Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Μεγάλη Πέμπτη-Ἐξέδυσάν με τὰ ἱμάτιά μου, καὶ ἐνέδυσαν με χλαμύδα κοκκίνην˙ ἔθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου στέφανον ἐξ ἀκανθῶν, καὶ ἐπὶ τὴν δεξιάν μου χεῖρα ἔδωκαν κάλαμον, ἵνα συντρίψω αὐτοὺς ὡς σκεύη κεραμέως.

Σταυρωσις
Κύριε, στέκομαι κάτω ἀπὸ τὸ σταυρὸ σου μαζὶ μὲ τὴ Μητέρα σου, μαζὶ μὲ τὸν ἀγαπημένο μαθητή, μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες ποὺ σοῦ ἔμειναν πιστές.

Τολμῶ νὰ ὑψώσω τὰ μάτια μου σὲ σένα καὶ ν᾽ ἀτενίσω τὴ θυσία σου. Σ᾽ αὐτὸ τὸ ἀντίκρισμα μαθαίνω ὅ,τι δὲν κατόρθωσα νὰ μάθω οὔτε καὶ μέσα στὰ κείμενα τοῦ Εὐαγγελίου.

Τὰ πόδια σου εἶναι καρφωμένα στὸ ξύλο. ῾Ο σταυρός σου εἶναι τὸ πατητήρι ὅπου πατήθηκε τὸ ἀληθινὸ σταφύλι.

Ἐνῷ μπορεῖς, δὲν θέλεις νὰ φύγεις. Σ᾽ αὐτὴ τὴ συνάντηση ποὺ μοῦ ὅρισες μὲ περιμένεις. Καρφωμένος στὸ σταυρὸ ὑποτάσσεις τὸν ἑαυτό σου σ’ αὐτὴ τὴν ἀναμονή μου.

Μπορεῖ νὰ μὴν ἔλθω. Μὰ σὺ εἶσαι ἐκεῖ καὶ μένεις ἐκεῖ ὅπου ἀφέθηκες νὰ σὲ καρφώσουν.

Τὰ χέρια σου εἶναι ἁπλωμένα. Ἀνοίγουν γιὰ νὰ καλέσουν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν θέλουν νὰ κλείσουν. Τὰ καρφιὰ τὰ κρατοῦν σ᾽ αὐτὴ τὴ στάση ποὺ προκαλεῖ καὶ ἀγκαλιάζει. Μοῦ λένε σιωπηλά: «῎Ελα».

Τὸ κεφάλι εἶναι γειρμένο. Τὸ γέρνεις σὲ μιὰ κίνηση ποὺ προσκαλεῖ. Ἀποδέχθηκες καὶ συγκεφαλαίωσες τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ, συνεπῶς τὴ δικὴ σου ὡς Υἱοῦ, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Κλίνεις τὸ κεφάλι σὰν δεῖγμα ὑποταγῆς σ᾽ αὐτὸ ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ἀγάπη τῶν Τριῶν πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Ταυτόχρονα τὸ κεφάλι εἶναι γειρμένο πρὸς αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται ἐκεῖ μπροστά σου. Πρὸς αὐτοὺς ποὺ σὲ ἀγάπησαν καὶ πρὸς ἐκείνους ποὺ φώναξαν «σταύρωσον αὐτόν».

Εἶναι γυρμένο πρὸς αὐτοὺς ποὺ πονοῦν καὶ πορεύονται στενάζοντες, πρὸς ἐκείνους ποὺ ἀναζητοῦν χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν.

Τὰ μάτια σου τώρα ἔχουν κλείσει. Μέσα στὸ ἴδιο ἐσωτερικὸ ὅραμα βλέπουν τὸν Πατέρα καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Πρὸς τὰ δὺο αὐτὰ ἀντικείμενα τῆς ἀγάπης σου κατευθύνεται τώρα ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή σου.

Τὸ αἷμα κυλάει ἀπ᾽ τὸ μέτωπό σου, ἀπ᾽ τὰ χέρια σου, ἀπ᾽ τὸ μαστιγωμένο σῶμα σου. Κυλάει ἀργὰ σὲ κόκκινα ρυάκια. Θὰ τρέξει ἐπίσης κι ἀπ᾽ τὴν τρυπημένη πλευρά σου, σὰν νὰ εἶχε διαρραγεῖ ἡ καρδιά σου κάτω ἀπ᾽ τὴν πίεση τῆς ὀδυνωμένης ἀγάπης σου.

