Τρίτη 7 Απριλίου 2026

«Η Κρήτη του ΄δωσε τη ζωή και τα πινέλα, το Τολέδο καλύτερη πατρίδα όπου αρχίζει με τον θάνατο και φτάνει στην αιωνιότητα......» επιτάφιο σονέτο του Hortencio Felix Paravicino αφιέρωμα στον Παγκόσμιο Έλληνα Ζωγράφο της Αναγέννησης, τον EL Greco, τον Κρηταγενή, Δομήνικο Θεοτοκόπουλο‼️Σαν Σήμερα 7 Απριλίου το 1614, έφυγε από τη ζωή για τους Ουρανούς, που τόσο μοναδικά ζωγράφιζε στα έργα του, με τα πολύχρωμα πινέλα του ‼️‼️

" Ω ! διαβάτη,
αυτός ο ωραίος τάφος,
ο θόλος από πορφυρίτη,
απ΄το σύμπαν κλέβει το πιό περίφημο πινέλο,
αυτό που έκαμε τη ζωή να σφύζει στο ξύλο & στο πανί.
" το όνομα αυτό, που είναι άξιο για μια πνοή,
πιό ισχυρή από εκείνη
που γεμίζει τη σάλπιγγα
της Φήμης, απλώνεται & λάμπει πάνω σ΄αυτό το μάρμαρο το βαρύ.
Γονάτισε & προχώρησε.

΄Εδώ βρίσκεται ο Γκρέκο.
Η μελέτη του έδωσε τα μυστικά της Τέχνης,

η Τέχνη του αποκάλυψε τα μυστικά της Φύσεως,
η ΄Ιρις του έδωσε το χάρισμα των χρωμάτων,
ο Φοίβος το δώρο του φωτός
& ο Μορφέας του χάρισε τις σκιές του ".

( Από τον τάφο του Γκρέκο )
#El_Greco #Κρήτη #Ηράκλειο#Τολέδο #Δομήνικος_Θεοτοκόπουλος

Διαβάστε εδώ παλαιότερη ανάρτηση:








Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ο El GrecoΟ Έλληνας»), είναι ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών και μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της  Αναγέννησης.

Είχε γεννηθεί το 1541 στην Κρήτη στον λεγόμενο Χάνδακα, (σημερινό 'Ηράκλειο Κρήτης) και πέθανε σαν σήμερα στις 7 Απριλίου του 1614 στο Τολέδο της Ισπανίας εκεί όπου διέμεινε τα τελευταία 37 χρόνια της ζωής του και διέπρεψε όντας γνήσιο τέκνο της Αναγέννησης, ως ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της Ισπανικής Αναγέννησης, δημιουργώντας εκατοντάδες έργα
Το προσωνύμιο El Greco το απέκτησε στην Ιταλία και σημαίνει απλά «ο Έλληνας».



🌍 Η ζωή και η πορεία του

Η καλλιτεχνική του πορεία χωρίζεται σε τρεις βασικές φάσεις:
1. Κρήτη - Ο τόπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε και μαθήτευσε και ξεκίνησε ως αγιογράφος στη λεγόμενη Κρητική Σχολή και γι' αυτό τα πρώτα έργα του έχουν έντονες βυζαντινές επιρροές, υπακούοντας σ' ένα αυστηρό και τυπικό πρωτόκολλο τόσο ως προς τις γραμμές όσο και στα χρώματα που εμπεριέχονται και εκφράζονται.


Παρακάτω θα δούμε αναλυτικότερα τα έργα που τον χαρακτήρισαν στην κάθε σημαντική χρονική περίοδο της ζωής του:

1η: Πρώιμη περίοδος (Κρήτη – έως ~1567)

(βυζαντινή/μεταβυζαντινή τεχνοτροπία)
Ξεχωρίζουν τα παρακάτω έργα:

α) 1560 – Ο Χριστός θεραπεύει τον τυφλό

Η «Θεραπεία του εκ γενετής τυφλού» όπως τη ζωγράφισε ο Ελ Γκρέκο το 1567.


Το εν λόγω έργο "Η Θεραπεία του εκ γενετής τυφλού"  αναφέρεται στο
θαύμα του Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ.

Πρόκειται για το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού που είναι ένα από τα θαύματα του Ιησού Χριστού που αναφέρουν τα Ευαγγέλια, στο οποίο ο Ιησούς έδωσε την όραση σ ' έναν εκ γενετής τυφλό άνδρα στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ.
Το θαύμα περιγράφεται στο 9ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου.

Με πληροφορίες από wikipedia:

Επόμενο έργο της βυζαντινής του επιρροής είναι:
Β) " Η Προσκύνηση των Μάγων - (1565 - 1567)" και βρίσκεται εδώ, στην 'Ελλάδα στο Μουσείο Μπενάκη


Προσκύνηση των Μάγων (1565-1567) - 0,56 x 0,62 μ. (ΓΕ 3048) - Δομήνικου Θεοτοκόπουλου - Κρήτη - Χάνδακας -Κρητική Περίοδος.

