Greekreporter.com
Φιλιώ Κοντραφούρη
Η Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας έχει πλέον αναγνωριστεί επίσημα.Με μια ιστορική απόφαση, η UNESCO ανακήρυξε επίσημα τη Δευτέρα την 9η Φεβρουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, αφού ενέκρινε πρόταση που υποβλήθηκε στον πολιτιστικό φορέα του ΟΗΕ.
Η πρόταση υποβλήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του διεθνούς οργανισμού από την Αϊτή —μια συμβολική κίνηση, καθώς η χώρα της Καραϊβικής ήταν η πρώτη που αναγνώρισε την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος— και υπογράφηκε από 88 κράτη μέλη κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου στο Παρίσι.
Η Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας γιορτάζεται ανεπίσημα στις 9 Φεβρουαρίου από το 2018.
«Πρόκειται για μια διεθνή αναγνώριση της διαχρονικότητας, της παγκοσμιότητας και της συμβολής της γλώσσας μας στην πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Στην πρόταση, η ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει ως γλώσσα με μοναδικά χαρακτηριστικά, όπως «μια αδιάσπαστη συνέχεια 40 αιώνων προφορικής παράδοσης και 35 αιώνων γραπτής παράδοσης... γεγονός που καθιστά την ελληνική γλώσσα τη μακροβιότερη συνεχώς ομιλούμενη και γραπτή γλώσσα στην Ευρώπη.
Επιπλέον, η ελληνική γλώσσα έχει «μια εξαιρετικά περίτεχνη δομή», «μια ευρεία παρουσία σε πολλές γλώσσες» και παραμένει μέχρι σήμερα μια «ανεξάντλητη πηγή διεθνούς επιστημονικής ορολογίας, ειδικά στην ιατρική».
Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, επίσημη παγκόσμια γιορτή της UNESCO
Ενώ τα ελληνικά παραμένουν μια γλώσσα που είναι μητρική σε μόλις 13 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, η επιρροή και η συμβολή τους σε ολόκληρο τον κόσμο είναι απαράμιλλη.
Οι φυσικοί ομιλητές της ελληνικής γλώσσας συχνά αρχικά μπερδεύονται όταν επισκέπτονται χώρες και λαούς πολύ πέρα από την Ευρώπη, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουν ότι οι γλώσσες που ακούν εκεί χρησιμοποιούν λέξεις και φράσεις, καθώς και γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες, που προέρχονται απευθείας από την ίδια την ελληνική γλώσσα.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η φράση
Αυτή η ημέρα, που γιορτάζει τα μοναδικά επιτεύγματα της ελληνικής γλώσσας, έχει πυροδοτήσει πρωτοβουλίες που συμβάλλουν στη διάδοση αυτής της σπουδαίας γλώσσας και πολιτισμού παγκοσμίως.
Η πρωτοβουλία ανέλαβε αρχικά το 2014 οι κοινότητες Ελλήνων και Ιταλών στην Ιταλία, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που πρότειναν μια διεθνή ημέρα για την ελληνική γλώσσα.
Ο καθηγητής Ιωάννης Κορίνθιος , Έλληνας της διασποράς στην Ιταλία, είναι ο άνθρωπος που πρότεινε τον εορτασμό της Ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας το 2014. Όταν μίλησε στο Greek Reporter το 2024, ο Κορίνθιος εξέφρασε τη βεβαιότητά του ότι η ελληνική γλώσσα δεν απειλείται από το διαδίκτυο ή την ύπαρξη πολλαπλών πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης.
Αντίθετα, δήλωσε ότι
« Η ελληνική γλώσσα είναι αρχαία και όμως ζωντανή ... αποτελεί μια πολύτιμη κληρονομιά και τον ακρογωνιαίο λίθο της ταυτότητας τόσο του Ελληνισμού όσο και της ευρωπαϊκής εκπαίδευσης.»
Πηγή:Greekreporter.com .
«Η “ηθική γραμματική” της ελληνικής γλώσσας» (γράφει ο Άρης Ορφανίδης)
Καταχώρηση από: Σπύρος Αραβανής
Η ελληνική γλώσσα δεν είναι απλώς ένα εργαλείο επικοινωνίας ούτε ένα ιστορικό μνημείο πολιτισμού. Είναι ένας τρόπος συγκρότησης του ανθρώπου μέσα στον λόγο.
