🪻Χριστός Ανέστη🪻«Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν» (Ψαλμ. 67:2), ακούμε στη λειτουργία της Ανάστασης!Η Ανάσταση του Χριστού είναι γεγονός ιστορικό, το Μεγαλύτερο απ' όσα συνέβησαν στην ιστορία📔🖍️

12 μαρτυρίες της Αναστάσεως
Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)

Η πίστη μας, η Εκκλησία μας, είναι, αγαπητοί μου, δεντρί που το φύτευσε η δεξιά του Υψίστου.

Και όπως το δέντρο έχει ρίζα, έτσι και το δέντρο αυτό που λέγεται Ορθοδοξία έχει ρίζα. Ποια είναι η ρίζα; Δύο λέξεις· «Χριστός ανέστη». 

Ή ανέστη, ή δεν ανέστη.

Λέμε λοιπόν σε όλους, ότι η ανάσταση του Χριστού είναι γεγονός ιστορικό, το μεγαλύτερο από όσα συνέβησαν στην ιστορία. Γεγονός με παγκόσμια ακτινοβολία, γεγονός που έσεισε και τον άδη ακόμα, γεγονός κοσμογονικό.

Θα μου πει όμως κάποιος· Αυτά είναι λόγια· εμείς θέλουμε αποδείξεις. Αποδείξεις; Πολλές, αμέτρητες, όπως οι ακτίνες του ήλιου.

Ας στήσουμε σήμερα ένα δικαστήριο. Και στην έδρα να βάλουμε ως κριτή την ιστορία. Την ιστορία, που δεν πείθεται με μύθους και παραμύθια, αλλά θέλει γεγονότα, τεκμήρια, αποδείξεις.

Η ιστορία, λοιπόν, ζητάει μάρτυρες για την Ανάσταση. Υπάρχουν; Βεβαίως.

Κανένα άλλο γεγονός δεν έχει τόσους μάρτυρες όσους η ανάσταση του Χριστού.

Ούτε η ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν είναι τόσο βεβαιωμένη· τέσσερις – πέντε ιστορικοί μαρτυρούν γι’ αυτόν, και μετά σιγή.

Ενώ η Ανάσταση έχει πλήθος μάρτυρες.

Από όλους αυτούς εκλέγουμε ενδεικτικώς τέσσερις τριάδες, δηλαδή εν συνόλω 12 μαρτυρίες.

Πρώτοι μάρτυρες παρουσιάζονται οι ΠΡΟΦΗΤΕΣ.

Πριν ακόμα γίνει η Ανάσταση, μαρτυρούν γι’ αυτήν με προτυπώσεις.

Πρώτος ο Μωυσής γράφει για το Χριστό: 

«αναπεσών εκοιμήθης ως λέων και ως σκύμνος» (Γεν. 49:9)

Κοιμήθηκες, λέει, Χριστέ, σαν το λιοντάρι. Αν δεις λιοντάρι να κοιμάται, σε ρωτώ, τολμάς να πας να το ξυπνήσεις; Παρακαλάς να μη ξυπνήσει. «Τις εγερεί αυτόν;»·

 ποιος να τον ξυπνήσει;

Σαν λιοντάρι που κοιμάται, «σκύμνος λέοντος Ιούδα» είσαι, λέει, Χριστέ.
Έρχεται κατόπιν ο Δαυίδ και ψάλλει με τη χρυσή του λίρα: «Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν» (Ψαλμ. 67:2),

αυτό δηλαδή που ακούμε στην Ανάσταση.
Αλλά και ο Ησαΐας, ο λεγόμενος πέμπτος ευαγγελιστής, αφού περιγράφει τα πάθη του Χριστού, προτρέπει τη Νέα Ιερουσαλήμ, δηλαδή την Εκκλησία, να χαρεί και να πανηγυρίσει για την Ανάσταση του Χριστού.

Τα δικά του λόγια χρησιμοποιεί ο ιερός υμνογράφος στην αναστάσιμη ακολουθία όταν λέει:

«Φωτίζου φωτίζου, η νέα Ιερουσαλήμ, η γαρ δόξα Κυρίου επί σε ανέτειλε…»

και «Άρον κύκλω τους οφθαλμούς σου, Σιών, και ίδε· ιδού γαρ ήκασί σοι… τα τέκνα σου» (Ησ. 60:1-4 και θ’ ωδή Πάσχα).

Μετά έρχονται άλλοι τρεις μάρτυρες· είναι μάρτυρες ΤΗΣ ΤΑΦΗΣ.

Και πρώτοι οι φύλακες, που φρουρούσαν το σφραγισμένο μνήμα του Χριστού.

Οι αρνούμενοι την Ανάσταση λένε, ότι το σώμα του Χριστού εκλάπη τη νύχτα από τους μαθητές του.

Αλλά η Ρώμη είχε αυστηρότητα.

Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο, όλη η φρουρά θα είχε περάσει από στρατοδικείο και θα είχε εκτελεσθεί, πράγμα που δεν έγινε. 

Άρα ο Χριστός δεν εκλάπη.
Το ίδιο μαρτυρεί ο κενός τάφος.

Ο τάφος βρέθηκε άδειος.

Το διαπίστωσαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης, που έτρεξαν μαζί στο μνήμα.

Είδαν να λείπει το σώμα.
Και τη μαρτυρία συμπληρώνουν τα οθόνια και το σουδάριο.

Οι δύο μαθητές είδαν «τα οθόνια κείμενα, και το σουδάριον, ο ην επί της κεφαλής αυτού, ου μετά των οθονίων κείμενον, αλλά χωρίς εντετυλιγμένον εις ένα τόπον» (Ιω. 20:7).

Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά; Για να τα καταλάβουμε, πρέπει να ξέρουμε πώς έθαβαν οι Εβραίοι τους νεκρούς. 

Όταν πέθαινε ο άνθρωπος, τον έπλεναν, τον άλειφαν με αρώματα και, όπως η μάνα φασκιώνει το παιδί, τύλιγαν όλο το σώμα με τα «οθόνια» που ήταν λουρίδες υφάσματος.

Για το κεφάλι είχαν το σουδάριο.

Αυτά κολλούσαν δυνατά στο κορμί μαζί με τα αρώματα.

Αν επέμενες να τα ξεκολλήσεις, έπρεπε να τραβήξεις και κρέας.

Βλέπετε λοιπόν τι σημασία έχει αυτό;

Διότι όταν κανείς κλέβει είναι βιαστικός.

Αν πήγαιναν να κλέψουν το Χριστό, θα τον έπαιρναν όπως ήταν, με τα σουδάρια και τα οθόνια· γιατί για να τα ξεκολλήσουν, θα χρειάζονταν ώρες κι έπρεπε να ‘χουν ζεστό νερό.

Έχετε δει πώς κολλάει η γάζα πάνω στην πληγή;

Και ο Χριστός ήταν γεμάτος πληγές.

Τώρα όμως τα οθόνια και τα σουδάρια μείνανε εκεί, όπως το φίδι γλιστράει κι αφήνει το φιδοπουκάμισό του.

Ο Χριστός βγήκε και άφησε το σουδάριο και «τα οθόνια κείμενα μόνα» (Λουκ. 24:12).

Η μεγαλύτερη όμως μαρτυρία είναι οι ΠΙΣΤΟΙ.

Οι απόστολοι τη Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, άμα παρουσιάστηκε η σπείρα με τα ρόπαλα και τους φανούς, άφησαν το Χριστό.

Έγιναν άφαντοι, φοβισμένοι και δύσπιστοι. Και μετά; Μετά, αυτοί οι λαγοί έγιναν λιοντάρια.

