Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ 1957. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ 1957. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 3 Μαρτίου 2018

Κάθε Μάρτη, η σκέψη γυροφέρνει ξανά και ξανά στη μνήμη της όσιας μορφής του Γρηγόρη Αυξεντίου. Κάθε Μάρτη, η Κύπρος ανηφορίζει ταπεινά και γονατίζει ευλαβικά μπροστά στο κρησφύγετο του υπαρχηγού της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) στου Μαχαιρά τα όρη.

«Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες.
Σήμερα θα μάθετε και πώς πεθαίνουν»,
είπε! 
Σε λίγο η άνιση μάχη, αρχίζει. 
Το «Μολών λαβέ» του Λεωνίδα αντηχεί στα
κακοτράχαλα βουνά του Μαιχαρά. 
Οι Άγγλοι αδυνατώντας να τον εξοντώσουν
βρίσκουν την εύκολη λύση! 

Ένα ελικόπτερο καταβρέχει με βενζίνη 
το κρησφύγετο και ο Σταυραετός του Μαχαιρά 
θα μετατραπεί 
σε Άγια λαμπάδα της λευτεριάς. 
Η παρακαταθήκη του Γρηγόρη Αυξεντίου
Κάθε Μάρτη, η σκέψη γυροφέρνει ξανά 
και ξανά στη μνήμη της όσιας μορφής 
του Γρηγόρη Αυξεντίου.
Κάθε Μάρτη, η Κύπρος ανηφορίζει 
ταπεινά και γονατίζει ευλαβικά 
μπροστά στο κρησφύγετο του 
υπαρχηγού της Εθνικής Οργάνωσης 
Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) 
στου Μαχαιρά τα όρη. 
Κάθε Μάρτη, ο όπου γης Ελληνισμός 
σκύβει ευλαβικά και προσκυνά τον 
μεγάλο Έλληνα, τον πιστό Χριστιανό, 
τον ανιδιοτελή πατριώτη, τον πρώτο 
μεταξύ των πρώτων που έδωσαν 
τη ζωή τους για την πανώρια λευτεριά 
και την αιώνια Ελλάδα. 
Τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον γιό του Πιερή 
και της Αντωνούς, από την κατεχόμενη 
σήμερα κωμόπολη, 
ηρωομάνα Λύση. 
«Το μόνο που αγαπούσε από μωρό ήταν
η Ελλάδα και η Ελευθερία»
αφηγείται η μάνα του. 
«Δεν ήταν σαν τα άλλα παιδιά»
αναφέρει ο πατέρας του. 
Από παιδί με ρωτούσε και με ξαναρωτούσε 
για τους ήρωες του ’21 για τους αγώνες του γένους. 
«Ο Γρηγόρης αγωνίσθηκε για την ΕΝΩΣΗ
 και μόνο! 
Μελετούσε για τον Αθανάσιο Διάκο, 
το Μάρκο Μπότσαρη, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο 
και όλους τους ήρωες. 
Είχε πάθος με την Ελλάδα ο Γρηγόρης ....»
λέει η αδελφή του Χρυσταλλού.
Το 1949  τον βρίσκουμε στην Ελλάδα. 