Όταν μιλούμε για «ηθική γραμματική» της ελληνικής γλώσσας, δεν εννοούμε τους κανόνες σύνταξης και μορφολογίας με τη στενή φιλολογική σημασία, αλλά την εσωτερική δομή που διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος σκέφτεται, διαλέγεται και αναλαμβάνει ευθύνη.
Η γραμματική εδώ νοείται ως μορφή νοήματος· ως το σύστημα εκείνο που καθιστά δυνατή όχι απλώς την ορθή έκφραση, αλλά την ορθή στάση απέναντι στον άλλον.
Ήδη από τον Όμηρο, ο λόγος δεν είναι ουδέτερη αφήγηση· είναι πράξη με συνέπειες.
Ο όρκος, η υπόσχεση, η δημόσια δήλωση διαμορφώνουν την τιμή και τη μοίρα των προσώπων.
Στην τραγική ποίηση του Σοφοκλής, η λέξη μπορεί να υψώσει ή να καταστρέψει.
Η γλώσσα λειτουργεί ως πεδίο ευθύνης.
Δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ λέγειν και πράττειν· ο λόγος δεσμεύει.
Η ίδια η έννοια του «λόγου» στην ελληνική σκέψη φανερώνει τη βαθύτερη ηθική γραμματική της γλώσσας.
Ο λόγος σημαίνει ταυτόχρονα ομιλία, λογική, αναλογία και νόημα.
Αυτή η σύμπτωση δεν είναι τυχαία.
Υποδηλώνει ότι το να μιλά κανείς ορθά δεν είναι μόνο ζήτημα τεχνικής επάρκειας αλλά και λογικής συνέπειας. Στον Αριστοτέλη, ο άνθρωπος ορίζεται ως «ζῷον λόγον ἔχον».
Η ικανότητα του λόγου είναι συγχρόνως ικανότητα διάκρισης του δικαίου και του αδίκου.
Η γλώσσα, επομένως, δεν είναι απλώς μέσο επικοινωνίας· είναι το έδαφος όπου συγκροτείται η ηθική κρίση.
Στους διαλόγους του Πλάτωνα, η αλήθεια δεν επιβάλλεται αλλά αναζητείται μέσα από ερωτήσεις και απαντήσεις.
Η διαλογικότητα δεν είναι ρητορική τεχνική· είναι ηθική στάση.
Ο άλλος δεν είναι αντίπαλος προς κατάρριψη αλλά συνομιλητής προς αναζήτηση του κοινού νοήματος.
Η ίδια η λέξη «αλήθεια» (α-λήθεια) δηλώνει άρση της λήθης· απαιτεί μνήμη, συνέπεια και κοινή προσπάθεια αποκάλυψης. Εδώ διαφαίνεται μια γραμματική του μέτρου και της ευθύνης: η υπέρβαση του ορίου —η ὕβρις— δεν αφορά μόνο πράξεις αλλά και λόγια.
Η μορφολογική και ετυμολογική διαφάνεια της ελληνικής γλώσσας ενισχύει αυτή την ηθική διάσταση. Λέξεις όπως «συνείδηση», «ευθύνη», «πρόσωπο» αποκαλύπτουν μέσα στη δομή τους σχέσεις.
Η «συν-είδηση» δηλώνει γνώση μαζί με κάποιον· η «ευ-θύνη» παραπέμπει σε ευθεία στάση απέναντι σε άλλον·
το «πρόσωπο» υποδηλώνει εκείνον που στέκεται προς τον άλλον.
Η γλώσσα, έτσι, δεν είναι απλώς σημειακό σύστημα αλλά παιδαγωγικός χώρος. Καλλιεργεί τρόπο θέασης του κόσμου όπου ο άνθρωπος νοείται πάντοτε σε σχέση.