Τὸ ποτήρι χύνεται σὲ σπονδή.

Ὁ ἀκάνθινος στέφανος πληγώνει τὸ κεφάλι σου. Τοποθετημένα κυκλικὰ αὐτὰ τὰ ἀγκάθια μοιάζουν μὲ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων τὶς συγκεντρωμένες καὶ τοποθετημένες τὴ μιὰ δίπλα στὴν ἄλλη προκειμένου νὰ φορτωθοῦν ἐπάνω σου. ῞Ολες οἱ ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων δεμένες μαζί.

Μὰ γύρω ἀπ᾽ τὸ κεφάλι αὐτὸ βλέπω ἀκτῖνες φωτός. ῞Ενας χρυσὸς φωτοστέφανος τυλίγει τὸ μέτωπό σου τὸ ματωμένο. Αὐτὴ ἡ λάμψη δίνει τὸ νόημά της στὴν ἀτελῆ εἰκόνα τοῦ Ἐσταυρωμένου. Διότι ὁ Ἐσταυρωμένος εἶναι Κύριος καὶ Λυτρωτής.

Ἰησοῦ, μπροστὰ στὸ σταυρό σου δὲν μιλάω πιὰ οὔτε κἂν σκέπτομαι. ῎Εχω στηλώσει σὲ σένα τὰ μάτια καὶ σὲ κάθε ἀναπνοή μου, σὲ κάθε κτύπο τῆς καρδιᾶς μου, θὰ ἤθελα νὰ χαραχθεῖ πιὸ βαθειὰ μέσα μου ἡ εἰκόνα σου.

«Εἴσαστ᾽ ἐκεῖ, ὅταν σταύρωσαν τὸν Κύριό μου;» ῾Ο στίχος τοῦτος ἑνὸς νέγρικου θρησκευτικοῦ τραγουδιοῦ θέτει ἕνα ἐρώτημα ἐπίκαιρο καὶ ὀξύ.

Εἶμαι ἱκανὸς ν᾽ ἁπλώσω στὶς διαστάσεις τοῦ σύγχρονου παγκόσμιου Γολγοθᾶ τὴ φτωχή μου φαντασία, τὴν τόσο στενὴ καὶ κλεισμένη στὸν ἑαυτό της; Μπορῶ νὰ εἶμαι παρὼν στὶς ἀγωνίες τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ τὸ κακὸ βασανίζει ἤ ποὺ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι κάνουν νὰ ὑποφέρει (μερικὲς φορὲς ἐν ὀνόματί σου, ὢ Χριστέ!);

Μπορῶ νὰ εἶμαι παρὼν στὴν προσωπικὴ συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ μὲ κάθε δυστυχισμένο; Στὴν προσωπικὴ συνάντηση, στὸ «ἐνώπιος ἐνωπίῳ»;

Ναί. Ἀπ᾽ τὴ μιὰ μεριὰ ἕνα κεφάλι ἀνθρώπινο. Ἀπ᾽ τὴν ἄλλη ἡ ἁγία Μορφή, χλευασμένη, πληγωμένη.

Θὰ εἶμαι παρὼν ἐν πνεύματι σ᾽ αὐτὲς τὶς συναντήσεις, ἄν ἔχω μέσα μου χαραγμένη αὐτὴ τὴν ἁγία Μορφή.

Ἀρχιμ. Lev Gillet

Μεγάλη Πέμπτη (Αρχιμ. Ειρηναίου Λαφτσή)

Άρθρο του αρχιμ. Ειρηναίου Λαφτσή, Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Αλεξανδρουπόλεως
ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ
Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης η ακολουθία μέσα στο Ναό, προσφέρει απλόχερα κατάνυξη και μετάνοια. 
Οι πιστοί θ’ ακούσουμε τα 12 Ευαγγέλια, θα δούμε τον Χριστό σταυρωμένο και πάσχοντα.
Θα γονατίσουμε μπροστά στα ματωμένα πόδια Του για να ασπαστούμε ευλαβικά. 
Θα χύσουμε μέσα μας κάποιο μυστικό δάκρυ και θα προσευχηθούμε για να πάρουμε δύναμη και κουράγιο για τον δικό μας Σταυρό.