"Η Προσκύνηση των Mάγων" , ενυπόγραφη δημιουργία της κρητικής περιόδου του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (1541-1614), με ευδιάκριτες επιρροές από τις τεχνοτροπικές αναζητήσεις του Tiziano και του Tintoretto.
Tο έργο, δημιουργήθηκε  στον Xάνδακα, πάνω σε τμήμα παλαιάς κασέλας, χρονολογείται ανάμεσα στα 1565-1567, περίοδο κατά την οποία είναι γνωστό ότι στην Kρήτη υπήρχαν πίνακες σπουδαίων Iταλών καλλιτεχνών.
Μετάβαση στο benaki.org

Γ ) Ελ Γκρέκο, 1565–1566 – Η Κοίμηση της Θεοτόκου

Η «Κοίμηση της Θεοτόκου» (συχνά αναφέρεται και ως «Ανάληψη της Θεοτόκου» σε δυτικές αναλύσεις λόγω της σκηνής) είναι ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco), το οποίο χρονολογείται περίπου στο 1567.

"Κοίμηση της Θεοτόκου", Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, 1565–1566, Αγιογραφία με Αυγοτέμπερα & Λάδι σε Ξύλο ( Ύψος 61,4 εκ.Πλάτος 45 εκ.)

Φέρει την υπογραφή «ΧΕΙΡ ΔΟΜΗΝΙ/ΚΟΥ» (στην ελληνική γλώσσα), η οποία επιβεβαιώνει την αυθεντικότητά του και την κρητική περίοδο του καλλιτέχνη.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου
ή αλλιώς – Η Ανάληψη της Θεοτόκου
είναι ένα έργο Αγιογραφία
σε τέμπερα με θέμα την Κοίμηση της Θεοτόκου που βρίσκεται στον ομώνυμο Ιερό Ναό στην Ερμούπολη της Σύρου.
Πρόκειται δε για έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου το οποίο δημιούργησε κοντά στο τέλος της περιόδου όπου ζούσε ακόμα στην Κρήτη.
Ταυτοποιήθηκε πρόσφατα ως έργο του Θεοτοκόπουλου μόλις το 1983, όταν ο αρχαιολόγος Γεώργιος Μαστορόπουλος κατά τη διάρκεια των διακοπών του πήγε να προσκυνήσει στο ναό.
Ο πίνακας αυτός, που ανακαλύφθηκε θαμμένος στον προαύλιο χώρο, του τράβηξε την προσοχή.
Καθώς το όνομα του ζωγράφου ήταν καλυμμένο από τη βρωμιά επιδίωξε να το καθαρίσει εμφανίζοντας (στο κάτω μέσο της εικόνας) την υπογραφή του ζωγραφου, ΔΟΜΗΝΙΚΟC ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟC Ο ΔΕΙΞΑC.

Ο πίνακας εξακολουθεί να βρίσκεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ερμούπολη, και κατά την επικρατέστερη άποψη μετακινήθηκε εκεί κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης από κατοίκους των Ψαρών οι οποίοι μετά την καταστροφή των Ψαρών κατέφυγαν στη Σύρο, έκτισαν τον ναό την περίοδο 1826-1829, κι έτσι ο ναός έγινε γνωστός και ως των Ψαριανών.
Καθώς τα αρχεία της εκκλησίας δεν διασώζονται πλέον, η παλαιότερα γνωστή καταγραφή αναφέρει πως η εικόνα βρισκόταν στον ναό από το 1850.

Η ανακάλυψη ήταν σημαντική για την καλύτερη κατανόηση της εξέλιξης του Ελ Γκρέκο και την πρώιμη σταδιοδρομία του.
Το έργο συνδυάζει στοιχεία της κρητικής σχολής της βυζαντινής αγιογραφίας, αλλά και του ιταλικού μανιερισμού,και η σύνδεση της με τον Θεοτοκόπουλο οδήγησε στην ταυτοποίηση τριών άλλων έργων του Μεγάλου ζωγράφου:
1) Το (τρίπτυχο της Μόντενα,
2) Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία και το Βρέφος, και
3) η Προσκύνηση των Μάγων),
και μετέπειτα και στην ταυτοποίηση κάποιων ανυπόγραφων έργων όπως τα Πάθη του Χριστού.
Επίσης, το μετέπειτα έργο του Θεοτοκόπουλου με τίτλο Η ταφή του κόμη του Οργκάθ το οποίο δημιούργησε κατά τη σταδιοδρομία του στην Ισπανία, έχει υποστηριχτεί πως διαθέτει επιρροές από τη συγκεκριμένη εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Λεπτομέρεια της βάσης του κεντρικού κηροπηγίου με την υπογραφή του Θεοτοκόπουλου, βάσει της οποίας έγινε η ταυτοποίηση του 1983
Με πληροφορίες από Wikipedia

Δ) 1560 - 1567 – Ο Άγιος Απόστολος Λουκάς ζωγραφίζει σε μια εικόνα την Παναγία
«Ο Ευαγγελιστής Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία Βρεφοκρατούσα»
Ελ Γκρέκο, (1560 - 1567)

Ο Άγιος Απόστολος Λουκάς ζωγραφίζει σε μια εικόνα την Παναγία.
Πρόκειται για μια μικρή εικόνα ( ύψος: 41,6 cm· πλάτος: 33 cm ), ζωγραφισμένη με την τεχνική Τέμπερας και Χρυσού σε πάνελ.
Συγκεκριμένα ο Απόστολος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία Oδηγήτρια.
Είναι μια  ενυπόγραφη δημιουργία του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, χρονολογημένη ανάμεσα στα 1560-1567. 
H μορφή του αποστόλου, προστάτη των ζωγράφων, έχει υποστεί σοβαρές φθορές.
Aπό τα σωζόμενα ωστόσο στοιχεία, και παρά την εικονογραφική προσήλωση του έργου στη βυζαντινή παράδοση, διακρίνεται καθαρά ο προσανατολισμός του Θεοτοκόπουλου προς τη δυτική τέχνη, προτού ακόμη ο καλλιτέχνης εγκαταλείψει την Kρήτη
Το συγκεκριμένο έργο είναι μια Δωρεά του  Δημητρίου Σισιλιάνου (11296), και 
Βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη
Συνεχίζοντας το ταξίδι μας μέσα από τα 
σπουδαιότερα έργα του Μεγάλου Ζωγράφου φτάσαμε στην 