Το όνειρο του να φοιτήσει στη Σχολή Ευελπίδων 
δεν θα ευοδωθεί. 
Γίνεται έφεδρος αξιωματικός και υπηρετεί 
στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. 
Εκεί γνωρίζεται με τον Κυριάκο Μάτση που σπουδάζει στη Γεωπονική Σχολή της Θεσσαλονίκης και μαζί στοχάζονται και προετοιμάζονται για τον αγώνα της Λευτεριάς. 
Η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να τον προάγει σε μόνιμη θέση ανθυπολοχαγού και πικραμένος επιστρέφει στην Κύπρο. 
Πρώτα εργάζεται σε γεωργικές εργασίες και ύστερα ως οδηγός, μεταφέροντας εργάτες στην αγγλική βάση της Δεκέλειας
Τον Ιανουάριο του 1955 γίνεται μέλος της ΕΟΚΑ
Αντί του καθιερωμένου όρκου, 
ο αρχηγός Διγενής δέχτηκε τον λόγο 
της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου.
Το πρώτο του περίστροφο το αγόρασε ο ίδιος ο πατέρας του.
Με την ευχή να το τιμήσει στα βουνά της Κύπρου
Η στρατιωτική του κατάρτιση, το θάρρος και οι μεγάλες μάχες που έδωσε τον ανέδειξαν ως τον πρώτο μεταξύ των πρώτων ανταρτών της ΕΟΚΑ
Ο αρχηγός Διγενής, διαβλέποντας 
τις τεράστιες ικανότητες του, 
θα τον ανακηρύξει υπαρχηγό του. 
Κατά καιρούς του δόθηκαν τα ψευδώνυμα 
«Ζήδρος», «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», 
«Μάστρος», «Ανταίος» και «Ζώτος».
Ο Αυξεντίου γίνεται ο φόβος και ο τρόμος των αποικιοκρατών. Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 θα επιδείξει τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες Άγγλων στρατιωτών, 
που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, 
να συγκρουστούν μεταξύ τους με 
πολλούς νεκρούς και τραυματίες. 
Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον Αυξεντίου 
ν’ αναρρώνει μετά από εγχείρηση 
στο ιστορικό μοναστήρι του Μαχαιρά 
(ιδρύθηκε το 1148). 
Εκεί θα συμβεί και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των Άγγλων στρατιωτών, όταν αυτοί θα περικυκλώσουν το Μοναστήρι. 
Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο ο Γρηγόρης Αυξεντίου 
θα παρουσιαστεί και θα συστηθεί στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος» 
και στη συνέχεια θα τους κεράσει γλυκό! 
Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται μαζί με τα παλληκάρια του στο χωριό Ζωοπηγή, 
και ακολουθεί σφοδρή μάχη. 
Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει, 
αφήνει όμως νεκρό πίσω, 
τον αγαπημένο του συναγωνιστή Μάκη Γεωργάλλα.
Στις 3 Μαρτίου 1957, Άγγλοι στρατιώτες κατόπιν πληροφοριών περικυκλώνουν το κρησφύγετό του, 
λίγο πιο κάτω από τη Μονή Μαχαιρά
«Ο θεός να με βγάλει ψεύτη, προδοθήκαμε», 
λέει στους συντρόφους του.
«Αρχηγέ, μαζί σου και στο θάνατο» 
απάντησαν οι συναγωνιστές του. 
Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους 
και οι Άγγλοι στρατιώτες ήταν ήδη μπροστά στην κρύπτη του κρησφυγέτου. 
«Παραδοθείτε» φώναξαν, 
χωρίς να λάβουν καμία απάντηση. 
Βγείτε έξω προστάζει τους συντρόφους του. 
«Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πώς πεθαίνουν»
είπε! 
Σε λίγο η άνιση μάχη, αρχίζει. 
Το «Μολών λαβέ» του Λεωνίδα αντηχεί στα κακοτράχαλα βουνά του Μαιχαρά. 
Οι Άγγλοι αδυνατώντας να τον εξοντώσουν βρίσκουν την εύκολη λύση! 
Ένα ελικόπτερο καταβρέχει με βενζίνη το κρησφύγετο και ο Σταυραετός του Μαχαιρά θα μετατραπεί σε Άγια λαμπάδα της λευτεριάς. 
ΦΟΒΟΥΝΤΑΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ
Ο ήλιος είχε δύσει για τα καλά, 
όταν έφθανε στη Λύση το μαύρο μαντάτο. 
Το ελεγχόμενο από τους Βρετανούς κυπριακό ραδιόφωνο πανηγυρίζει για τη δολοφονία του αγωνιστή της λευτεριάς:
 «… Δυνάμεις Ασφαλείας, που ενεργούσαν κατόπιν πληροφοριών, εφόνευσαν σήμερον την μεσηβρίαν εις περιοχήν παρά την Μονή Μαχαιρά, τον επικηρυγμένο δια ποσού 5.000 λιρών γνωστό υπαρχηγό της ΕΟΚΑ και πρώην αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού, τρομοκράτη Γρηγόριο Αυξεντίου.
Εν τω μεταξύ κατόπιν πληροφοριών, ότι επ’ ευκαιρία του θανάτου και της κηδείας του φονευθέντος τρομοκράτου προετοιμάζονται εις την γενέτειραν του Λύση δια κοσμοσυρροή, εξ όλων των μερών της νήσου αντιβρετανικαί εκδηλώσεις με κίνδυνον να εξελιχθούν, ως εκ της εξάψεως των πνευμάτων από σχεδιαζόμενον επικήδειον λόγον της μητρός του, εις αναταραχήν και πράξεις αντεκδικήσεως, επεβλήθη εκεί γενικός κατ’ οίκον περιορισμός και η Α.Ε. ο κυβερνήτης διέταξε όπως ο νεκρός τρομοκράτης μεταφερθεί προς ταφήν εις τας κεντρικάς φυλακάς της Λευκωσίας»
Στην ελεεινή προσπάθεια των αποικιοκρατών να μειώσουν την αξία της θυσία του Αυξεντίου απαντούν οι ίδιοι οι Βρετανοί.
Ο συνταγματάρχης Μόραν ο οποίος διεύθυνε τις επιχειρήσεις δήλωσε: 
«Ο Αυξεντίου διεξήγαγε μίαν τρομεράν και εμπνευσμένη μάχη επί δέκα ώρες». 
Μια Αγγλίδα δημοσιογράφος, η Fyllis Talf έγραψε μεταξύ άλλων στην εφημερίδα «Times of Cyprus»
«… Όταν ένας αποκλεισθεί και πρέπει να αποθάνει ή να παραδοθεί, και εκλέξει αυτοβούλως τον αγώνα, μόνος εναντίον αγνώστου αριθμού στρατιωτών, γνωρίζων ότι ο θάνατος του είναι αναπόφευκτος, τότε ούτος είναι γενναίος, εις οιανδήποτε γλώσσαν.
Η γενναιότης του αξίζει να τύχη του σεβασμού, με τον οποίο περιβάλλει πάντοτε η εκδήλωσις θάρρους καθ’ όλην την ιστορία της ανθρωπότητος. 
Με το να υποτιμά τις τούτο, δεν υποβιβάζεται το γοήτρον του ανδρός που επολέμησε και απέθανε, αλλά του ανδρός που ζη και χλευάζει. 
Ούτος προσβάλλει τους συμπατριώτες του». 
Ο πατέρας του θα τον αναγνωρίσει
 «απ’ τις χοντρές ελληνικές κοκκάλες, όμοιες με τις δικές του, κι απ’ το σταυρό της πατρίδας που ‘χε φυλαχτάρι μες στις τρίχες του κόρφου του»
Η μάνα του Αντωνού, τον αποχαιρετά με ένα μεστό από λυρισμό Επικήδειο:
 «….Μια μάνα τέτοιου ήρωα, εν προσβολή να κλάψει, προσβάλλει τον λεβέντη της, τζιείνον που θ’ απολάψει. 
Χαλάλιν της Πατρίδος μου, ο γιος μου, η ζωή μου, τζι αφού εν επαραδόθηκεν, τζι έμεινεν τζιαι σκοτώθηκεν, ας έσιει την ευτζιήν μου …».
«Ο Αυξεντίου», είπε σε μια αποστροφή του λόγου του προχθές στο μνημόσυνου του ήρωα, ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου, Δημήτρης Συλλούρης
«δεν συμβιβάστηκε με τίποτε μέτριο, με καμιά μέση λύση.
 Έστω και αν δεν έχουμε το θάρρος να ακολουθήσουμε τον Γρηγόρη Αυξεντίου και τους άλλους ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα, 
δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες και αχάριστοι και να στρεβλώνουμε την ιστορία για να βολεύουμε τη συνείδηση μας...». 
Προσυπογράφω μέχρι κεραίας!  
Aυγουστίνος Αυγουστή   
Φιλελεύθερος
Αυτά πρέπει να είναι τα πρότυπα της νεολαίας μας για να σωθεί ο Ελληνισμός και όχι οι συριζομπαχαλάκηδες.
Η παρακαταθήκη του Γρηγόρη Αυξεντίου