Το μηνολόγιο της ημέρας θυμίζει το νόημα της εορτής:
 «Τῇ Ἁγίᾳ καὶ ΜεγάλῃΠαρασκευῇ τὰ ἅγια καὶ σωτήρια καὶ φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶΣωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν˙ τοὺς ἐμπτυσμούς, τὰ ραπίσματα, τὰκολαφίσματα, τὰς ὕβρεις, τοὺς γέλωτας, τὴν πορφυρᾶν χλαῖναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἥλους, τὴν λόγχην καὶ πρὸ πάντων τὸν Σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, ἅ δι’ ἡμᾶς ἑκὼν κατεδέξατο˙ ἔτι δὲ καὶ τὴν τοῦ εὐγνώμονος λῃστοῦ, τοῦσυσταυρωθέντος αὐτῷ, σωτήριον ἐν τῷ σταυρῷ ὁμολογίαν».
Όλα αυτά με κέντρο το Σταυρό, η Εκκλησία σήμερα τα προβάλλει μαζί με την προδοσία του μαθητή, με το φθόνο των αρχόντων, με την άρνηση του λαού για να μας δείξει πως η αγάπη και η σταυρική θυσία του Χριστού, τα ξεπερνά όλα. 
Όλα αυτά συντελούνται απόψε μπροστά στα μάτια μας. Όμως, τα Πάθη και η Σταύρωση του Χριστού, παραμένουν το «μέγα Μυστήριο».
Καμία λογική ή συναισθηματική δύναμη δεν μπορεί να μας βοηθήσει για να κατανοήσουμε τα γεγονότα αυτά. Μόνο η πίστη στο Χριστό θα μας βοηθήσει αν καθαρίσουμε τις αισθήσεις μας από την αμαρτία, ν’ αποκτήσουμε τόση αγάπη για τον Εσταυρωμένο που θα Τον κατανοήσουμε.
Ολόκληρη η ζωή του Χριστού, από το σπήλαιο της Γεννήσεως, μέχρι τον Σταυρό του Γολγοθά, εκφράζει την αγάπη του Τριαδικού Θεού για τον άνθρωπο.
Γι’ αυτό και δέχθηκε τον εμπαιγμό και τον εξευτελισμό.
Ἐξέδυσάν με τὰ ἱμάτιά μου, καὶ ἐνέδυσαν με χλαμύδα κοκκίνην˙ ἔθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου στέφανον ἐξ ἀκανθῶν, καὶ ἐπὶ τὴν δεξιάν μου χεῖρα ἔδωκαν κάλαμον, ἵνα συντρίψω αὐτοὺς ὡς σκεύη κεραμέως.
(Δοξαστικό των αίνων)
Με ξέντυσαν από τα ρούχα μου και μ’ έντυσαν με κόκκινη χλαμύδα˙ στην κεφαλήν μου έβαλαν στεφάνι απ’ αγκάθια, και μου ‘δωσαν καλάμι στο χέρι το δεξιό, για να τους κομματιάσω σαν σκεύη κεραμέως.

Ο Χριστός ανεβαίνει στον Σταυρό, χωρίς να ευθύνεται αλλά και χωρίς ν’ αντισταθεί, διότι γεννήθηκε για να εσταυρωθεί.

Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας.

Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται, ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς.
Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις.

Ῥάπισμα κατεδέξατο, ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ.
Ἤλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας
.
Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς παρθένου. Προσκυνοῦμέν σου τὰ πάθη Χριστέ.
Δεῖξον ἡμῖν, καὶ τὴν ἔνδοξόν σου ἀνάστασιν.

(Αντίφωνο ιε΄)
Σήμερα, στο ξύλο του Σταυρού κρεμιέται αυτός, που κρέμασε τη γη πάνω στα ύδατα.
Στην κεφαλή του γύρω αγκάθινο στεφάνι δέχεται ο Βασιλιάς των Αγγέλων.
Με ψεύτικη πορφύρα ντύνεται αυτός που κάλυψε τους ουρανούς με σύννεφα.
Ράπισμα δέχτηκε στο πρόσωπο, αυτός που μέσ’ στον Ιορδάνη τον Αδάμ λευτέρωσε.
Με καρφιά καρφώθηκε ο Νυμφίος της Παρθένου.
Με λόγχη τρυπήθηκε ο Γιος της Παρθένου.
Χριστέ, προσκυνούμε τα πάθη σου.
Δείξε μας και την ένδοξή σου Ανάσταση.

Ο Χριστός στον Σταυρό και ο άνθρωπος στην Ελευθερία.