Ποιος τους άλλαξε; Το χρήμα; Η δόξα; Οι απολαύσεις; Όχι. Μόνο η πίστη, ότι ανέστη ο Κύριος.

Το λένε: «Εωράκαμεν τον

 Κύριον» (Ιω. 20:25), είδαμε τον Κύριο με τα μάτια μας. Και ο Θωμάς, ο πιο δύσπιστος απ’ όλους, λέει· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιω. 20:29).
Και δε σας είπα τίποτα.

Η πιο μεγάλη μαρτυρία είναι ο απόστολος Παύλος.

Τι ήταν προηγουμένως; Μανιώδης διώκτης.

Και τώρα ξαφνικά τον βλέπεις και γίνεται ο μεγαλύτερος κήρυκας του ευαγγελίου.

 Τι τον άλλαξε;

Το ότι εγνώρισε «την δύναμιν της αναστάσεως» του Χριστού (Φιλιπ. 3:10).
Και μόνο αυτοί; Έρχονται έπειτα αναρίθμητοι μάρτυρες όλων των αιώνων.

Είναι απ’ όλες τις τάξεις και απ’ όλα τα επαγγέλματα.

Τους ρίχνουν μες στα θηρία, στις φωτιές και στα αμφιθέατρα, κι αυτοί φωνάζουν «Χριστός ανέστη»!

Και θα κλείσω με τρεις νεώτερες ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ.

Στην τουρκοκρατία ένας μπέης έπιασε ένα Χριστιανό νέο στον Πόντο.

Τον είδε έξυπνο και ικανό, και ήθελε να τον κάνει Τούρκο. Προσπάθησε με γλυκά λόγια· αδύνατον.

Του λέει· ―Αν δεν έρθεις στη θρησκεία μας, θα σε σκοτώσω.

Ο νέος τότε προσποιήθηκε· ―Καλά, λέει, μπέη μου, θ’ αλλάξω θρησκεία· αλλά θέλω να το κάνω επισήμως, την ημέρα της Λαμπρής· τότε θ’ ανεβώ στο τζαμί να το διακηρύξω… Χάρηκαν οι Τούρκοι και μαζεύτηκαν την ημέρα εκείνη, ενώ οι Χριστιανοί είχαν πένθος. Αυτός κάνει την προσευχή του, ανεβαίνει στο μιναρέ, κι από κει αρχίζει να ψάλλει· «Χριστός ανέστη…».

Οι Τούρκοι λύσσαξαν.

Τον άρπαξαν και τον έριξαν κάτω απ’ το μιναρέ· βεβαίωσε το «Χριστός ανέστη» με το αίμα του.
Θέλετε άλλο; Ένας γέρος στην Κοζάνη μου έλεγε· Πέρασα βάσανα, γνώρισα και χαρές.

Η μεγαλύτερη όμως χαρά μου ήταν το 1912, όταν ελευθερώθηκε η πατρίδα. Τότε στην πλατεία της πόλεως ήρθε τρεχάτος ένας Έλληνας τσολιάς και φώναζε· «Αδέρφια, “Χριστός Ανέστη”!». 

Κάναμε σα μικρά παιδιά, σχίζαμε τα φέσια μας, και όλοι φωνάζαμε το «Χριστός Ανέστη» με διπλή σημασία, εθνική και θρησκευτική…

Αυτό, όπως λέει κάποιος ιστορικός, υπήρξε η βακτηρία, το ραβδί στο οποίο στηρίχθηκε το βασανισμένο γένος μας, ο πολικός αστέρας μέσα στη μαύρη νύχτα.

Δε μας έσωσαν οι ψευτοφιλοσοφίες· μας έσωσε ο Χριστός, ο Αναστάς εκ νεκρών.
Τέλος και ένα «Χριστός Ανέστη», που ακούστηκε στη Μόσχα τότε που γινόταν διωγμός εναντίον της θρησκείας, τα πρώτα χρόνια της επαναστάσεως.

Τότε, σ’ ένα μεγάλο θέατρο της Μόσχας που ήταν κατάμεστο, ένας άθεος διαφωτιστής ανέβηκε στο βήμα, την ημέρα της Αναστάσεως, και επί δύο ώρες ρητόρευε εναντίον του Χριστού και της Αναστάσεώς του.

Ποιος να του φέρει αντίρρηση;

Ένας νεαρός όμως τόλμησε να ζητήσει το λόγο.

Εκείνος δυσαρεστήθηκε.

Του λέει· ―Θα σου επιτρέψω, αλλά όχι πάνω από πέντε λεπτά. ―Όχι, σύντροφε, λέει· ούτε δύο λεπτά δε θα κάνω. Ανεβαίνει επάνω και φωνάζει στη ρωσική γλώσσα· ―«Χριστός Ανέστη!»

 Σείστηκε τότε όλο το θέατρο· ―«Αληθώς Ανέστη!».

Λαγός έγινε ο σύντροφος…

Αδέρφια μου! Όσοι πιστοί, στον αιώνα αυτό της απιστίας και του υλισμού, ας μείνουμε εδραίοι.

Μπορείς να αμφιβάλλεις για όλα· για το αν υπήρξε Αλέξανδρος, για το αν υπάρχει φεγγάρι· μπορείς να αμφιβάλλεις ακόμα και για τον εαυτό σου.

Μπορείς να αμφιβάλλεις για όλα· για ένα πράγμα να μην αμφιβάλλεις.

«Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Ματθ. 24:35).

Μην αμφιβάλλεις, ότι ο Χριστός είναι ο Αληθινός Θεός. Ζει, δεν πέθανε! Ζει και θριαμβεύει εις τους αιώνας. Ον, παίδες υμνείτε, άνδρες και γυναίκες υμνείτε, μικροί και μεγάλοι υμνείτε, σύμπας ο λαός υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Αμήν.
Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)
12 μαρτυρίες της Αναστάσεως

ΠΗΓΗ:

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! Πιστεύω στην Ανάσταση Συνέλληνες γιατί , έχω δει τον κατάξερο δυόσμο στo κήπο μου ν΄ανασταίνεται και , να ζωντανεύει εκ νέου την ΄Ανοιξη !

Χριστός Ανέστη !
Μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής θα΄ναι,

η καθημερινή,
χαρμόσυνη, ευχή, για όλους τους πιστούς,
ορθοδόξους, χριστιανούς .

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!)

αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό

μεταξύ των Ορθoδόξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα,

δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, 

και για σαράντα ημέρες,

δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα,

την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της 

εορτής της Αναλήψεως. ΕΔΩ:

Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, 

αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου 

τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,

θανάτω θάνατον πατήσας

και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι,

προσκυνήσομεν Άγιον, Κύριον,

Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον.

Τον Σταυρόν Σου Χριστέ προσκυνούμεν

και την Αγίαν σου Ανάστασην υμνούμεν και δοξάζωμεν

Συ γαρ ει ο Θεός ημών, εκτός Σου άλλον ουκ οίδαμεν,

το όνομά Σου ονομάζομεν.

Δεύτε, πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν την του Χριστού Αγίαν Ανάστασην.

Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω.

Δια παντός ευλογούντες τον Κύριον, υμνούμεν την Ανάστασην Αυτού.

Σταυρόν γαρ υπομείνας δι' ημάς, θανάτω, θάνατον ώλεσεν.

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν,

Έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος.

Ως χαιρετισμός αποδίδεται πάντα με χαρακτήρα ενθουσιώδη

και με έντονη την εκδήλωση της ψυχικής ανάτασης.

Σε ανταπάντηση της έκφρασης αυτής ανταποδίδεται

η έκφραση «Αληθώς ανέστη!» (Στ' αλήθεια αναστήθηκε!).