🟠 Ιταλική περίοδο (Βενετία & Ρώμη, 1567–1576) όπου ο Δομήνικος δέχεται τις 
επιρροές από Τιτσιάνο & τον  Μανιερισμό.
Σε αυτή την περίοδο αρχικά θα δούμε το έργο του: 

1568 – Η Βάπτιση του Χριστού
Σχετικά με το έργο του : 
"Η Βάπτιση του Χριστού" 
Βρήκαμε και Αναδημοσιεύουμε 
Από την εφημερίδα: " Εθνικός Κήρυξ " τα παρακάτω: 


Σπάνιο έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου της Βάπτισης του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

ΑΘΗΝΑ. Τέσσερα έργα με την Βάπτιση του Χριστού διά χειρός Ελ Γκρέκο (El Greco) εντοπίσαμε.

Το πρώτο –κατά σειρά χρονολόγησης– είναι αυτό που βρίσκεται σήμερα στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης και το οποίο αποκτήθηκε προ ετών. Το άγνωστο μέχρι πρότινος έργο με τη Βάπτιση του Χριστού, ο Δήμος Ηρακλείου Κρήτης απέκτησε το 2004 μέσω δημοπρασίας του οίκου Christie’s του Λονδίνου.

Σύμφωνα με το Δελτίο Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας: «Το έργο εμφανίστηκε στην αγορά ως δημιουργία του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.
Η μελέτη αυτή ενισχύει την απόδοση του έργου στον Κρητικό ζωγράφο και υποστηρίζει ότι έγινε με την άφιξη του νεαρού ζωγράφου στη Βενετία το 1567. Αποτελούσε φύλλο τριπτύχου και μάλιστα την εσωτερική πλευρά του δεξιού φύλλου. Εντοπίζεται ακόμα μια παράσταση από το ίδιο τρίπτυχο, που σήμερα φυλάσσεται στο Agnes Etherington Art Centre του Πανεπιστημίου Kingston στον Καναδά, απεικονίζει την Προσκύνηση των Ποιμένων και ίσως αποτελούσε την εσωτερική πλευρά του αριστερού φύλλου του τριπτύχου. Στην περίπτωση αυτή τα δυο φύλλα του τριπτύχου έχουν ακριβώς την ίδια θέση με τις αντίστοιχες παραστάσεις στο γνωστό τρίπτυχο της Μόδενας, που φέρει την υπογραφή του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου».


Κι άλλο έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου για την Βάπτιση του Χριστού.

Στο έργο, διαβάζουμε σε σχετικό σημείωμα του Ιστορικού Μουσείου Κρήτης «απεικονίζεται η Βάπτιση του Χριστού με πρωταγωνιστικές μορφές τον ίδιο τον Ιησού και τον Αγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο που συνοδεύονται από τρεις φτερωτούς αγγέλους μέσα σε φυσικό περιβάλλον που αναπαριστά το τοπίο του ποταμού Ιορδάνη. Το έργο είναι ανυπόγραφο, μπορεί όμως, βάσει τεχνοτροπικών κριτηρίων, να αποδοθεί με βεβαιότητα στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο και να ενταχθεί στα έργα της προχωρημένης βενετικής παραγωγής του. Υψηλή ποιότητα εργασίας, χρωματική αρμονία, έντονη βενετική επίδραση, όπως για παράδειγμα η διαμόρφωση του φυσικού τοπίου, και μανιεριστική πνοή χαρακτηρίζουν τη σύνθεση».

Στις Συγκρίσεις που εντοπίζει ο επισκέπτης στην ιστοσελίδα του Ιστορικού Μουσείου Κρήτης, διαβάζουμε και τα εξής κατατοπιστικά σε σχέση με τον εν λόγω πίνακα του Greco: «Παράσταση της Βάπτισης φιλοτέχνησε ο Θεοτοκόπουλος και στο ενυπόγραφο Τρίπτυχο της Modena [1568]. Τα δύο έργα παρουσιάζουν πολλές εικονογραφικές και τεχνοτροπικές ομοιότητες, όπως η απόδοση των δένδρων στα άκρα της σύνθεσης και η εκτεταμένη χρήση αποχρώσεων του καφέ και του χρυσού στην απόδοση του ουρανού. Είναι εμφανές βέβαια ότι υπάρχουν και διαφορές, καθώς μάλιστα ο πίνακας που ανήκει στον Δήμο Ηρακλείου αποτελεί μία περισσότερο εκλεπτυσμένη και επεξεργασμένη παραλλαγή του θέματος».

Εδώ να σημειώσουμε ότι το έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου «Αποψη του Όρους και της Μονής Σινά»

που επίσης φυλάσσεται στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης εκτέθηκε πριν λίγα χρόνια στην Ιαπωνία, στο πλαίσιο της Έκθεσης «El Greco’s Visual Poetics» που διοργανώθηκε στην Ιαπωνία, στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης στην Οσάκα (16/10/2012 – 24/12/2012) και στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στο Τόκιο (19/01/2013 – 07/04/2013). Πρόκειται για την μεγαλύτερη αναδρομική Έκθεση για τον Ελ Γκρέκο που έχει γίνει ποτέ στην Ιαπωνία.