Ο σταυρικός θάνατος είναι αφάνταστα μαρτυρικός. Το σώμα στραγγίζει από το αίμα, οι πόνοι είναι αφόρητοι και οι καρδιές μας ραγίζουν ακούγοντας τα καρφιά του Χριστού. Ο Θεάνθρωπος υποφέρει. Κάθε όργανο του σώματος του Χριστού σπαράζει.

Ἕκαστον μέλος τῆς ἁγίας σου σαρκός ἀτιμίαν δι' ἡμᾶς ὑπέμεινε˙ τὰς ἀκάνθας ἡ κεφαλή, ἡ ὄψις τὰ ἐμπτύσματα, αἱ σιαγόνες τὰ ραπίσματα˙ τὸ στόμα τὴν ἐν ὄξει κερασθεῖσαν χολήν τῇ γεύσει˙ τὰ ὦτα τὰς δυσσεβεῖς βλασφημίας,
ὁ νῶτος τὴν φραγγέλωσιν καὶ ἡ χεὶρ τὸν κάλαμον· αἱ τοῦ ὅλου σώματος ἐκτάσεις ἐν τῷ σταυρῷ· τὰ ἄρθρα τοὺς ἥλους καὶ ἡ πλευρὰ τὴν λόγχην· ὁ παθὼν ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ παθῶν ἐλευθερώσας ἡμᾶς, ὁ συγκαταβὰς ἡμῖν φιλανθρωπίᾳ, καὶ ἀνυψώσας ἡμᾶς, παντοδύναμε Σωτήρ, ἐλέησον ἡμᾶς.
(β’ ιδιόμελο των αίνων) 

Καθένα από τα μέλη της αγίας σάρκας σου, Χριστέ, ατιμία υπέμεινε για μας˙ η κεφαλή τ’ αγκάθια, η όψη τα φτυσίματα, οι σιαγόνες τα ραπίσματα˙ στο στόμα σου τη γεύση, πού ‘ταν μαζί χολή και ξύδι˙ τις φοβερές βρισιές τ’ αυτιά σου, τα νώτα σου το φραγγέλωμα, το χέρι σου τον κάλαμο˙ του σώματος οι εκτάσεις στο Σταυρό˙ τα άκρα σου τους ήλους και η πλευρά τη λόγχη˙ εσύ, που έπαθες για μας και λευτεριά από τα πάθη έδωσες, εσύ, που φιλάνθρωπα κατέβηκες κοντά μας, εσύ, που μας ανύψωσες, Σωτήρα παντοδύναμε, ελέησέ μας.

Το αποτέλεσμα της Σταυρώσεως καταγράφεται στην Αγία Γραφή με τις παρακάτω λέξεις: «Υιοθεσία», «καταλλαγή», «λύτρον», «εξαγορά», δικαίωσις». Ο Χριστός στον Σταυρό νικά τον θάνατο. Και ο άνθρωπος λαμβάνει τον θάνατο, ως ζωοποιό, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος.

Μαζί με τον δικό μας πόνο, η Εκκλησία με τα τροπάριά της, προβάλλει και τον πόνο της μητέρας του Χριστού, η οποία γνωρίζει ότι ο εσταυρωμένος Γιός της είναι ο χορηγός της ζωής.

Ἐπὶ ξύλου βλέπουσα, κρεμάμενον, Χριστέ, σὲ τῶν πάντων κτίστην καὶΘεὸν ἡ σὲ ἀσπόρως τεκοῦσα, ἐβόα πικρῶς˙ Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἒδυ τῆς μορφῆς σου; Οὐ φέρω καθορᾶν σε, ἀδίκως σταυρούμενον˙ σπεῦσον οὖν ἀνάστηθι, ὅπως ἲδω κἀγὼ σοῦ τὴνἐκ νεκρῶν τριήμερον ἐξανάστασιν.
(δ’ τροπ. των αποστίχων)
Βλέποντάς σε ψηλά, στο ξύλο του Σταυρού, κρεμασμένο, Χριστέ, τον κτίστη όλου του κόσμου και Θεό, η αγνή Μητέρα σου κραύγαζε πικρά: Γιε μου, πώς χάθηκε το κάλλος της μορφής σου; Αβάσταχτο να βλέπω σε, άδικα σταυρωμένο˙ τρέξε λοιπόν ν’ αναστηθείς, για να δω από τους νεκρούς και γω την τριήμερή σου Ανάσταση.