Στη λαογραφία η έκφραση αυτή ανάγεται στα αναστάσιμα έθιμα

που επαναλαμβάνεται με το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών,

με το «φιλί της αγάπης», κ.ά. αναστάσιμες εκδηλώσεις.

"Χριστός Ανέστη" στον Πανάγιο Τάφο

XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Kατήλθες εν τοις κατωτάτοις της γης και συνέτριψας μοχλούς αιωνίους , κατόχους πεπεδημένων Χριστέ , και τριήμερος , ως εκ κήτους Ιωνάς , εξανέστης του τάφου.

"Kατήλθες εν τοις κατωτάτοις της γης

και συνέτριψας μοχλούς αιωνίους ,

κατόχους πεπεδημένων , Χριστέ ,

και τριήμερος , ως εκ κήτους Ιωνάς ,

εξανέστης του τάφου "

" Φυλάξας τα σήμαντρα σώα , Χριστέ ,

εξεγέρθης του τάφου , ό τάς κλείς της

παρθένου μη λυμηνάμενος εν τώ τόκω σου ,

και ανέωξας ημίν Παραδείσου τάς πύλας ."

" Σώτερ μου , το ζών τε καί άθυτον ιερείον ,

ώς Θεός σεαυτόν έκουσίως προσαγαγών τω Πατρί

συνανέστησας παγγενή τόν ΄Αδάμ ,

άναστάς εκ του τάφου "

΄Ωδή στ΄. ΄Ο Είρμός , από τήν υμνολογίαν της Ανάστασης .

...Το ψάλλαμε όσοι παραμείναμε στους ιερούς ναούς και δεν τρέξαμε

να καταβροχθήσουμε τις μαγειρίτσες, το αρνάκι φρικασέ, και όλα τα πασχαλιάτικα τα σχετικά ...
...όσοι παραμείναμε στις εκκλησιές
μετά από το χαρμόσυνο και πανηγυρικό
τέταρτο του

" Χριστός Ανέστη εκ νεκρών

Θανάτω θάνατω πατήσας " .

...εκεί , γύρω στις 2,  τα ξημερώματα ...
το ψάλλαμε , μαζί με ιερείς και ψάλτες  ...
... δεξιούς κι αριστερούς ...mariarosa.

XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ☦️

Στο παραπάνω cd έχει ήχογραφηθεί το Χριστός Ανέστη σε 5 γλώσσες
στα ΄Ελληνικά, ΄Αραβικά, ΄Αγγλικά, Γαλλικά και Ρωσικά
ο δημιουργός του κομματιού είναι ο Βασίλης Χατζηνικολάου
και το cd του τιτλοφορείται : "Τα μπλουζ της ψυχής μου"

XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ☦️ 

Πότε έγινε η Ανάσταση

Του Σ.Ν.Σάκκου, ομοτ.καθηγ.Παν/μιου
Τα Ευαγγέλια δεν αναφέρουν πότε έγινε η ανάσταση του Χριστού.
Το μόνο που μας πληροφορούν είναι ότι το πρωί «της μίας σαββάτων», 

δηλαδή το πρωί της δίκης μας Κυριακής ημέρας, οι μυροφόρες βρήκαν κενό το μνήμα και οι άγγελοι τις απηύ­θυναν το μήνυμα ότι ο Χριστός ηγέρθη.

Σύμφωνα με τα δεδομένα της ευαγγελικής ιστορίας ο Χριστός πρέπει να αναστήθηκε το πρωί της Κυριακής, την 4η φυλακή της νύχτας, δηλαδή μεταξύ 3 και 6 η ώρα.

Πράγματι, ο Κύριος πέθανε πάνω στο σταυρό στις 3 περίπου το απόγευμα της Παρασκευής.

Αφού έμεινε τρεις μέρες στον άδη, όπως λένε οι προφητείες, πρέπει η παραμονή του στο τάφο να πήρε και ώρες από την Κυριακή· 

οπότε έχουμε Παρασκευή, Σάββατο και μέρος της Κυριακής στον άδη με τους νεκρούς, και Κυριακή χαράματα η Ανάσταση.

Πριν ακόμη oι μυροφόρες φθάσουν στο μνήμα, ο Ιησούς Χριστός είχε αναστηθεί, ενώ οι ρωμαίοι στρατιώτες φύλαγαν έναν άδειο τάφο!

Ο σεισμός, που έγινε αργότερα και αποκύλισε το λίθο του τάφου, δεν ήταν για να αναστηθεί ο Κύριος, αλλά για να διαπιστωθεί η Ανάσταση.

Η σωστότερη ώρα για να γιορτάζουμε την Ανάσταση είναι, λοιπόν, πρωί-πρωί την Κυριακή.


Ο εορτασμός κατά τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου και ιστορικά δεν στέκεται αλλά και πρακτικά δεν εξυπηρετεί.

Τη νυκτερινή αυτή ώρα τα πλήθη, οι αδιάφοροι και τυπικοί χριστιανοί, παίρνουν τη λαμπάδα τους και το κόκκινο αυγό και στέκονται από μια συνήθεια στο προαύλιο του ναού, μέχρι να ακουστεί το «Χριστός ανέστη».

Και μόλις αρχίσει ο Όρθρος και ακουστεί το «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού», σαν για να επιβεβαιώσουν την προφητεία, σηκώνονται και φεύγουν στο σπίτι τους.
Τρέχουν να απολαύσουν τη μαγειρίτσα, περιφρονώντας το θείο τραπέζι με το μόσχο το σιτευτό.

Αλλά και για τους πιστούς η ώρα αυτή είναι κόπος και ταλαιπωρία.
Κουρασμένοι και νυσταγμένοι δεν μπορούν να απολαύσουν τη μεγάλη γιορτή.
Για να ‘ναι λαμπρή η ήμερα του Πάσχα, όπως Λαμπρή την ονόμαζαν οι παλαιότεροι, πρωί-πρωί πρέπει να χτυπούν οι καμπάνες, όπως τα Χριστούγεννα. Καθώς μάλιστα ιδιαίτερα ευνοεί και η εποχή, μέσα στην ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα θα χαίρονται και θ’ απολαμβάνουν πραγματικά οι πιστοί στην αναστάσιμη ακολουθία τη Λαμπρή τους.

XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Kατήλθες εν τοις κατωτάτοις της γης και συνέτριψας μοχλούς αιωνίους , κατόχους πεπεδημένων Χριστέ , και τριήμερος , ως εκ κήτους Ιωνάς , εξανέστης του τάφου.

" Kατήλθες εν τοις κατωτάτοις της γης

και συνέτριψας μοχλούς αιωνίους ,

κατόχους πεπεδημένων , Χριστέ ,

και τριήμερος , ως εκ κήτους Ιωνάς ,

εξανέστης του τάφου "


" Φυλάξας τα σήμαντρα σώα , Χριστέ ,

εξεγέρθης του τάφου , ό τάς κλείς της

παρθένου μη λυμηνάμενος εν τώ τόκω σου ,

και ανέωξας ημίν Παραδείσου τάς πύλας ."

" Σώτερ μου , το ζών τε καί άθυτον ιερείον ,

ώς Θεός σεαυτόν έκουσίως προσαγαγών τω Πατρί ,

συνανέστησας παγγενή τόν ΄Αδάμ ,

άναστάς εκ του τάφου "

΄Ωδή στ΄. ΄Ο Είρμός , από τήν υμνολογίαν της Ανάστασης .

