Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

5️⃣3️⃣χρόνια 🗓️Σαν σήμερα 5️⃣3️⃣χρόνια Μνήμης🪔Πολυτεχνείου 🪔1️⃣7️⃣ Νοέμβρη 1️⃣9️⃣7️⃣3️⃣🗓️5️⃣3️⃣χρόνια μετά (1️⃣9️⃣7️⃣3️⃣ -2️⃣0️⃣2️⃣6️⃣) 🛑 ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ🛑 τα προβλήματα στην Παιδεία μας🛑 και γι' αυτό ‼️ΑΛΛΙΜΟΝΟ‼️Ευθυνόμαστε όλοι ανεξαιρέτως όλοι όσοι αποτελούμε μέρος της 'Ελληνικής κοινωνίας, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ & ΑΙΩΝΙΑ - "Νυν και Αεί" δηλ...



🗓️
Σαν σήμερα 5️⃣3️⃣χρόνια Μνήμης Πολυτεχνείου 🪔
🥸Χούντα 😎Συνταγματαρχών😎

Νεκροί του Πολυτεχνείου🪔

 1️⃣7️⃣Νοέμβρη 1️⃣9️⃣7️⃣3️⃣

 5️⃣3️⃣ χρόνια μετά 1️⃣9️⃣7️⃣3️⃣-2️⃣0️⃣2️⃣6️⃣🪔


✍️Νίκος Γκάτσος - "Ελλάδα Ελλάδα"

Πού πήγαν οι ώρες πού πήγαν οι μέρες πού πήγαν τα χρόνια

φωτιά στα Χαυτεία καπνιά στην Αιόλου βρωμιά στην Ομόνοια

ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ Ρενώ και Τογιότα

σε λίγο νυχτώνει στους άχαρους δρόμους θ’ ανάψουν τα φώτα

κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα

πώς τά ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα

Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι πού πήγες Ελένη

κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας το φως δεν ξεπλένει

μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες

στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια σα βδέλλες

για ένα τριάρι για λίγη βενζίνη για μια φασολάδα

πώς τά ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα

Πού πήγες αγάπη παράδεισε πρώτε πού πήγες ελπίδα

περάσαν οι μέρες περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα

ατρόμητους άνδρες σοφούς κυβερνήτες μεγάλους αντάρτες

να σπάζουνε πύλες να ρίχνουνε τείχη ν’ αλλάζουν τις στράτες

κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η μπόρα λιακάδα

πώς τά ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα

✍️Νίκος Γκάτσος - "Ελλάδα Ελλάδα"


'Εδώ Πολυτεχνείο - Γιώργης Σαράντης

Τρείς νύχτες καίγανε οι φωτιές                                    

την τελευταία ακούστηκαν καμπάνες

Κάπου αλλού θα παίζεται η ζωή μας σκέφτηκα

και τότε τον είδα

λαμπαδιασμένο απ’ τις ζητωκρυαγές

να τρέχει προς το θάνατο


Αλέξανδρε του φώναξα

Αλέξανδρε

κι ύστερα πιο σπαραχτικά Αλέξανδρεεε,

πάλι και πάλι


Καθώς έσκυψα να τον σηκώσω από την άσφαλτο

δε βρήκα παρά στάχτη


Σ’ όλους τους δρόμους

οι στρατιώτες πυροβολούσαν το φόβο τους.

Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.

Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές

Κι εσύ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,

κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή

Σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.


Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελός απ' τα σημάδια, σαν σκυλί

με συνθήματα σκισμένα, σ' έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί

Στ' αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους,

και ζητώ πληροφορίες και υλικό

Να φωτίσω τις αιτίες που μ' αφήνουνε μισό.


Η πλατεία είναι γεμάτη κι απ' το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί

στον αγώνα του συντρόφου, στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή

στα παιδιά και τους εργάτες, στους πολίτες, στους οπλίτες,

στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά

Η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά.

Στη συγκέντρωση (της ΕΦΕΕ) 

Διονύσης Σαββόπουλος

Τα τραγούδια και οι φωτογραφίες παραμένουν Αδιάψευστοι🏛️ Ανόθευτοι🏛️ Μάρτυρες 🏛️εκείνης της Μετα - εφηβικής μας Επανάστασης ενός θερμού  Λαού που εναντιώνεται στον ΠΑΓΟ κάθε ΓΥΨΟμένης και  ΠΑΓΙΟμένης  ΕΞΟΥΣΙΑΣ💪

Αποτελούν🏛️ ΣΥΜΒΟΛΑ ακατάλυτα 🌿που Πάντοτε θα  ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΣΤΕ 🌿