Το αποτέλεσμα του Σταυρού είναι άμεσο. 
Ο ληστής σώζεται και ο καθένας από εμάς απολαμβάνει την επάνοδό του μετά την Ανάσταση του Χριστού στον Παράδεισο. «Αλήθεια σου λέω Άνθρωπε, από σήμερα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο».

Ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου, τῷ τιμίῳ σου αἵματι· τῷ Σταυρῷ προσηλωθείς καί τῇ λόγχῃ κεντηθείς, τήν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις· Σωτήρ ἡμῶν, δόξα σοι.
(Απολυτίκιο)
Με το τίμιο αίμα σου από του νόμου την κατάρα μας λύτρωσες˙ καρφωμένος στο Σταυρό κι από τη λόγχη κεντημένος την αθανασία στους ανθρώπους προσέφερες. Σωτήρα μας, δόξα σοι.

Την Αγία και Μεγάλη Πέμπτη, ο Χριστός ζητάει να Τον ακολουθήσουμε στην δύσκολη πορεία προς τον Γολγοθά. 
Να σταυρώσουμε τα πάθη και τις αμαρτίες μας. 
Να καθαρίσουμε με το αίμα μας, δηλαδή με τα δάκρυα της μετανοίας μας, την ψυχή μας. Και να πιστέψουμε ολόψυχα, ότι ο κάθε σταυρός της ζωής μας, οδηγεί στην Ανάσταση, αν ακολουθήσουμε το Σταυρό του Χριστού. 
Μία η προσευχή μας σήμερα μπροστά στον Σταυρό:

«Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου».

Ήπλωσας τας παλάμας και ήνωσας τα το πριν διεστώτα - Μήνυμα του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου για την Ακολουθία της Αποκαθήλωσης

