Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
Είναι μια " χαροκαμένη" ΜΑΝΑ ...
... έχασε απ΄τα κορίτσια της τα δυo ...
το ένα στα 23 του το έντυσε νυφούλα στο φέρετρο
και το άλλο έφυγε μια μέρα τ΄Απρίλη ξαφνικά και αναπάντεχα ...
αφηνοντάς της πίσω ορφανά τις δυο ενήλικες εγγονές της ,
όμορφα κοριτσόπουλα και τα δυο ...
Ο πόνος αβάσταχτος για όλη την οικογένεια ...
για εκείνην την ΜΑΝΑ μας όμως, έκτοτε ο πόνος ντύθηκε κατάσαρκα επάνω της ...
δεν έβγαλε ποτέ της τα μαύρα ...
δεν έπαψε ποτέ της ν΄ανάβει καθημερινά το καντηλάκι στο υπνοδωμάτιό της κάτω από τις φωτογραφίες των παιδιών της ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
γέννησε πολλά παιδιά εγώ ήμουν το δεύτερο
αλλά το πρώτο της κορίτσι ,
μετά από τον μοναχογιό της που΄ ναι η αδυναμία της ...
αδιαμφισβήτητα του έχει μια αδυναμία παραπάνω...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
γεννήθηκε εκεί γύρω στον πόλεμο του 40 σε ένα ορεινό χωριό στο Ρέθυμνο στην Κρήτη
όπου μεγάλωσε και παντρεύτηκε τον πιο όμορφο και περιζήτητο τότε νέο συγχωριανό της ...
μπαίνοντας απ΄την αρχή σε δυσμένεια από τις υπόλοιπες υποψήφιες " νυφάδες " που μείνανε στον άσσο ...
αφού ο πατέρας μου διάλεξε εκείνην που δεν ήταν ούτε η πλουσιότερη ούτε και
εμφανισιακά η ομορφότερη ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
έμεινε στο χωριό για 4 χρόνια
όπου γέννησε και εμένα με την βοήθεια της έμπειρης
μαμής στο σπίτι μιας και δεν πρόλαβε
να πάει στο νοσοκομείο της πόλης ...
συνθήκες δύσκολες τότε για όλους ...
σε ένα χωριό δίχως ρεύμα και νερό στα σπίτια ...
δύσκολες ακόμα περισσότερο οι συνθήκες για τις γυναίκες νοικοκυρές
που έπλεναν όπως βλέπουμε στις ταινίες
στα ποτάμια και έφερναν το νερό στο σπίτι με τις στάμνες ...
και μου μόλις έδυε ο ήλιος άναβαν τον λίχνο να φέγγει στις βραδινές "βεγγέρες "...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
ύφαινε και ξή-φαινε καθημερινά στον αργαλειό
όπως ήταν η επιτακτική και απαραίτητη συνήθεια
όλων των γυναικών σε όλα τα χωριά της εποχής της ...
ζύμωνε το πεντανόστιμο ψωμί της εβδομάδας ...
...μαγείρευε για πολλούς καθημερινά πολλές φορές
και δυο φορές την ίδια ημέρα ,
διότι δύσκολα - δύσκολα αλλά το σπίτι
ήταν κοινωνικό και ως εκ τούτου
πάντοτε ανοικτό για όλους ...
και αυτοί ήταν πάντοτε πολλοί ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
δούλευε ακατάπαυστα στο χωριό ...
δούλευε ακατάπαυστα και στην πόλη ...
την Αθήνα την πρωτεύουσα ...
όπου μετακομίσαμε 4 χρόνια μετά τον γάμο της
με τον πατέρα μου προς αναζήτηση μέλλοντος
και καλύτερων συνθηκών για την οικογένεια ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
έκτοτε έγινε ζευγάρι αχώριστο με τη δουλειά ...
απ΄το πρωί μέχρι το βράδυ στις
επιχειρήσεις που δημιούργησε ο πατέρας μου ...
24 ώρες το 24ωρο δουλειά ασταμάτητα για ώρες ,
μερόνυχτα, μήνες , δεκαετίες, εικοσαετίες ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
για προσωπική της διασκέδαση και ευχαρίστηση
ούτε λόγος ...
ποτέ και πουθενά ...
όταν μεγαλώσαμε έστελνε εμάς
να εκπροσωπήσουμε εκείνην
σε όλες τις προσκλήσεις τις κοινωνικές
στο πλάι του πατέρα μας ...
ποτέ δεν την θυμάμαι να πάει ένα ταξίδι αναψυχής και διακοπών
να πάει μια εκδρομή ...
ακόμα και στο φαγητό της ήταν εγκρατής και λιτοδίαιτη ...