....Το ψάλλαμε όσοι παραμείναμε στους ιερούς ναούς και
 δεν τρέξαμε να καταβροχθήσουμε τις μαγειρίτσες , το 
αρνάκι φρικασέ  , και όλα τα πασχαλιάτικα τα σχετικά ...
... όσοι παραμείναμε στις εκκλησιές
μετά από το χαρμόσυνο και πανηγυρικό 
τέταρτο του
" Χριστός Ανέστη εκ νεκρών 

Θανάτω θάνατω πατήσας " .

...εκεί γύρω στις 2  τα ξημερώματα ...
το ψάλλαμε , μαζί με ιεροψάλτες και ιερείς ...
... δεξιούς και αριστερούς ...mariarosa.

XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Η Ανάσταση του Χριστού
του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Ομότ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.,
για το AMEN.GR , 5 Μαΐου 2013,

Η Ανάσταση του Χριστού δεν υπάγεται στη νομοτέλεια αυτού του κόσμου και συνεπώς δεν είναι απλώς ένα γεγονός τεράστιας ιστορικής σημασίας, αλλά βρίσκεται πάνω από την ιστορία• την νοηματοδοτεί και την προσανατολίζει προς νέους ορίζοντες, προς ένα καινούργιο κόσμο που είναι τελείως διαφορετικός από τον γνωστό μας κόσμο της φθοράς, του πόνου και του θανάτου. 

Γι’ αυτό και δεν περιγράφεται από τους ευαγγελιστές μας αυτό το ίδιο το γεγονός της Αναστάσεως, ούτε απεικονίζεται από την Όρθόδοξη εικονογραφία. 

Τα ευαγγέλια διασώζουν τις μαρτυρίες ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, που επισκέφθηκαν τον άδειο τάφο, ή που είδαν τον αναστημένο Χριστό, που μίλησαν και έφαγαν μαζί του και έλαβαν την εντολή να γίνουν κήρυκες της Αναστάσεώς του σ’ όλη την οικουμένη. 

Έτσι π.χ. το ευαγγελικό ανάγνωσμα της βραδιάς της Αναστάσεως (Μάρκ. 16, 1-8) αφηγείται την επίσκεψη των μυροφόρων στον τάφο, όπου αντί του εσταυρωμένου Ιησού συναντούν άγγελο, ο οποίος διακηρύσσει ότι 

«ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὦδε». 

Επίσης και η εικονογραφία της Εκκλησίας μας δεν παρασταίνει το γεγονός της Αναστάσεως, αλλά τις ανθρωπολογικές του συνέπειες: 

παρουσιάζει τον Χριστό να συντρίβει τις πύλες του Άδη, 

να σπάζει τα δεσμά και να ανασταίνει τους νεκρούς κρατώντας από το χέρι έναν άνδρα (τον Αδάμ) και μια γυναίκα την Εύα) ως εκπροσώπους του ανθρώπινου γένους.

Στην πρώτη αναστάσιμη Θεία Λειτουργία όρισε η Εκκλη¬σία μας να διαβάζονται οι πρώτοι στίχοι από το κατά Ίωάννην ευαγγέλιο (1, 1-17), περικοπές του οποίου διαβάζονται σ’ όλη τη διάρκεια του Πεντηκοσταρίου. 

Ό ευαγγελιστής Ιωάννης μιλάει στην αρχή του ευαγγελίου του για τη σάρκωση του Λόγου του Θεού που έφερε στον κόσμο τη χάρη, την αλήθεια και το φως, όχι μόνο με τη διδασκαλία του αλλά κυρίως με τη σταύρωση και την ανάστασή του. 

Σάρκωση και θάνατος, αρχή και τέλος του Χριστού μέσα στην ιστορία των ανθρώπων, καθώς και «απαρχή» του καινούργιου κόσμου με την Ανάστασή του βιώνονται μέσα στην Εκκλησία σαν ενιαίο γεγονός της αγάπης του Θεού, που έρχεται να φανερώσει την αλήθεια στον υποδουλωμένο στα ψεύτικα είδωλα κόσμο, να φέρει το φως στον σκοτισμένο άνθρωπο και να δώσει χάρη στην καταδικασμένη σε θάνατο εξαιτίας των ιδίων της των έργων ανθρωπότητα.

Ή υμνογραφία της Κυριακής του Πάσχα στρέφεται επίσης γύρω από τα ϊδια θέματα, γύρω από την αγαλλίαση και ευφροσύνη που χαρακτηρίζουν τους πιστούς και γύρω από το μήνυμα της αγάπης. Τόσο λοιπόν τα ευαγγελικά μας κείμενα, όσο και η λειτουργική και εικονογραφική παράδοση της Εκκλησίας το ανθρωπολογικό μήνυμα της Αναστάσεως μάς μεταφέρουν και τη σημασία της για την ύπαρξη του ανθρώπου υπογραμμίζουν.

Πραγματικά, η σημασία της Αναστάσεως του Χριστού δεν εξαντλείται στην απολογητική προσπάθεια αποδείξεως της ιστορικής της πραγματικότητας. 

Τί νόημα θα είχε ένα γεγονός της ιστορίας μαρτυρημένο από πολλές γραπτές πηγές, αν αυτό δεν σχετιζόταν άμεσα με την ύ¬παρξη του κάθε ανθρώπου; 

Η Ανάσταση του Χριστού έχει ακριβώς αυτή την υπαρξιακή διάσταση: 

Δηλώνει την αρ¬χή της νέας δημιουργίας, του καινούργιου κόσμου που προσφέρει ο Θεός στην ανθρωπότητα. 

Κι ο καινούργιος αυτός κόσμος δεν έχει καμιά σχέση με την οσμή της φθοράς, τον τρόμο του θανάτου και τις εχθρικές εκδηλώ¬σεις του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο, αλλ’ είναι ζωή αγάπης, ζεστασιάς και ελπίδας.

Ή Ανάσταση, λοιπόν, έχει νόημα όχι απλώς σαν ιστορικό γεγονός στην γενικότητά του, αλλά σαν θειο προσκλητήριο που αφορά τον κάθε άνθρωπο ιδιαίτερα. 

Κι όταν ο Θεός προσφέρει το δώρο της ζωής, δεν αποτελεί ασύνετη εκδήλωση του ανθρώπου να προτιμάει τον θάνατο; 

Όταν ο Θεός με την Ανάσταση του Χριστού ξαναδημιουργεί τον χαλασμένο κόσμο και δίνει τη δυνατότητα αναστάσεως του κάθε ανθρώπου, ποιά δικαίωση μπορεί να έχει όποιος επιμένει στην απόγνωση και στο μηδέν

Η Ανάστασή του Χριστού είναι μήνυμα ελπίδας και ζωής. 

Το μήνυμα αυτό με το κήρυγμα της Εκκλησίας απευθύνεται στον άνθρωπο κάθε έποχής και μαρτυρεί την ανεξάντλητη αγάπη του Θεού, ο οποίος, παρά τις θανατη¬φόρες ενέργειες των ανθρώπων, τους καλεί συνεχώς στη ζωή και στον κόσμο της Αναστάσεως.

..................................

Κενό Μνημείο, καινό μήνυμα
του Αρχιμ. Χρυσόστομου Χρυσόπουλου, 

για το ΑΜΕΝ.GR , 5 Μαΐου 2013, 

Σαν θεία εαρινή πνοή αναδύεται λυτρωτικά μέσα από το κενό Μνημείο του Ιησού το πανανθρώπινο μήνυμα της αγάπης. 

Έρχεται να θυμίσει στον σημερινό άνθρωπο την πραγματική έννοια της θυσίας του Θεανθρώπου, Εκείνου που βάδισε ήρεμος, αναμάρτητος και ανυπέρβλητος στο εκούσιο Πάθος Του.