Πέμπτη, 28 Απριλίου, 2016

Του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου
Ατενίζει η ανθρωπότητα σήμερα βουβή και εκστατική τον Εσταυρωμένο. Χωρίς «είδος και κάλλος» τον «αναβαλλόμενον το φως ώσπερ ιμάτιον». Πληγωμένο από το ακάνθινο στεφάνι το θείο Του πρόσωπο, μπροστά στο οποίο γαλήνευσε η θάλασσα και ειρήνευσαν οι ταραγμένες ψυχές. Σβησμένα τα ολόφωτα εκείνα μάτια, που έκλειναν απέραντη τρυφερότητα. Τρυπημένα απ' τα καρφιά τα άχραντα χέρια Του. Τα χέρια τα θεϊκά, που πήραν κάποτε τον πηλό και τον έκαναν άνθρωπο. Εκείνα που έθεσαν σε τροχιά τους γαλαξίες και κυβερνούν τα σύμπαντα, Απλωμένα τώρα πάνω στο ξύλο του Σταυρού, τα βλέπει ο υμνωδός και αναφωνεί με δέος και συντριβή: «Ήπλωσας τας παλάμας και ήνωσας τα το πριν διεστώτα».
Δεν απλώνεις, Κύριε, τούτη τη φορά τα χέρια, για να πριονίσεις τα φρεσκοκομμένα ξύλα στο εργαστήρι του Ιωσήφ. Δεν τα απλώνεις για να χαϊδέψεις τα αθώα κεφαλάκια των παιδιών. Ούτε για να ευλογήσεις, όπως τότε, τους άρτους και τα ψάρια στην έρημο, και να χορτάσεις τα πλήθη. Δεν τα απλώνεις για να αναστήσεις την κόρη του Ιαείρου, ούτε για να πλύνεις στο υπερώο τα πόδια των μαθητών Σου. Δεν τα απλώνεις για να μοιράσεις το ψωμί και να προσφέρεις το κρασί στο τελευταίο δείπνο με τους μαθητές Σου. Τώρα τα απλώνεις στο Σταυρό, για να τους προσφέρεις το μέτρο της ασύλληπτης αγάπης Σου για τον κόσμο. Κι αν τότε στο Μυστικό Δείπνο παρέδιδες μυστήριο μέγα και φρικτό, τώρα στο Γολγοθά τελεσιουργείς το θαύμα της απολύτρωσης και της καταλλαγής. Ενώνεις τα το πριν διεστώτα: τη γη με τον ουρανό, τον παραβάτη άνθρωπο με τον Πανάγαθο Πλαστουργό του, τις αποξενωμένες και απόμακρες καρδιές μεταξύ τους.  
 «Ήπλωσας τας παλάμας και ήνωσας τα το πριν διεστώτα».Ένα προαιώνιο χάσμα γεφυρώθηκε, μια απροσμέτρητη απόσταση εκμηδενίστηκε. Μια αφετηρία σηματοδοτήθηκε, για να επανέλθουμε στην αλλοτινή μας αίγλη και στην πρωτογενή μας ευγένεια. Μια εγγύηση επικυρώθηκε για την είσοδο των πάντων στη μέθεξη των θείων δωρεών, όπως ο Θεός ευδόκησε προ καταβολής κόσμου. Και όταν κάποιες φορές μπορεί να απομακρυνόμαστε από τον Πατέρα μας Θεό, να αποπροσανατολιζόμαστε απ' την αληθινή μας πορεία, να παραπαίουμε στις ατραπούς της ποικίλης κακίας, υπάρχει παρήγορη η ελπίδα: Ο Εσταυρωμένος ήδη πλήρωσε τα λύτρα για τα λάθη μας, αλλά και για τις αστοχίες όλων των γενεών μέχρι της συντελείας των αιώνων, και περιμένει από μας το αποφασιστικό βήμα προς την ανοιχτή αγκαλιά Του.
«Ήπλωσας τας παλάμας και ήνωσας τα το πριν διεστώτα».Άπλωσε τα άχραντα χέρια Του ο Ιησούς, «τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχη κεντηθείς», και ένωσε όχι μόνο τον άνθρωπο με τον Θεό Πατέρα, αλλά ένωσε και τα πέρατα της γης στη Mία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία Του. Το αίμα που έσταξε κόκκινο και βαρύ, και πότισε τότε το χώμα του Γολγοθά, το «υπέρ ημών και πολλών εκχυνόμενον», το Αίμα το θεϊκό που μας προσφέρεται έκτοτε στη Θεία Λειτουργία και κυλάει στις φλέβες μας, είναι αυτό που μας ενώνει σε αδιάσπαστη ενότητα, ως μέλη του Σώματος του Χριστού. Είναι το απερινόητο μυστήριο που βιώνει η Εκκλησία, όταν τελεί τη  Θεία Ευχαριστία, και συνάγεται επί τω αυτώ στρατευομένη και θριαμβεύουσα. Είναι η εκπλήρωση της επιθυμίας του Θεανθρώπου, που ακούστηκε στη συγκλονιστική εκείνη προσευχή, λίγο πριν το πάθος Του: «ίνα πάντες εν ώσιν».
«Ήπλωσε τας παλάμας ο Ιησούς και ήνωσε τα το πριν διεστώτα», και τα διηρημένα συνήγαγε σε μια θαυμαστή ενότητα. Δεν υπάρχει πια κάτω από τη σκιά του Σταυρού τόπος για διχόνοια και μισαλλοδοξία, για έχθρα και προκατάληψη. «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ εν εσμέν εν Χριστώ Ιησού». Με αυτό το ήθος θέλησε ο Ιησούς να πορευόμαστε πάνω στη γη, με αυτή την αρχή να αντιμετωπίζουμε τη διαφορετικότητα του κάθε άλλου, ανεξάρτητα απ' το χρώμα και το φύλο του, τη φυλή και την εθνικότητά του, τη γλώσσα και τη θρησκεία του· αυτό το πνεύμα να μας εμφορεί, της ειρήνης, της αγάπης, της καταλλαγής.
