'Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα, ήλιος και μαύρο κρασί...'' 42 χρόνια χωρίς τον Ψαρονίκο 🕯️ #Νίκος_Ξυλούρης

Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα, 

ήλιος και μαύρο κρασί...'' 

42 χρόνια χωρίς τον Ψαρονίκο 🕯️ #Νίκο_Ξυλούρη

'Αν ζούσε σήμερα θα αναφωνούσε 

μέσα από τα σπουδαία τραγούδια του,

για την κατάντια της κοινωνίας μας.... 

Ζαβαρακατρανέμια, Ζαβαρακατρανέμια, 

Ιλεως🙏Ιλεως🙏Ιλεως🙏

#Σαν_Σήμερα στις 8 του Φλεβάρη  1980

έφυγε από τη ζωή 

ο #Αρχάγγελος_της_Κρήτης

ο #Νίκος_Ξυλούρης

Πέταξε περήφανος Αητός πάνω απ΄τον #Ψηλορείτη 

Λεύτερος από τα πάθη και από την Ζωή

πέταξε για την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ🌿

Τραγούδησε με το προσωπικό και ατόφιο μουσικό του τρόπο πάνω από 200 'Εμβληματικά τραγούδια, δημιουργήματα μουσικά επίσης σπουδαίων ποιητών και συνθετών, αφήνοντάς τα ως

πολιτιστική μας κληρονομιά, 

τραγούδια χρυσάφι πολιτισμού, που θα

Μιλούν πάντοτε για Αγώνες Λευτεριάς από τα 

Υλικά μας Δεσμά, θα μιλούν για Αλήθεια,

'Ηθική, Αξιοπρέπεια και Αυθεντικότητα

στις πράξεις και στα Λόγια... 

Δείτε το βίντεο "Νίκος Ξυλούρης - Οι νεκροί της πλατείας". 

Και όπως τότε, στο Πολυτεχνείο, η φωνή του έγινε ένα με εκείνη, των φοιτητών που τραγουδούσαν και φέρανε, την " ξαστεριά " μπορεί και τώρα και πάντοτε να φέρουνε την "Ξαστεριά" στον πολύπαθο τόπο μας! 

Περισσότερα για τη Ζωή και τα 'Εργα του

αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη

ΕΔΩ:

https://voiceofthelambs.blogspot.com/search/label/%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A3%20%CE%9E%CE%A5%CE%9B%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%97%CE%A3

Σαν σήμερα 7 Ιουλίου το 1936 γεννιέται στο Ρέθυμνο στ΄Ανώγεια ο Νίκος Ξυλούρης - η ψυχή της Κρήτης .

Ανώγεια - 7 Ιουλίου , κάπου στο τέλος της δεκαετίας του 30 . Στο σπίτι του Γιώργη του Ξυλούρη του καφετζή έχουν πανηγύρι . Η Ελευθερία η γυναίκα του , μετά από τρεις θηλυκές γέννες , φέρνει στον κόσμο το πρώτο αρσενικό της φαμίλιας , τον Νικόλα . Γειτόνισσες , συγγένισσες κι η θειά πού ‘ χει καημό με την ατυχία τ ΄ άδελφού τσι με τσί κόρες , όλες σκυμμένες πάνω από την κούνια του μωρού δίνουν , ασημώνουν και κάνουν προγνωστικά για το μέλλον του .« Γιά δε το κούτελο φαρδύ πού ΄ναι . Μια μέρα θα γενεί σπουδαίος »

✍️ Δημήτρης Χριστοδούλου
🎼🎹 Λίνος Κόκοτος
🎤Νίκος Ξυλούρης
Γεννήθηκα σε μια στιγμή
του κόσμου και βαδίζω
για μια μεγάλη χαραυγή
και πίσω δεν γυρίζω

Μια φορά στον κόσμο ήρθα
δυο φορές μ αρνήθηκαν
και όταν είπα την αλήθεια
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν
Μια φορά στον κόσμο ήρθα
δυο φορές μ αρνήθηκαν
και όταν είπα την αλήθεια
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν

Γεννήθηκα και ήταν πρωί
μα έζησα την νύχτα
άλλα μου είπαν οι θεοί
και άλλα στο κόσμο βρήκα

Μια φορά στον κόσμο ήρθα
δυο φορές μ αρνήθηκαν
και όταν είπα την αλήθεια
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν
Μια φορά στον κόσμο ήρθα
δυο φορές μ αρνήθηκαν
και όταν είπα την αλήθεια
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν

Χρόνια δύσκολα για τους Ανωγειανούς εκείνα του ΄30 . Λίγο το λάδι , λίγο το ψωμί . Χωριό κατεστραμμένο απ ΄την Τουρκιά , βουτηγμένο στα μαύρα . …Φτωχιά η οικογένεια του Ψαρογιώργη
( ήταν το παρατσούκλι που τούχανε κολλήσει γιατί , καταπώς λέγαν οι παλιοί , ο πατέρας του εσκότωνε τσί Τούρκους σαν τα ψάρια ). μα αγαπητή σ ΄όλο το χωριό . Σ ΄αυτή τη γωνιά της γής ο Νίκος κάνει τα πρώτα του βήματα . Τις νύχτες νανουρίζεται με τους ήχους λύρας που παίζει γι αυτόν ο παππούς του , πρώτος λυράρης στο χωριό , και τις μαντινάδες που του τραγουδά η μάνα του . Η λάλη του τον μεταφέρει με τα παραμύθια της σε τόπους μακρινούς , σε πύργους και παλάτια με στοιχειωμένους βασιλιάδες . Του μιλά γι ΄αντρειωμένους ιππότες , γι ΄άρματα , και του μαθαίνει ν ΄άψηφά τον κίνδυνο , σκιά να μη φοβάται.