Εκείνου που δέχθηκε τον χλευασμό του όχλου και την λόγχη του στρατιώτη, όλα αποδείξεις της ανθρώπινης αχαριστίας. 

Όλα για χάρη της απολύτρωσης του Γένους των ανθρώπων.

«Δεύτε λάβετε Φως» θα ακούσουμε τον ιερό υμνωδό και οι αναμμένες λαμπάδες θα είναι έτοιμες να μεταλαμπαδεύσουν το φως της αληθινής αγάπης σ’ όλους τους ανθρώπους. 

Θα καλέσουν για να το χαρίσουν και σ’ εκείνους που παραπαίουν ανάμεσα στην πίστη και την αμφιβολία, μεταξύ της αβύσσου της άγνοιας και της φανταχτερής πλάνης.

Η του Χριστού Ανάσταση είναι το ανθρωποσωτήριο γεγονός που γεμίζει τα μάτια δάκρυα και την ψυχή αισθήματα ευφροσύνης. 

Ο κουρασμένος, άνθρωπος κάθε φορά που παρακολουθεί το θείο δράμα, προσβλέπει στον καταλύτη του θανάτου με ανανεωμένη την ελπίδα. Τα σεπτά πάθη του γλυκύτατου Ναζωραίου είναι εκούσια θυσιαστική θεϊκή προσφορά και ταυτόχρονο λυτρωτική εξιλέωση του ανθρώπου.

Η συμβολική αυτή ιερουργία γίνεται στην πιο όμορφη ώρα της φύσης, τότε που το μυρίπνοο άρωμα των λουλουδιών της αναμιγνύεται με το αληθινό, πάναγνο αίσθημα της αγάπης. 

Ποιητής, προσφέρων και προσφερόμενος, ο Ιησούς.

Αν και το κενό μνημείο χαρίζει το καινό μήνυμα της δικαίωσης και της απελευθέρωσης από δεσμά θανάτου, οι περισσότεροι μένουν σταθεροί και περιχαρακωμένοι στα πλαίσια ενός παράφορου εγωϊσμού και της απροσχημάτιστης απληστίας τους, εθελούσια δούλοι μιας ρευστής - και προκλητικά συμβιβασμένης με την κάθε λογής νέκρωση - κοινωνίας.


Το παράδειγμα του Κυρίου μας είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο και η Έγερσή Του μέχρι σήμερα, δεν είναι απλά ιστορικό γεγονός, ούτε επετειακή ευκαιρία να ανανεώσουμε την χριστιανορθόδοξη ταυτότητά μας, αλλά έναυσμα να απασφαλίσουμε την διπλοκλειδωμένη με το κλειδί του εγωϊσμού καρδιά μας και να αντικρύσουμε την Ιερουσαλήμ, εκεί που εκπορεύεται το ανέσπερο φως της ζωής, ως παράκληση να φωτίζει τα σκοτάδια μας.

Έτσι ο άνθρωπος θα αναστηθεί, όταν έχει πεθάνει. 

Ο ίδιος ο άνθρωπος θα ζήσει πλέον ειρηνικά σ’ όλη την κτίση που είναι το χάρισμά του και το κέρδος του.

« ει Χριστός ουκ εγήγερται κενόν το κήρυγμα ημών, κενή άρα και η πίστις ημών» (Α’ Κορ. ιε’, 14) Απόστολος Παύλος .

Αναστάσεως ημέρα …
Του ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΤΡΙΤΟΥ, καθηγητή Α.Π.Θ.
Αναμφίβολα η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί 
το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου. 

Κάθε αλήθεια του Χριστιανισμού θεμελιώνεται 
στην Ανάσταση και το παν εξαρτάται από αυτήν. 

Όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο Απόστολος Παύλος, 

«ει Χριστός ουκ εγήγερται κενόν το κήρυγμα ημών, 
κενή άρα και η πίστις ημών» (Α’ Κορ. ιε’, 14).

Η Ανάσταση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος 
πάνω στον οποίο στηρίζεται ο Χριστιανισμός. 

Το επίκεντρο της πίστεως και της ζωής μας. 

Ο άξονας περιστροφής του μεταμορφωμένου κόσμου......
Όπως γράφει αείμνηστος λόγιος ιεράρχης της Εκκλησίας μας, 

«…το ηγέρθη ο Κύριος όντως είναι η 
ανακαινιστική και ζωοποιός δύναμη της εκκλησίας, 
το πάντοτε νέο μήνυμα του Ευαγγελίου, 
ο συνεχής ύμνος της θείας λατρείας, 
η μαρτυρία των Αποστόλων, των Μαρτύρων, 
των Οσίων και των Δικαίων, 
η δικαίωση του αγώνα τους, 
και η καταξίωση του μαρτυρίου τους, 
μαρτυρίου αίματος και μαρτυρίου συνειδήσεως».
Η Ανάσταση του Χριστού είναι ταυτόχρονα ιστορικό,
υπαρξιακό, εσχατολογικό γεγονός, 
αλλά και μια πραγματικότητα, που δέθηκε άμεσα
με τη βιοθεωρία και την απαντοχή του ελληνικού λαού.

• Ως ιστορικό γεγονός η Ανάσταση του Χριστού 
έχει τις περισσότερες αποδείξεις από κάθε άλλο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας. 
Καταγράφεται στα Ευαγγέλια, που αποτελούν τα πλέον αξιόπιστα κείμενα της παγκόσμιας ιστορίας, από αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες, οι οποίοι όχι μόνον γράφουν τα γεγονότα, αλλά και θυσιάζουν τη ζωή τους γι’ αυτά. 

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, σε ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας 
για την αξιοπιστία των γραφομένων του, τονίζει: 
«Ο ήν απ’ αρχής, ο ακηκόαμεν, 
ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, 
ο εθεασάμεθα και αι χείρες, 
ημών εψηλάφησαν, περί του λόγου της ζωής… 
μαρτυρούμεν και απαγγέλλομεν» (Α’ Ιωάν. α’, 1-2). 
Πέραν όμως όλων αυτών, την αλήθεια της Αναστάσεως επιβεβαιώνουν: 
η μεταβολή του Αποστόλου Παύλου, 
που είναι η πιο εκπληκτική και απότομη 
ψυχική μεταστροφή στην ανθρώπινη ιστορία. 

Η μετάθεση της αργίας του Σαββάτου την Κυριακή. 

Η ηθική μεταβολή των Αποστόλων. 

Η ουσία του κηρύγματος των Αποστόλων, που είναι ο Αναστάς Κύριος. 

Η διαχρονική επισφράγιση αυτής της αλήθειας με το αίμα εκατομμυρίων μαρτύρων.

Το κήρυγμα της Αναστάσεως άρχισε να 
διαδίδεται στην ίδια πόλη που σταυρώθηκε 
και τάφηκε ο Ιησούς και απετέλεσε την πιο 
θαρραλέα πρόκληση κατά των απιστούντων, 
οι οποίοι θα μπορούσαν κάλλιστα να αποδείξουν
ψευδομένους τους μαθητές. 

Αλλά ούτε οι σύγχρονοι με την Ανάσταση Ιουδαίοι
ούτε οι μετέπειτα από αυτούς τόλμησαν να 
αμφισβητήσουν το γεγονός της Αναστάσεως.
Ούτε πάλιν είναι δυνατόν ένας μύθος, 
δυό χιλιάδες χρόνια τώρα, να αποτελεί 
το κέντρο της λατρείας και της αγάπης εκατομμυρίων πιστών. 

Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Λίνκολν 
«μπορεί να πλανηθεί λίγος κόσμος για πολύν καιρό. 

Και είναι δυνατόν επίσης να απατηθεί όλος ο κόσμος, για λίγο όμως καιρό. 

