή για μια εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού μας, όχι σε μελλοντική προοπτική, αλλά στον παρόντα χρόνο.

Η μητέρα που εύχεται να γίνει καλύτερη μητέρα, ουσιαστικά δεν οργανώνει μια στοχοθεσία για να το επιτύχει σταδιακά στο μέλλον, αλλά επισημαίνει στον εαυτό της ότι στο παρόν δεν είναι ικανοποιητικά καλή μητέρα. Όχι «του χρόνου», αλλά εδώ και τώρα θα ήθελε να είναι καλύτερη μητέρα.

Ο άνδρας που εύχεται να γυμνάζεται εντατικότερα,

δεν προβλέπει με ποια μέσα θα το επιτύχει αυτό (χρόνος, τρόπος, τόπος), αλλά επισημαίνει τις υποκειμενικές ελλείψεις του τη στιγμή που διατυπώνει τον στόχο του, αντανακλώντας -και συνάμα τροφοδοτώντας- την απογοήτευση από τον εαυτό του.

Οι παραπάνω στόχοι, λοιπόν, μοιάζουν περισσότερο με δηλώσεις μη αποδοχής του εαυτού μας στο εδώ και τώρα, παρά με πραγματικά εγχειρήματα επίτευξης στο μέλλον.

Ο καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, Peter Herman, αναφέρεται στην παραπάνω πρακτική ως « σύνδρομο εσφαλμένης ελπίδας ».

Σύμφωνα με τον ίδιο, έχουμε την τάση να θέτουμε μη ρεαλιστικούς στόχους, που βρίσκονται σε απόλυτη απόκλιση από την ενδόμυχα σχηματισμένη αυτοεικόνα μας.

Ανάλογος ψυχολογικός μηχανισμός εντοπίζεται στις θετικές διαβεβαιώσεις του εαυτού μας, που διατυπώνουμε συνήθως λίγο πριν μια σημαντική αναμέτρηση ή μετα από μια αποτυχία, και αφελώς αποβλέπουν στη βελτίωση της αυτοεκτίμησής μας.

Ωστόσο η λειτουργία τους, όχι μόνο είναι αναποτελεσματική, αλλά επιφέρει και επιβλαβείς συνέπειες για την πρόσληψη της αυτοεικόνας, τονίζοντας την απόρριψη του ενεστώτα εαυτού μας και καταρρακώνοντας την αυτοεκτίμησή μας.



Η αυτοεκτίμηση και η αποδοχή του εαυτού μας είναι βασικές προϋποθέσεις για τη δέσμευση και την αφοσίωση στη φροντίδα του.

Κανένας δεν μπορεί να φροντίσει και να προσφέρει με διάρκεια και ουσία σε κάποιον, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την επακολουθούμενη διαδικασία προσφοράς και σκληρής δουλειάς, αν δεν τον αποδέχεται.

Αντίθετα, αν συμφιλιωθούμε με ό,τι είμαστε, θα μπορέσουμε και να θέσουμε ρεαλιστικούς, συγκεκριμένους και επιτεύξιμους στόχους και να επωμιστούμε το βάρος της προσπάθειας για εξέλιξη και αλλαγή.

Η σύνθετη διαδικασία συμφιλίωσης με τον εαυτό μπορεί επακολούθως να επιστεγαστεί με ευγενική και ασφαλή στοχοθεσία:

«Δεν είμαι κακή μητέρα, αλλά μπορώ να προσπαθήσω να περνάω περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου».

Πρέπει επίσης να γίνει πιο συγκεκριμένη:

«Θα προσπαθήσω να τους αφιερώνω σταθερά μισή ώρα την ημέρα, πριν κοιμηθούν».

Επιπλέον, να είναι ρεαλιστική:

« Μπορεί να μην το καταφέρνω πάντα, αλλά θα προσπαθήσω να αναπληρώνω τα Σαββατοκύριακα».

Τέλος, δεν θα μπορούσε να λείπει η συνεχής επιβράβευσή μας για όσα προσπαθούμε, αλλά και η ανοχή για όσα δεν πραγματώσαμε ακόμα.