✍️#Κώστας_Γεωργουσόπουλος ✝️(Κ.Χ Μύρης)
🎹🎼#Γιάννης_Μαρκόπουλος✝️
🎤#Νίκος_Ξυλούρης
Στα πίσω χρόνια τα πικρά
οπού φωτιά δεν είχε
ο κόσμος στις βαθιές σπηλιές
τ’ αλέτρι δεν κατείχε.

Μα μιαν αυγή, μια Κυριακή
μια `πίσημον ημέρα
γεμίσανε τα φυσερά
λυτρωτικόν αέρα.

Κατέβηκεν ο Γίγαντας
μ’ ένα δαδί στο χέρι
έριξε φώτα στις σπηλιές
και χάρηκε τ’ ασκέρι.

Πήραν φωτιά τα σύδεντρα
τα σίδερα ελυγίσαν
η γης οργώθηκε καλά
και τα φυτά εκαρπίσαν.

Πρωί πρωί τον πιάσανε
το γίγαντα και πάνε
στον Καύκασο ξημέρωνε
τρία πουλιά περνάνε.

Πουλιά μου διαβατάρικα
τι βλέπετε στις στράτες,
τι κουβαλάει ο γίγαντας
στις σιδερένιες πλάτες;

Μπροστά πηγαίνει ο σιδεράς
με το σφυρί στο χέρι,
ξωπίσω του ο κλειδαράς
της μοναξιάς του ταίρι.

Ο πιο μικρός ο πιο σκυφτός
ο πιο σκληρός στο πλάι
αυτός κρατάει τα σύνεργα
γελάει μα δε μιλάει.

Καρφώσανε το γίγαντα
στο βράχο του Καυκάσου
τρία πουλάκια πέρασαν
και του `λεγαν: Στοχάσου.

Παιδί αδύνατο , ευαίσθητο από τα μικρά του χρόνια ο Νίκος ,γίνεται ο καημός του πατέρα και της μάνας . « …..Μόνο τα πρόβατα του άρεσαν . Να τα παίρνει ψηλά στα Πετροβολάκια που ΄ταν τα βοσκοτόπια των Ξυλούρηδων και να κάθεται όλη μέρα μαζί τους αγναντεύοντας τον ορίζοντα .

‘ Όταν δεν ήταν με τα ζωντανά έκανε σκανταλιές μιας και μετά , σαν μεγαλώσαμε . Κανένα δεν άφηνε απείραχτο . ΄Ετσι έγινε από μικρός ο αρχηγός στα παιχνίδια μας και μετά , σαν μεγαλώσαμε, αρχηγός της παρέας στις καντάδες και τα γλέντια » . Μόνο η λύρα και το τραγούδι μέρευε το Ψαρονικολάκι . ΄Ένα βράδυ κατέβηκε από το βουνό κρατώντας στα χέρια του δύο βέργες κι έκανε πως έπαιζε .

« Εγώ θα γίνω λυράρης » , τους είπε .Κι εκείνοι τον περίπαιξαν
« Και ποιός μωρέ σε παίρνει εσένα στη δούλεψή του τόσο μικρός πού ΄σαι »
Τα μικρότερα παιδιά τον λατρεύουν γιατί είναι ο μόνος που δεν τα ΄αποδιώχνει .
Τους δίνει ό , τι έχει και τα βάζει και τραγουδούν μαζί του . Μόλις βγαίνει από την πόρτα τον παίρνουν το κατόπι .
« ΄Ετσι του κολλήσαμε τα παρατσούκλι η κλωσού . Και του έμεινε μέχρι που μεγάλωσε . Ακόμη και τώρα , φτασμένος πια , όταν ερχόταν να μας δει έτσι τον φωνάζαμε »

 1941 . Η σκιά του πολέμου και της Κατοχής να σκεπάζει κι αυτές ακόμη τις κορφές του Ψηλορείτη . Τα πρώτα εχθρικά αεροπλάνα πετούν πάνω από τα κεφάλια των Ανωγειανών που για μια ακόμα φορά καλούνται να πολεμήσουν για τη γη τους . Οι άντρες παίρνουν τα βουνά .

Μπαίνουν στην αντίσταση κατά του κατακτητή . Αρχηγόςο θείος του Νίκου , καπετάν Μιχάλης ,γνωστός για την απαγωγή του Κράιπερ .

Παιδιά κι είντα ΄ναι η καταχνιά
Και τούτη η κατσιφάρα ;
Kαι γιάντα φεύγουν τα πουλιά κι ανατριχιούν τα δάση;
Οι Γερμανοί πλακώσανε κι ουρανοκατεβαίνουν
με μηχανές και με φωθιά την Κρήτη πλημμυρίσαν .

 Το φθινόπωρο του ΄41 το χωριό καίγεται και μαζί του τα χαρτιά όλων των κατοίκων .
Με την καταστροφή του χωριού τα γυναικόπαιδα μεταφέρονται από τους Γερμανούς στο Μυλοπόταμο . Πρόσφυγες σε ξένο τόπο οι Ανωγειανοί προσπαθούν να επιβιώσουν . Πολλοί χάνονται απ ΄ την πείνα και τις αρρώστιες . ΄Αλλοι σκοτώνονται στα βουνά . Οι γυναίκες βάφουν τα ρούχα μαύρα .

Ευαίσθητη η ψυχή του Νίκου , σημαδεύεται για πάντα . Το κλείσιμο στο σπίτι , οι περιορισμοί , η μπότα του κατακτητή έξω από την πόρτα .