Αλλά είναι εντελώς αδύνατο να απατάται όλος ο κόσμος για όλον τον κόσμο».
Γενικά η Ανάσταση του Χριστού είναι από τα 
πλέον αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα, 
γιατί θεμελίωσε φωτεινή ιστορική πραγματικότητα 
και άρχισε μια αληθινά νέα εποχή.

• Η δεύτερη διάσταση της Αναστάσεως είναι η υπαρξιακή. 

Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι μονάχα ένα αναντίρρητο ιστορικό γεγονός, αλλά ταυτόχρονα ένα γεγονός με λυτρωτικές διαστάσεις και προεκτάσεις για τον άνθρωπο όχι μόνον στη μεταφυσική του προοπτική, αλλά και σ’ αυτή την ενδοκοσμική του παρουσία. 

Όπως έχει λεχθεί, «Η Ανάσταση δεν είναι μονάχα ιστορία, αλλά και μαρτυρία· δεν είναι μνήμη, αλλά δύναμη· δεν είναι γνώση, αλλά ζωή».
Για να επιβεβαιώσουμε τις πιο πάνω αλήθειες, χρήσιμο θα είναι να συνειδητοποιήσουμε αφ’ ενός μεν την τραγικότητα του μακράν της χαράς της Αναστάσεως ανθρώπου, αφ’ ετέρου δε το λυτρωμένο άνθρωπο στο βαθμό που βιώνει την Ανάσταση και ενσαρκώνει το ήθος της.
Ο μακράν της Αναστάσεως άνθρωπος νοιώθει να τον περισφίγγουν τα τείχη της περατότητας του είναι του. 
Αδυνατεί να θεμελιώσει την αξία του. 

Στερείται ενός ασφαλούς βάθρου ζωής και αφήνει την ψυχή του ανικανοποίητη στις πιο βαθιές μεταφυσικές απαιτήσεις και ανάγκες του. 

Η ζωή αποκτά αρνητικό χαρακτήρα. 
Η ύπαρξη εμφανίζεται γυμνή και αδύναμη, γεμάτη αντιφάσεις, αφού αντιμετωπίζεται σε όλο το βάθος της αδυναμίας, 
της μοναξιάς και της εγκαταλείψεως. 

Γενικά η υπαρξιακή του πορεία δεν είναι τίποτε άλλο, 
παρά μια κίνηση από το μηδέν στο πουθενά. 

Ο Γερμανός ποιητής Jean Paul βλέπει έξω 
από την Ανάσταση να κυριαρχεί «το αμέτρητο άδειο», 
«το απλανές και άλαλο μηδέν», «η παγερή και αιώνια ανάγκη», το «θυελλώδες χάος», «τα αιώνια μεσάνυχτα». 

Έτσι αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα ότι έξω 
από τη θαλπωρή της Αναστάσεως ο άνθρωπος αυτομηδενίζεται και πεθαίνει.
Η υπέρβαση του ανθρώπινου αδιεξόδου είναι η πίστη και η μετοχή στη χαρά της Αναστάσεως. 

Με την Ανάσταση έχουμε πρόσληψη του ανθρώπου και εγκεντρισμό του στη θεία ζωή, έξοδο από τη φθορά και το θάνατο της ατομικότητας και δυνατότητα αφθαρτοποιήσεως και καινοποιήσεώς του.

 Όπως παρατηρεί ο Απόστολος Παύλος 
«το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν 
και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν», (Α’ Κορ.ιε’, 53).
Ο άνθρωπος που ενσαρκώνει το αναστάσιμο ήθος νοιώθει ελεύθερος από τα εφιαλτικά σύνδρομα της ενοχής, της αγωνίας και της βασανιστικής μέριμνας. Εντάσσει το παρόν στην προοπτική του μέλλοντος. 

Γεμίζει ελπίδα και εσωτερική ειρήνη. 

Κάνει υπέρβαση της ψυχικής ανεστιότητας και του υπαρξιακού αδιεξόδου. Απομυθοποιεί το παράλογο του πόνου και του θανάτου και κατακτά τη λύτρωση, την οποία καμιά άλλη ενδοκοσμική αξία δεν μπορεί να του προσφέρει.
• Η τρίτη διάσταση της Αναστάσεως του Χριστού είναι η εσχατολογική. 

Βιώνεται ως δυναμική υπαρκτική κατάσταση από την παρούσα ζωή, ολοκληρώνεται όμως στην ατέρμονη αιωνιότητα, όπου οι πιστοί θα δούν «πρόσωπον προς πρόσωπον» τον Αναστάντα Ιησού.
Στον αναστάσιμο κανόνα του Πάσχα, ο οποίος είναι ένα από τα υπεροχότερα κείμενα της παγκόσμιας φιλολογικής παραγωγής, μας υποδεικνύεται ο τρόπος για την επίτευξη αυτού του στόχου. 

Και αυτός είναι η κάθαρση των αισθήσεων από τον συσκοτισμό της καθημερινότητας. 
«Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα, 
τω απροσίτω φωτί της Αναστάσεως, 
Χριστόν εξαστράπτονται και χαίρετε φάσκονται…». 

Σύμφωνα με τον κανόνα του Πάσχα, που απηχεί την ορθόδοξη διδασκαλία, μονάχα οι χριστοποιημένες αισθήσεις μπορούν να πάρουν πείρα του γεγονότος της Αναστάσεως και να δουν τον Κύριο
«εξαστράπτοντα και χαίρετε φάσκοντα».
Η θέα του Αναστάντος στην παρούσα ζωή γίνεται
«εν εσόπτρω και αινίγματι». 

Το τέλειο όμως της βιωματικής σχέσεως του πιστού 
με το νικητή του θανάτου και του Άδου θα γίνει στην άλλη ζωή,
όπου θα υπάρξει πλήρης υποστατική ένωση των πιστών με τον Κύριο.
Αυτή την εσχατολογική προσδοκία εκφράζει θαυμάσια ο ιερός υμνωδός σε τροπάριο της θ’ ωδής του κανόνα του Πάσχα: 

«Ω Πάσχα το μέγα και ιερώτατον Χριστέ· 
ω σοφία και Λόγε, του Θεού και δύναμις· 
δίδου ημίν εκτυπώτερον, σου μετασχείν, 
εν τη ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας σου».
• Η τέταρτη διάσταση της Αναστάσεως είναι η λαογραφική. 

Το πώς δηλαδή ο ελληνικός λαϊκός πολιτισμός 
εκφράζει το μεγάλο αυτό λυτρωτικό γεγονός. 

Χωρίς να αρνηθεί κανείς τον πανανθρώπινο και οικουμενικό χαρακτήρα της Αναστάσεως, δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθεί στην επίδραση, που άσκησε το κοσμοσωτήριο αυτό γεγονός στη ζωή του ελληνικού λαού.
Για τον Ελληνισμό η γιορτή της Αναστάσεως δεν είναι μια τυπική γιορτή, που τη συντηρεί και τη μεταφέρει η παράδοση διαμέσου των αιώνων. 

Είναι κυρίως η γιορτή που ανταποκρίνεται στο βαθύτερο ψυχισμό του. 

Η μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης ήταν πάντα η μεγάλη γιορτή του ελληνισμού. 

Στις δύσκολες ώρες της δοκιμασίας του το Έθνος μας έβλεπε στη γιορτή της Αναστάσεως την πεποίθηση για την αναγέννηση και την άνοδό του στο φως. 

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η ευχή ήταν 
«Χριστός Ανέστη και η Ελλάς Ανέστη».
Ο ελληνισμός συνταύτισε το Πάσχα με την ελπίδα, 
την επιβίωση, την ελευθερία και τη χαρά της ζωής. 