Η φωταγωγημένη περίοδος των Χριστουγέννων, οι κοινωνικές επιταγές ευτυχίας και λάμψης αποκαλύπτουν από μόνα τους τη σκοτεινή και ανομολόγητη θλίψη αυτής της παράδοξης στιγμής αποχαιρετισμών και κρίσεων.

Στο τέλος κάθε χρονιάς, οφείλουμε πρώτα απ’όλα έναν θετικό απολογισμό.

Κάτι πετύχαμε περισσότερο και κάτι λιγότερο. Δεν πειράζει, του χρόνου πάλι.

Από: Clicktotherapy
Αφροδίτη Καψαρίδη

Η Αφροδίτη Καψαρίδη είναι ψυχολόγος, απόφοιτη του Πάντειου Πανεπιστημίου με μεταπτυχιακές σπουδές στην Κοινωνική και Κλινική Ψυχολογία από τη Λωζάννη. Έχει εργαστεί ερευνητικά στα Πανεπιστήμια της Γενεύης και της Λωζάννης, καθώς και στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Λωζάννης, CHUV. Ειδικεύεται στην Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεία και στην Ψυχοθεραπεία βασισμένη στην Εννόηση. Είναι επιστημονικά υπεύθυνη του Clicktotherapy και εργάζεται ως ψυχολόγος με έφηβους και νέους στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου CHUV στην Ελβετία. Τα άρθρα της προσφέρουν ειδικευμένες γνώσεις στις ερευνητικές της εμπειρίες και στην κλινική πράξη με έμφαση στην ψυχοθεραπευτική κατανόηση.

🙏Εύχομαι το #2023 #Ειρήνη 🌿🕊️σε όλο τον κόσμο 🌍🌎🌏
Που όμως για να επιτευχθεί θα πρέπει πρώτα να' ρθει να φωλιάσει μέσα μας με την συμφιλίωση με τον αληθινό εαυτό μας, σαν καρπός του #Αγίου_Πνεύματος

 (η Ειρήνη ο 3ος απ' τους 9 καρπούς του #Αγίου_Πνεύματος).https://voiceofthelambs.blogspot.com/2016_06_20_archive.html#6709073284256455143

Του χρόνου τα δεσμά
Mέρα και νύχτα πολεμώ , δίχως στεμό παλεύγω
κι απού του χρόνου τα δεσμά να λυτρωθώ γυρεύγω ,

του χρόνου που με προσπερνά και γλακιχτός πηγαίνει
και κείνου που ξοπίσω μου κάθε στιγμή πομένει ,

του χρόνου που τα μέλη μου σαν άνεμος χαιδεύγει
και δεν γατέχω αν έρχεται πραγματικά γη φεύγει .

Μέσα σε μάχη αδιάκοπη ξοδιάζεται η ζωή μου
κι έχει γεμίσει με πληγές η αντάρτισσα ψυχή μου ,
καθώς πασκίζω του καιρού τσι νόμους να νικήσω ,

να βρω καινούργιους κι άγνωστους κόσμους να τσι γνωρίσω ,
πιό πέρα απού τα σύνορα που με περιτυλίγου
και σφίγγουνε σαν τη θελιά τη σκέψη και με πνίγου .
πιό πέρα απού το σημερνό , κι απού το περασμένο
κι όξω απού το μελλούμενο , π΄άδικα περιμένω ,

να λευτερώσω την ψυχή που τόση πεθυμιά ΄χει
δίχως του χρόνου τα δεσμά να ζει και να υπάρχει ... 

 
Από #Βιβλίο #Γιώργη_Καράτζη "ΔιαΚρητικά"
#Εκδόσεις #ΑΕΡΑΚΗΣ #ΗΡΑΚΛΕΙΟ #BOOKS

 #ΑRT: @pawelkuczynskiart
https://www.instagram.com/p/Cm2kKaLIHq2/?igshid=MDJmNzVkMjY=

#2023_Ευχές για 

#Καλή_Χρονιά_2023 

#Καλό_μήνα_Ιανουάριο FB:Mariarosa

Καλό ταξίδι Στο 2013 ! Η ύπαρξη είναι δεμένη με τον χρόνο. Η φύση του τελευταίου μεγεθύνει το αίνιγμα της πρώτης. Αποτελεί ο χρόνος την κοσμική μήτρα της ύπαρξης ή δημιουργείται από αυτήν;