Επίσης έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου της Βάπτισης του Χριστού, στο οποίο διακρίνεται η παρουσία του Πατρός και των διακονούντων αγγέλων.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

«Η Βάπτιση του Χριστού» ταξίδεψε στην Κύπρο και εκτέθηκε για δύο μήνες (Οκτώβριος-Νοέμβριος 2012) στο Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας, στο πλαίσιο Έκθεσης που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την Κυπριακή Προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Άλλη Βάπτιση του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (1597-1600), λάδι σε μουσαμά, 350 x 144 εκ. βρίσκεται στο Museo del Prado της Μαδρίτης, μαζί με άλλα έργα του ζωγράφου. Φιλοτεχνήθηκε για την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας Dona Maria de Aragon του Κολεγίου Augustine στη Μαδρίτη.

Η σύνθεση εκτυλίσσεται σε δύο επίπεδα, το γήινο και ιστορικό, θα λέγαμε (κάτω μέρος του πίνακα) και το ουράνιο και υπερφυσικό (πάνω μέρος), με τον Θεό Πατέρα να είναι στο κέντρο της σύνθεσης, μέσα σε δόξα. Το ενοποιό στοιχείο των δύο επιπέδων είναι το Αγιο Πνεύμα «εν είδει περιστεράς», που κατέρχεται επί τον βαπτιζόμενον Ιησούν.

Οι μορφές εμφανίζονται με έντονη επιμήκυνση που δίνει την αίσθηση πως αιωρούνται!

Ο Χριστός, σχεδόν γυμνός, σε στάση δέησης και ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής ενδεδυμένος με τρίχας καμήλους, όπως λέει το Ευαγγέλιο, εμβαπτίζει ρίχνοντας νερό στον Χριστό.

Πίσω από τον Χριστό εικονίζονται αγγελικές μορφές, που κρατούν το έντονα κόκκινο ιμάτιό του, σύμβολο του πάθους και του μαρτυρίου του.

Το έργο έχει σαφώς βυζαντινές επιρροές και εκφράζει μια έντονη πνευματικότητα.
Θα λέγαμε ότι απεικονίζει όντως τη Θεοφάνεια!

Στη συνέχεια μια μεταγενέστερη «Βάπτιση» (1608-1614), λάδι σε μουσαμά, 330 x 211 εκ. στο Hospital de San Juan Bautista de Afuera του Τολέδο.

Είναι γνωστό ότι το σχήμα που προτιμούσε ο ζωγράφος για τις μεγάλες θρησκευτικές συνθέσεις ήταν το παραλληλόγραμμο στο οποίο το ύψος ήταν υπερδιπλάσιο της βάσης. Αυτή η αναλογία αναδεικνύει την καθετότητα των μορφών και διαρρυθμίζει τη σκηνή σε δύο επάλληλα επίπεδα. Στο κατώτερο τμήμα οι μορφές είναι πιο σωματώδεις, ενώ στο ανώτερο ο χώρος προορίζεται για τις θεϊκές αποκαλύψεις και τους χορούς των αγγέλων.

Αυτή η ιεράρχηση φαίνεται καθαρά στο έργο του 
«Η Βάπτιση του Χριστού».
Η στενόμακρη φόρμα που συναντάται σε πολλούς πίνακές του με θρησκευτικό περιεχόμενο είναι χαρακτηριστική.
Μ’ αυτόν τον τρόπο υπερβαίνει τη φυσική πραγματικότητα και δημιουργεί μια ψευδαίσθηση μορφών που αιωρούνται.

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος έχει χαρακτηριστεί από τους ειδικούς ως ο ζωγράφος που δημιούργησε μια τέχνη με υψηλή πνευματικότητα, όπου Βυζάντιο, Αναγέννηση και Μανιερισμός συγχωνεύονται για να δημιουργήσουν ένα ολότελα πρωτότυπο και μοναδικό ύφος.
Ο ασκητισμός, η πνευματικότητα των μορφών κι αυτό το τόσο εσωτερικευμένο πάθος, που συναντάμε στα έργα του, στάθηκαν αφορμή για επικρίσεις, καθώς ο Θεοτοκόπουλος αποστασιοποιήθηκε από τα εκφραστικά πρότυπα του Νότου και από την προτίμηση για τα αισθησιακά στοιχεία της τέχνης.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, μόνο ο Θεοτοκόπουλος συνδύασε ιδιοφυώς την πνευματικότητα και το ήθος της αγιογραφίας με την αναγεννησιακή θεματική και, κυρίως, τεχνική, δηλαδή την ουσία της αγιογραφίας με την καινοτομία της Αναγέννησης.
Και στις «Βαπτίσεις» του Γκρέκο ανιχνεύουμε την πνευματικότητα στο έργο του, ως στοιχείο που χαρακτήριζε τον αγώνα του.
Έναν αγώνα για μια τέχνη όχι απλώς υψηλής αισθητικής αλλά και πνευματικής έκφρασης και φώτισης.
Η πνευματικότητα του Greco είναι «φλεγόμενη» (Μάρω Βαμβουνάκη). 
Όπως παρατηρεί, εξάλλου, και ο Νίκος Καζαντζάκης:
 «Οι μορφές του φαίνεται να είναι κρεμασμένες απ’ τα μαλλιά απ’ το χέρι του Θεού και να τείνουν προς τον ουρανό ενώ το βάρος τους τις δένει με τη γη».
Ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος είναι θεολόγος, μουσικός, και διευθυντής του Πρακτορείου Εκκλησιαστικών ειδήσεων «Φως Φαναρίου».