Μακριά από τα

βοσκοτόπια του , χωρίς τραγούδι και λύρα . Τόση αδικία δεν τη χωρά ο νούς του . Τέσσερα χρόνια κρατά η προσφυγιά . Το ΄45 η Ελλάδα απελευθερώνεται και μαζί κι η Κρήτη . Οι Ανωγειανοί γυρίζουν στο χωριό τους και αρχίζουν ν ΄ άναστηλώνουν τα ερείπια . Οι Ξυλούρηδες κτίζουν μια κάμαρα και βολεύονται όπως – όπως . Ο πατέρας ανοίγει ξανά το καφενείο . Τα παιδιά κλείνονται μαζί με τα ΄ άλλα Ανωγειανάκια στο οικοτροφείο του Ηρακλείου , ως το ΄46 που κτίζεται το δικό τους σχολειό στο χωριό.

Παλικαράκι πιά στην Τρίτη τάξη ο Νίκος , παρακαλεί τους δικούς του να του πάρουν μια λύρα και να τον αφήσουν να συνεχίσει τη δουλειά του παππού . Ο Ψαρογιώργης είναι ανένδοτος .
« Δεν θα τον κάνω λυράρη . Σαν δεν τα άρέσουν τα γράμματα κάλλιο το ΄χω να πάει στα πρόβατα . ΄Αλλά όχι μουζικάντης να γυρίζει από δω κι από κει ».
Στην τάξη , όπως οι περισσότεροι μαθητές την εποχή εκείνη , δεν σηκώνει ποτέ το χέρι .
« Τελευταίος ερχόταν στο σχολειό ο Νικόλας και πρώτος έφευγε , θυμούνται οι φίλοι του . ΄Οση ώρα κρατούσε το μάθημα εκείνος κοίταγε έξω απ ΄το παράθυρο .Καμιά φορά του λέγαμε : « Σαν το μάθει ο κύρης σου θα σε τιμωρήσει » . Κι αυτός γελούσε . « Γιάντα μωρέ , κακό είναι να κοιτώ έξω ; »

Ο δάσκαλος , όταν δεν ξέρουν μάθημα , τους παίρνει με τη σειρά για χαρακιές . Μα όταν φτάνει σε κείνον δεν τον κτυπά .
« Εσένανε μωρέ Ξυλούρη δεν σε κλαίω . Ξέρεις και τραγουδείς ! »
Στις σχολικές γιορτές όλος ο κόσμος πηγαίνει ν ακούσει του Ψαράκη το κοπέλι . Κι εκείνος όλο και παρακαλεί ΄ « Πάρτε μου μια λύρα ».
Είδαν κι απόειδαν οι δικοί του , βοήθησε κι ο δάσκαλος .
« Μην το πιέζετε το κοπέλι . Πάρτε του τη λύρα και βγάλτε το από το σχολείο , δεν θα χαθεί .» ΄Ηταν ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε στο ταλέντο του . Κι όταν ύστερα από χρόνια ο μαθητής έγινε γνωστός , ένιωθε περήφανος γι ΄αυτόν .

Ένα πρωί στα δώδεκά του χρόνια , ο πατέρας τον παίρνει μαζί στο Ηράκλειο . Διαλέγουν την πιο όμορφη λύρα και γυρίζουν πίσω .Τα όνειρά του παίρνουν σάρκα και οστά . Το τραγούδι γίνεται από κείνη τη στιγμή ο σκοπός της ζωής του . Κανείς πιά δεν θα τον εμποδίσει . Αλλά ούτε κι ο ίδιος μπορεί ποτέ να φανταστεί πως με το τραγούδι του αυτό θα φέρει μια μέρα μηνύματα αγάπης και λευτεριάς και θα ξεσηκώσει την Ελλάδα ολόκληρη.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Νίτσας Λουλέ – Θεοδωράκη « Νίκος Ξυλούρης – Η Ζωή και το τραγούδι του » Εκδόσεις Καραμπελόπουλος .

ΣΠΥΡΟΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΑΚΗΣ (ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΗΣ)- (1930 - 2013✝️) - Με λύρα και μαντινάδες, το τελευταίο αντίο στον μεγάλο καλλιτέχνη της Κρητικής Παραδοσιακής Μουσικής‼️

Σε κλίμα μεγάλης συγκίνησης αλλά και με λύρες και μαντινάδες όπως αρμόζει σε έναν " κορυφαίο " της παραδοσιακής μουσικής κηδεύτηκε εχθές στους Βώρους Μεσσαράς 'Ηρακλείου , ο Σπύρος Σηφογιωργάκης ... Θα τον θυμάμαι πάντα ως έναν ευγενικό και αιώνιο " έρωτόκριτο " να τραγουδά στην " άρετούσα " του την πολυαγαπημένη του γυναίκα Χρυσούλα ... παντοτινή σύντροφο στα τραγούδια που με περισσή αγάπη επέλεγαν να τραγουδάνε μαζί τόσο ταιριαστά και όμορφα ... Είχα προλάβει ευτυχώς και το είχα πει ότι οι δυό τους με το έργο τους έτσι όμορφα ταιριαστοί κι αγαπημένοι υπήρξαν η αφορμή να αγαπήσω την κρητική μουσική ! Νάναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει ...mariarosa

ΣΠΥΡΟΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΑΚΗΣ (1930 - 2013) ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ... - "Είμαι ο Σπύρος Σηφογιωργάκης λοιπόν από τ’ Αγαλιανού Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης. Γεννήθηκα το 1930 από πολυμελή αγροτική οικογένεια και σαν παιδί της κατοχής που είμαι, υπέφερα κι εγώ όπως κι όλοι οι υπόλοιποι. Λύρα ήθελα και προσπαθούσα να μάθω από μικρός, αλλά δύσκολες οι συνθήκες βλέπεις κι ήταν αυτή μου η επιθυμία κάτι σαν όνειρο. Το 1948, σε ηλικία 18 ετών, γνώρισα τον Αλέκο τον Καραβίτη, ένα μεγάλο καλλιτέχνη της λύρας για εκείνη την εποχή ο οποίος όμως έμενε στην Αθήνα. Μου πρότεινε να πάω μαζί του στην πρωτεύουσα και μου υποσχέθηκε ότι θα με κάνει ξεφτέρι στη λύρα. Πήγα αλλά οι συνθήκες διαβίωσης ήταν τόσο δύσκολες που αναγκάστηκα να πέσω με τα μούτρα στη δουλειά και ν’ αφήσω, για ένα διάστημα τουλάχιστον, τ’ όνειρο στην άκρη. Όταν αργότερα κατέβηκα στην πατρίδα, μπήκα για ένα χρόνο στη «δούλεψη» ενός χωριανού μου μόνο και μόνο για να μου πάρει μια λύρα. Εν τω μεταξύ ήρθε ο καιρός να πάω φαντάρος κι είχα τη μεγάλη τύχη να υπηρετήσω στις Μοίρες όπου, και με μεγάλη ευγνωμοσύνη το λεω, οι Μοιριανοί εκείνης της εποχής, πολύ μερακλήδες άνθρωποι, με το μεράκι τους και την ηθική τους υποστήριξη με έκαναν λυράρη. Όταν απολύθηκα από το στρατό, αποφάσισα ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά με τη λύρα και με τίποτα άλλο..." Από το Περιοδικό "Στιγμές" Στο Ρέθυμνο, το 1952 γνωρίζει το γνωστό κατασκευαστή μουσικών οργάνων Μανόλη Σταγάκη και αποκτά την πρώτη πραγματική του λύρα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα. Στο δισκάδικο του Λευτέρη Γαγάνη έρχεται σε επαφή με τα ακούσματα που προσφέρει πλέον η δισκογραφία, από τον Καρεκλά, τον Μπαξεβάνη, τον Σκορδαλό, κ.α. Η πρώτη του γνωριμία με την τεχνολογική υποδομή της μουσικής είναι η εκπομπή του Σίμωνα Καρρά, οτο Ρ/Σ Αθηνών και στον Ρ/Σ Ενόπλων Δυνάμεων κατά το 17μηνο της στρατιωτικής του θητείας, στο κέντρο διαβιβάσεων Χαϊδαρίου. (Με τον Γιάννη Μαρκογιαννάκη). Τελειώνοντας τη θητεία του το 1955 σε ηλικία 25 ετών, έχει ήδη δημιουργήσει τη φήμη του καλού λυράρη, που αρχίζει να απλώνεται σε ολόκληρη την Κρήτη αρχικά και εκτός Κρήτης αργότερα. Πρώτος του σταθμός εκτός Ελλάδος, παρέα με τον Γιάννη Μαρκογιαννάκη, το "1ο φεστιβάλ νέων στο Ελνσίνκι" της Φιλανδίας, συνοδεύοντας χορευτικό Κρητικό συγκρότημα, που απέσπασε το 1ο βραβείο. Ακολουθεί περιοδεία στην Ανατολική Ευρώπη και ταξίδι στην Αμερική, όπου ηχογραφείται ο πρώτος δίσκος, “Ο Φάρος”, που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να παίζεται και να τραγουδιέται. Επίσης εκεί γνωρίζεται με τον πρόεδρο Τρούμαν απ’ τον οποίο παραλαμβάνει τιμητικό βραβείο. Ακολουθούν και άλλες δισκογραφικές επιτυχίες όπως: "Δεν έχω άλλα Δάκρυα", "Το γράμμα", "Ο άτυχος", "Η κολασμένη σου ψυχή", "Το τραγούδι της μάνας", "Στη Γερμανία μακρυά", "Έχεις δικαίωμα να κλαις" κ.α. Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης παρότι έχει ξεπεράσει τα 60 χρόνια συνεχόμενης προσφοράς και δημιουργίας στην Κρητική μουσική, εξακολουθούσε να εμφανίζεται σε επιλεγμένες  κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις του νησιού με έδρα πάντα το χωριό Βώρροι Ηρακλείου όπου ζούσε με τα παιδιά του και τη αγαπημένη σύντροφο Χρυσούλα. Στο σημείο αυτό θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε τη μεγάλη προσφορά της Χρυσούλας που σε πολλές ηχογραφήσεις δίσκων έχει συνοδεύσει το Σπύρο με την εκλεκτή και μοναδική φωνή της. Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης έχει τιμηθεί αναρίθμητες φορές από σπουδαίους Πολιτιστικούς φορείς αλλά και από απλό κόσμο! Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Κρητικούς καλλιτέχνες και μια φυσιογνωμία που θα μείνει για πάντα στην Ιστορία της Κρητικής μουσικής γιατί εκτός από σπουδαίος καλλιτέχνης ήταν και ένας υπέροχος άνθρωπος. Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης έφυγε στις 11 Μαρτίου 2013 σε ηλικία 83 ετών. ΣΠΥΡΟΣ ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΑΚΗΣ (ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΗΣ) (1930 - 2013) Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης γεννήθηκε το 1930 στο χωριό Αγαλιανός της επαρχίας Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου. Η πρώτη λύρα του αποκτήθηκε σε ηλικία 17 ετών το 1947 ως αμοιβή από εργασία του στο αλώνισμα. Η δεύτερη ένα χρόνο αργότερα το 1948 στα 18 του χρόνια, αποτέλεσμα φαμεγικής, αλλά και η αιτία να γνωριστεί ο Σπύρος με τον καταξιωμένο λυράρη Αλέκο Καραβίτη και να μεταβεί στην Αθήνα ως υπάλληλος της επιχείρησής του αλλά και μαθητής του. Η επαφή τους κρατά ένα χρόνο, οπότε ο Σπύρος Σηφογιωργάκης επιστρέφει στην Κρήτη κι αρχίζει ουσιαστικά την καριέρα του, μαζί με τους αδελφούς Γιώργη και Γιάννη Μαράκη από το χωριό Κοξαρέ Αγ.Βασιλείου Ρεθύμνης. Την εποχή εκείνη τα ακούσματα του Σπύρου είναι από καλλιτέχνες όπως ο Γιώργης Καλογρίδης, ο Γιώργης Μαρκογιαννάκης (πατέρας του Μαρκογιάννη και του Μαρκοβαγγέλη), ο Γιώργης Σταυριανάκης κ.ά. Όμορφες Κοντυλιές από τον Σπουδαίο Αγιοβασιλιώτη Λυράρη Σπύρο Σηφογιωργάκη πριν ακριβώς από 23 χρόνια στο χωριό Κουρούτες Αμαρίου Ρεθύμνης από το αρχείο του Οδυσσέα Πλατύραρχου! Τον συνοδεύει στο λαούτο ο λαουτιέρης και τραγουδιστής από την Ασή - Γωνιά Γιώργος Κουκάκης! Με λύρα και μαντινάδες, αντίο στο μεγάλο καλλιτέχνη Κλίμα συγκίνησης και λύπης στους Βώρους καθώς όλοι είπαν το τελευταίο αντίο στον "φάρο" της κρητικής μουσικής όπως χαρακτηρίστηκε ο Σπύρος Σηφογιωργάκης.Η λύρα του μεγάλου κρητικού καλλιτέχνη σίγησε για πάντα και ο ίδιος δεν θα μας χαρίσει ξανά τις κρητικές μελωδίες του, που περνούν πλέον στην ιστορία και στις επόμενες γενιές. Η κηδεία του έγινε στη Μεσαρά- όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια με τα παιδιά του και τη σύντροφό του Χρυσούλα-όπου τον αποχαιρέτησαν με κρητικές μαντινάδες.  Στη συνέχεια η σορός του γνωστού κρητικού καλλιτέχνη  που μεταφερόταν στα χέρια, οδηγήθηκε στην τελεταία του κατοικία στους Βώρους υπο τους ήχους λύρας και παρουσίας συγγενών, φίλων αλλά και πολλών ανθρώπων που λάτρεψαν την μουσική του. Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης "έφυγε" χθες από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών, αφήνοντας πίσω του σπουδαία παρακαταθήκη στη μουσική παράδοση του νησιού.http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1017868&srv=95