Τρίτη 3 Μαρτίου 2015

Γ. Αυξεντίου: "Μάθατε πως πολεμούν οι Έλληνες... θα μάθετε και πως πεθαίνουν"


«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».

Γρηγόρης Αυξεντίου.

Σαν σήμερα ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου πολεμώντας μόνος, περικυκλωμένος από 60 Άγγλους ,έπεφτε νεκρός. Ήταν το τέλος ενός ανθρώπου που απέδειξε ότι ο ηρωϊσμός δεν είναι θεωρία ,λόγια και κραυγές, αλλά αποφάσεις και πράξεις.
Ήρθε στην Ελλάδα για να γίνει στρατιωτικός. Το 1949 απέτυχε στις εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων και γράφτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού και έλαβε κατάρτιση ανθυπολοχαγού.

Εκεί αφού αποφοίτησε, έκανε τη στρατιωτική του θητεία στον 1° λόχο του 613ου τάγματος πεζικού, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα .
Τ
ελείωσε τη θητεία του στις 15/11/1952 και επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άρχισε να εργάζεται στα κτήματα του πατέρα του σαν οδηγός, μεταφέροντας εργάτες από τη Λύση στην Αμμόχωστο. Εκείνη την περίοδο αρραβωνιάζεται.

Τον Ιανουάριο του 1955 μυήθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, με κύριο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα) από τον Ανδρέα Αζίνα και είχε την πρώτη του επαφή με το Γρίβα στις 20/1/1955, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων.
 Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής δέχτηκε τον λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου. 
Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας.

Μέσα στην Οργάνωση πήρε το κωδικό όνομα «Ζήδρος» (το αγωνιστικό του ψευδώνυμο παρέπεμπε στο Ζήδρο, το Δυτικομακεδόνα κλεφταρματολό επί Τουρκοκρατίας.), το οποίο και κράτησε μέχρι τον ηρωικό του θάνατο.
Ήταν ηγετική φυσιογνωμία και διέθετε οργανωτικές και στρατιωτικές αρετές. Ήταν ο μόνος από τους νεαρούς μαχητές που διέθετε στρατιωτική κατάρτιση.

Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955, πρώτη μέρα του αγώνα κατά των Άγγλων, επειδή ανακαλύφθηκε το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε για την επιχείρηση ανατινάξεων στις πετρελαιοαποθήκες της αγγλικής βάσης Δεκέλειας, βγήκε στα βουνά και ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του.

Ήταν ο υπ” αριθμόν ένα καταζητούμενος από τους Άγγλους, οι οποίοι τον επικήρυξαν αρχικά με 250 λίρες και στην συνέχεια, με το υπέρογκο για την εποχή, ποσό των 5.000 λιρών, επειδή ανατίναξε αγγλικές περιουσίες.



Κατέφυγε στην οροσειρά τού Πενταδάκτυλου, σε μια σπηλιά. Εκεί τον βρήκε ο βοσκός από τη Λάπηθο, γέρο Γιώργος Ζοππής και άρχισε να τον τροφοδοτεί, εκμεταλλευόμενος το επάγγελμά του που δικαιολογούσε την καθημερινή παρουσία του στο βουνό. Εκεί ο Αυξεντίου μαθαίνει στους αγωνιστές την χρήση των όπλων, καθώς και τεχνικές ανταρτοπόλεμου.