Το 1566 εγκαταστάθηκε στη Βενετία και φοίτησε στο εργαστήριο του Tiziano. Το 1570 μετακόμισε στη Ρώμη, όπου παρέμεινε για 7 χρόνια.
Γύρω στο 1577 έμεινε για λίγους μήνες στη Μαδρίτη, όπου ζωγράφισε κυρίως προσωπογραφίες και το «Μαρτύριο του Αγίου Μαυρικίου» για την εκκλησία του Εσκοριάλ
Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο κοσμοπολίτικο Τολέδο, τον τόπο καταγωγής της γυναίκας του, Jerónima de Las Cuevas.



Η «Ανάληψη» ή, ακριβέστερα, η «Κοίμηση της Θεοτόκου» (La Asunción de la Virgen) είναι ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco), το οποίο ζωγράφισε μεταξύ 1577-1579, με την τεχνική 
Λάδι σε καμβάσε διαστάσεις (403,2 x 211,8 εκ.).
Αποτελεί κεντρικό κομμάτι του εικονοστασίου της εκκλησίας του Αγίου Δομηνίκου του Παλαιού (Santo Domingo el Antiguo) στο Τολέδο της Ισπανίας.

Δημιουργήθηκε κατά τη μετάβαση του Θεοτοκόπουλου στο Τολέδο, σηματοδοτώντας την έναρξη της ισπανικής του περιόδου.
Απεικονίζει την Κοίμηση
της Θεοτόκου, συνδυάζοντας την Ορθόδοξη παράδοση με τη δυτική τεχνοτροπία και όσον αφορά τη Σύνθεση ο πίνακας είναι χωρισμένος σε δύο σκηνές όπου: Στο μεν κάτω μέρος η Παναγία είναι ξαπλωμένη, περιτριγυρισμένη από τους Αποστόλους, και στο πάνω μέρος αναλαμβάνεται στους ουρανούς από αγγέλους.
Το έργο αυτό ήταν καθοριστικό για την κατανόηση της εξέλιξης του καλλιτέχνη, καθώς ενσωματώνει κρητικά (βυζαντινά) στοιχεία της νεότητάς του με τις ιταλικές επιρροές που δέχτηκε.
Ανάμεσα στα έργα που ζωγράφισε εκεί στο Τολέδο
όπου έζησε τα τελευταία 37 χρόνια της ζωής του και μεγαλούργησε απολαμβάνοντας την απόλυτη καταξίωση του ως ένας Πρωτοπόρος  καλλιτέχνης - δημιουργός, είναι το εικονοστάσιο του Αγίου Δομίνικου του Πρεσβύτερου«Ο διαμερισμός των ιματίων του Χριστού» (1577-79) για τον καθεδρικό ναό του Τολέδο και «Η ταφή του Κόμη Οργκάθ» (1586), που θεωρείται το αριστούργημά του‼️
Την περίοδο 1591-92 διακόσμησε τα εικονοστάσια της Ταλαβέρα λα Βιέχα και μεταξύ 1597-99 εκτέλεσε τις αντινατουραλιστικές συνθέσεις του παρεκκλησίου του Αγίου Ιωσήφ. 
Ακολούθησαν οι πίνακες του Κολλεγίου της Ντόνια Μαρία ντε Αραγόν και το εικονοστάσι του Νοσοκομείου του Ελέους (1607). 
Δημιούργησε συνθέσεις για το Νοσοκομείο Ταβέρα στο Τολέδο
Στα έργα της τελευταίας περιόδου (1610-14) ανήκει ο πίνακας «Λαοκόων». Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών. 
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος - El Greco “Ο διαμερισμός των ιματίων” (El Espolio)
El Greco / Δομήνικος Θεοτοκόπουλος
“Ο διαμερισμός των ιματίων” (El Espolio), 285 cm × 173 cm, 1577–1579
Σκευοφυλάκιο Καθεδρικού Ναού του Τολέδο

"Ο διαμερισμός των ιματίων" είναι πιθανότατα το πρώτο έργο που καταγράφεται επίσημα μετά την άφιξη του Θεοτοκόπουλου στην πόλη του Τολέδο
Εκεί θα περάσει το μεγαλύτερο (37 χρόνια) και πιο δημιουργικό κομμάτι της καριέρας του, εκεί θα καθιερωθεί και ως El Greco – ο Έλληνας.
Πρόκειται για εικόνα τύπου retable (altarpiece) που σκοπό έχει να κοσμεί τον χώρο πίσω από την Αγία Τράπεζα.
Δημιουργήθηκε για το σκευοφυλάκιο του Καθεδρικού Ναού του Τολέδο, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Η μορφή του Χριστού ντυμένη στον πορφυρό χιτώνα κυριαρχεί στο κέντρο της σύνθεσης.
Το καθαρό κόκκινο χρώμα σύμβολο του πάθους και του μαρτυρίου, του αίματος και της βιαιότητας ενισχύει την αγωνία του δράματος.
Κάτω και αριστερά η Παναγία και ο Ιωάννης κατευθύνουν το βλέμμα του θεατή δεξιά. Εκεί ένας δήμιος προετοιμάζει ένα τεράστιο ξύλο.
Όλα έχουν κριθεί και προαναγγέλλουν τη θυσία του Χριστού στον Σταυρό.
"Εξήλθεν ουν ο Ιησούς έξω φορών τον ακάνθινον στέφανον και το πορφυρούν ιμάτιον, και λέγειν αυτοίς ίδε ο άνθρωπος. Ότε ουν είδον αυτόν οι αρχιερείς και οι υπηρέται, εκραύγασαν λέγοντες, σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν" (Κατά Ιωάννην ΙΘ στ. 5,6.)