Ιδιαίτερα ο νέος ελληνισμός διαμορφώθηκε με άξονα και κεντρική ιδέα την ανάσταση του Γένους. 

Έτσι το Πάσχα έχει αναγορευθεί στη γνησιότερη γιορτή της αντίστασης και της ελευθερίας.

Όπως λέγει ο ποιητής 
«στο χώμα το στρωμένο με τα αμπελομάντιλα,
 κνίσες, τσουγκρίσματα και Χριστός Ανέστη 
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων».
Ζούμε σε μια εποχή, που ο άνθρωπος διέρχεται βαθειά κρίση. 

Η κυριότερη αιτία αυτής της κρίσεως είναι η έλλειψη πίστεως στην Ανάσταση του Χριστού και στις τεράστιες υπαρξιακές και μεταφυσικές της διαστάσεις. 

Έτσι βλέπει το θάνατο ως την οδυνηρότερη εμπειρία της ζωής, αλλά και την φοβερότερη δοκιμασία τερματισμού της υπάρξεως και εξουθενώσεώς του ως σκέψεως, προσωπικότητας και υλικής παρουσίας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος, πιστεύοντας στην Ανάσταση του Χριστού και συνειδητοποιώντας ότι ο Χριστός με την Ανάστασή του 
«συνανέστησε παγγενή τον Αδάμ», 
θα ξεπεράσει της αγχωτικές εκβλαστήσεις 
τις υπαρξιακής προβληματικότητας, 
θα λύσει το πρόβλημα της ζωής και του προορισμού της υπάρξεως και θα απομυθοποιήσει τον ριγηλό εφιάλτη του θανάτου, 
κάνοντάς τον πράξη κοινωνίας με τη ζωή. 

Μιας ζωής ποιοτικά διάφορης της παρούσης 
με μόνιμη υπόσταση και αιώνια διάρκεια, 
μιας ζωής χωρίς τέλος.

Μιχαήλ Τρίτος, Αναστάσεως ημέρα.πηγή: Πρωϊνός Λόγος

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! Πιστεύω στην Ανάσταση Συνέλληνες γιατί , έχω δει τον κατάξερο δυόσμο στo κήπο μου ν΄ανασταίνεται και , να ζωντανεύει εκ νέου την ΄Ανοιξη !!!

Χριστός Ανέστη !

Μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής θα΄ναι , η καθημερινή ,

χαρμόσυνη , ευχή για όλους ,τους πιστούς ,
ορθόδοξους ,χριστιανούς ...

«ΤΟΥΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝ»