Η δράση του ήταν πλούσια τόσο στον Πενταδάκτυλο όσο και στο όρος Τρόοδος όπου κατέφυγε αργότερα.
Κρυφά παντρεύτηκε και κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες την ως τότε μνηστή του Βασιλεία Παναγή, μια νύχτα στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου στις 10/6/1955.


Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους.



Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον ήρωα ν’ αναρρώνει στο ιστορικό (ιδρύθηκε το 1148) μοναστήρι του Μαχαιρά, μετά από εγχείρηση. Εκεί συνέβη και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των διωκτών του, όταν πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες έζωσαν το μοναστήρι. Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, με γενειάδα και ράσο, ο Γρηγόρης Αυξεντίου παρουσιάστηκε και συστήθηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος» και στην συνέχεια τους…κέρασε.
 Ο Διγενής τού ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής – Μαχαιρά. Τον Ιούλιο του 1956 προστέθηκαν στον τομέα του και τα κρασοχώρια Λεμεσού.


Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται μαζί με τα παλικάρια του στο χωριό Ζωοπηγή και ακολουθεί σφοδρή σύγκρουση. Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει, αφήνει όμως νεκρό πίσω, τον συναγωνιστή του Μάκη Γεωργάλλα.

Την 1η Μαρτίου του 1957, οι Άγγλοι ξαναεισβάλλουν στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Υποβάλουν σ’ εξαντλητική ανάκριση τον αγωγιάτη της Μονής και τον αναγκάζουν ν’ αποκαλύψει ότι ο Αυξεντίου έχει κατασκευάσει καταφύγιο-κρύπτη ένα χιλιόμετρο πιο κάτω.



Στις 3 Μαρτίου 1957, Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στον Μαχαιρά.

Ο Γρηγόρης φώναξε τότε:



«Σύντροφοι, ο θεός να με βγάλει ψεύτη, προδοθήκαμε».
«Αρχηγέ, μαζί σου και στον θάνατο» ψιθύρισαν όλοι.
Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και οι στρατιώτες έφθασαν στην είσοδο του κρησφύγετου. Φώναξαν στους άνδρες να παραδοθούν όμως καμία απάντηση.



Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο και να παραδοθούν για να σωθούν, ενώ αυτός έμεινε και πολέμησε μόνος επί 10 ώρες τους εχθρούς, τραυματισμένος από θραύσμα χειροβομβίδας.

Ο ίδιος αποφασισμένος να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Άγγλων και αν χρειαστεί να θυσιαστεί τους είπε επί λέξη:


Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν.


Σε προτροπές τών Άγγλων να παραδοθεί είχε μόνο μία απάντηση να δώσει «Μολών Λαβέ». Αμέσως, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός.
 Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και να τον πείσει να παραδοθεί.
Ο Αυγουστής προτίμησε να μείνει μαζί με τον αρχηγό του.
Ο Γρηγόρης φώναξε: «Τώρα είμαστε δύο. Ελάτε να μας πάρετε». Και η μάχη συνεχίστηκε ως το απόγευμα. Προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν.
Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν τον σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής Ευσταθίου, με βαριά εγκαύματα, επιχειρεί έξοδο και συλλαμβάνεται.



Οι εμπρηστικές βόμβες πετρελαίου, λαμπαδιάζουν τα πάντα. Έτσι, καιόμενος σαν λαμπάδα, έπεσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, άμορφη μάζα από καμένη σάρκα, πυροβολώντας ως το τέλος, Κυριακή 3 Μαρτίου 1957.

ΒΙΝΤΕΟ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

  

ΒΙΝΤΕΟ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ


onalert.gr