Πίσω οι παρευρισκόμενοι συνωστίζονται.
Όχλος, ένστολοι και απλοί πολίτες με σύγχρονες ενδυμασίες και πανοπλίες σηκώνουν δόρατα και λόγχες, χειρονομούν, υβρίζουν και χλευάζουν το Χριστό, ενώ τα πρόσωπά τους εσκεμμένα αποδίδονται με σκούρους, ‘ζοφερούς’ τόνους.
Η ένταση της σκηνής κορυφώνεται στις κινήσεις της μορφής δεξιά του Χριστού.
Με το ένα χέρι σφίγγει το σχοινί διασφαλίζοντας τα δεσμά του Χριστού και με το άλλο ετοιμάζεται να σχίσει τον κατακόκκινο χιτώνα. Εκείνος με βλέμμα υγρό, αλλά σίγουρο, κοιτά προς τον ουρανό. Τα μεγάλα, φωτεινά μάτια του λάμπουν από συγκίνηση και το φως λούζει το πρόσωπό του. 
Σε μία ένδειξη ευγνωμοσύνης και βαθιάς πίστης φέρνει το δεμένο χέρι στο στήθος και με το άλλο συγχωρεί τον μελλοντικό βασανιστή του ... "άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι".
Έχοντας ξεκινήσει την περιπλάνησή του από τον μακρινό Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο της Κρήτης, και ύστερα από μακρά παραμονή στην Ιταλία, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (1541-1614) εγκαθίσταται στην Ισπανία το 1577
Ονειρεύεται να εργαστεί για λογαριασμό του Φιλίππου του Β’ που την περίοδο εκείνη προσλαμβάνει πολλούς καλλιτέχνες προκειμένου να διακοσμήσει το νέο του ‘διαμάντι’, το El Escorial.

Στην καρδιά της Αντιμεταρρύθμισης, παλάτι και Εκκλησία σε κοινό μέτωπο, με ακατανίκητο όπλο την Ιερά Εξέταση, ενισχύονται και καθιερώνουν την κραταιά και θεοκρατούμενη Ισπανία.
Η τέχνη της εποχής πρέπει να ανακόψει την περαιτέρω εξάπλωση του Προτεσταντισμού, να υμνήσει το καθολικό δόγμα και την ελέω Θεού εξουσία του Βασιλιά.
Ο έλεγχος της εικονογραφίας είναι εξονυχιστικός και κάθε ‘ατασθαλία’ από πλευράς καλλιτέχνη τιμωρείται.
Διαβάστε περισσότερα Εδώ:
Έργα Τέχνης 
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος - El Greco “Ο διαμερισμός των ιματίων” (El Espolio)

Κυριακή 5 Απριλίου 2026

«Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται»

 

Σάββατο του Λαζάρου

4 Απριλίου 2026
Λάζαρος και Λάζαροι

«Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή·
ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται»

 

Η σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου, είναι Σάββατο του Λαζάρου.

Το όνομα Λάζαρος σημαίνει «Ο Θεός είναι η ελπίδα μου». Πριν πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, περπατώντας μια μέρα στο Επταπύργιο, είδα πρωί-πρωί ένα πλανόδιο λαχανοπώλη με το καροτσάκι του φορτωμένο. Μου έκανε εντύπωση μια επιγραφή, που είχε πάνω στο καροτσάκι. Έγραφε· «Έχει ο Θεός». Έπιασα κουβέντα μαζί του. Ήταν καμιά τριανταπενταριά χρονών. Είχε 6-7 παιδιά· νοίκιαζε σπιτάκι στο άκρο της πόλεως. Γύριζε έτσι όλους τους δρόμους· χωρίς κανένα άλλο έσοδο. «Μ’ αυτό το καροτσάκι», λέει, «ζω την οικογένεια. Ας έχει δόξα ο Θεός, που δεν μ’ εγκατέλειψε. Γι’ αυτό έγραψα το “Έχει ο Θεός”». Τι μεγάλο πράγμα να έχει κανείς την ελπίδα του στο Θεό!

Θα μιλήσουμε λοιπόν για το Λάζαρο. Ή μάλλον θα σας παρουσιάσω δύο Λαζάρους. – Περίεργο πράγμα, θα πείτε· δύο Λάζαροι υπάρχουν;… Ναι. Τον ένα το γνωρίζετε· είναι αυτός που εορτάζουμε. Υπάρχει όμως και κάποιος άλλος. Θα τον ακούσετε στο τέλος· ή, εάν προσέξετε τα ωραία τροπάρια που ψάλλει η Εκκλησία μας, θα τον ανακαλύψετε μόνοι σας.

Αλλ’ ας αρχίσουμε από τον πρώτο Λάζαρο.

Έξω απ’ τα Ιεροσόλυμα υπάρχει, μέχρι και σήμερα, ένα μικρό χωριό, η Βηθανία. Εκεί ζούσε μια ευλογημένη οικογένεια με τρία πρόσωπα· ο Λάζαρος, η αδελφή του Μαρία, και η άλλη αδελφή του Μάρθα. Σ’ αυτούς πήγαινε συχνά ο Χριστός· στο θερμό περιβάλλον της αγάπης τους εύρισκε ανάπαυση. Ως Θεός δεν είχε ανάγκη αναπαύσεως, αλλ’ ως άνθρωπος, που δοκίμαζε τόσες πικρίες, είχε και αυτός ανάγκη αναπαύσεως· και οι ψυχές αυτές τον περιέβαλλαν με μεγάλη αγάπη και στοργή.