Σαν σήμερα 7 Ιουλίου γεννιέται στο Ρέθυμνο στ΄Ανώγεια Ο Νίκος Ξυλούρης - η ψυχή της Κρήτης - !

Ανώγεια . 7 Ιουλίου , κάπου στο τέλος της δεκαετίας του 30 . Στο σπίτι του Γιώργη του Ξυλούρη του καφετζή έχουν πανηγύρι . Η Ελευθερία η γυναίκα του , μετά από τρεις θηλυκές γέννες , φέρνει στον κόσμο το πρώτο αρσενικό της φαμίλιας , τον Νικόλα . Γειτόνισσες , συγγένισσες κι η θειά πού ‘ χει καημό με την ατυχία τ ΄ άδελφού τσι με τσί κόρες , όλες σκυμμένες πάνω από την κούνια του μωρού δίνουν , ασημώνουν και κάνουν προγνωστικά για το μέλλον του .« Γιά δε το κούτελο φαρδύ πού ΄ναι . Μια μέρα θα γενεί σπουδαίος »

Χρόνια δύσκολα για τους Ανωγειανούς εκείνα του ΄30 . Λίγο το λάδι , λίγο το ψωμί . Χωριό κατεστραμμένο απ ΄την Τουρκιά , βουτηγμένο στα μαύρα . …Φτωχιά η οικογένεια του Ψαρογιώργη
( ήταν το παρατσούκλι που τούχανε κολλήσει γιατί , καταπώς λέγαν οι παλιοί , ο πατέρας του εσκότωνε τσί Τούρκους σαν τα ψάρια ). μα αγαπητή σ ΄όλο το χωριό . Σ ΄αυτή τη γωνιά της γής ο Νίκος κάνει τα πρώτα του βήματα . Τις νύχτες νανουρίζεται με τους ήχους λύρας που παίζει γι αυτόν ο παππούς του , πρώτος λυράρης στο χωριό , και τις μαντινάδες που του τραγουδά η μάνα του . Η λάλη του τον μεταφέρει με τα παραμύθια της σε τόπους μακρινούς , σε πύργους και παλάτια με στοιχειωμένους βασιλιάδες . Του μιλά γι ΄αντρειωμένους ιππότες , γι ΄άρματα , και του μαθαίνει ν ΄άψηφά τον κίνδυνο , σκιά να μη φοβάται .