Η ηθική γραμματική της ελληνικής γλώσσας θεμελιώνεται σε τέσσερις άξονες: μέτρο, αλήθεια, διαλογικότητα και ευθύνη. Δεν λειτουργούν αποσπασματικά αλλά συνιστούν ενιαία δομή ήθους. Το μέτρο αποτελεί την εσωτερική ρύθμιση του λόγου· αποτρέπει την υπερβολή, τη ρητορική αυθαιρεσία και τη γλωσσική ὕβριν, εγκαθιστώντας αναλογία ανάμεσα σε αυτό που λέγεται και σε αυτό που είναι.
Η αλήθεια, ήδη νοηματοδοτημένη στην ελληνική παράδοση ως ἀ-λήθεια (άρση της λήθης), απαιτεί συνέπεια μεταξύ σκέψης, λόγου και πραγματικότητας· δεν είναι απλή αντιστοιχία αλλά ηθική δέσμευση του ομιλητή να μη διαστρέφει.
Η διαλογικότητα, όπως αναδεικνύεται στους διαλόγους του Πλάτωνα, συγκροτεί τον κοινό χώρο του νοήματος· ο λόγος δεν είναι μονολογική επιβολή αλλά αναζήτηση αλήθειας με τον άλλον, γεγονός που θεμελιώνει σεβασμό και ακρόαση.
Τέλος, η ευθύνη συνδέει τον λόγο με το πρόσωπο που τον εκφέρει: κάθε λέξη εκθέτει τον ομιλητή, τον δεσμεύει και τον καθιστά υπόλογο απέναντι στην κοινότητα. Έτσι, οι τέσσερις άξονες δεν είναι αφηρημένες αρχές αλλά λειτουργικά στοιχεία μιας γλωσσικής δομής που μετατρέπει την ομιλία σε ηθική πράξη.
Το μέτρο αποτρέπει την ύβρη της υπερβολής· η αλήθεια απαιτεί συνέπεια μεταξύ λόγου και πραγματικότητας· η διαλογικότητα διασφαλίζει τον κοινό χώρο· η ευθύνη συνδέει τον λόγο με το πρόσωπο που τον εκφέρει. Όταν αυτοί οι άξονες διατηρούνται, ο λόγος γίνεται φορέας πολιτισμού.
Όταν διαρρηγνύονται, μετατρέπεται σε εργαλείο χειραγώγησης.
Η ηθική γραμματική της ελληνικής γλώσσας καθίσταται απτή μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα που αποκαλύπτουν πώς η ίδια η μορφή και χρήση της γλώσσας ενσωματώνει την ηθική.
Όταν λέμε «μηδέν ἄγαν», δεν εκφέρουμε απλώς ένα γνωμικό· διατυπώνουμε έναν κανόνα μέτρου που ρυθμίζει τον λόγο πριν ακόμη γίνει πράξη. Όταν κάποιος δίνει «λόγο τιμής», η λέξη «λόγος» λειτουργεί δεσμευτικά, μετατρέποντας την ομιλία σε πράξη ευθύνης.
Η διάκριση μεταξύ «πείθω» και «χειραγωγώ» δείχνει τη διαφορά ανάμεσα σε λογική τεκμηρίωση και ανήθικη επιβολή.
Η ίδια η λέξη «συγγνώμη» (συν-γνώμη) δηλώνει αποκατάσταση σχέσης μέσω κοινής κατανόησης, όχι απλώς τυπική απολογία.
Όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη «ὕβρις» για υπερβολικό δημόσιο λόγο, ενεργοποιούμε μια ολόκληρη ηθική παράδοση ορίου και αυτοπεριορισμού.
Στους διαλόγους του Πλάτωνα, η συνεχής ερώτηση «τί ἐστι;» δείχνει ότι ο λόγος οφείλει να θεμελιώνεται εννοιολογικά πριν αξιώσει κύρος.
Στον Αριστοτέλη, η έννοια της «μεσότητας» μεταφέρεται και στον ρητορικό λόγο ως αποφυγή ακρότητας.
Όταν αποκαλούμε κάποιον «πρόσωπο» και όχι «άτομο», υπογραμμίζουμε τη σχεσιακή του διάσταση και άρα την ηθική του αναφορά.
Τέλος, η λέξη «αλήθεια» ως ἀ-λήθεια μας υπενθυμίζει ότι η ομιλία είναι αγώνας κατά της λήθης και της απόκρυψης.