Ο Λάζαρος μια μέρα έπεσε στο κρεβάτι άρρωστος βαριά. Και κινδύνευε να πεθάνει· από ώρα σε ώρα περίμεναν το θάνατό του. Πού ήταν τότε ο Χριστός; Μας ενδιαφέρει.

Ως Θεός εγνώριζε, ότι πλησιάζει η ώρα της θυσίας του. Πέρασε λοιπόν τον Ιορδάνη και βρέθηκε στην έρημο, με τα λιοντάρια. Αλλά τα θεριά εκείνα έσκυβαν και του φιλούσαν τα πόδια. Στα Ιεροσόλυμα όμως υπήρχαν άλλα θεριά πιο άγρια, κακοί άνθρωποι, οι γραμματείς και φαρισαίοι. Και είναι προτιμότερο να κατοικείς στην έρημο με τ’ άγρια θηρία, παρά σε μια πολιτεία όπου οι άνθρωποι έχουν γίνει χειρότεροι από θηρία· «Άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε, παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς» (Ψαλμ. 48,13,21). Γι’ αυτό ο Χριστός τις παραμονές των παθών του βρισκόταν εκεί μαζί με τους μαθητές του.

Οι δύο αδελφές εγνώριζαν πού είναι. Έστειλαν λοιπόν και του μήνυσαν· Ο αγαπητός σου Λάζαρος κινδυνεύει· έλα. Ο Χριστός είπε στους μαθητές· – Είναι ανάγκη να πάμε στα Ιεροσόλυμα. Εκείνοι λένε· – Μα τι λες, δάσκαλε; δεν είναι πολύς καιρός που οι Ιουδαίοι ήθελαν να σε λιθοβολήσουν· πάλι εκεί θα πας; – Ναι, τους λέει, διότι ο φίλος μας ο Λάζαρος εκοιμήθη. – Ε, λένε εκείνοι, αν κοιμήθηκε, θα ξυπνήσει μόνος του. Τότε ο Χριστός, επειδή δεν κατάλαβαν, τους λέει· – Ο Λάζαρος πέθανε. Και ο Θωμάς λέει στους άλλους με μελαγχολική διάθεση· – Αφού το θέλει, ας πάμε κ’ εμείς να πεθάνουμε μαζί του. Αφήνουν λοιπόν την έρημο και ξεκινούν.

Όταν πλησίασαν στη Βηθανία και το ‘μαθε η Μάρθα, έτρεξε από το σπίτι, ήρθε και προϋπάντησε το Χριστό. Έπεσε στα πόδια του και λέει· – Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδερφός μου. Της λέει ο Χριστός· – «Αναστήσεται ο αδελφός σου», θ’ αναστηθεί ο αδελφός σου. – Το ξέρω, λέει, δάσκαλε· αλλά θ’ αναστηθεί «εν τη εσχάτη ημέρα», στο τέλος του κόσμου· προς το παρόν είναι νεκρός (πιστεύανε δηλαδή στην ανάσταση των νεκρών). – Εγώ είμαι «η ανάστασις και η ζωή» (Ιω. 11:23-25), της απαντάει ο Χριστός.

Αμέσως η Μάρθα τρέχει και ειδοποιεί τη Μαρία. Έτρεξε κι αυτή, και πίσω της όλος ο κόσμος. Πέφτει στα πόδια του και λέει τα ίδια λόγια· – Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδερφός μου. Συγκινήθηκε ο Χριστός και δάκρυσε. Έτσι, και ενώ είχε μαζευτεί πολύς κόσμος, έφθασαν και στάθηκαν μπροστά στο μνήμα του Λαζάρου. (Πρέπει να ξέρουμε, ότι οι Εβραίοι σκάβανε μια σπηλιά· εκεί μέσα βάζανε το νεκρό, και στη θύρα του τάφου έβαζαν ένα μεγάλο λιθάρι για να φράζει την είσοδο.) Εκεί στάθηκε ο Χριστός. Κ’ ενώ όλοι κλαίγανε, διέταξε ν’ ανοίξουν το μνήμα. – Δάσκαλε, λέει η Μάρθα, μυρίζει, «τεταρταίος γαρ εστί» (ε.α. 11:39). Σήκωσε κατόπιν τα μάτια στον ουρανό και έκανε την προσευχή· – Πάτερ, σ’ ευχαριστώ που πάντοτε μ’ ακούς, και τώρα σε παρακαλώ να μ’ ακούσης· όχι για μένα, αλλά για το λαό που είναι εδώ, για να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες. Και τότε έγινε κάτι απίστευτο μα αληθινό. Έδωσε διαταγή· – «Λάζαρε, δεύρο έξω» (ε.α. 11:43). Και με τη φωνή αυτή και μόνο, παίρνει ζωή το νεκρό σώμα του Λαζάρου, σαν να το πέρασε ηλεκτρισμός. Άνοιξε τα μάτια κι άρχισε να περπατά, να βγαίνει από το μνημείο. Τρόμος κατέλαβε το πλήθος, και πολλοί από τους Ιουδαίους πίστεψαν σ’ αυτόν.