Παιδί αδύνατο , ευαίσθητο από τα μικρά του χρόνια ο Νίκος ,γίνεται ο καημός του πατέρα και της μάνας . « …..Μόνο τα πρόβατα του άρεσαν . Να τα παίρνει ψηλά στα Πετροβολάκια που ΄ταν τα βοσκοτόπια των Ξυλούρηδων και να κάθεται όλη μέρα μαζί τους αγναντεύοντας τον ορίζοντα . ‘ Όταν δεν ήταν με τα ζωντανά έκανε σκανταλιές μιας και μετά , σαν μεγαλώσαμε . Κανένα δεν άφηνε απείραχτο . ΄Ετσι έγινε από μικρός ο αρχηγός στα παιχνίδια μας και μετά , σαν μεγαλώσαμε, αρχηγός της παρέας στις καντάδες και τα γλέντια » . Μόνο η λύρα και το τραγούδι μέρευε το Ψαρονικολάκι . ΄Ένα βράδυ κατέβηκε από το βουνό κρατώντας στα χέρια του δύο βέργες κι έκανε πως έπαιζε .

« Εγώ θα γίνω λυράρης » , τους είπε .Κι εκείνοι τον περίπαιξαν
« Και ποιός μωρέ σε παίρνει εσένα στη δούλεψή του τόσο μικρός πού ΄σαι »
Τα μικρότερα παιδιά τον λατρεύουν γιατί είναι ο μόνος που δεν τα ΄αποδιώχνει .
Τους δίνει ό , τι έχει και τα βάζει και τραγουδούν μαζί του . Μόλις βγαίνει από την πόρτα τον παίρνουν το κατόπι .
« ΄Ετσι του κολλήσαμε τα παρατσούκλι η κλωσού . Και του έμεινε μέχρι που μεγάλωσε . Ακόμη και τώρα , φτασμένος πια , όταν ερχόταν να μας δει έτσι τον φωνάζαμε »

1941 . Η σκιά του πολέμου και της Κατοχής να σκεπάζει κι αυτές ακόμη τις κορφές του Ψηλορείτη . Τα πρώτα εχθρικά αεροπλάνα πετούν πάνω από τα κεφάλια των Ανωγειανών που για μια ακόμα φορά καλούνται να πολεμήσουν για τη γη τους . Οι άντρες παίρνουν τα βουνά . Μπαίνουν στην αντίσταση κατά του κατακτητή . Αρχηγόςο θείος του Νίκου , καπετάν Μιχάλης ,γνωστός για την απαγωγή του Κράιπερ .

Παιδιά κι είντα ΄ναι η καταχνιά
Και τούτη η κατσιφάρα ;
Kαι γιάντα φεύγουν τα πουλιά κι ανατριχιούν τα δάση;
Οι Γερμανοί πλακώσανε κι ουρανοκατεβαίνουν
με μηχανές και με φωθιά την Κρήτη πλημμυρίσαν .

Το φθινόπωρο του ΄41 το χωριό καίγεται και μαζί του τα χαρτιά όλων των κατοίκων .
Με την καταστροφή του χωριού τα γυναικόπαιδα μεταφέρονται από τους Γερμανούς στο Μυλοπόταμο . Πρόσφυγες σε ξένο τόπο οι Ανωγειανοί προσπαθούν να επιβιώσουν . Πολλοί χάνονται απ ΄ την πείνα και τις αρρώστιες . ΄Αλλοι σκοτώνονται στα βουνά . Οι γυναίκες βάφουν τα ρούχα μαύρα .

Ευαίσθητη η ψυχή του Νίκου , σημαδεύεται για πάντα . Το κλείσιμο στο σπίτι , οι περιορισμοί , η μπότα του κατακτητή έξω από την πόρτα . Μακριά από τα

βοσκοτόπια του , χωρίς τραγούδι και λύρα . Τόση αδικία δεν τη χωρά ο νούς του . Τέσσερα χρόνια κρατά η προσφυγιά . Το ΄45 η Ελλάδα απελευθερώνεται και μαζί κι η Κρήτη . Οι Ανωγειανοί γυρίζουν στο χωριό τους και αρχίζουν ν ΄ άναστηλώνουν τα ερείπια . Οι Ξυλούρηδες κτίζουν μια κάμαρα και βολεύονται όπως – όπως . Ο πατέρας ανοίγει ξανά το καφενείο . Τα παιδιά κλείνονται μαζί με τα ΄ άλλα Ανωγειανάκια στο οικοτροφείο του Ηρακλείου , ως το ΄46 που κτίζεται το δικό τους σχολειό στο χωριό.

Παλικαράκι πιά στην Τρίτη τάξη ο Νίκος , παρακαλεί τους δικούς του να του πάρουν μια λύρα και να τον αφήσουν να συνεχίσει τη δουλειά του παππού . Ο Ψαρογιώργης είναι ανένδοτος .
« Δεν θα τον κάνω λυράρη . Σαν δεν τα άρέσουν τα γράμματα κάλλιο το ΄χω να πάει στα πρόβατα . ΄Αλλά όχι μουζικάντης να γυρίζει από δω κι από κει ».
Στην τάξη , όπως οι περισσότεροι μαθητές την εποχή εκείνη , δεν σηκώνει ποτέ το χέρι .
« Τελευταίος ερχόταν στο σχολειό ο Νικόλας και πρώτος έφευγε , θυμούνται οι φίλοι του . ΄Οση ώρα κρατούσε το μάθημα εκείνος κοίταγε έξω απ ΄το παράθυρο .Καμιά φορά του λέγαμε : « Σαν το μάθει ο κύρης σου θα σε τιμωρήσει » . Κι αυτός γελούσε . « Γιάντα μωρέ , κακό είναι να κοιτώ έξω ; »