Μέσα από αυτά τα παραδείγματα γίνεται φανερό ότι η ελληνική γλώσσα δεν οργανώνει μόνο προτάσεις, αλλά καλλιεργεί στάσεις, όρια και δεσμεύσεις — μια αυθεντική ηθική γραμματική.
Στη σύγχρονη εποχή, όπου ο λόγος συχνά αποσυνδέεται από τη λογική τεκμηρίωση και διολισθαίνει στην εντυπωσιοθηρία, η ηθική γραμματική της ελληνικής γλώσσας καθίσταται επίκαιρη.
Η απλοποίηση χωρίς σκέψη, η ρητορική χωρίς αλήθεια, ο δημόσιος λόγος χωρίς λογοδοσία αποτελούν μορφές γλωσσικής ύβρεως.
Η ελληνική παράδοση υπενθυμίζει ότι το να ονομάζεις κάτι σημαίνει να αναλαμβάνεις θέση· ότι κάθε λέξη είναι πράξη και ευθύνη.
Η ελληνική γλώσσα, μέσα στη διαχρονία της, δεν επιβάλλει ηθικούς κανόνες· υποδεικνύει όμως μια μορφή ύπαρξης και ηθικής κοσμοθεωρίας.
Διδάσκει ότι ο άνθρωπος κατοικεί στις λέξεις του και ότι από την ποιότητα του λόγου του κρίνεται το ήθος του.
Η γραμματική της γλώσσας μας, όταν ιδωθεί πέρα από τη στενή τεχνική έννοια, γίνεται σχολείο ευθύνης.
Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη και βαρύτερη κληρονομιά της:
ότι ο λόγος δεν είναι απλώς αυτό που λέμε και σκεπτόμαστε, αλλά αυτό που μας διαμορφώνει και αυτό που πράττουμε.
από: Σπύρος Αραβανής
Γιορτάζουμε τη γλώσσα με την οποία επικοινωνούμε, τη γλώσσα των ομηρικών επών, τη γλώσσα της Καινής Διαθήκης, τη γλώσσα στην οποία γράφτηκαν θεμελιώδη επιστημονικά και φιλοσοφικά έργα.
Όλες οι γλώσσες του κόσμου είναι πανέμορφες και, αν δεν υπήρχαν αυτές και το μπόλιασμα που γίνεται μεταξύ τους, δεν θα υπήρχε κι ο πολιτισμός μας όπως τον ξέρουμε.
Ο Νίκος Καζαντζάκης
παθιάστηκε τόσο με την ελληνική γλώσσα, ένιωθε ότι κάθε λέξη περικλείει έντονη ζωή και ότι κάθε λέξη που χάνεται σε μια γωνιά της χώρας –υποτιμημένη από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και τις νεότερες γενιές που δεν τη χρειάζονταν– είναι μια απώλεια που ισοδυναμεί με τον θάνατο ενός ανθρώπου.
Θεωρούσε ότι είναι χρέος των πνευματικών ανθρώπων να κρατήσουν ζωντανές τις λέξεις καταξιώνοντάς τες σε ένα κείμενο.
Έγραψε ο Καζαντζάκης για τις περιηγήσεις του:
«Να σκαρφαλώνεις βουνά, να πεινάς, να διψάς, να ’σαι κατάκοπος, και ξαφνικά να τα ξεχνάς όλα, γιατί αντάμωσες ένα βοσκό και σε φίλεψε μια άγνωστη περίλαμπρη λέξη».
Ανακαλύψτε την Οδύσσεια, το έργο ζωής του Νίκου Καζαντζάκη, μέσα από το οποίο κατέγραψε και διέσωσε αμέτρητες σπάνιες λέξεις της ελληνικής γλώσσας.
Copyright © Εκδόσεις Διόπτρα
Aνακαλύψτε το
Ευχόμαστε όλοι από καρδιάς να συνεχίσει η διάδοση του πλούτου της ελληνικής γλώσσας.
Με τίτλο «Ελληνική Γλώσσα - τροφός όλων των γλωσσών», η Αναστασία Γονέου, μεταξύ άλλων, αναφέρει:
«Η Ομηρική (Ελληνική) Γλώσσα, αποτελεί τη βάση επάνω στην οποία στηρίχτηκαν πλήθος σύγχρονων γλωσσών.