Του χρόνου τα δεσμά
Mέρα και νύχτα πολεμώ , δίχως στεμό παλεύγω
κι απού του χρόνου τα δεσμά να λυτρωθώ γυρεύγω ,
του χρόνου που με προσπερνά και γλακιχτός πηγαίνει
και κείνου που ξοπίσω μου κάθε στιγμή πομένει ,
του χρόνου που τα μέλη μου σαν άνεμος χαιδεύγει
και δεν γατέχω αν έρχεται πραγματικά γη φεύγει .
Μέσα σε μάχη αδιάκοπη ξοδιάζεται η ζωή μου
κι έχει γεμίσει με πληγές η αντάρτισσα ψυχή μου ,
καθώς πασκίζω του καιρού τσι νόμους να νικήσω ,
να βρω καινούργιους κι άγνωστους κόσμους να τσι γνωρίσω ,
πιό πέρα απού τα σύνορα που με περιτυλίγου
και σφίγγουνε σαν τη θελιά τη σκέψη και με πνίγου .
πιό πέρα απού το σημερνό , κι απού το περασμένο
κι όξω απού το μελλούμενο , π΄ άδικα περιμένω ,
να λευτερώσω την ψυχή που τόση πεθυμιά ΄χει
δίχως του χρόνου τα δεσμά να ζει και να υπάρχει ...  
Γ. Καράτζη  " ΔιαΚρητικά ".
Εκδόσεις ΑΕΡΑΚΗΣ , ΗΡΑΚΛΕΙΟ , 1998 

Ο Χριστός στον Ζωδιακό, Βόρεια Ιταλία, 11ος αι.
Ο Χριστός-Απόλλων στο κέντρο του Ζωδιακού.
Οι εξωτερικοί κύκλοι περιέχουν τις τέσσερις εποχές.
.............................................................
Ο χρόνος άλλοτε τρέχει, άλλοτε κυλά και μερικές φορές σταματά. Τον μετράμε, τον χάνουμε και συχνά θα θέλαμε να είχαμε περισσότερο. Ο χρόνος μοιάζει  κάτι τόσο φυσικό ώστε συνήθως ξεχνάμε πόσο παράξενη είναι αυτή η έννοια.
Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος είναι ένα μόνο πράγμα, ωστόσο μπορούμε να πάρουμε διαφορετικές πτυχές του χρόνου και να τις διαχειριστούμε ξεχωριστά από τις υπόλοιπες.
«Χωρίς την εμπειρία του χρόνου τα βιώματα που έχουν οι άνθρωποι είναι ασυνεχή, είναι διασπασμένα. Δεν μπορούν να διαθέτουν εκείνη την συνοχή και την συνέχεια που επιτρέπει στοχεύσεις και που καθιστά εφικτά τα αποτελέσματα. Όταν δεν υπάρχει εμπειρία του χρόνου συμβαίνει αυτό που συμβαίνει με ανθρώπους που ζουν σε εσωτερική διάσπαση και δεν μπορούν ούτε μέσα τους ούτε έξω να στοχεύσουν με μεγάλη καθαρότητα και αποτελεσματικότητα».
«Πρέπει να βρούμε την εσωτερική αίσθηση της διάρκειας του χρόνου, γιατί ο τρόπος με τον οποίο τελικά εισπράττουμε το χρόνο είναι εκείνος ο οποίος διαμορφώνει και  οργανώνει την σταθερότητα της συνειδήσεώς μας.  Διασπασμένη σχέση με το χρόνο σημαίνει διαταραγμένη συνείδηση, επομένως εξαιρετικά δύσκολη σχέση με την πράξη και με τις αποφάσεις».
«Όλες οι κοινωνίες που είχαν πολύ αδύνατη σχέση με το χρόνο, ήταν καθηλωμένες και στατικές, κατέρρεαν. Άρα χρειάζονται εκσυγχρονισμούς… Οι εκσυγχρονισμοί είναι προσπάθειες εισόδου στο χρόνο και αποδοχής της κινήσεως και της αλλαγής.
Όπως πολλές παλαιές κοινωνίες και στη δική μας κοινωνία ο χρόνος είναι κλειστός.