Ο δάσκαλος , όταν δεν ξέρουν μάθημα , τους παίρνει με τη σειρά για χαρακιές . Μα όταν φτάνει σε κείνον δεν τον κτυπά .
« Εσένανε μωρέ Ξυλούρη δεν σε κλαίω . Ξέρεις και τραγουδείς ! »
Στις σχολικές γιορτές όλος ο κόσμος πηγαίνει ν ακούσει του Ψαράκη το κοπέλι . Κι εκείνος όλο και παρακαλεί ΄ « Πάρτε μου μια λύρα ».
Είδαν κι απόειδαν οι δικοί του , βοήθησε κι ο δάσκαλος .
« Μην το πιέζετε το κοπέλι . Πάρτε του τη λύρα και βγάλτε το από το σχολείο , δεν θα χαθεί .» ΄Ηταν ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε στο ταλέντο του . Κι όταν ύστερα από χρόνια ο μαθητής έγινε γνωστός , ένιωθε περήφανος γι ΄αυτόν .

Ένα πρωί στα δώδεκά του χρόνια , ο πατέρας τον παίρνει μαζί στο Ηράκλειο . Διαλέγουν την πιο όμορφη λύρα και γυρίζουν πίσω .Τα όνειρά του παίρνουν σάρκα και οστά . Το τραγούδι γίνεται από κείνη τη στιγμή ο σκοπός της ζωής του . Κανείς πιά δεν θα τον εμποδίσει . Αλλά ούτε κι ο ίδιος μπορεί ποτέ να φανταστεί πως με το τραγούδι του αυτό θα φέρει μια μέρα μηνύματα αγάπης και λευτεριάς και θα ξεσηκώσει την Ελλάδα ολόκληρη.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Νίτσα Λουλέ – Θεοδωράκη « Νίκος Ξυλούρης – Η Ζωή και το τραγούδι του » Εκδόσεις Καραμπελόπουλος .

Τυρί 1054 κιλών στο δρόμο προς τα ρεκόρ Γκίνες !