Ήπλωσε τας παλάμας πάνω στο Σταυρό ο Ιησούς και αγκάλιασε όλη την πλάση απ' άκρου εις άκρον. Φανέρωσε, έτσι, την απροσμέτρητη φιλανθρωπία Του, απέδειξε την παράφορη αγάπη Του για το πλάσμα των χειρών Του, παράλληλα όμως υπέδειξε και το μέτρο της δικής μας αγάπης για τον συνάνθρωπο. Όπως σας αγάπησα, είπε, με αγάπη θυσιαστική, έτσι και εσείς να αγαπάτε αλλήλους. Όντως, στην έμπονη θυσία μας για τους άλλους ζυγίζεται η αγάπη μας, και κρίνεται η γνησιότητά της. Κι όσο περισσότερο απλώνεται η αγάπη μας αυτή, από τον στενό μας περίγυρο στο ευρύτερο περιβάλλον μας, από τους οικείους στους φίλους μας και ακόμα περισσότερο στους εχθρούς μας, τόσο αυθεντικότερα μιμείται τη θεϊκή αγάπη, το συγκλονιστικό μυστήριο που από το ξύλο του Σταυρού διαχέεται παντού και αγκαλιάζει τα σύμπαντα.
Στις μέρες μας έχουμε απόλυτη ανάγκη αυτής της θεϊκής αγάπης περισσότερο από κάθε άλλη φορά, καθώς πορευόμαστε στον προσωπικό μας Γολγοθά, με μύριες θλίψεις να αυλακώνουν την ύπαρξή μας. Γι' αυτό και η πένθιμη καμπάνα της σημερινής ημέρας μας συγκλονίζει βαθύτερα, και μας συγκεντρώνει με σιγηλή κατάνυξη και δέος μπροστά σε Εκείνον που δεν θα μας προδώσει ποτέ.
Κι αν, ίσως, ολιγοψυχώντας και νηπιάζοντας πνευματικά, αναρωτιόμαστε αν συνεχίζει ακόμα να μας αγαπά παρά την αμαρτωλότητά μας, ας υψώσουμε τα δακρυσμένα μάτια μας στα απλωμένα χέρια του Εσταυρωμένου, που αποτυπώνουν εύγλωττα το μέγεθος της άπειρης αγάπης Του για τις φτωχές μας υπάρξεις. Και ας αφήσουμε τα χείλη μας με όλη την έκφραση της λατρείας μας ευγνώμονα να Του ψελλίσουν:
Κύριε, αξίωσέ μας να νοιώσουμε σήμερα στην καρδιά μας το άγγιγμα της ματωμένης παλάμης Σου, για να τυπωθεί βαθειά στην εσώτερη κατακόμβη του είναι μας η εικόνα της ανοιχτής αγκαλιάς Σου.
Έχουμε τόση ανάγκη να βιώσουμε αυθεντικά την αγάπη Σου, Κύριε· να την προσλάβουμε, να εισχωρήσει στα κύτταρά μας, να μας συναρπάσει, να πυρπολήσει την ύπαρξή μας, για να μην απελπιζόμαστε, να μη μας τρομάζουν οι δυσκολίες, να μη μας φοβίζει ο θάνατος, να μη μας βαραίνουν οι θλίψεις, για να ξαστερώνει ο ουρανός της ψυχής μας.
Έχουμε ανάγκη να διδαχθούμε από τα απλωμένα χέρια Σου, πώς να ανοίγουμε κι εμείς την αγκαλιά μας στον κάθε άλλο, στους αδελφούς Σου τους ελαχίστους, που όλο και πληθαίνουν ολόγυρά μας.
Έχουμε ανάγκη να διδαχθούμε από Εσένα, που «ήνωσες τα το πριν διεστώτα», πώς να εργαζόμαστε την αδελφοσύνη και την ενότητα με τους συνανθρώπους μας, αλλά κυρίως πώς να επιδιώκουμε την ένωσή μας μαζί Σου. Μας έδειξες ήδη τον τρόπο, μας άνοιξες το δρόμο, μας χάρισες το προνόμιο να γινόμαστε κοινωνοί της θεότητός Σου, της άφθαρτης δόξας Σου και της αιώνιας ζωής, μεταλαμβάνοντας το ζωοποιό και τίμιο Αίμα Σου.
«Μείνατε εν εμοί», -μας εζήτησες- «δεύτε προς με...», «δεύτε οπίσω μου...». Και ιδού, είμαστε ήδη κοντά Σου, Κύριε, κάτω από το Σταυρό Σου, με δάκρυα κατάνυξης στα μάτια, με τον πιο βαθύ συγκλονισμό στην ψυχή μας. Μας σύναξαν τα απλωμένα Σου χέρια, που στάζουν αιώνια ζωή. Και ήλθαμε, αναρίθμητα πλήθη πιστών, αποφασισμένοι όλοι να Σε ακολουθούμε πιστά, ενωμένοι πάντα μαζί Σου στο δρόμο της ταπείνωσης και του Σταυρού, αλλά και στο θρίαμβο και τη χαρά της Ανάστασης. Τούτη την πανεπίσημη ημέρα Σου προσφέρουμε τα μύρα της λατρείας μας και της αφοσίωσής μας, και με βαθιά συντριβή αναφωνούμε: «Προσκυνούμέν Σου τα πάθη Χριστέ, δείξον ημίν και την ένδοξόν Σου Ανάστασιν».