Ακόμα κι αν δεν υπήρχε καμία άλλη αναφορά, ακόμα κι αν δεν είχε διασωθεί κανένα προκατακλυσμιαίο μνημείο, θα αρκούσε η Ελληνική Γλώσσα ως απόδειξη της ύπαρξης στο παρελθόν, μίας εποχής μεγάλου πολιτισμού.
Στη γλώσσα μας είναι εμφυτευμένη όλη η γνώση που κατέκτησε ο άνθρωπος, έως την παρούσα στιγμή.
Κάθε ελληνική λέξη-όρος φέρει ένα βαρύ φορτίο νόησης, φορτίο που οι προγενέστεροι 'εξόδευσαν', για να κατακτήσουν γνωστικά τη συγκεκριμένη έννοια και να την 'βαπτίσουν' με το συγκεκριμένο όνομα-λέξη ».
Παραδείγματα:AFTER = Από το ομηρικό αυτάρ= μετά. Ο Όμηρος λέει: ''θα σας διηγηθώ τι έγινε αυτάρ''.
AMEN = λατινικά: amen. Το γνωστό αμήν προέρχεται από το αρχαιότατο ή μήν = αληθώς, (Ιλιάδα Ομήρου β291-301), ημέν. Η εξέλιξη του ημέν είναι το σημερινό αμέ!
BANK = λατινικά pango από το παγιώ, πήγνυμι. Οι τράπεζες πήραν την ονομασία τους από τα πρώτα 'τραπέζια' (πάγκους) της αγοράς.
BAR = λατινικά: barra από το μάρα = εργαλείο σιδηρουργού.
BOSS = από το πόσσις = ο αφέντης του σπιτιού.
BRAVO = λατινικό, από το βραβείο.
BROTHER = λατινικά frater από το φράτωρ.
CARE = από το καρέζω.
COLONIE από το κολώνεια = αποικιακή πόλη.
DAY = Οι Κρητικοί έλεγαν την ημέρα 'δία'. Και: ευδιάθετος = είναι σε καλή μέρα.
DISASTER = από το δυσοίωνος + αστήρ
DOLLAR = από το τάλλαρον = καλάθι που χρησίμευε ως μονάδα μέτρησης στις ανταλλαγές. π.χ. «δώσε μου 5 τάλλαρα σιτάρι».
DOUBLE = από το διπλούς - διπλός.
EXIST = λατινικά ex+sisto από το έξ+ίστημι= εξέχω, προέχω.
EXIT = από το έξιτε = εξέλθετε
EYES = από ! το φάεα = μάτια.
FATHER = από το πάτερ (πατήρ).
FLOWER =! λατινικά flos από το φλόος.
FRAPPER = από το φραγκικό hrappan που προέρχεται από το (F)ραπίζω = κτυπώ ( F= δίγαμμα).
GLAMOUR = λατινικό gramo ur από το γραμμάριο.
HEART, CORE = από το κέαρ = καρδιά.
HUMOR = από το χυμόρ = χυμός (Στην ευβοϊκή διάλεκτο, όπως αναφέρεται και στον Κρατύλο του Πλάτωνος, το τελικό ' ς' προφέρεται ως 'ρ'. Π.χ.
σκληρότηρ αντί σκληρότης).
I = από το εγώ ή ίω, όπως είναι στην βοιωτική διάλεκτο.
ILLUSION = από το λίζει = παίζει.
ΙS = από το είς.
KARAT = εκ του κεράτιον, (μικρό κέρας για τη στάθμιση βάρους).
KISS ME = εκ του κύσον με = φίλησέ με (...είπε ο Οδυσσέας στην Πηνελόπη).
LORD = εκ του λάρς.
LOVE = λατινικό: lo! ve από το 'λάFω'. Το δίγαμμα (F) γίνεται 'αυ' και ' λάF ω' σημαίνει ''θέλω πολύ''.
MARMELADE = λατινικά melimelum από το μελίμηλον = κυδώνι.
MATRIX = από το μήτρα.