Άλλοι όμως δεν πίστεψαν. Και οι εχθροί του, όταν έμαθαν το θαύμα αυτό, μαζεύτηκαν όλοι· τότε πλέον αποφάσισαν να τον θανατώσουν. Και ο Χριστός πήγε πάλι στην έρημο.

Αυτό, αγαπητοί μου, με απλά λόγια είναι το θαύμα, η ανάσταση του Λαζάρου. Αλλά είπα ότι υπάρχει κ’ ένας άλλος Λάζαρος. Ή μάλλον όχι ένας, αλλά πολλοί Λάζαροι. Ποιοι είναι αυτοί οι Λάζαροι, οι τεταρταίοι νεκροί, που σκορπάνε πτωμαΐνη μέσα στην κοινωνία και στον κόσμο; Λαζάρους; όσους θέλεις!

Τον βλέπεις εκείνον; Έχει 5, 10, 15 χρόνια να πάει στο σπίτι του. Φωνάζουν η γυναίκα, τα παιδιά του, η κοινωνία· τίποτα αυτός! Πού είναι; Στον τάφο του. Ποιος είναι ο τάφος; Είναι το σπίτι της ξένης γυναίκας. Δεν ξεκολλά από ‘κει. Τεταρταίος Λάζαρος είναι ο μοιχός, που διέσπασε τον ιερό δεσμό του γάμου.

Τον βλέπεις τον άλλο; Βραδιάζει, περνούν τα μεσάνυχτα, τον περιμένει το σπίτι του, κι  αυτός πού είναι; Στον τάφο του, στην ταβέρνα. Κι όταν επιστρέφει το πρωί, κάνει σαν βρικόλακας· δεν στέκει στα πόδια του, βγάζει άναρθρες φωνές, βρίζει, βλαστημάει, κάνει όργια. Τεταρταίος Λάζαρος είναι ο μέθυσος.

Βλέπεις τον άλλο; Είναι στο δικό του τάφο, στο χαρτοπαίγνιο. Είναι σαν να ‘χη πεθάνει για το σπίτι του. Λάζαρος και ο χαρτοπαίκτης.

Βλέπεις τον άλλο;… Μπορούμε ν’ αναφέρουμε πολλούς τέτοιους Λαζάρους, που ο καθένας είναι νεκρός σε κάποιο τάφο. Όλοι αυτοί είναι ζωντανοί νεκροί. Το λέει η Αποκάλυψις· «όνομα έχεις ότι ζης, και νεκρός ει», σε θεωρούν ζωντανό μα συ είσαι νεκρός (Απ. 3:1). Γιατί; Διότι ζωντανά είναι και τα ζώα, τα ποντίκια οι αρκούδες τα λιοντάρια τα θηρία. Αλλά ζωή από ζωή διαφέρει. Αυτοί έχουν μάτια, αυτιά, στομάχια, έντερα, όλα όσα έχει ένα ζώο· δεν έχουν όμως ζωή πνευματική.

Ο Λάζαρος μέσ’ στον τάφο δεν μιλούσε, δεν σκεπτόταν, δεν περπατούσε. Έτσι κι αυτοί. Σαν να μην έχουν γλώσσα· όσο κι αν καθίσεις κοντά τους, δεν θ’ ακούσεις ένα λόγο πίστεως, μια θρησκευτική κουβέντα. Το μυαλό τους; απ’ το πρωί ως το βράδυ όλα τα σκέπτεται, όχι όμως το Θεό. Η καρδιά τους; δεν πάλλει για τον Εσταυρωμένο. Δεν έχουν αυτό που λέει ο προοιμιακός ψαλμός, «Ηδυνθείη αυτώ η διαλογή μου, εγώ δε ευφρανθήσομαι επί τω Κυρίω», η σκέψη μου ευφραίνεται όταν πετά στον Κύριο (Ψαλμ. 103:34). Λοιπόν, η γλώσσα δεν μιλάει για τα μεγαλεία του Θεού, το μυαλό δεν Τον σκέπτεται, τα πόδια δεν πάνε στην εκκλησία, το χέρι δεν κάνει σταυρό· δεν είναι νεκροί αυτοί οι άνθρωποι; δεν είναι Λάζαροι τεταρταίοι; δεν είναι άξιοι θρήνων και κοπετών; Ασφαλώς.

Τι πρέπει να γίνει; Αχ να ‘χαμε τη δύναμη του Χριστού, να πάμε στις ταβέρνες και στα κέντρα, στα αμαρτωλά σπίτια και στις χαρτοπαικτικές λέσχες, παντού, να σταθούμε  απ’ έξω και να φωνάξουμε «Λάζαρε, δεύρο έξω»· ελάτε έξω, βγείτε από τους τάφους σας. Τέτοιες άγιες μέρες ελάτε στην εκκλησία να προσκυνήσετε τον Εσταυρωμένο. Δεν έχουμε τέτοια δύναμη, γιατί είμαστε αμαρτωλοί. Αλλά ο Χριστός έχει τη δύναμη· και φωνάζει τους αμαρτωλούς και τους καλεί κοντά του. Αυτή είναι η πραγματική ανάσταση, ανάσταση των ψυχών, στην οποία κατ’ εξοχήν αρέσκεται ο αναστάς Κύριός μας. Αμήν.

 

Εσπερινή ομιλία στον Ι. Ναό Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης το Σάββατο του Λαζάρου 5-4-1969.

ΠΗΓΗ: Κοινωνία της Ορθοδοξίας

Διαβάστε Επίσης:
'Αλλες αναρτήσεις σχετικά
με την Ανάσταση του Λαζάρου

ΕΔΩ :