ποτέ της δεν θυμάμαι να λαχτάρησε
έντονα να φάει ή να φορέσει
κάτι παραπάνω... κάτι ιδιαίτερο ...εκείνη είπαμε ...δουλειά ...δουλειά ...δουλειά ...
για να μην μας λείψει τίποτα ...
και το κατάφερε ποτέ να μην μας λείψει τίποτα.
H μόνη της χαρά η δική της είμαστε εμείς τα παιδιά της
που μας έβλεπε να προοδεύουμε να ανοίγουμε τα φτερά μας
και να φτιάχνουμε τις δικές μας προσωπικές οικογένειες ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
ποτέ της δεν θυμάμαι να κακολογήσει κανένα ούτε καν να κουτσομπολέψει το οτιδήποτε ...
ούτε και με τον πατέρα μου να διαπληκτίζεται
και να μαλώνει
ενώ αν ήταν άλλη γυναίκα - σύζυγος
στη θέση της λόγους γι΄αυτό θα' βρισκε, πολλούς ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
υπήρξε βράχος για την οικογένειά της
βράχος ηθικής , σεμνότητας , αγνότητας και αξιοπρέπειας ...
βράχος υπομονής και καρτερικότητας
που υπέμενε αγόγγυστα και αδιαμαρτύρητα τις δυσκολίες
και τα βάσανα της ζωής ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
αφού όπως σας είπα ήταν ο βράχος και το στήριγμα για
την οικογένεια δεν ήταν ιδιαιτέρως διαχυτική σε
χάδια και αγκαλιές σε εμάς στα παιδιά της ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
μιλούσε και συμβούλευε εμάς τα παιδιά της
πολύ περισσότερο
με τη γενικότερη στάση της στη ζωή και
με το προσωπικό της παράδειγμα ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
ο βράχος της οικογένειας πάνε 5-6 χρόνια τώρα που έσπασε ...
αναγκάζοντάς την ψυχή της την " δουλευτερού "
να παραμένει σε αδράνεια και το " πονεμένο σαρκίο " της
να΄ναι σχεδόν κατάκοιτο...
...να πονά και να υπομένει πόνους αβάσταχτους...
ήταν λες σαν τη σκληρή τιμωρία και την σκληρή ανταμοιβή της
για όλη αυτή την ασταμάτητη δουλειά όλων των χρόνων
της ζωή της ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
24 ώρες το 24ωρο πονά και υποφέρει παντού πια ...
σε όλο της το βασανισμένο σώμα λες και έχει θρονιαστεί ο πόνος ...
όλα εκείνα τα αμέτρητα χρόνια δουλειάς την ανταμείβουν τώρα
με πόνους ακάματους που την χτυπούν αλύπητα ...
H δική μου ΜΑΝΑ ...
Η ΜΑΝΑ που με γέννησε ...
Η ΜΑΝΑ η δική μου ...
ζώντας πλέον με μια μικρή σύνταξη που παίρνει μαζί με εκείνη του πατέρα μου
την ξοδεύει στα φάρμακά της
που όμως δεν την ανακουφίζουν καθόλου από τους πόνους ...
ούτε εκείνη ούτε τον πατέρα μου που την συντροφεύει και εκείνος
σε αυτό το " παράξενο ταξίδι του πόνου " της κοινής τους ζωής και
συμπόρευσης σ΄ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα ...
ΜΑΝΑ τα χρόνια ΠΟΛΛΑ δεν είναι αρκετά για σένα ...
δεν φτάνουν να ανταποδώσουν ούτε ένα τόσο δα, κομμάτι
απ΄όλα όσα εσύ , αμέτρητα πρόσφερες , στο στίβο της ζωής ...
ΜΑΝΑ για σένα που όλες οι εποχές
χειμώνες -καλοκαίρια -άνοιξη και φθινόπωρα ...
είχαν για εσένα μονάχα ΕΝΑ ΧΡΩΜΑ -ΕΝΑ ΣΚΟΠΟ
εκείνο το χρώμα που δεν ξέρω πως να το χρωματίσω ...
το χρώμα ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ και της ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑΣ
ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ...
δεν φτάνουν όλα τα σ΄αγαπώ και οι ευχές του κόσμου
και ένα απλό Χρόνια Πολλά για εσένα ΜΑΝΑ ...
όλα αυτά είναι λίγα και σαν ένα τίποτα ...
γιατί εσύ είσαι ένας κόσμος ολόκληρος μια ζωή ολόκληρη
εκείνη η δική σου η ζωή που αγόγγυστα μας χάρισες
μοιράζοντάς την σε εμάς τα παιδιά σου ...
Απλά ΜΑΝΑ- μανούλα μου -μικρή μου και ανήμπορη πια ΜΑΝΑ
θέλω να σου πω ένα μικρό τοοοσο δα ...μικρό ....
Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ !!!
