«Χρωστάμε σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα έρθουν, θα περάσουν»...Το εντυπωσιακό μήνυμα του πιλότου από την Ομάδα «Ζευς »,μέσα από το Αεροσκάφος - F16, εμπνευσμένο από ποίημα του Κωστή Παλαμά, που συγκίνησε την Ελλάδα»28η Οκτωβρίου 2024 - Θεσσαλονίκη, παρέλαση.

Ο πιλότος που έσκισε τους αιθέρες, και έκανε εντυπωσιακούς ακροβατικούς ελιγμούς

ακριβείας στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, στην Θεσσαλονίκη, πάνω από την Λεωφόρο Αλεξάνδρου μ' ένα F-16C Block 52+ ήταν, ο σμηναγός Γεώργιος Σωτηρίου, από την Ομάδα Επιδείξεων «ΖΕΥΣ», της Πολεμικής Αεροπορίας.

Ο πιλότος εισήχθη στη Σχολή Ικάρων το 2006 και τοποθετήθηκε το 2012 στην 115 Πτέρυγα Μάχης με αεροσκάφη F-16 Block 52+. Από το 2013 υπηρετεί στην 343 Μοίρα και έχει καταγράψει πάνω από 1.800 ώρες πτήσης, εκ των οποίων οι 1500 σε F-16.

Δείτε: Το μήνυμα του 29χρονου πιλότου και  τους εντυπωσιακούς ελιγμούς που καθήλωσαν όλους όσους τον είδαν στην φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2024.

Τα λόγια του πιλότου Σμηναγού Γεωργίου  Σωτηρίου προέρχονται από το ποίημα του Κωστή Παλαμά  «Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες».            

Γνώμες❗ καρδιές❗ όσοι Έλληνες❗

Πόσο αλήθεια είναι έτσι για τη νοοτροπία της ελληνικής φυλής ❗

Κάθε, μα κάθε Έλληνας, κάθε, μα κάθε καρδιά που χτυπά στην Ελλάδα, είναι και Διαφορετική & Ξεχωριστή ❗❗

Καλό αυτό από την μια❗Μπορεί 

εμείς εδώ, σήμερα οι Έλληνες, μπορεί να μην παράγουμε μηχανήματα, αυτοκίνητα μηχανές κ.λπ. υλικό δηλ.πολιτισμό 

αλλά παράγουμε όμως Ανθρώπους❗ Ξεχωριστούς ❗που έχουν κι  καρδιές❗ Ξεχωριστές, που όμως έτσι Παράγουν &Δημιουργούν: Ξεχωριστή Κριτική σκέψη ❗❗❗

Η βάση δηλ.που χρειάζεται, προκειμένου να αρχίσουμε, να μιλάμε για πνευματικό πολιτισμό ❗❗❗

Όμως, κι εδώ είναι το σημείο, που πρέπει να σταθούμε: για 1 πράγμα για μια αξία τονίζει ο Κωστής Παλαμάς που θεωρείται, όπως ο Διονύσιος Σολωμός ως Εθνικός μας ποιητής επίσης, για την ΠΑΤΡΙΔΑ λοιπόν τονίζει εδώ  ο ποιητής κι αυτό το μ.νμ ήθελε τόσο γρήγορα & όμορφα να μας περάσει ο 29χρονος πιλότος μας στο F16

0 29χρονος πιλότος - Σμηναγός Γεώργιος Σωτηρίου 

Μέσα από μια πραγματικά μοναδική & εντυπωσιακή πτήση του & τους εντυπωσιακούς τους ελιγμούς στον καταγάλανο ουρανό της πατρίδας μας ❗❗❗

Ήθελε, να μας εστιάσει & στο πραγματικό νόημα αυτής, που είναι η υπερασπισή της Πατρίδας Μέχρις Εσχάτων, τόσο από εκείνον & την Ελληνική Αεροπορία μας 

αλλά όσο αυτό είναι μια πράξη για τον καθένα έναν Έλληνα έναν προς -εναν ξεχωριστά όσες οι καρδιές των Ελλήνων που χτυπούν που τώρα πρέπει να γίνουν μια καρδιά μια θέση & στάση και άποψη = Για την ΠΑΤΡΙΔΑ ❗❗❗

...μέσα μας πατρίδα μία γρικάμε, 

μία με λογής ονόματα,πρόσωπα, προσωπίδες.

Δε ζει χωρίς πατρίδες

η ανθρώπινη ψυχή.

Τι Υπέροχη❗ η προτροπή του πιλότου μας  πραγματικά μέσα από το ποίημα του Παλαμά  ❗❗❗

Οι Έλληνες μονάχα ενωμένοι  Μεγαλουργήσαμε❗Γίναμε Ήρωες ❗ Πήγαμε Μπροστά ❗ 

Γιατί:Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί.

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

ό,τι είστε, μην ξεχνάτε,

δεν είστε από τα χέρια σας 

μονάχα, όχι.

Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν, πέρασαν,θα ’ρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι,

οι νεκροί.

Παρακάτω Διαβάστε ολόκληρο το ποίημα 

του Κωστή Παλαμά 

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

ακούστε με κι εμένα:

Μας ήβραν χρόνια δίσεχτα,στενά, καταραμένα.