Εντυπωσιακή ήταν για μία ακόμα χρονιά η Γιορτή Βοσκού και Τυριού στα Ζωνιανά, όπου ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού παρουσίασε μπροστά σε χιλιάδες κόσμου το μεγαλύτερο κεφαλοτύρι του κόσμου, όπως θέλουν οι ίδιοι να ελπίζουν, το οποίο παρασκευάστηκε από τους τυροκόμους των Ζωνιανών. Η κεφαλογραβιέρα που παρουσιάστηκε και ζυγίστηκε ενώπιον των πολιτών, που επισκέφθηκαν τα Ζωνιανά ξεπέρασε τον ένα τόνο, αφού ζυγίστηκε 1054 κιλά και έτσι πλέον οι άνθρωποι του πολιτιστικού συλλόγου ελπίζουν ότι θα αποσπάσουν και επίσημα το ρεκόρ Γκίνες από ένα χωριό της Ιταλίας, όπου είχε παρασκευαστεί ένα τυρί ίδιου τύπου 534,7 κιλών. Την μέτρηση του τυριού με διάμετρο δύο μέτρα έκανε ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μανώλης Όθωνας, ενώ οι βουλευτές και οι τοπικοί φορείς υπήρξαν οι επίσημοι μάρτυρες κατά την ζύγιση, προκειμένου η μαρτυρία τους να συμπεριληφθεί στον φάκελο που θα σταλεί στα Ρεκόρ Γκίνες από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ζωνιανών. Το ρεκόρ ουσιαστικά έχει «σπάσει» από τα Ζωνιανά, ωστόσο μένει ο φάκελος να γίνει αποδεκτός από την επιτροπή των ρεκόρ Γκίνες. Στα Ζωνιανά συγκεντρώθηκαν την Κυριακή περισσότεροι από έξι χιλιάδες άνθρωποι, που είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά το γιγάντιο τυρί, που έγινε ανάρπαστο σε ελάχιστη ώρα, αλλά και να γευτούν νοστιμιές που είχαν ετοιμάσει η Λέσχη Αρχιμαγείρων Κρήτης και οι γυναίκες του χωριού. http://www.goodnet.gr/index.php?id=13,56865,0,0,1,0 Η κτηνοτροφία διαχρονικά αποτελεί έναν από τους πιο δυναμικούς παραγωγικούς τομείς της χώρας μας και ειδικότερα της Κρήτης. Πλέον, με τη σύγχρονη διάρθρωση της οικονομίας και με τα νέα μοντέλα ανάπτυξης που προωθούνται από τις νέες συνθήκες της αγοράς, η άσκηση της κτηνοτροφίας απαιτεί ορθολογιστική κατάρτιση από τους κτηνοτρόφους, διαρκή και άμεση υποστήριξη από επιστήμονες (γεωπόνους ζωϊκής παραγωγής και κτηνιάτρους) που θα της παρέχουν εξειδικευμένες γνώσεις για τομείς όπως η βιολογία, η γενετική, η κτηνιατρική, η διαιτολογία κι η βρωματολογία, και τη λήψη των απαραίτητων μέτρων από την πολιτεία ώστε να αναπτυχθούν οι υποδομές για τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη του τομέα αυτού, με συνεπαγόμενη έκλειψη τωνχρόνιων προβλημάτων που τον ταλανίζουν. Με στόχο την προβολή όλων των παραπάνω θεμάτων αλλά και στα πλαίσια της αξιοποίησης των οικονομικών, περιβαλλοντικών και πολιτιστικών πόρων της περιοχής του Μυλοποτάμου και της δημιουργίας νέων πλεονεκτημάτων που θα δώσουν διεξόδους στην τοπική κοινωνία του χωριού Ζωνιανά, κάθε καλοκαίρι – από το 2008 - ο Εκδρομικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ζωνιανών Μυλοποτάμου έχει καθιερώσει τη Γιορτή Βοσκού και Τυριού. Η ποιμενική ζωή της Κρήτης , τα πλούσια πολιτιστικά στοιχεία που τη συνοδεύουν, και η ανάδειξη των κτηνοτροφικών – τυροκομικών προϊόντων που παράγονται εκεί είναι οι βασικοί παράμετροι της Γιορτής αυτής παράλληλα με τον ψυχαγωγικό της χαρακτήρα. Στα πλαίσια αυτής της Γιορτής κάθε χρόνο παρασκευάζεται ένα γιγαντιαίο κεφαλοτύρι , το οποίο και μοιράζεται στους επισκέπτες . Εν όψει της φετινής 4ης Γιορτής Βοσκού και Τυριού , παρασκευάστηκε από τους τυροκόμους των Ζωνιανών με την βοήθεια του προσωπικού της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Μυλοποτάμου ένα τυρί βάρους πάνω από ένα (1) τόνο. Η παρασκευή του έγινε το Σάββατο 19 Μαρτίου 2011 στις εγκαταστάσεις του Τυροκομείου της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Μυλοποτάμου και χρησιμοποιήθηκαν επτά (7) τόνοι πρόβειου γάλακτος που είχαν προσφέρει οι κτηνοτρόφοι και φίλοι των Ζωνιανών. Η ποιότητα του γάλακτος ελέγχθηκε από την εκπρόσωπο του ΕΛ.Ο.ΓΑ.Κ , κ Παπαδάκη Αντωνία η οποία παρακολούθησε και όλη την διαδικασία. Μετά την ολοκλήρωση της επίπονης και χρονοβόρας παρασκευής του τυριού, αυτό μεταφέρθηκε στο χωριό Ζωνιανά, όπου και παρέμεινε εκεί τους επόμενους τέσσερις (4) μήνες για την ωρίμανσή του. Στη χθεσινή βραδιά κατά τη διάρκεια της Γιορτής  παρουσιάστηκε και ζυγίστηκε μπροστά στο κοινό , οπότε και ολοκληρώθηκε η διαδικασία που απαιτείται για την κατάθεση του φακέλου κατάρριψης του ρεκόρ στη Guinness World Record που μέχρι τώρα κρατεί η Ιταλία με ένα τυρί βάρους 534 κιλών. Ο Εκδρομικός και Εκπολιτιστικός σύλλογος Ζωνιανών ευχαριστεί θερμά τους τυροκόμους των Ζωνιανών, το Δ.Σ. της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Μυλοποτάμου, για την παραχώρηση των σύγχρονων εγκαταστάσεων της καθώς και το προσωπικό αυτής που συνέδραμε με πολύ μεράκι στην Παρασκευή του τυριού, τους κτηνοτρόφους και φίλους των Ζωνιανών για τη δωρεάν παραχώρηση του γάλακτος – όπως πράττουν κάθε χρόνο για τη Γιορτή Βοσκού και Τυριού - , την εκπρόσωπο του ΕΛΟΓΑΚ που ενήργησε το απαιτούμενο κατά το νόμο . http://www.zoniana.gr/politistikos/index.php?option=com_content&view=article&id=30:-2011&catid=10:-2011 Εμείς να πούμε ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους κατοίκους του χωριού των Ζωνιανών περισσότερα εδώ : http://www.zoniana.gr/zoniana.htm , που μέσα από τέτοιες δημιουργικές πράξεις προσπαθούν επιτέλους να ορθοποδήσουν διότι τα τελευταία χρόνια ήταν στο μάτι του κυκλώνα και στα στόματα όλων των Ελλήνων , μονάχα για κακά κι άσχημα πράγματα ! Πρόκειται να πούμε για ένα πολύ ζωντανό χωριό με την έννοια της ζωής και με ότι αυτό συνεπάγεται !  Πιό συγκεκριμένα το ορεινό αυτό χωριό του δήμου Μυλοποτάμου είναι το χωριό με τα πιό πολλά παιδιά σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό του ( δηλ. τους ενήλικες και τους γέρους ) ! Καταλαβαίνουμε όλοι μας τι σημαίνει αυτό . Χρειάζονται έργα και υποδομές για να  στηριχθεί αυτό το χωριό και να μεγαλώσει σωστά αυτούς τους νέους που θα παραδώσει στην Ελληνική κοινωνία . Κάτι που ποτέ δεν έχει γίνει βέβαια για τα Ζωνιανά από την εκάστοτη Ελληνική κυβέρνηση που πάντοτε αντιμετώπιζε αυτό το χωριό μονάχα " ψηφοθηρικά " , υποθάλποντας τα πάμπολλα  χρονίζοντα και ουσιαστικά του προβλήματα . mariarosa  Tο παραπάνω βίντεο είναι από τις χθεσινές μουσικές εκδηλώσεις που συνόδευσαν την 4η γιορτή του βοσκού και του τυριού με τους Γιώτα Νέγκα και τον κορυφαίο λυράρη Βασίλη Σκουλά από τ ΄Ανώγεια ,  ( διπλανό , γειτονικό χωριό , όπου τέτοιες δημιουργικές εκδηλώσεις γίνονται πολλά - πολλά χρόνια πριν , καταφέρνοντας έτσι , να απορροφήσουν και να εξευμενήσουν κάθε κακό δαίμονα  )