Αυτό σημαίνει ότι ζούμε σε μια κοινωνία μ’ ένα βαθύ και μεγάλο παρελθόν ιστορικό, ότι θεμελιώνεται στην οικογένεια, η οποία οικογένεια με τη σειρά της δέχεται ως ασφαλή εστία και αλήθεια την οικία, το σπίτι, μέσα στο οποίο ο χρόνος ανακυκλώνεται αενάως στα βιώματα των ανθρώπων που ζούνε εκεί μέσα, ανεξαρτήτως των ημερών, των εβδομάδων και των ετών τα οποία, ας πούμε, τρέχουν με τον δικό τους τρόπο».
Ο χρόνος σχετίζεται με την κίνηση! Όταν όμως κάτι κινείται, αλλάζει και μπορεί να εξελιχθεί!
«Η τάση σήμερα είναι, να αποκλειστούν οι εξελίξεις, οι καινούριοι χρόνοι.
Η διαρκής προσπάθεια της απαλλαγής από την αλλαγή, εν ονόματι σταθερών μορφών γνωστών και διαθεσίμων, αποτελεί το βαθύτερο υπόστρωμα της κοινωνικής μας κρίσεως.
Ό,τι συμβαίνει πρέπει να το μεταφέρουμε σε σταθερή μορφή γνωστή και οικεία προκειμένου να μην παρασυρθούμε σε περιοχές και σε πρακτικές οι οποίες μας είναι άγνωστες.
Θέλουμε μια σταθερή μορφή στην οποία να αισθανόμαστε ασφαλείς».
Η αλλαγή ωστόσο και η εξέλιξη συνδέεται με τη ζωή!
Αν δεν υπάρχει αλλαγή, δηλαδή, υπάρχει στάση κινήσεως, τότε οδηγούμαστε στο θάνατο!
 «Στερούμενη χρόνου η κάθε  πραγματικότητα μετατρέπεται, από την ίδια της την εντροπία, σε σκουπιδότοπο.
Όπου δεν υπάρχει χρόνος, όλα γίνονται σκουπίδια γιατί δεν έχουν περιθώρια κινητικότητος και αλλαγής και ανανεώσεως.
Ένας που δεν θέλει αλλαγή απορρίπτει τον χρόνο μέσα του.
Όταν δεν θέλω να αλλάξω κάτι κολλάω στο παρόν χωρίς να δέχομαι ότι υπάρχει πριν και μετά. Ενός παρόντος που δεν έχει συνοχή με το πριν και το μετά, οπότε θα ήταν ζωντανό παρόν γιατί θα έβγαζε στο μέλλον. Ανακυκλώνεται στον εαυτό του και η πρακτική μορφή της ανακυκλώσεως είναι το να μην αλλάξει τίποτα. Ένα παρόν που δεν έχει τίποτε άλλο παρά να επαναλαμβάνεται.
Η συνήθεια αγκυλώνει το χρόνο».
«Στην κοινωνία αυτή δεσπόζει το στατικό παρόν και το βάθος αυτού του στατικού παρόντος είναι η παθητική μνήμη. Δεν ενεργούν οι μνήμες για να σπρώξουν τα πράγματα γιατί δεν υπάρχει κίνηση για να σπρωχθεί κάτι.
Παίρνουμε διαρκώς παράταση από το παρόν και ζητούμε συνεχώς time out για να δούμε τι θα κάνουμε αύριο. Δεν αποφασίζουμε τώρα»!
«Σκοτώνουμε το χρόνο και ακριβώς σκοτώνουμε το χρόνο για να μπορέσουμε να είμαστε ήσυχοι, να μην έχουμε την αγωνία και το άγχος του μέλλοντος.
Συγκρατούμε τα περασμένα ξεχωριστά χωρίς το νόημα που τα ενώνει και που είναι ο χρόνος της ενότητάς τους».
Κρατάμε μόνο τα γεγονότα χωρίς σύνδεση!
«Με το αίσθημα της ενότητας ενός εαυτού μπορούμε ακριβώς να αναλάβουμε το χρόνο και να τραβήξουμε μπροστά. Χωρίς ενότητα εαυτού δεν αναλαμβάνουμε το χρόνο. Μια κοινωνία διχασμένη δεν μπορεί να αναλάβει το χρόνο ποτέ».
«Ζητούμενο λοιπόν είναι μια ενότητα εσωτερική η οποία μας ανοίγει στο χρόνο.
Στη θέση της θεσμικά κατοχυρωμένης συνενοχής να σκεφθούμε τους όρους μιας ενότητος στο βαθύτερο αίσθημα μιας κοινωνικής αλληλεγγύης.
Μια αλληλεγγύη θα διαμορφώσει το αίσθημα ζωής, αίσθημα πολύ πια διαφορετικό από το αίσθημα της πολιτικής συναλλαγής, το οποίο οδήγησε τα πράγματα εκεί που είναι, με άλλη βαθύτερη κοινωνική αντίληψη».
 «Αυτό το θεμέλιο στοιχείο μιας αλληλεγγύης είναι το στοιχείο στο οποίο μπορεί να βασιστεί ο νόμος της διατηρήσεως της ενεργείας. Υπ’ αυτήν την έννοια καλό είναι να έχουμε υπ’ όψη ότι ο νόμος της διατηρήσεως της ενεργείας βασίζεται σε μια περαιτέρω πραγματικότητα. Ποιά; Ότι το νόημα της ζωής βρίσκεται στην ίδια τη ζωή και εκδηλώνεται στις μορφές της ζωής. Η χαρά της ζωής είναι η κυριαρχία μέσα στο χρόνο, η πορεία, η κίνηση».
«Γι’ αυτό τα γεγονότα τα οποία συμβαίνουν σήμερα, δεν  μπορούν ποτέ να φέρουν αλλαγές και να φέρουν ένα ορισμένο αποτέλεσμα. Τα γεγονότα επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους».
«Πότε φέρνουν αλλαγές τα γεγονότα;
Αλλαγές φέρνουν τα γεγονότα όταν μαζί τους κομίζουν τον ιστορικό χρόνο της πραγματικότητος, όταν μπολιάζονται
 με νόημα μέλλοντος».
Στέλιου Ράμφου, Time out. Η ελληνική αίσθηση του χρόνου, Εκδόσεις Αρμός, 2012.
Σ. Τσαχάλης
......................................