MATURITY = λατινικά: maturus από το μαδαρός= υγρός.
MAXIMUM = λατινικά: maximum από το μέγιστος.
MAYONNAISE = από την πόλη Mayon, που πήρε το όνομά της από το Μάχων = ελληνικό όνομα και αδελφός του Αννίβα.
ME = από το με.
MEDICINE = λατινικά :medeor από το μέδομαι, μήδομαι = σκέπτομαι, πράττω επιδέξια. Και μέδω = φροντίζω, μεδέων = προστάτης.
MENACE = από το μήνις.
MENTOR = από το μέντωρ.
MINE = από το Μινώαι (= λιμάνια του Μίνωα, όπου γινόταν εμπόριο μεταλλευμάτων. «Κρητών λιμένες, Μίνωαι καλούμεναι».
(Διοδ.Σικελ.Ε'84,2).α
MINOR = λατινικά: minor από το μινύς = μικρός.
MODEL = από το μήδος= σχέδιο (η ίδια ρίζα με τη μόδα (= moda).
MOKE = από! το μώκος = αυτός που χλευάζει.
MONEY = λατινικό: moneta από το μονί! α = μόνη επωνυμία της Θεάς Ήρας:
Ηραμονία.
MOTHER = από το μάτηρ, μήτηρ.
MOVE = από το ομηρικό αμείβου = κουνήσου!
MOW = από το αμάω = θερίζω.
NIGHT = από το νύχτα.
NO = λατινικό: non, ne εκ του εκ του νη: αρνητικό μόριο
PAUSE = από το παύση.
RESISTANCE = από το ρά + ίστημι.
RESTAURANT = από το ρά + ίσταμαι = έφαγα και στηλώθηκα.
RESTORATION = λατινικά restauro από το ρά+ίστημι, όπου το ρά δείχνει συνάρτηση, ακολουθία, π.χ . ρά-θυμος, και ίστημι = στήνομαι.
SERPENT = λατινικά serpo από το έρπω (ερπετό).
SEX = από το έξις.
SIMPLE = από το απλούς (η λέξη δασύνεται).
SPACE = από το σπίζω = εκτείνω διαρκώς.
SPONSOR από το σπένδω = προσφέρω! (σπονδή).
TRANSFER από το τρύω (διαπερνώ) + φέρω. Transatlantic = διαπερνώ τον Ατλαντικό.
TURBO = από το τύρβη = κυκλική ταραχώδης κίνηση.
YES = από το γέ = βεβαίως.
WATER = από το Ύδωρ (νερό), με το δ να μετατρέπεται σε τ.
=========================
Ακούστε παρακάτω το ισπανικό τραγούδι που έχει μόνο ελληνικές λέξεις !
Ο Αργεντίνος συνθέτης Ντανιέλ Αρμάντο, δήλωσε σε συνέντευξη του, ότι το εμπνεύστηκε όταν είχε πάει στην Κούβα και εισερχόμενος σε ένα βιβλιοπωλείο είδε ένα βιβλίο με τίτλο:
"Οι 17,000 Ελληνικές λέξεις στην Ισπανική γλώσσα."
Έζησα δύο χρόνια στην Ισπανία και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι Ελληνικές λέξεις είναι πολύ περισσότερες.
Θα μού πείτε, πού το ξέρεις, τις μέτρησες; Δεν χρειάζεται. Όλες οι λέξεις πού υποδηλώνουν κάποια έννοια επιστημονική,κοινωνιολογική,ανθρωπιστική και όχι μόνο είναι Ελληνικές.
Αυτό βέβαια συμβαίνει σε όλες τις γλώσσες, είπε ...
Το ισπανικό τραγούδι που αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ελληνικές λέξεις, οι οποίες ακούγονται με ισπανική προφορά, ονομάζεται "Mi Ultimo Tango en Atenas" (Το τελευταίο μου τανγκό στην Αθήνα). Ερμηνεύεται από το αργεντίνικο συγκρότημα
Apurimac με τη συμμετοχή της Έλλης Πασπαλά, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο μουσικό αποτέλεσμα βασισμένο σε 17.000 ελληνικές ρίζες της ισπανικής γλώσσας.
========================