Οι γυναίκες που είχαν παρευρεθεί στον 
ενταφιασμό του Κυρίου ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να προσέλθουν στο μνήμα και να αλείψουν το σώμα Του. 
Πράγματι φθάνουν στο μνημείο και, ενώ διαλογίζονται πόσο δύσκολο είναι να κυλήσουν την πέτρα, 
βρίσκονται μπροστά στο μέγα θαύμα: 
Γίνεται φοβερός σεισμός και άγγελος λευκοντυμένος ανοίγει το μνήμα και τρέπει τους φρουρούς σε φυγή. 
Οι γυναίκες τότε -και στη συνέχεια ο Πέτρος και ο Ιωάννης- εισέρχονται στο μνήμα, όπου δε βρίσκουν όμως το σώμα του Ιησού. 
Είχε πραγματοποιηθεί η έγερση του Σωτήρα, 
την οποία και γιορτάζουμε σήμερα.
«ΤΟΥΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝ»
ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ , Θεολόγου καθηγητού
« Τω Αγίω και Μεγάλω Σαββάτω, την θεόσωμον ταφήν και την εις Άδου κάθοδον του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν, δι’ ών της φθοράς το ημέτερον γένος ανακληθέν προς αιωνίαν ζωήν μεταβέβηκε».
Σύμφωνα με το ιερό συναξάρι αυτήν την άγια ημέρα τιμάμε και προσκυνάμε την ταφή του Κυρίου μας και την εις Άδου Κάθοδόν Του.
Το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής, αφότου εξέπνευσε ο Κύριος επί του σταυρού, έπρεπε να ταφεί και μάλιστα βιαστικά, διότι όπως μας πληροφορεί ο ιερός Ευαγγελιστής οι Ιουδαίοι
 «ίνα μη μείνη επί του σταυρού τα σώματα εν τω σαββάτω,
επεί Παρασκευή ην΄ ην γαρ μεγάλη η ημέρα εκείνη του σαββάτου΄ ηρώτησαν τον Πιλάτον ίνα κατεαγώσιν αυτών τα σκέλη, και αρθώσιν» (Ιωάν.19:31). 
Οι στρατιώτες με χονδρές σιδερένιες βέργες τσάκισαν τα κόκαλα των δύο συσταυρωμένων ληστών, για να επιταχύνουν το θάνατό τους, διότι ακόμη δεν είχαν εκπνεύσει.
 «Επί τον Ιησούν ελθόντες ως είδον αυτόν ήδη τεθνηκότα, ου κατέαξαν αυτού τα σκέλη, 
αλλ’ εις των στρατιωτών λόγχη αυτού την πλευράν ένυξε, 
και ευθέως εξήλθε αίμα και ύδωρ» (Ιωάν.19:33). 
Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος του Κυρίου υπήρξε πραγματικός, εις πείσμα όλων εκείνων των συκοφαντών, οι οποίοι συνεχίζοντες την θεομάχο έχθρα των αρχόντων του Ισραήλ, υποστήριζαν και υποστηρίζουν ότι δήθεν δεν πέθανε επί του σταυρού και κατά συνέπεια η ανάστασή Του ήταν ψεύτικη!
Κοντά στο σταυρό του Κυρίου είχαν απομείνει μόνο η Θεοτόκος και οι ηρωικές γυναίκες μαθήτριές Του, οι οποίες συνέπασχαν με Αυτόν, έκλαιγαν και πενθούσαν το άδικο πάθος και το θάνατό Του. Αντίθετα οι ένδεκα μαθητές είχαν κρυφτεί για το φόβο των Ιουδαίων (Ιωάν.20:19). 
Όμως ήταν αδύνατο σ’ αυτές να αναλάβουν το δύσκολο έργο της αποκαθηλώσεως και της ταφής του Χριστού. 
Το πιο ανυπέρβλητο εμπόδιο ήταν η αίτηση στον Πιλάτο να τους δοθεί η άδεια της ταφής.
Το έργο αυτό ανάλαβαν οι ευσεβείς άρχοντες Ιωσήφ και Νικόδημος.
 «Επεί ην Παρασκευή, ο εστι προσάββατον, ελθών Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ος και αυτός ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού». 
Εκείνος «εδωρήσατο το σώμα τω Ιωσήφ. 
Και αγοράσας σινδόνα και καθελών αυτόν ενείλησε τη σινδόνη και κατέθηκεν αυτόν εν μνημείω, ο ην λελατομημένον εκ πέτρας, και προσεκύλισε λίθον επί την θύραν του μνημείου» (Μάρκ.15:43-46). 
Αυτή ήταν και η τελευταία πράξη του Θείου Δράματος.
Ο «αχώρητος παντί» χωρά και κρύπτεται στον τάφο. 
Αυτός που κατοικεί στα απέραντα ουράνια κείτεται στο υγρό μνημείο. 
Μυστήριο μέγα!
Η ψυχή του Κυρίου, όπως αναφέραμε στο σχόλιό μας της Μεγάλης Παρασκευής, κατέβηκε στον Άδη, όπως αναφέρει σαφέστατα ο απόστολος Πέτρος «θανατωθείς μεν σαρκί, 
ζωοποιηθείς δε πνεύματι΄ εν ω και τοις εν τη φυλακή πνεύμασι πορευθείς εκήρυξεν» (Α΄Πέτρ.3:18) 
και ομιλών για την Ανάσταση του Κυρίου 
«ου κατελείφθη η ψυχή αυτού εις άδου 
ουδέ η σαρξ αυτού είδε διαφθοράν» (Πραξ.2:31).
Το ίδιο και ο απόστολος Παύλος έγραψε πως ο Χριστός 
«κατέβη πρώτον εις τα κατώτατα μέρη της γης» (Εφεσ.4:9), σύμφωνα με την αντίληψη της εποχής ότι ο Άδης βρίσκεται στα έγκατα της γης. 
Εκεί ο Κύριος κατά την τριήμερο παραμονή Του συνέχισε και στον κόσμο των πνευμάτων το απολυτρωτικό Του έργο. 
Κήρυξε το ευαγγέλιο της σωτηρίας και στους απ’ αιώνος νεκρούς. Όπως στον κόσμο των ζωντανών έτσι και στον κόσμο των νεκρών υπήρξαν εκείνοι που
πίστεψαν και εκείνοι που αρνήθηκαν το κήρυγμά Του. 
Κατά την λαμπροφόρο Ανάστασή Του ανέβασε μαζί Του και όσους πίστεψαν σ’ Αυτόν.
Σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς η κάθοδος του Κυρίου στον Άδη υπήρξε επεισοδιακή. 
Σε πρωτοχριστιανικό κείμενο διαβάζουμε: 
Όταν ο Χριστός πλησίασε στις βαριές θύρες του Άδη ακούστηκε μια γοερή φωνή «άρατε πύλας λέγουσα. 
Ακούσας ο Άδης εκ δευτέρου την φωνήν απεκρίθη ως δήθεν μη γινώσκων και λέγει: 
Τις εστιν ούτος ο βασιλεύς της δόξης; 
Λέγουσιν οι άγγελοι του δεσπότου: 
Κύριος κραταιός και δυνατός, κύριος δυνατός εν πολέμω. 
Και ευθέως άμα τω λόγω τούτω αι χαλκαί πύλαι συνετρίβησαν και οι σιδηροί μοχλοί συνεσθλάσθησαν, και οι δεδεμένοι πάντες νεκροί ελύθησαν των δεσμών, και ημείς μετ’ αυτών.
Και εισήλθεν ο βασιλεύς της δόξης ώσπερ άνθρωπος, και πάντα τα σκοτεινά του Άδου εφωτίσθησαν» (Evang.Nicodimi, Pars II, cap.V (XXI)3).
Οι εντυπωσιακές αυτές σκηνές ενέπνευσαν τα μέγιστα στην θαυμάσια εικονογραφία και ιδιαίτερα την μεγαλειώδη υμνολογία του Μ. Σαββάτου. 
Αυτή μαζί με την υμνολογία του Πάσχα αποτελεί το αποκορύφωμα της θρησκευτικής ποιήσεως. 
Ο θεολογικότατος κανόνας του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου και ο περίφημος και δημοφιλής Επιτάφιος Θρήνος υμνούν το νεκρό Θεό και προαναγγέλλουν την θριαμβευτική Του ανάσταση. 
Ρίγη συγκινήσεως και πνευματικής τέρψεως γεμίζουν τις ψυχές των πιστών, οι οποίοι γεμίζουν ασφυκτικά τους ναούς για κλίνουν γόνυ μπροστά στον ανθοστόλιστο Επιτάφιο, 
να προσκυνήσουν τον Κτίστη του κόσμου,
ο Οποιος «Ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται, 
ο την κτίσιν ωραϊσας του παντός». 
Να αποσμείξουν τους «δακρυρρόους θρήνους τους» 
με τα μύρα της ανοιξιάτικων ανθέων και τα γλυκά μέλη των ιερών υμνολογιών. 
Η θεσπέσια ακολουθία του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου θεωρείται ως η εξόδιος ακολουθία του Κυρίου μας!
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας παραλλήλισαν την ταφή του Κυρίου με την ανάπαυση του Θεού κατά την εβδόμη ημέρα της Δημιουργίας (Γεν.2:3). 
Ο «όλβιος τάφος» είναι η κλίνη της αναπαύσεως του Υιού του Θεού, ο Οποίος κατάπαυσε από το έργο της αναδημιουργίας του ανθρώπου και την αγία αυτή ημέρα αναπαύεται.. 
Το θαυμάσιο δοξαστικό των αίνων του Όρθρου του Μ. Σαββάτου τονίζει εμφαντικά αυτή την παρομοίωση:
 «… Τούτο εστι το ευλογημένον Σάββατον΄ 
αύτη εστίν η της καταπαύσεως ημέρα, 
εν η κατέπαυσεν από πάντων των έργων αυτού ο μονογενής Υιός του Θεού δια της κατά τον θάνατον οικονομίας τη σαρκί σαββατίσας…».
Ενώ η πανάγια Σάρκα του Κυρίου μας αναπαυόταν στη γη, η ψυχή Του συνέχιζε το απολυτρωτικό έργο στον Άδη. 
Εκεί δόθηκε η πιο αποφασιστική «μάχη» όλων των εποχών. Αναμετρήθηκε η ζωή με το θάνατο, ο παράδεισος με το άδη, ο Χριστός με το διάβολο. 
Από την τιτάνια αυτή πάλη νικήθηκε κατά κράτος ο διάβολος, καταπατήθηκε και κουρελιάστηκε ο θάνατος και άνοιξε διάπλατα ο παράδεισος για τους πιστούς του Χριστού. 
Αυτό το μεγάλο θρίαμβο αποτυπώνει θαυμάσια το εξής τροπάριο της εορτής:
 «Σήμερον ο άδης στένων βοά΄ Κετελήθη μου το κράτος΄ ο ποιμήν εσταυρώθη και τον Αδάμ ανέστησεν΄ ων περ εβασίλευον εστέρημαι, και ους κατέπιον ισχύσας, πάντας εξήμεσα΄ εκένωσε τους τάφους ο σταυρωθείς΄ ουκ ισχύει του θανάτου το κράτος…».
Οι ορθόδοξοι πιστοί με θλίψη στην ψυχή, με βουρκωμένα μάτια και συναισθηματική φόρτιση πλησιάζουμε στον ιερό Επιτάφιο να προσκυνήσουμε το νεκρό Κύριο και να του εναποθέσουμε λίγα ανοιξιάτικα λουλούδια. 
Περισσότερο θέλουμε να του εναποθέσουμε την καρδιά μας και την ελπίδα μας. 
Η βεβαιότητα της λαμπροφόρου Αναστάσεώς Του μας γεμίζει αισιοδοξία και ουράνια χαρά. 
Διότι η δική Του Ανάσταση είναι η απαρχή και της δικής μας αναστάσεως. 
«Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, 
απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο… 
έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄Κορ.15:20,26). 
Αυτή είναι η πιο χαρμόσυνη αγγελία της ανθρώπινης ιστορίας, η πιο ελπιδοφόρα πίστη σε όλους τους κόσμους. 
Αυτή η μακάρια πίστη διώχνει μακριά μας κάθε κατήφεια. 
Δε μας φοβίζει πια τίποτε, διότι ό,τι και να μας συμβεί ο τελικός μας θρίαμβος είναι προδιαγεγραμμένος και η ανάστασή μας είναι προαποφασισμένη από τον Νικητή του θανάτου, 
τον Αναστάντα Κύριό μας Ιησού Χριστό!