Ο Clifford A. Pickover πήρε το διδακτορικό του από το Τμήμα Μοριακής Βιοφυσικής και Βιοχημείας του Πανεπιστημίου του Yale.
Τι είναι ο χρόνος;
Είναι ο χρόνος πραγματικός;
Κινείται προς μία μόνο κατεύθυνση;
Έχει αρχή και τέλος;
Τι είναι η αιωνιότητα;
Αιώνες τώρα τα ερωτήματα αυτά έχουν απασχολήσει τους μυστικιστές, τους φιλοσόφους και τους επιστήμονες, χωρίς ποτέ να δοθεί ικανοποιητική απάντηση. Από την εποχή που κυκλοφόρησε το περίφημο μυθιστόρημα του Χ. Τζ. Γουέλς «Η μηχανή του χρόνου(1895)», η ιδέα ενός ταξιδιού στον χρόνο κέντριζε την φαντασία των ανθρώπων.
Στο βιβλίο αυτό, ο Clifford A. Pickover, μας ξεναγεί σ’ ένα τέτοιο ταξίδι μέσα στον χώρο και στον χρόνο. Συνδυάζοντας τη θεωρία της σχετικότητας, τη σωματιδιακή φυσική, την κβαντομηχανική, την φιλοσοφία, την  ψυχολογία, τον Σοπέν και τον Αϊνστάιν, εξηγεί με σαφή και απολαυστικό τρόπο βασικές επιστημονικές αρχές, φωτίζοντας το πιο αινιγματικό όσο και γοητευτικό φαινόμενο του σύμπαντος, τον ίδιο τον χρόνο!
 Η σύγχρονη επιστήμη ανακαλύπτει ότι ο χρόνος μπορεί να στρεβλωθεί με παράξενους τρόπους, όπως ο πηλός στα χέρια ενός κοσμικού γλύπτη.
Οι αρχαίοι μύθοι, για την παραμόρφωση του χρόνου στην πραγματικότητα, είναι πολύ συνηθισμένοι. Μία από τις ποιητικότερες περιγραφές για ταξίδι στον χρόνο βρίσκεται σε έναν λαϊκό μεσαιωνικό μύθο, για  κάποιον μοναχό που έπεσε σε έκσταση για ένα λεπτό, εξαιτίας του κελαϊδίσματος ενός  μαγικού πουλιού. Όταν το πουλί έπαψε να κελαϊδάει, ο μοναχός ανακάλυψε ότι είχαν περάσει μερικές εκατοντάδες χρόνια.
 Ολόκληρη η ζωή σας αντιστοιχεί στο χρονικό διάστημα που χρειάζεται ένας εξωγήινος, κινούμενος με ταχύτητα κοντινή στην ταχύτητα του φωτός, για να ανοιγοκλείσει τα μάτια του.
 Η σχετική μας ταχύτητα μεταβάλλει την έννοια του ταυτοχρονισμού! Το τώρα του καθενός είναι διαφορετικό!
 Αν η πραγματικότητα αφορά στο παρόν, τότε έχετε τη δυνατότητα να αλλάξετε αυτή την πραγματικότητα μέσα στο σύμπαν, μπροστά και πίσω στον χρόνο, με απλή μετακίνηση!
Η ύπαρξη είναι δεμένη με τον χρόνο. Η φύση του τελευταίου μεγεθύνει το αίνιγμα της πρώτης.
Αποτελεί ο χρόνος την κοσμική μήτρα της ύπαρξης ή δημιουργείται από αυτήν;