Έργα δεν έχω, τίποτε που αξίζει να σας φέρω·κρύος, άπραγος δεν ξέρω παρά να τραγουδώ.

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

κι εσείς, οι φυτρωμένοι στη γη

που αρήμαχτη έμεινε,

κι εσείς, ξεριζωμένοι,—χώματα, οϊμέ! αιματόπνιχτα της Θράκης, της Ιωνίας!—ρημάδια της μανίας και της καταστροφής.

Άντρες κι εσείς της Ρούμελης και του Μοριά βλαστάρια,ω χοροί του Αιγαίου,της Ήπειρος

βουνά και παλικάρια, κι εσείς, παρθένες Ιόνιες,πάντα και ηρώισσα Κρήτη,

και ω Ρήγισσα Αφροδίτη,που είσαι της Κύπρος πνοή.

Κι εσύ, Μακεδονίτισσα, θεία ματιασμένη χώρα, και η Ρόδος, Δωδεκάνησαχρυσά και μες στη μπόρα, και όπου ναοί, κάμποι, μάρμαρα, δάφνες ξερές, νέα κρίνα,το Μισολόγγι! Αθήνα,που πάντα ζουν οι θεοί!

Κι εσύ, γη που ήβραν Όμηροι

σ’ εσέ τον Αχιλλέα,

και που το Ρήγα γέννησες

με τη μεγάλη ιδέα, χαίρετε, δρόμοι, ερείπια, ρουμάνια, περιβόλια,ποτάμια, αραξοβόλια, ριζώματα, κορφές.

Πατρίδα! Ελλάδες, παίρνετε νόημ’ από μια και μόνη λέξη, και αυτή το χαίρε μου το εκστατικό πυρώνει.

Στη λέξη, που σαν άγαλμα βωμού φαντάζει, φέρνω τον ύμνο, βάγια σπέρνω.Πατρίδα! Είν’ όλα εκεί.

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

ρυθμός ουρανοδρόμος ήλιος απαραστράτιστος για τα Έθνη κάποιος Νόμος θα υπάρχει.

Και καλότυχος γύρω ο λαός πλανήτης του Νόμου που μαγνήτης υπάκουο τον κρατά.

Δεν απομένει ασάλευτο τίποτε, δε γεννιέται,που να μη ρεύει, τίποτε

και που να μη χαλιέται.

Μα πώς από το χάλασμα πετιέται ξεδιψά στραπηγή!

Πώς ξαναπλάστρα είναι κι η οργή, η πληγή!

Πως είναι μια η πατρίδα μας κι είναι παντού όπου πάμε, και όπου σταθούμε, μέσα μας πατρίδα μία γρικάμε, 

μία με λογής ονόματα,πρόσωπα, προσωπίδες.

Δε ζει χωρίς πατρίδες

η ανθρώπινη ψυχή.

Πλάστης του κόσμου ο Πόλεμος,όραμα η ευτυχία.

Με τα στοιχειά πας, πάλεμα σε τρώει με τα στοιχεία, Πατρίδα! Ορθή!

Μη λιώνεσαι,σα δέησης αγιοκέρι!

Με το δαυλί στο χέρι

σε σφιχτοζώνει εχθρός.

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

και μέσα την κοιλάδα του δάκρυου εδώ,

κι αντρειεύοντας από μια πίστη, Ελλάδα!κράχτε, στο νου ριζώστε τη με το Σταυρό, με δόρυ, Σοφία, Μητέρα, Κόρη, Παντάνασσα, Αθηνά.

Και ω Βασιλείες γερόντισσες άγριες Δημοκρατίες,κάστρα, φυτειές κι ελεύτερων και σκλάβων, Πολιτείες,

και απ’ όποια απάνου ονόματα,

και απ’ όποιο απάνου αγώνα,

μια υψώστε, μια κορόνα και βλέπετε ίσα εκεί.

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

ό,τι είστε, μην ξεχνάτε,

δεν είστε από τα χέρια σας 

μονάχα, όχι.

Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν, πέρασαν,θα ’ρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές, θα μας δικάσουνοι αγέννητοι, οι νεκροί.

Κόκαλα πάτρια μέσα μας θαφτά, ιερά, μαζί μας και όπου σεισμοί μάς τίναξαν οι εφέστιοι πάντα Θεοί μας.

Πολίτες ας τη χτίσουμε και οπλίτες εδώ και όλοι του ονείρου εδώ την Πόλη με την Αγια-Σοφιά.

Η λειτουργία δεν τέλειωσε κομμένη· για το τέρμα

κι αν ξαναρχίσει, ατέλειωτη ξανά θα βρει το γέρμα,για να προσμένουμε άγρυπνοι στη νύχτα να προβάλει του όρθρου το γέλιο πάλι

που προμηνάει το φως.

Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά, όταν ανθίζουν και ζούνε στο σπίτι του καθενός, ο ποιητής τούς χτίζει παλάτια. Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά, όταν ξεπέφτουν, και ο καθένας τα διώχνει από το σπίτι του, ο ποιητής τα παίρνει στο καλύβι του και άσυλο τους δίνει.
«Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου» (Πρόλογος, 1907)