Clifford A. Pickover, Οδηγός για Ταξιδιώτες. Εκδόσεις Κέδρος, 2008.

Καλό ταξίδι!

Σταμάτης Τσαχάλης

Το 2012 - Ας ανεβούμε , λίγο ψηλότερα !

...κατοικούμε και συνυπάρχουμε σε ένα κόσμο που περιέχει 100 δισεκατομμύρια άστρα  (μόνο στον δικό μας Γαλαξία ) , και κατά προσέγγιση 125 δισεκατομμύρια άλλους Γαλαξίες ( είναι ορατοί μονάχα οι 3000 ). ΄Εναν κόσμο  που έχει διάμετρο περίπου 40 δισεκατομμύρια έτη φωτός , ενώ το παρατηρήσιμο σύμπαν είναι μόνο 137 δισεκατομμύρια έτη φωτός.
Συνεπώς μπορούμε να , δούμε μονάχα ένα κομμάτι του όλου Σύμπαντος ! κομμάτι απειροελάχιστο  της αληθινής πραγματικότητας !
Γι ΄αυτό και μόνο  αξίζει να  , ονειρευόμαστε , να ελπίζουμε για καλύτερες μέρες και καλύτερους καιρούς ! ! !
Είμαστε ένας απειροελάχιστος κόκκος  στο μέχρι τώρα γνωστό , άγνωστο , τεράστιο , σύμπαν...!

Ας πάψουμε να , μικραίνουμε κι άλλο , ασχολούμενοι με μικροπράγματα και κουτσομπολιά !

Ας ανεβούμε , λίγο ψηλότερα ! που έλεγε κι ο Νομπελίστας ποιητής Σεφέρης  .

Αν ανέλθει η συνειδητότητά μας σε υψηλότερο επίπεδο και , στοχαστούμε από εκεί ψηλά , θα ζούμε καλύτερα την καθημερινότητά μας , αναπνέοντας πλέον εκτός από οξυγόνο και λίγάκι , όσο μπορούμε να εισπνεύσουμε , ο καθένας δηλ. λιγάκι , αστερόσκονη ! ! !

Καλό 2012  να περάσουμε , όλοι  !

το παραπάνω βίντεο φτιάχτηκε από τους αστροφυσικούς του Αμερικανικού Μουσείου  Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης , όπου σε διάρκεια μόλις 6 λεπτών , πραγματοποιείται ,το πιό μεγάλο και μακρινό ταξίδι , του κόσμου ! ΄Ενα ταξίδι, σε όλο το γνωστό μέχρι σήμερα , Σύμπαν !